Deze columns zijn verschenen in Sportvismagazine Beet. U vindt de meest recente steeds bovenaan. Voor meer informatie www.beet.nl.

 

52 - Het begint weer

Op het moment dat U dit leest is de eerste Landenwedstrijd in 2010 al gevist. De Dames bijten de spits af tegen wereldkampioen Duitsland, een vriendschappelijke Interland die er al een tijdje zat aan te komen. Dat wordt het begin van enkele maanden het ene Internationale kampioenschap na het andere. Prachtig!

Ik ben erg benieuwd naar onze prestaties van dit jaar. Het zou fantastisch zijn als we toch weer wat kunnen verbeteren. Vorig jaar hebben we best wel wat kansen laten liggen tijdens diverse wedstrijden. Dat geeft op zich niets als we er de goede lessen maar weer uit hebben getrokken. Met name de Meerlanden Senioren was zo’n wedstrijd en het zou mooi zijn als we dit jaar in ons eigen Kootstertille langs het Prinses Margrietkanaal revanche zouden kunnen nemen.

Er is trouwens nog een Interland in Nederland dit jaar. Langs de Lage Vaart gaat de Nedelux-wedstrijd gevist worden.

Misschien wel het meest benieuwd ben ik naar onze jeugd. Zij gaan in het Italiaanse Mantova een schitterend Jeugd-W.K. meemaken. Na al het ‘matchen’ van vorig jaar in Portugal wordt dit een echt vaste stok kampioenschap met weer andere favoriete landen. Volgens mij worden onze jongere vissers steeds beter. Dat zal ook moeten want met name hier neemt de concurrentie gigantisch toe met steeds meer goede vislanden.

Ook voor het Senioren W.K. en E.K. moeten we naar Zuid Europa. Respectievelijk Spanje en Portugal zijn de organiserende landen. Geloof me, werkelijk totaal andere visserijen dan afgelopen jaar in Almere. Benieuwd hoe we ons nu staande kunnen houden.

De afsluiter van dit jaar is een hele bijzondere. De dames vissen hun W.K. in Bloemfontein in Zuid Afrika. Als ik de berichten mag geloven wordt er bizar veel gevangen. Dit zou wel eens het W.K. van de records kunnen worden. Vangstrecords wel te verstaan.

Dit alles heeft maar een nadeel en dat is mijn eigen vissen, of beter het gebrek daaraan. Tja het is effe niet anders. Er staan ook weer zoveel mooie momenten tegenover. Die Cruyff heeft toch gelijk, ook dit nadeel heeft zo weer zijn voordeel!?!

 

51 - Wat een respect!

Ik weet het, ik schreef al vorige maand over Italië. Toch wil ik er nog weer even iets over kwijt. Op het moment dat ik dit schrijf zit ik zelfs in Italië en is het de dag na de 2^e Memoriaal Van den Eynde.

De Memoriaal werd net als vorig jaar gevist op Ostellato, een van de grootste kanalen die ik in Italië ben tegen gekomen tot nu toe. Wat een vis zit hier toch! Heel veel bliekjes en ook iets grotere blieken. Hier en daar wordt dan ook wel eens een vis gevangen die je een echte bonus kunt noemen. De grootste brasem die werd gevangen was 2700 gram.

Wat kan wedstrijdvissen toch mooi zijn! Er waren bij deze wedstrijd 520 (!) deelnemers. Meer ruimte is er niet op dit moment.
Iedereen vangt ook vis hoewel de vangsten gemiddeld wat minder waren dan tijdens de 1^e Memoriaal vorig jaar. Hoe kan het ook anders. Vorige week nog lag alles onder een dikke laag sneeuw.
Het hoogste vanggewicht in 3 uur was 16110 gram en de meeste sectoren (van 10 vissers) werden gewonnen met tussen de 6 en 10 kilo. Daarvoor moest je echt wel aardig wat vissen vangen en dan is zo’n wedstrijd een plezier om te zien!
Oltrarno Colmic was het team dat won. Net als vorig jaar en ook nu met al hun vissers de sector gewonnen. Tja, dat kan niet veel beter.

Italianen zijn gewoon mensen met een echte sportmentaliteit en dat was bij deze wedstrijd op een prachtige manier te zien. Hier is wedstrijdvissen gewoon een serieuze sport en wel van een niveau dat nergens anders in Europa vergelijkbaar is. Het enige land dat misschien in de buurt komt is Engeland maar ook dat waag ik te betwijfelen.

Wat een respect ook voor Marcel van den Eynde. Nog steeds!

Italianen blijken niet te houden van stilstand. Volgend jaar is er plaats voor 1000 vissers. Men is bezig met de aanleg van een nieuw parkoers van 8 kilometer lengte en met daarachter een weg om de visplaatsen goed bereikbaar te houden.
Ik ben ervan overtuigd dat die 1000 vissers er ook gaan zijn. Een ding weet ik nu al, een van die 1000 vissers ben ik!

 

50 - Italië

Ik ben als visser altijd behoorlijk ‘georiënteerd’ geweest op Engeland. Ik ontmoette sommige van hun topvissers tijdens wedstrijden in Ierland en had al snel in de gaten dat het niveau van de wedstrijdvisserij daar nog wel iets hoger lag dan bij ons en ook dat daar veel van te leren viel. Ik ging er dan ook vaak heen om wedstrijden te vissen en die jaren zijn absoluut de mooiste jaren geweest die ik als visser ooit heb meegemaakt.

Tegenwoordig heb ik een nieuw ‘beloofd visland’ ontdekt. Dat gebeurde automatisch toen ik begon als coach.
Je komt in het Internationale vissen vaker in Italië terecht dan in welk ander visland ooit. In de wedstrijdvisserij lijkt daar echt alles mogelijk. Er zijn heel veel grote visparkoersen, alles is altijd perfect verzorgd en er wordt altijd veel vis gevangen, kortom, alle ingrediënten zijn aanwezig die noodzakelijk zijn. Wedstrijdvissen betekent daar echt iets, dat zie je aan alles.
Men wil ook graag Internationale kampioenschappen organiseren. Hoe meer hoe liever zelfs. Wat mij betreft geen probleem. Ik heb daar nog nooit een slecht kampioenschap meegemaakt.

De laatste jaren is daar bovendien een voor mij ongelooflijke ontwikkeling. Binnen laten we zeggen 5 jaar maximaal is het gehele noorden van Italië ‘getroffen’ door een brasemgeboortegolf.
Het is echt niet langer geleden dat er daar geen brasem rond zwom. Op de een of andere manier zijn er toen enkele van zulke vissen in de rivier de Po terecht gekomen en nu is ieder water wat daarmee in verbinding staat ervan ‘vergeven’.

Ik vind vissen in het algemeen en wedstrijdvissen in het bijzonder het leukst als er veel vis te vangen is. Wat moet het dan mooi zijn om daar als wedstrijdvisser van maart tot november van week tot week de mooiste wedstrijden te kunnen vissen! Ik zag de agenda van een van hun topvissers. Alle data volgeboekt en de ene wedstrijd al mooier dan de andere. Allerlei vismanieren en allerlei verschillende vissoorten. Onder die omstandigheden kan het toch niet anders dat de toppers ook echt top zijn en allround?

 

49 - Hoe word ik international?

Mij wordt wel eens gevraagd wat iemand die volwaardig International wil worden, daarmee bedoel ik dus het niveau E.K./W.K., daar nu eigenlijk allemaal voor zou moeten doen.
Mijn antwoord is altijd weer hetzelfde en eigenlijk zou dat moeten gelden voor iedereen die op Internationaal niveau wil vissen

- Het wedstrijdvissen moet ‘in je bloed zitten’, je moet er echt bizar veel voor doen en laten en dat kan alleen als je er helemaal ‘maf’ van bent.
- Je moet heel veel tijd aan de waterkant kunnen doorbrengen en zoveel mogelijk van die tijd in wedstrijdverband. Alleen zo krijg je de juiste ervaring.
- Je moet zo ‘allround’ mogelijk zijn en zoveel mogelijk verschillende vismanieren beheersen. In veel andere landen vis je vaker met matchhengels bijvoorbeeld en ook vaker op (soms snel) stromende wateren. Bovendien vis je regelmatig op andere vissoorten dan we bij ons kennen.
- Het is eigenlijk noodzakelijk om zelf al wat Internationale ervaring op te doen door wedstrijden in het buitenland te gaan vissen zodat je al leert wat daarbij allemaal komt kijken.
- Eigenlijk zou je al heel wat wedstrijdoverwinningen op je naam moeten hebben staan en ook hier weer zo ‘allround’ mogelijk. Een betere manier om te bewijzen wat je in je mars hebt bestaat namelijk niet.

