Ik heb als visser om precies te zijn in totaal 16 maal deel uitgemaakt van een officiele Nederlandse afvaardiging voor een internationale wedstrijd, waarvan 5 maal een afvaardiging voor een wereldkampioenschap en ook nog een voor een wereld-club-kampioenschap.
Al deze wedtrijden hadden een ding met elkaar gemeen. Of het resultaat nu goed was of minder goed, ik heb me tijdens en vooral na deze wedstrijden nooit echt happy gevoeld. Zelden heb ik het gevoel gehad dat we er alles hadden uitgehaald met ons team en vrijwel altijd was er op het gebied van teambegeleiding in mijn ogen ruimte voor enorm veel verbetering. Alles bij elkaar zijn we tijdens 4 van de 6 wereldkampioenschappen die ik heb gevist met ons team geëindigd als 4^e, dus net buiten het "podium" en dus op de meest kl*te klassering die maar mogelijk is.
Ik had als visser graag op een wereldkampioenschap eens een team-medaille gewonnen maar dat zal helaas niet meer lukken en dat zal altijd mijn grootste frustratie in het vissen blijven. Goed beschouwd had ik misschien in de toekomst nog wel eens zo'n kampioenschap kunnen vissen, maar op de manier zoals de zaken tot voor kort waren geregeld zou dat in mijn ogen weinig zin hebben gehad omdat dit ongetwijfeld tot een volgende frustratie zou hebben geleid.
Als we eerlijk zijn dan moeten we gewoon bekennen dat het met het Nederlandse vissen op internationaal niveau gewoon niet goed gegaan is gedurende de laatste 15 jaar. Natuurlijk zijn er incidenteel mooie successen geweest. Verschillende vissers hebben individueel mooie prestaties geleverd en op het EK in Vries was er ook een mooi team-resultaat, maar al met al hebben we nooit onszelf vast in de (sub)top weten te nestelen. Op zich vreemd, want juist de individuele prestaties waarover ik het zojuist had bewijzen volgens mij dat we toch best wel enkele goede vissers moeten hebben in ons land. 

Om heel eerlijk te zijn had ik na de laatste topcompetitie voor mezelf besloten om mijn pogingen richting het internationale vissen als visser op te geven en om me volledig te gaan concentreren op het "normale" wedstrijdcircuit. Juist op het moment dat ik me daar voor mezelf zo goed en zo kwaad als dat ging mee had "verzoend" werd ik benaderd met de vraag of ik bereid zou zijn om het team van coaches te gaan aanvullen. 
Om een lang verhaal verder maar kort te houden is dit nu het resultaat. Na aardig wat gesprekken en "praatsessies" heb ik de vacature die was ontstaan na het vertrek van Ad Toten opgevuld en ben ik zoals dat heet toegevoegd aan het team van coaches dat ver der wordt gevormd door Andre Claessen, Martin van der Aa en Willem Raven.

Hoewel ik besef dat ik met deze beslissing best wat "vistijd" ga inleveren moest ik dit gewoon doen. Heel veel goede Nederlandse vissers hebben inmiddels afgehaakt en zijn zelfs niet meer beschikbaar voor internationale wedstrijden. Ik kan dat in de meeste gevallen nog goed begrijpen ook, hoewel dit natuurlijk wel dood en doodzonde is. 
Ik kan in ieder geval niet zomaar zonder slag of stoot verkroppen dat we als Nederland steeds verder afglijden op de internationale ladder, daarvoor zit het vissen me teveel in het bloed.

Het niveau van het internationale vissen is de laatste jaren echt met sprongen vooruit gegaan en als we als Nederland daar bij aan willen sluiten zullen we echt wat zaken anders en beter aan moeten gaan pakken. Ik heb daar best wat ideeen over en dat geldt ook voor de andere coaches. We zijn daar op dit moment dan ook flink over aan het "brainstormen".
 
Ik ben er in ieder geval van overtuigd dat we ook in Nederland vissers hebben die internationaal hun mannetje kunnen staan. Behalve de "gevestigde orde" die op dit moment nog "de kar moet trekken" is er volgens mij ook een aardige categorie jonge vissers met heel veel potentieel die "eraan zit te komen". Als wij nu als coaches de juiste voorwaarden kunnen scheppen voor hen om door te groeien dan zijn we volgens mij al een aardig eindje op weg.

Dat coach zijn geen gemakkelijk baantje is heb ik inmiddels ook al ondervonden. De nationale teams voor het komende jaar zijn juist bekend gemaakt en ik heb best wat pijnlijke telefoongesprekken gehad met teleurgestelde vissers. Het probleem is nu eenmaal dat er maar weinig teamplaatsen beschikbaar zijn, dus er zullen altijd (soms pijnlijke) keuzes moeten worden gemaakt.

Een ding is me in ieder geval wel duidelijk geworden, wij als coaches "gaan ervoor" met zoals dat heet "heel onze ziel en zaligheid". Ik kan niet wachten op de eerste internationale wedstrijd!

Jan van Schendel