Ik hoor al de antwoorden. Daarvoor heb ik geen tijd, dat is niet op te brengen, de financiën, het werk, het gezin, enzovoorts.
Natuurlijk zijn al die antwoorden logisch en terecht. En toch zal het moeten als je ooit echt de absolute top wilt bereiken! De vissers van de echte toplanden waartegen we moeten vissen doen dat namelijk ook. Naar mogelijkheden wordt verder niet gevraagd! De coaches van die toplanden hebben, linksom of rechtsom, de beschikking over genoeg vissers die voldoen aan de zojuist beschreven criteria.

Ook in Nederland hebben we enkele vissers die aan alle voorwaarden voldoen maar het zijn er maar weinig. Dat en dat alleen is ook volgens mij de reden dat we (nog?) niet tot de absolute toplanden behoren tot nu toe.
Een incidenteel succes kan altijd maar als we echt wat willen moeten we er nog meer aan gaan doen!
Voor de vissers die daaraan mochten twijfelen, ik ben op het moment dat ik dit schrijf volledig ‘toerekeningsvatbaar’, er zit geen alcohol in m’n bloed, ik voel me heus goed en weet prima wat ik zeg!

 

48 - Volle kalenders

Nou ik mocht wel hopen dat we een volledig ijsvrije winter zouden krijgen! Amper enkele dagen na het schrijven van die tekst lag alles dicht natuurlijk! Nog erger, de volgende vorstperiode dient zich alweer aan! Zo kom ik nooit fatsoenlijk aan het vissen.

Het nieuwe visjaar 2010 staat alweer voor de deur. Als de vooruitzichten me niet bedriegen wordt het een heel hectisch jaar.
Het W.K. Senioren is dit jaar (veel eerder in het seizoen dan normaal) in Ciudad Real in Spanje op het Vicariomeer. Heel erg veel carassio’s vangen met mogelijk erg grote vangstgewichten. Prachtig!
Het E.K. is in Coruche in Portugal op de Sorraia-rivier. We behaalden daar een bronzen medaille met ons U22 jeugdteam in 2009 en ik kan dan ook niet wachten om terug te gaan. Het vissen daar is zeker speciaal en niet gemakkelijk. Een meer technische (uitsluitend en alleen match-) visserij heb ik zelden gezien!
Zowel de Meerlanden- als de Nedelux-wedstrijd zijn in eigen land dit jaar. Dat houdt in veel organiseren maar ook is het altijd zeker een voordeel om in eigen land te vissen.
Laat in het jaar zijn er dan ook nog de Internationaler Anglertreff in Brandenburg, Duitsland, waar we meedoen met twee teams en de Interland Nederland - België.
Het Jeugd-W.K. wordt dit jaar gehouden in Mantova in Italië. Het viswater, Fissero,  is een prachtig kanaal met daarin veel bliekjes en brasempjes. Een visserij die ons goed zou moeten liggen.
Over de Meerlanden voor de Jeugd is op dit moment nog niets anders bekend als dat deze wedstrijd in Luxemburg plaats vind.
De dames gaan ergens in April een landenwedstrijd vissen tegen Duitsland, de huidige wereldkampioenen. Geen gemakkelijke opgave maar ook een erg leerzame! Benieuwd hoe we daarin kunnen meekomen.
Het Dames W.K. is nog ver weg. Pas eind oktober is dit kampioenschap en wel in Bloemfontein in Zuid-Afrika op de Bloemhofdam. Veel karpers! In het verleden is gebleken dat onze dames daar redelijk goed mee uit de voeten kunnen

Alleen al de korte opsomming van alle wedstrijd vult zowat mijn hele column!
Bovendien wordt 2010 ook het jaar waarin de ‘richting’ van het Nationale wedstrijdvissen voor de komende jaren gaat worden bepaald en vorm gegeven.
Kortom, 2010 wordt een heel belangrijk visjaar.
Ik zag afgelopen jaar de vooruitgang en ben er best plezier aan gaan beleven. Van mij mag het dan ook weer beginnen!

 

47 - De laatste loodjes

Vorige maand schreef ik mijn column vanuit Brandenburg. Wat een fantastisch visgebied is dat daar zeg! En niet eens zo heel ver weg van Nederland. Een goed resultaat was er ook. Een van onze twee deelnemende teams werd knap derde in een veld van 42 sponsor- en landenteams. En dat op een stromend water en een visserij die tot nu toe niet onze grootste specialiteit is gebleken. Prima!

Daarna hebben we ook nog de landenwedstrijd gehad tegen België. De visserij viel me eigenlijk wat tegen. Er bleek veel vis te zijn maar die wilde niet azen en bleef buiten ons bereik.
Wat niet tegen viel was het resultaat. Voor het eerst in de historie wisten we de Belgen te verslaan! Het verschil was niet groot, maar toch. Twee jaar geleden werden we nog weggevist door hen en België is gewoon echt een topland. Ik zie de verbetering!

Al met al werd het zo een mooi einde van het Internationale visjaar 2009. Een tropenjaar was het en een jaar waarin mijn ‘gemoedstoestand’ soms als een jojo heen en weer ging.
Teleurstelling soms. Ik vond bijvoorbeeld ons resultaat tijdens de Nedelux bijzonder matig en ook het WK-resultaat viel me zeker niet mee.
Frustratie en ergernis ook wel eens. Zowel bij de Meerlandenwedstrijd voor de Junioren als bij die van de Senioren presteerde we eigenlijk goed maar ging de overwinning met het kleinst mogelijke verschil aan onze neus voorbij.
Dan weer euforie en ook best trots met bijvoorbeeld een echt schitterende bronzen medaille in Portugal bij het WK Jeugd voor onze U22 junioren, de 3^e plaats bij het I.A.M. en dus de overwinning tegen de Belgen.

Nu het rustiger is geworden heb ik alles eens goed overdacht. Zo slecht gaat het nog niet al met al en bovendien ben ik ervan overtuigd dat we zeker nog kunnen en zullen verbeteren. Ik kan nu al niet wachten op 2010!!

Eerst echter is het nu tijd voor wat anders. Ik ga de komende maanden eindelijk weer eens zelf wedstrijden vissen en wel zoveel mogelijk!
Het is misschien lullig voor de schaatsliefhebbers maar ik hoop echt op een strenge viswinter met als het kan geen schilfertje ijs!!!!

 

46 - Ik ben blond zeker?

Ik snap er helemaal niks meer van!! Ik schrijf deze column in Brandenburg an der Havel in Duitsland (laten we zeggen omgeving Berlijn) waar ik ben voor de I.A.M., een prachtige wedstrijd in het Silokanal aldaar. Er is hier zoveel vis dat wij daar in Nederland alleen nog maar van kunnen dromen. Hier is het visbestand werkelijk onuitputtelijk.
Alle gevangen vissen worden in andere wateren weer uitgezet omdat ze anders zouden moeten worden gedood. Jawel, het is niet te begrijpen maar zo is hier de wet!!

Hoe anders is het tegenwoordig bij ons!
Ik ben vorige week verschillende dagen bezig geweest met het zoeken naar een geschikt parkoers voor de interland Nederland - België die, let wel, gevist wordt met slechts 16 deelnemers.
Je probeert natuurlijk om er een mooie wedstrijd ervan te maken en de eerste vereiste daarvoor is zoveel mogelijk vis. Anders is er voor zowel deelnemers als toeschouwers niet veel plezier aan.
Nu denk ik eigenlijk iets geschikts gevonden te hebben maar dat heeft werkelijk bloed, zweet en tranen gekost. Je vindt in Nederland gewoon bijna geen plaatsen meer waar nog veel vis zit en daar waar ze nog wel zitten worden ze in recordtempo weggevangen door de beroepsvisserij.
Rusland is blijkbaar de nieuwe afzetmarkt. Russen eten blijkbaar graag onze voorns en brasems.

Kan iemand mij uitleggen waarom die Russen onze schaarse vissen opeten die volgens mijn beperkte ‘topografische kennis’ onderweg naar die Russische magen zo ongeveer langs Brandenburg moeten komen?

Ik begrijp het niet!Hier in voormalig Oost-Duitsland zijn ook beroepsvissers. Hier zijn lagere loonkosten. Hier is vele malen meer vis en de transportkosten zijn veel minder.

Wat ik wel begrijp is dat als dit alles nog even langer zo doorgaat we onderhand wel kunnen gaan stoppen met onze geliefde sport. Nederland wordt letterlijk leeggevist!
Ik zal t toch zeker niet meer meemaken dat voorns en brasems tot de beschermde diersoorten gaan behoren?

 

45 - 16 Miljoen bondscoaches

Het afgelopen W.K. was prachtig. Ik heb ervan genoten (qua organisatie), ik ben erdoor gefrustreerd (qua resultaat) en ik heb me erbij geërgerd.
Behalve over dat laatste puntje is elders in dit blad al genoeg geschreven. Deze plaats lijkt me prima om het nog even over mijn ergernissen te hebben.

Het afgelopen W.K. was natuurlijk prachtig om in ons eigen land te hebben, een negatieve ‘bijwerking’ ervan was wel dat veel en veel meer dan normaal nu ook iedereen in ‘’t wereldje’, maar nog veel vaker mensen van buiten dat wereldje, er zijn/haar mening over had.
De meningen waren vooral ‘typisch Nederlands’. Veel kenners vonden dat we helemaal kansloos waren want ‘die en die en die’ waren gewoon veeeeeeeeeeel beter. Andere specialisten twijfelden alleen over de kleur van de medaille want vanwege het ‘thuisvoordeel’ moest een podiumplaats toch eigenlijk wel zeker zijn. Andere wat meer genuanceerde meningen heb ik eigenlijk amper gehoord.

Met alle respect maar hoeveel Nederlandse vissers en andere volgers hebben nu eigenlijk een beetje kennis van het Internationale vissen van de laatste jaren? Ik kan ze zowat tellen op de vingers van 1 hand. Ik zie tenminste maar zelden landgenoten tijdens welke Internationale ontmoeting ook. Behalve de mensen van ‘Het Visblad’ en ‘Beet’ ook geen pers trouwens.
De rest van al die kenners kent dus eigenlijk niet eens of amper de tegenstanders van ons, het systeem hoe de uitslag wordt bepaald en in best veel gevallen zelfs niet eens ons eigen team.

Sorry maar als mens kan ik niet omgaan met meningen van mensen die niet weten waarover ze praten. Ik haat dat!

Na het W.K. moest ik denken aan Marco van Basten tijdens en na zijn laatste wedstrijd als bondscoach. Wat kan ik me goed voorstellen dat hij ‘de pijp aan Maarten’ gaf met al dat ‘gezever’ en al die kritiek van al die ‘bondscoaches’.

Mijn collega’s en ik stappen niet op hoor na dit mindere resultaat.
We zijn iets op aan het bouwen en zolang daarvoor de juiste voorwaarden aanwezig zijn werken we rustig verder daaraan. Voor alle kenners, positief of negatief ingesteld, heb ik nog ’n vraag. Wie van jullie had eigenlijk Slowakije op zijn lijstje staan van potentiële winnaars? Ook heb ik nog ’n advies. Schrijf ons nog maar niet af! Dat zou jullie nog kunnen ‘tegenvallen’.

 

44 - Analyse

Op het moment dat ik dit schrijf zitten we 2 dagen voor het begin van de officiële trainingsweek voorafgaande aan het WK in Almere. Op het moment dat U dit leest kan ik er dus vanuit gaan dat de uitslag al bekend is en het kampioenschap een voldongen feit. Tja, ik hoop dat eruit gekomen is wat er volgens mij in zit. Een hele mooie ereplaats, en met een beetje mazzel misschien wel een medaille. Echt winnen als team zal heel moeilijk zijn volgens mij, en ik hoop vurig dat ik dat verkeerd heb gezien.

Hoe ook dit kampioenschap is afgelopen, het uiteindelijke doel wat we onszelf gesteld hebben als coaches is nog ambitieuzer dan een medaille winnen op een W.K. We willen dat Nederland weer structureel tot de betere landen gaat behoren in de Internationale wedstrijdwereld.

We zijn eigenlijk nog niet zo lang bezig, zo’n 3 jaar, en tot op heden vind ik dat het sneller dan verwacht de goede kant begint uit te gaan.
Allereerst veel meer rust in ons Nationale wereldje dat vroeger vaak zo bol stond van allerlei conflicten.
Ook de resultaten, want uiteindelijk gaat het toch daarom natuurlijk, zijn veelbelovend in de Internationale ontmoetingen van de laatste tijd. Een medaille vorig jaar bij het E.K. Senioren maar vooral de medaille bij de U22 categorie tijdens het Jeugd W.K. van dit jaar zijn op het moment van schrijven de hoogtepunten tot nu toe. Nu kan ik me vergissen maar als ik zie hoe alles nog steeds verbetert, zowel de vissers als de organisatie eromheen, dan lijkt het me stug dat dit het was en dat het hierbij blijft.

De mooiste ontwikkelingen zie ik bij de Jeugd. Er zullen weinig landen zijn in Europa waar er een toename is van het aantal deelnemers bij de Nationale selectiewedstrijden. Bij onze Topcompetitie zijn de aantallen in de Jeugd categorieën vrijwel verdubbeld in de laatste 2 jaar! En geloof me, zowel bij de dames als bij de mannen zitten daar enkele echte talenten bij!

Goede ontwikkelingen al met al en dat is maar goed ook. Er zijn enkele mensen bijna maniakaal aan het werk hiervoor achter de schermen en alleen al daarom is het zo mooi om de eerste verbeteringen ook te kunnen zien.
Het kan nog veel beter en ik, en ook mijn collega’s, zullen niet rusten voordat we dat ook bewezen hebben!

 

43 - Brons!

Op het moment dat ik dit schrijf, ben ik net terug van een ‘helletocht’ vanuit Portugal. Van het rijden van ruim 2.200 kilometer met uitsluitend enkele korte pitsstops word ik normaal gesproken niet echt vrolijk. Deze keer was het allemaal wat gemakkelijker te verteren omdat we met de U22 groep (onder 22 jaar oud) op het Wereldkampioenschap Jeugd in Coruche een bronzen medaille wisten te winnen, een werkelijk prachtig resultaat.

Het is volgens mij ‘lichtjaren’ geleden dat we bij de jeugdcategorieën met een medaille van een wereldkampioenschap terugkwamen, dus alleen al daarom moeten we bijzonder blij zijn met dit resultaat. In dit geval ben ik nog blijer omdat het hier een totaal andere visserij betrof dan we in Nederland gewend zijn.

Vissen met de match, voeren met uitsluitend balletjes geplakte maden (soms vermengd met wat fijn gravel) en voor de korte visafstand gewoon losse maden en hennepzaad, het vissen met fluorocarbon lijnen ook, het zijn allemaal geen dagelijkse praktijken voor de gemiddelde Nederlandse wedstrijdvisser. Het vangen van barbeeltjes en een enkele karper ook niet, het gebruik van haakjes 20, 22 en 24 hiervoor al zeker niet. Kortom een totaal andere vissituatie dan we gewend zijn en toch een prima resultaat. Echt schitterend!!!
De medaille was ook zeker niet ‘gestolen’. Gedurende de gehele oefenweek stonden we ons mannetje en op het thuisland na, dat gewoon dit kampioenschap domineerde, behoorden we gewoon tot de betere teams en dat is wel eens anders geweest bij dit soort kampioenschappen in Zuid-Europa.

We kunnen als coaches wel denken dat we goed bezig zijn, maar uiteindelijk gaat het natuurlijk om medailles. Nou als we die dan winnen, en dan ook nog eens onder de juist omschreven omstandigheden, dan is dat gewoon de bevestiging. Ook is er nog zoveel dat kan en zal verbeteren, dat het volgens mij alleen maar beter kan gaan worden in de toekomst. We zullen echt nog wel eens een keer flink ‘onderuitgaan’, maar geloof me, Nederland gaat echt weer meedoen om de prijzen in het internationale wedstrijdvissen. Dat kan gewoon niet anders!!!

 

42 - Vier!

Ik ben net terug van een prachtig EK Zoet in Radece, Slovenië. Nederland bevestigde daar voor vriend en vijand zijn opgaande lijn in het internationale wedstrijdvissen door op een keurige 4^de plaats te eindigen. Ik kon er op zich vrede mee hebben. We eindigden achter respectievelijk Hongarije, België en Engeland en juist voor Italië. Stuk voor stuk de toplanden in de wedstrijdvisserij en daar staan wij dan toch maar mooi tussen. Ik ben daar op dit moment best trots op. Prima dus, maarrrr...

De 4^e plek is natuurlijk de meest pijnlijke plaats om te eindigen. Je hebt redelijk, zeg eigenlijk maar gewoon goed, gepresteerd, maar je wordt er totaal niet voor beloond. Het gaat om de medailles en daar zijn er nu eenmaal maar drie van.

Vroeger was het getal 4 mijn geluksgetal, tegenwoordig heb ik er toch zo’n ongelooflijke rothekel aan! Waarom? Ik heb in het internationale vissen gewoon teveel vierde plaatsen behaald.
In 1989 werden we in Plovdiv, Bulgarije met het team 4^de (met de matchhengel nota bene).
In 1990 in Maribor, toen nog Joegoslavië, was het nog erger. Vierde met het team, waar we trouwens altijd minimaal tweede hadden moeten zijn, en individueel gedeeld derde maar minder gewicht. 4^de  dus.
In 1991 werden we in Szeged, Hongarije nog maar eens 4^de met het team waar we zelfs hadden kunnen winnen. Individueel behaalde ik toen wel de bronzen medaille.
Wat jaren later viste mijn team in Zagreb, Kroatië, het wereldkampioenschap voor clubteams. Na de eerste dag stonden we ruim eerste. Na een ergerlijke, hopeloze tweede dag volgde uiteindelijk een 4^de plaats in het eindklassement.
In totaal heb ik maar zes wereldkampioenschappen gevist! Dan is dat toch eigenlijk gewoon bizar, of ben ik nu gek?

Nu dan weer dit Europees kampioenschap. Eigenlijk moet ik gewoon blij zijn met het behaalde resultaat, dat snap ik ook wel. Toch overheerst bij mij dan het gevoel van ‘verdomme alweer’. Vergeef het me of anders maar niet. Zo voel ik het.
Toen ik terug was uit Maribor destijds na dat wereldkampioenschap van 1990 viste ik als eerste wedstrijd daarna het NK. Ik vergeet het nooit, ik ving 444 gram...
Op het EK van vorige week behaalden we 44 klassementspunten over de twee dagen. Puur toeval, ik weet het zeker!

 

41 - Het is weer begonnen!

Heel het wedstrijdwereldje heeft dit jaar het WK in Almere in zijn hoofd. Op zich is dat ook wel begrijpelijk natuurlijk met voor het eerst weer eens zo’n wedstrijd na 26 jaar. Wel zou je zo bijna de legio andere internationale wedstrijden vergeten waar we ook aan meedoen met onze teams.

Op het moment dat ik deze column schrijf zit ik letterlijk langs de oevers van een prachtige Slowaakse rivier, de rivier de Vah. Ook letterlijk in het verlengde van mijn beeldscherm zie ik zowel Leo Koot als Bert Aufderhaar op het moment dat ik dit schrijf een brasem landen. Stefan Altena heeft net zijn vis in zijn leefnet gegooid. Wat een vis en wat voor een Wereldkampioenschap voor Clubteams gaan we hier beleven volgende week, als de omstandigheden niet veranderen!
Ik had eigenlijk mezelf beloofd dat ik hier nooit meer zou terugkeren, maar ‘het bloed kruipt waar het niet gaan kan’. Ik heb hier in 2003, tijdens het Wereldkampioenschap dat toen hier plaatsvond, mijn meest dramatische visweek beleefd in 35 jaar wedstrijdvissen en ik denk eigenlijk dat dit ook geldt voor zowel Bert als Leo. Nu zijn we allemaal terug hier en geloof me wanneer ik zeg dat we uit zijn op revanche!
Meteen na dit kampioenschap is het tijd voor het Europees Kampioenschap in Slovenië en daarna de Meerlanden in Berlijn. Allemaal wedstrijden waarbij ik moed heb op een goed resultaat.
Dit wordt al met al een heel belangrijk jaar voor zowel de vissers als ons coaches. We zijn absoluut aan het opkomen in het internationale wedstrijdwereldje en dat kunnen we alleen maar bewijzen door ook dit jaar weer iets beter te presteren en dat is soms niet zo simpel als het lijkt!

Wat er ook gebeurt de komende weken, ik weet gewoon dat we in Nederland genoeg uitstekende wedstrijdvissers hebben met ook genoeg kwaliteiten om op internationaal niveau een aardig woordje mee te spreken. Bovendien zijn veel van die vissers nog erg jong, daar kunnen we nog tijden mee vooruit!

 

40 - Jeugd en vissen

Hoe vaak hoor ik tegenwoordig niet dat er te weinig jeugdvissers zijn en dat er te weinig nieuwe aanwas is in onze sport. De jeugd heeft zoveel andere dingen die ze kunnen doen, nietwaar? Natuurlijk zit daar een kern van waarheid in, maar toch denk ik dat er genoeg jeugd is die wel degelijk wil vissen!

Veel jonge vissers worden (direct) karpervissers en dat is ook logisch. Karpers zijn heel spectaculaire vissen om te vangen en als je aan het wachten bent op een aanbeet dan is alles heel erg relaxed.

Toch zijn er ook genoeg jeugdige wedstrijd(wit)vissers. Geloof me; Ik merk het bijna dagelijks! Wedstrijdvissen is best moeilijk en ingewikkeld om te leren. Bovendien lukt zoiets niet binnen enkele weken. Het is dan ook heel belangrijk dat de nieuwelingen in onze sport zo goed mogelijk begeleid worden. Die goede begeleiding zal resulteren in enkele goede resultaten en als die eenmaal worden behaald dan komt de rest vanzelf. Vertrouwen is het magische woord in onze sport en dat geldt met name precies hier.
Ik ken in Nederland enkele heel goede jeugdbegeleiders  en zie veel jonge vissers opdraven die door die mensen met vissen begonnen zijn. Eigenlijk zou iedere reeds ‘ervaren’ wedstrijdvisser zich eens moeten afvragen hoe hij zelf is begonnen. In 99% van alle gevallen zal hij zelf ook ooit zijn geholpen door iemand die destijds al ervaren was.
Ook de hengelsporthandel zou wel eens iets meer initiatief mogen tonen. Het is toch ook in hun belang dat er nieuwe vissers komen? Het zijn de klanten van de toekomst!

Als ik kijk naar de Topcompetitie dan komen er juist meer vissende jongens en vooral ook meisjes bij. De aantallen zijn niet zo heel groot maar de ‘drempel’ om mee te doen zou gewoonweg te hoog liggen. Toch zijn de aantallen binnen twee jaar zowat verdubbeld! Nu is het aan ons jeugdcoaches om daar wat van te maken.
Alleen kan ik natuurlijk ook niet alles, daarom kan iedereen met ideeën en/of vragen mij bereiken via info@jvstackle.com. Het kan soms even duren maar antwoord komt er altijd!

 

39 - Memorial Marcel van den Eynde

Het jaar 2009 is nog maar net begonnen en toch heb ik het gevoel dat ik de mooiste wedstrijd van het jaar al gezien heb. Ik weet dat er dit jaar nog prachtige wedstrijden komen natuurlijk, maar ik kan me gewoon niet voorstellen dat er nog betere komen dan die ik nu heb gezien, oftewel de ‘Memorial Marcel van den Eynde’! Marcel van den Eynde was niet alleen een bekende visser in eigen land, in heel Europa was hij een begrip. In Italië had Marcel al sinds vele jaren een boezemvriend in Gabriele Tubertini, de grote man achter de Tubertini hengelsportartikelen/groothandel en zelf ook een levende legende in de wedstrijdviswereld.

Tubertini organiseerde op 22 maart jongstleden de eerste ‘Memorial Marcel van den Eynde’. Een wedstrijd voor teams van vier vissers. 90 teams waren er, 360 vissers dus. Meer plaats was er nu eenmaal niet. Wat een fantastische wedstrijd is het geworden. Enorm veel vis en een deelnemersveld van een niveau dat ik zelden eerder heb gezien, om niet te zeggen, nooit! Engeland heeft natuurlijk de naam als het beste ‘wedstrijdvisland’. Nu begrijp ik waarom Italië vaak in één adem wordt genoemd met Engeland. In de breedte is het niveau er zelfs veel hoger!

Vaste stokvissen, matchvissen, het kwam allemaal aan bod. Beide methoden leverden vakoverwinningen op. De wedstrijd werd gevist op Ostellato. Vroeger werd hier alleen carassio (kroeskarpers) gevangen, nu zit dat water helemaal vol met blieken en brasems. Zoveel deelnemers en allemaal volop vis. Waar maak je zoiets mee? Het hoogste totaalgewicht was 19.300 gram, gevangen in drie uur. Ik schat dat er wel 150 gewichten waren van tien kilogram of meer. Uniek gewoon! Deze wedstrijd kon enkel worden gewonnen door een topteam. Oltrarno Colmic, het team van Jacopo Falsini, is zo’n team. Vier vissers, vier vakoverwinningen! Tja, dan win je verdiend. Nog belangrijker, het werd een onvergetelijke visdag en een  waardig eerbetoon aan een geweldige visser en een fantastisch mens! Wat een respect ook! Ongekend! Prachtig!

 

38 - Eeuwige vriendschap!

Wat ik vorige maand rond deze tijd eigenlijk nog lang niet zag zitten, is nu definitief. Het Wereldkampioenschap Zoetwatervissen voor de senioren wordt dit jaar georganiseerd door Sportvisserij Nederland aan de oevers van de Lage Vaart in Almere.
Het valt niet mee om in een dichtbevolkt land als Nederland een geschikt parcours te vinden voor een dergelijk evenement, maar Almere lijkt me, gezien de beschikbare mogelijkheden, zowat ideaal. Mooi centraal in Nederland, een viswater met een redelijk tot goed visbestand, een prima oever en ook voldoende accommodatie voor alle deelnemers in de niet al te verre omgeving.

De laatste keer dat we in Nederland dit WK organiseerden, was in 1983 in Tiel aan het Amsterdam-Rijnkanaal. België werd wereldkampioen en individueel won Wolfgang Kremkus de wedstrijd. Onze eigen Piet van Gool werd derde.
Ik zat als visser middenin de selectiecyclus, tijdens de laatste wedstrijd liep het fout voor me. Toch werd dit kampioenschap onvergetelijk. Door een ongelooflijk toeval was ik bij de teamwedstrijd de controleur van Marcel van den Eynde en daaruit is een eeuwige vriendschap gegroeid.

Nu hoop ik op acceptabele vangsten, op meer durf ik tegenwoordig niet te hopen! Ik verwacht een technische visserij met toch wel wat vis. De Lage Vaart lijkt me bovendien een water dat wel kan omgaan met wat extra hengeldruk. Dat is ook noodzakelijk met een oefenweek met iedere dag 200 vissers aan de waterkant.
Tenslotte hoop ik op een goed resultaat voor ons team en daar gaan we bergen werk voor verzetten. ‘Dan zien we wel waar het schip strandt’. Dit is tot nu toe, in tegenstelling tot wat ik heb gelezen, mijn eerste en enige quote hierover. Alle andere quotes zijn volledig voor rekening van mensen die denken ‘het beter te weten’!
Jammer dat ik deze ´betweters´ nooit tegen kom op internationale wedstrijden!

 

37 - Wereldkampioenschappen?

Op het moment dat u dit leest, zal al een tijdje bekend zijn of Sportvisserij Nederland de toestemming heeft verworven om in september van dit jaar het Wereldkampioenschap Zoetwatervissen voor senioren te mogen organiseren langs de oevers van de Lage Vaart nabij Almere.
Op het moment dat ik deze column schrijf zitten we nog midden in het traject van vergaderen, opmerkingen en aanpassingen, om het maar even kort weer te geven, en is deze toestemming nog lang geen zekerheid.

Het doorgaan van dit Wereldkampioenschap in ons land is erg belangrijk. Ik kan daar een heel lang verhaal van maken, maar je hoeft maar even terug te kijken naar het Europees kampioenschap in Vries van enkele jaren geleden om te kunnen zien hoeveel positieve impact zo’n wedstrijd kan geven.Het is tegenwoordig met name belangrijk dat er ook daadwerkelijk wat vis is te vangen tijdens zo’n kampioenschap. Garanties daarvoor kun je natuurlijk nooit geven, maar er wordt in deze wel degelijk gekeken naar ‘behaalde resultaten uit het (recente) verleden’, en terecht natuurlijk.
Wat ik dan zo jammer vind, is dat die resultaten eigenlijk maar heel magertjes zijn waardoor dit echt een belangrijk punt wordt tijdens de besprekingen. Nederland is over de gehele wereld bekend als een ‘land van water’. Probeer dan maar eens uit te leggen waarom er dan toch zo weinig vis zit overal.

Sportvisserij Nederland heeft bewezen in Vries dat het in staat is om een prima kampioenschap te kunnen organiseren. Op dat gebied verwacht ik dan ook niet veel problemen, vooral niet op de locatie waar het Wereldkampioenschap dus hopelijk plaatsvindt. Ik vond de p.r. destijds zelfs uitstekend verzorgd. Juist daardoor kwam het wedstrijdvissen positief in het nieuws, en mede daardoor zag je bijvoorbeeld weer nieuwe jonge vissertjes die onze sport oppakten. We hebben het nu over het echte Wereldkampioenschap, een evenement dat veel groter is dan het EK destijds. De belangrijkste wedstrijd op de internationale wedstrijdkalender.
Ik hoop echt van ganser harte dat er tegen de tijd dat u dit leest ‘witte rook’ is gekomen vanuit de burelen van het FIPS, het internationale overkoepelende orgaan. Het is gewoon zo belangrijk! We mogen dit gewoon niet mis lopen!

 

36 - WK Senioren

Ik ben in 2008 voor het eerst betrokken geweest bij de begeleiding van werkelijk alle Nederlandse Zoetwater/visteams die aan een internationale wedstrijd of toernooi hebben meegedaan.
Ik vind dat onze vissers en vissters heel aardig hebben gepresteerd. Natuurlijk waren er soms ook teleurstellingen, maar als ik het totaalplaatje bekijk, overheerst absoluut een positief gevoel! We beginnen langzamerhand weer een beetje mee te tellen in het internationale vissen.

Toen ik begon met dit werk, was ik er om eerlijk te zijn niet van overtuigd dat we op korte termijn weer zouden kunnen presteren. Natuurlijk wist ik dat we goede vissers hadden, maar ik wist en weet ook dat vissen in Nederland en vissen op internationaal niveau twee heel verschillende zaken zijn.
Ik ben dan ook positief verrast. Bovendien gebeuren er meer leuke en ook goede dingen!
We zijn bijvoorbeeld gaan meedoen aan Dameskampioenschappen met een piepjong en erg talentvol team, dat niet alleen al heel aardig presteert, maar ook inmiddels heel veel goede publiciteit voor onze sport heeft opgeleverd.
Misschien wel de allermooiste ontwikkeling is dat er in Nederland ‘ineens’ een behoorlijk  aantal erg talentrijke jonge vissers en ook visters blijkt te zijn, waar we in de wat verdere toekomst nog heel veel plezier aan kunnen gaan beleven! Daar moet toch iets moois van te maken zijn, dat kan niet anders!

2009 wordt een heel belangrijk visjaar met mogelijk zelfs een echt WK Senioren in eigen land. Wat zou dat fantastisch zijn! Een mooiere promotie voor het wedstrijdvissen is volgens mij onmogelijk!

 

35 - Zijn wij met z'n alle struigvogels?

Als ik niet oppas word ik depri! Ik heb met heel veel vissers gesproken de laatste tijd en ook met veel mensen uit de hengelsporthandel. Bijna bij iedereen is het verhaal hetzelfde. Negatief, negatief en nog eens negatief. Tja, en als je dan praat over een sport die je lust en je leven is, dan word je daar zelf ook niet vrolijker van.

De visstand gaat echt met sprongen achteruit, zoveel is wel duidelijk. In het zuiden van ons land durf ik al enkele jaren bijna niet meer aan iemand te vragen of er nog wat te vangen is en nu begint hetzelfde fenomeen ook al te ontstaan op plaatsen waar ik dat enkele jaren geleden nog niet voor mogelijk had gehouden.
Eigenlijk kan het ook niet anders. Door de beroepsvisserij wordt in het najaar en in de winter zo ongelooflijk veel vis weggevangen dat het gewoon ‘ziek’ is en de vissen die overblijven, vooral de vissen tussen de laten we zeggen de 50 en 500 gram, zijn helemaal panisch van de overal aanwezige aalscholvers.

Als er geen vis te vangen is, dan word er onherroepelijk ook steeds minder gevist. Alleen de echte ‘diehards’ blijven over en dat is natuurlijk erg slecht voor de handel in deze sector. Logisch dan ook dat ik uit de hoek van de handelaren bijna alleen maar klachten hoor.

Doen we er met zijn allen iets aan? Nee volgens mij niet, behalve het lekker klagen dan. Ik vind dat wij onze koppen in het zand steken, net als zoals struisvogels dat doen.
Natuurlijk is het niet gemakkelijk om oplossingen te vinden, maar we kunnen het in ieder geval proberen, toch?
Het wordt echt hoog tijd om eens goed te bekijken wat er nu allemaal mis is en hoe en waar het mis gaat. Een keer samen komen met vertegenwoordigers van bijvoorbeeld Sportvisserij Nederland, de handel en ook mensen uit de praktijk hierover, moet toch tenminste wel mogelijk zijn?
Beseffen we wel allemaal dat er problemen zijn? Ik denk van niet en nog erger, ik denk ook dat er veel vissers en andere betrokkenen zijn die het niet echt interesseert!

Van één ding kan iedereen in ieder geval zeker zijn: als we onze koppen in het zand blijven steken, gaat onze sport echt langzaam maar zeker naar de gallemiezen!

 

34 - Doorpakken nu!

Het jaar 2008 is werkelijk voorbij gevlogen. Wat een apart jaar is het geworden. Voor het eerst ben ik bij letterlijk alle internationale wedstrijden betrokken geweest. Ik moet zeggen dat ik daar best veel plezier aan heb beleefd, al was het wel echt hectisch met heel veel wedstrijden die erg kort achter elkaar waren gepland.

Mijn eigen vissen is er wel gigantisch bij ingeschoten. Ik heb in een half jaar slechts enkele wedstrijden gevist en zoiets kun je gewoon niet ‘straffeloos’ doen in onze sport. Dat heb ik de laatste weken aan den lijve mogen ondervinden.
De resultaten van Nederland waren dit jaar zeker niet slecht. De derde plaats bij het EK was super en ook wonnen we de Nedelux wedstrijd en de Benedulux Interland Jeugd. Van de Wereldtitel voor Clubs van de Grauvell-jongens krijg ik nog steeds kriebels. Ook de 5e plaats van de U18 groep bij het Jeugd WK was prima trouwens.
Teleurstellingen zijn er natuurlijk soms ook. Ik had veel meer verwacht van de U22 groep op het Jeugd WK bijvoorbeeld en ook het Senioren WK resultaat vond ik niet super.

Dat neemt allemaal niet weg dat er een duidelijk stijgende lijn zit in de prestaties en ik zie mogelijkheden op ‘meer’ in eigenlijk alle categorieën. Zeker bij de jeugd en bij de dames zit er nog heel wat rek in de mogelijkheden en bij de senioren heb ik de overtuiging dat we hele grote stappen vooruit hebben gemaakt, die nog niet altijd in de resultaten tot uitdrukking zijn gekomen.
Het zal niet meevallen om ieder jaar de prestaties van het afgelopen jaar te evenaren of zelfs te verbeteren. Wel vind ik dat er nu een redelijke basis staat en vanuit die basis moeten we nu doorpakken. Het is nu of nooit!

 

33 - Voor geen goud!

Dit WK ligt nu alweer enkele weken achter ons en nog ben ik er gefrustreerd door. Als je de afgelopen twintig jaar analyseert, zul je tot de conclusie komen dat bijna altijd, wanneer deze wedstrijd ergens in Zuid-Europa werd gevist, de prestaties van onze Nederlandse teams niet al te best waren. Er was ons veel aan gelegen om deze trend nu eens te doorbreken, want juist dat zou een bewijs zijn dat we echt aan het verbeteren zijn.

Alle voortekenen waren meer dan goed. We hadden een prima oefenweek waarbij we bijna dagelijks met kop en schouders uitstaken boven de andere landen. Zelfs de absolute toplanden hielden echt rekening met ons, iets wat ik al in jaren niet meer heb gezien. Ik weet ook wel dat de resultaten in zo’n week nog niet alles zeggen, maar zo bedoel ik het ook niet. We dachten gewoon alles tactisch goed op de rit te hebben en we hadden ons qua materiaal goed aangepast aan de steeds belangrijker wordende karpers later in de oefenweek.

Toch lukte het niet. De eerste wedstrijddag was dramatisch. Een 18e plaats was wel het laatste wat ik verwachtte. Het gebeurde allemaal. Totaal geen geluk met de loting, belangrijke verspeelde vissen, kortom een zware tegenvaller. We herstelden ons nog redelijk op de tweede dag. Ook nu weer zat het allemaal zeker niet mee, toch kwamen we nog terug in de top 10. Aardig, maar ook niet meer dan dat. Enkele jaren geleden zouden we redelijk tevreden zijn geweest met zo’n klassering, nu zeker niet meer.

Volgens mij hadden we een supersterk team met een ideale mix van ervaring en jong talent. Ik kan en wil ook niemand iets verwijten. Iedereen heeft gevochten voor wat hij waard was. Meer dan ooit had ik vooraf een goed gevoel over zowel dit team als dit kampioenschap en dat ontstaat echt niet zomaar uit niets! Soms krijg je in onze sport meer dan je eigenlijk verdient. Soms is dat precies andersom en volgens mij was dit zo’n moment.

Wedstrijdvissen is soms echt een ‘draak’ van een sport. Ik zou het voor geen goud willen missen!

 

32 - Dames WK

Tja in deze tijd van het jaar leest u veel in deze column over het internationale vissen en onze belevenissen en prestaties daarin en ook nu is dat zo. Ik ben net terug uit Hongarije waar mijn medecoaches Andre Schipper en Willem Raven en ikzelf ons damesteam hebben begeleid tijdens hun W.K.

Wat een fantastisch kampioenschap hebben we gezien. Een prachtige (vaste stok)visserij met heel veel kleine en bijna geen grote vis. Katvissen en als je daar goed op viste ook blieken waren de belangrijke vissoorten deze keer.
Als er nu ooit een technisch kampioenschap is geweest dan was het wel hier.
Als je het achteraf analyseert dan visten de winnende teams met name op de blieken daar waar dat kon. Wij, maar ook bijvoorbeeld Frankrijk dat brons won, concentreerden ons vooral op de katvissen die relatief gemakkelijker te vangen waren.
Op beide manieren waren goede resultaten te behalen. Ik vraag me af hoeveel vissters minder dan 100 vissen vingen. Het zullen er zeker niet veel zijn!
Hoe deden wij het? We werden 7^e en dat vond ik een hele redelijke uitslag. Op beide wedstrijddagen waren we 7^e  met op beide dagen zowat dezelfde punten. 7^e is dus een terechte klassering.

Individueel was Anja Groot 13^e met 7 punten en ook Melissa Bisschop en Anouk vd Belt eindigden ruim binnen de top 25.
We zullen in de breedte nog wat moeten groeien om de strijd met de echte top aan te gaan, maar ik durf gerust te zeggen dat we goed bezig zijn. Verschillende meiden verbeteren zich met sprongen en zijn nog steeds erg jong.
Dat is mij opgevallen en het is ook wel leuk dat dit de halve Internationale wedstrijdwereld aan het opvallen is.
Als de helft uitkomt van alles wat me in Hongarije, toch door vermaarde mensen in het internationale wedstrijdvissen, is voorspeld dan ziet de toekomst voor onze damesploeg er bijzonder goed uit!
We zien het allemaal wel. Dit alles geeft echt vertrouwen maar ik weet uit ervaring dat `het laatste stapje omhoog` ook het moeilijkste stapje is.

 

31 - Nog meer internationale wedstrijden

Het gaat dit jaar heel aardig met onze teams op de diverse Internationale kampioenschappen. Na de fantastische junimaand kan ik alleen maar zeggen dat het nog steeds goed gaat.

Sinds mijn vorige column wonnen we in België de Meerlandenwedstrijd Jeugd. Dit is een jeugdinterland die ieder jaar gevist wordt tussen de jeugdteams van Duitsland, Luxemburg, België en ons land. Dit jaar werd 14 dagen voor het Jeugd-W.K. gevist op hetzelfde parkoers van de Watersportbaan te Gent. Volgens mij wonnen we deze wedstrijd voor de eerste keer sinds hij wordt gevist.

Ook wonnen we de Nedeluxwedstrijd Senioren op de Saar in Duitsland. We wonnen deze wedstrijd voor het derde jaar op rij, nieuw was dat we in Duitsland wonnen. Ook dat gebeurde nog niet eerder.
Zowel de Duitse afvaardiging als de Luxemburgse was zeer representatief dit jaar. Ik vind dit dan ook echt een prima resultaat.

Is het dan allemaal alleen maar hosanna? Nee hoor zeker niet. Dat is ook niet mogelijk.
Wat me een beetje tegen viel waren onze resultaten tijdens het Jeugd-W.K. in Gent.
We werden 5^e bij de Onder 18 en dat is gewoon goed. Prima zelfs. Minder was ons resultaat bij de Onder 22 waar we 9^e werden. Een opsteker hier was dan weer wel de schitterende 3^e plaats in het Individuele eindklassement van Ramon Pasmans.
Ik had onze ploegen daar echt een medaille gegund (en ik had er ook stiekem op gehoopt). Ongelooflijk wat een werk er door alle vissers is verzet om zo goed mogelijk voorbereid aan de start te verschijnen. Als we zo doorgaan dan komt daar zeker nog een beter resultaat uit voort in de toekomst. Dat weet ik gewoon zeker!

 

30 - Trots

Visbladen hebben nu eenmaal deadlines en zo kan het gebeuren dat je een column zit te schrijven terwijl de motor van de auto nog aan het afkoelen is van een ‘tripje’ Tsjechië.
We hebben daar het Europees Kampioenschap gevist en wat een prima week is het geworden!

Ik wil nu niet ineens alles idealiseren en met alle details zal ik jullie ook niet vermoeien, maar tijdens de trainingsweek heb ik verschillende dingen gezien en meegemaakt waarop je als coach hoopt dat ze zo gaan.
Wedstrijdvissers zijn vaak mensen die wat ‘individueel’ zijn ingesteld. Dan is het prachtig om te zien dat we tijdens zo’n trainingsweek toch steeds meer een echt team zijn en dat er echt aan het teambelang wordt gedacht. Ook nu weer, terwijl er toch best wat spanning staat op zo’n week, viel er geen onvertogen woord en werd er gewoon keihard gewerkt. Mag ik daar trots op zijn?

Dat is natuurlijk allemaal mooi en aardig op zich maar het gaat natuurlijk allemaal wel om het uiteindelijke resultaat, en ook dat was gewoon geweldig.
Er werd gevist op de rivier de Morava in Uherske Hradiste in Oost Tsjechië. Een water waar brasems en ook barbelen werden gevangen. Zeker niet een typisch Nederlandse visserij. Om op zo’n water een derde plaats uit het vuur te slepen na een super 2^e wedstrijddag is fantastisch. Mag ik daar ook trots op zijn?

Enkele weken voor het E.K. werden de jongens van het Grauvell team Wereld Clubkampioen in Niort in Frankrijk. Een ongekende prestatie en met ook daar een voor ons zeker niet gebruikelijke visserij.
Ik weet als geen ander hoe teleurgesteld dezelfde jongens waren na het minder verlopen club-W.K. in Bosnië vorig jaar. Is dit dan de perfecte revanche of niet? Proficiat! Een prestatie waar jullie, geloof me, vanuit heel Europa bewondering en waardering voor hebben gekregen, en terecht.

Wat een schitterende maand voor het Nederlandse wedstrijdvissen!
Natuurlijk gaan er ook weer mindere momenten komen, dat is inherent aan onze sport. Toch lijkt het erop dat we langzaam aan weer een beetje beginnen mee te tellen als visland.
Ik geloof dat ik al eens eerder schreef dat ik, nog niet zo lang geleden, gewoon werd uitgelachen als het over het Nederlandse wedstrijdvissen ging. Dat ben ik nog niet vergeten en daarom let ik er altijd speciaal op. Geloof me, de laatste maanden is dat niet meer gebeurd.

Ik weet dat er door een klein groepje mensen achter de schermen keihard wordt gewerkt om onze prestaties in het Internationale wedstrijdvissen ‘op te krikken’. Ook voor hen is de laatste maand een ‘kippenvelmaand’ natuurlijk en ook een die enorm motiveert richting toekomst!

 

29 - Marcel

Vergeef het me maar ik ben even wat minder ‘happy’ dan normaal. Op het moment dat ik dit schrijf heb ik net te horen gekregen dat Marcel van den Eynde is overleden.

Ik kende Marcel, bijna tot op de week nauwkeurig, 25 jaar en de eerste indruk die hij op me maakte is eigenlijk typisch en typerend voor hem als persoon. Hij liet me op de dag dat ik hem leerde kennen vooral zien wat een fantastisch ‘verliezer’ hij kon zijn wanneer het hem tijdens een wedstrijd niet goed was afgegaan. Die dag zal me daardoor echt voor altijd bijblijven.

Wat later kregen we steeds meer contact en visten we regelmatig samen. Ieder jaar de Triangulaire in Monterreau (Frankrijk) en regelmatig ook op andere plaatsen. Ook dan verbaasde hij me soms, maar imponeerde me vooral met zijn simpele aanpak en superintelligente oplossingen voor allerlei vissituaties die we tegen kwamen.
Hoe vaak zal iemand op een wildvreemd kanaal dat hij nog nooit heeft gezien, in een ander land, met een van de beste vissers van de wereld naast hem die het water wel kent, alle tegenstanders compleet naar huis vissen en de wedstrijd winnen? Marcel presteerde het in Uxbridge in Londen op het Grand Union Canal naast niemand minder dan Bob Nudd! De gehele Engelse ‘wedstrijdwereld’ was verbluft destijds.

Niet alleen als visser verdient Marcel alle respect overigens. Wat te denken van het feit dat hij zonder welke opleiding daarvoor dan ook en helemaal vanuit niets een multi-miljoenenbedrijf wist op te bouwen in de lokaasfabricage? Ik ken maar weinig mensen die zoiets klaar krijgen. Marcel deed het.

Er zijn nog wel duizend redenen die ik zou kunnen noemen waarom ik hem altijd zo bewonderde, maar wat heeft dat voor zin.
Het gaat gewoon niet altijd eerlijk in het leven. Marcel leefde zijn hele leven lang super gezond. Waarom wordt dan juist zo iemand ziek?

Marcel, voor mij was U een ware vriend en een inspiratie als visser maar ook, en dat is zoveel belangrijker, als mens. Vaarwel en rust in vrede. Dat is wel het allerminste dat U nu verdient.

 

28 - Wedstrijdvissende dames

Het is alweer wat jaren geleden dat ik voor het eerst een Wereldkampioenschap Zoetwatervissen voor Dames bezocht. Er werd destijds gevist op een werkelijk prachtig riviertje in Slovenië waar echt goed vis werd gevangen. Een heel mooi kampioenschap werd het al met al, en vanaf dat moment werd het een ‘streven’ om ook met een Nederlands team op dat kampioenschap aanwezig te zijn.

Gelukkig bleek ik daar niet alleen zo over te denken en wat jaren later was het zo ver. Vorig jaar om precies te zijn. Toen deed Nederland, in Toledo in Spanje, voor het eerst mee.
Ik denk dat ik mag zeggen dat veel mensen vooraf ‘sceptisch’ waren (om het voorzichtig te zeggen) over onze kansen en ik denk ook dat veel van diezelfde mensen positief verrast zijn geweest over het uiteindelijke resultaat (6^e als team en hele goede individuele prestaties). Nou geloof me, de Internationale wedstrijdwereld was nog veel meer verrast!

Nog veel belangrijker, onze meiden hebben een geweldige promotie verzorgd voor het totale wedstrijdvissen, en dat kan onze sport best gebruiken zo af en toe.
Let wel, de prestaties waarover ik het zonet had werden allemaal geleverd door meisjes die nog niet of nauwelijks de juniorenleeftijd zijn ‘ontgroeid’!

Meestal is het zo dat succes in een sport ook weer meer interesse kweekt bij andere beoefenaren ervan. Ook in dit geval had ik daarop gehoopt en ook eigenlijk wel een beetje gerekend. Nou, in de praktijk valt die extra belangstelling van ‘nieuwe aanwas’ me nog een beetje tegen tot op dit moment. Misschien ligt de ‘drempel’ iets aan de hoge kant omdat je ook aan Topcompetities moet meedoen om in aanmerking te komen, ik weet het niet.

Het zal nog enkele jaartjes duren maar we kunnen in de toekomst echt gaan meedoen op het hoogste plan in dit damesvissen. Daarvoor hebben we, behalve de fantastische talenten die we al hebben, nog wel een wat bredere ‘basis’ nodig van waaruit we kunnen werken. Ik zou dan ook aan alle wedstrijdvissende vrouwen willen vragen om eens een kijkje te komen nemen tijdens een van de Topcompetities en/of gewoon eens een keer mee te doen. Geloof me, vissen op dat niveau, om over het vissen op Internationaal niveau nog maar niet te spreken, kan zo mooi zijn. Je weet niet wat je mist!

 

27 - Verslaafd!

Er staat weer heel wat te gebeuren in het wedstrijd vis wereldje dit jaar. Nou dat komt heel goed uit want ik kan van dat wedstrijdvissen, en ook van de dingen die ik ´er om heen´ doe tegenwoordig, gewoon nooit genoeg krijgen. Het is in mijn geval echt mijn hobby, ook mijn werk maar vooral mijn ´leven´. Zeg nu zelf, wat is er nu mooier dan continu bezig te zijn met iets wat je heel graag doet? Niets toch?

Ik zal de komende tijd niet zoveel wedstrijden vissen, het coachwerk voert de komende maanden de boventoon. Wel vis ik de K.O.C. finale in Ierland en daar heb ik nu al zin in. Verder zal het, behalve eens een ´losse´ wedstrijd hier en daar, voor wat betreft mijn eigen vissen even erg beperkt zijn.
We willen als coaches gaan proberen om met name onze jeugdige vissers de komende tijd zoveel mogelijk aandacht te geven, niet alleen tijdens de Topcompetitiewedstrijden, maar met name ook daar omheen. Tijdens wedstrijden is coachen natuurlijk niet gemakkelijk. Trainingsdagen zijn daarvoor veel beter geschikt, en die komen er dan ook. Zo hopen we gewoon zoveel mogelijk jonge vissers beter te maken. Erg belangrijk want van die vissers zullen we het moeten hebben in de wat verdere toekomst.

Verder komen alle Internationale kampioenschappen er al weer heel snel aan, en ook dat is fantastisch om daar betrokken bij te zijn. Natuurlijk, er zaten ook de laatste jaren nog wel eens ´zeperds´ tussen tijdens dat soort wedstrijden, maar langzamerhand gaat het steeds beter en begin ik meer en meer vertrouwen te krijgen in de toekomstige prestaties van onze teams. Zeker op de laatste E.K.’s en W.K.’s ging het niet slecht, en bijna altijd hadden we het gevoel dat het ook nog beter had gekund. Ik ben ongelooflijk benieuwd of en wanneer we nog weer een stap naar voor kunnen maken. Dat is namelijk nog wel nodig.

Het is nog een tijdje voor het zover is, toch gaat er geen dag voorbij of ik denk er al aan. Volgend jaar is het Wereldkampioenschap in eigen land. In Steenwijk om precies te zijn op het kanaal Steenwijk-Giethoorn. Ook daar zullen we al dit jaar aandacht aan moeten geven als we echt iets willen. Zeker geen gemakkelijk water en ook geen water waar we gemakkelijk een thuisvoordeel uit kunnen halen. Ook in Vries bij het E.K. van enkele jaren geleden was dit trouwens zo. Toch was er een podiumplaats voor Nederland. Met wat bezieling en inzet van de betrokken vissers en begeleiding kun je in deze sport ver komen.
Aan die bezieling zal het wat mij betreft niet liggen. Wedstrijdvissen kan me nooit vervelen. Ik ben er gewoon aan verslaafd!

 

26 - Vlees noch vis

Op het moment dat ik deze column schrijf is het in het wedstrijdvissen eigenlijk "vlees noch vis". Komkommertijd is een andere benaming die ik er al eens aan gegeven heb, geloof ik.
Het typische wintervissen in de jachthavens is zowat afgelopen en de voorjaarswedstrijden zijn nog niet begonnen.

Begin maart is de officieuze "aftrap" van het "nieuwe seizoen" wanneer de traditionele John Kooy 4-daagse op de Oude Rijn van start gaat en die overigens met 256 (!!) deelnemers al een maand voor de wedstrijd vol zat. Een mooi en terecht compliment voor de organisator die alweer heel wat jaren deze wedstrijden gewoon perfect organiseert.
Ik heb gemerkt in ieder geval dat veel vissers er weer heel veel zin in hebben. De oevers van de Oude Rijn worden tenminste al sinds weken regelmatig bezocht voor een "training".
Waar voor de meeste vissers dus hier het seizoen gaat beginnen ligt dat voor mij persoonlijk precies andersom. Na "John Kooy" zal ik heus nog wel hier en daar een wedstrijdje vissen, maar de nadruk komt vanaf dan te liggen op het coachwerk.

Er zijn maar weinig mensen die liever gaan vissen dan ik volgens mij, maar het is echt nodig dat we met het Team van coaches vooral de jeugd zo goed en intensief mogelijk gaan begeleiden. Dat is ook zeker geen straf trouwens. Ik heb vorig jaar gezien dat je vissers, en niet te vergeten ook vissters tegenwoordig, van die leeftijd vaak, met een klein beetje goede wil en wat investering qua tijd, echt aantoonbaar beter kan maken. Als zoiets dan lukt dan kan ik daar net zoveel plezier aan beleven dan aan het zelf winnen van een wedstrijd.

Daarnaast komen er weer heel veel Internationale Kampioenschappen aan. Vorig jaar heeft Nederland gemiddeld best aardig gepresteerd, hoewel de eerlijkheid gebiedt om te zeggen dat "ups en downs" beiden een aantal keren zijn voorgekomen. Op dit moment is dat ook logisch en niet zo erg. Wel moeten we ons blijven verbeteren, en ik ben benieuwd waar we dit jaar, met in onze bagage de opgedane ervaringen van vorig jaar, zullen staan. 

 

25 - Visstandperikelen

Vergeef het me maar ik kom nog even terug op mijn vorige column toen ik me afvroeg waar alle wintervoorns waren. We zijn nu weer wat verder gevorderd in deze winter, en ondanks dat ik sinds het schrijven van mijn vorige stukje enkele fantastische visdagen met enorm veel vis heb mogen meemaken laat dat niet onverlet dat veel van de wintervoorns waarover ik schreef echt nog niet zijn gevonden.
Landelijk gezien wordt er gewoon echt slecht gevangen deze winter, terwijl eigenlijk toch de visomstandigheden met al het zachte weer ideaal zijn geweest.

Natuurlijk, in Brielle is er nog steeds prima te vangen op de goede visplaatsen en hetzelfde geldt voor Huizen. Ik begrijp dat er ook in Elburg en Spakenburg redelijk vis is, maar overal blijkt (dus ook op deze plaatsen!) dat er gewoon aanmerkelijk minder vis is dan in voorgaande jaren.
De plaatsen waarover ik zojuist schreef zijn dan nog de goede plaatsen. In erkende winter visplaatsen zoals Drimmelen, Lage Zwaluwe, Hank, Willemstad en Gorinchem is de situatie eigenlijk gewoon dramatisch, en in het gehele zuidoostelijke gedeelte van ons land is het zo mogelijk nog erger. Als ik het goed begrijp is een vis daar helemaal een zeldzaamheid!

Hoe kan het ook anders, zou ik bijna willen zeggen. Als je tegenwoordig langs de grote rivieren of de Meren aan het vissen bent zie je werkelijk overal enorme fuiken, met vaak daar tussenin nog de vlaggetjes die markeren waar de zogenaamde "staande wanten" staan. Als je dan voor je kijkt zie je vaak enorme groepen aalscholvers in de lucht en in het water die toch echt iedere dag hun dagelijkse portie vis opeten (en de rest van de vissen ongelooflijk in de stress laten schieten).
Onze wateren worden dus op verschillende manieren overbevist, al jaren, en daar beginnen we nu de "wrange vruchten" van te plukken.

Wat mij opvalt is dat nu ineens meer mensen zich zorgen beginnen te maken. Nou dat wordt ook tijd, als we tenminste ook in de toekomst onze geliefde sport willen blijven uitoefenen. Een pasklare oplossing heb ook ik niet voorhanden. Alleen begrijp ik niet dat de belangen van de enorm grote groep Sportvissers, met dus een daarbij horend enorm groot economisch belang, al jaren vrijwel totaal worden genegeerd!

 

24 - Waar zijn alle Wintervoorns?

Persoonlijk ben ik er al jaren van overtuigd dat de visstand in onze Nederlandse wateren snel achteruit gaat. Dat neemt echter niet weg dat er ook de laatste jaren nog in de winter, op die plaatsen waar de vissen in die tijd "samentrekken", soms, nee zelfs vaak, erg veel vis, en dan met name voorn, te vangen was.
Dit jaar begin ik me echter echt zorgen te maken. Op het moment dat ik dit schrijf (tussen Kerstmis en Nieuwjaar) zit ik midden in de voor mij drukste vistijd van het jaar. Elke dag is er wel ergens een "jachthavenwedstrijdje". Normaal gesproken zijn deze wedstrijden bijna een garantie voor het vangen van veel voorns, maar, zoals dat heet, nu even niet.

Natuurlijk, er zijn nog altijd plaatsen waar vis is te vangen, maar ik denk niet dat ik overdrijf wanneer ik zeg dat er, als we heel Nederland tezamen nemen, nog niet half zoveel vis gevangen wordt dan we de laatste jaren gewend zijn!!.

Over de oorzaken heb ik al de wildste theorieën gehoord, maar wat is de realiteit?
Veel van de Nederlandse wateren zijn tegenwoordig kraakhelder. Er is bijna geen "organische" vervuiling meer omdat alle waterzuiveringen tegenwoordig overcapaciteit hebben. Hierdoor is er dus ook wel veel minder natuurlijk voedsel aanwezig.

Ook hebben de nog aanwezige vissen meer "vijanden" dan ooit tevoren. Overal ziet het "zwart" van de aalscholvers die dus best veel vissen opvreten en, nog erger, ook ziet het "zwart" van de beroepsvissers die in deze tijd van het jaar veel witvis wegvangen die in het beste geval bedoeld zijn om in de vele Belgische visputten te worden uitgezet en anders tot vismeel wordt verwerkt.

Pasklare oplossingen heb ik ook niet.  Een goed begin zou zijn om in ieder geval met zijn allen te onderkennen dat er een visstandprobleem is. Zelfs dat is nog steeds niets het geval op dit moment!

Ik wens alle lezers een voorspoedig, gezond en visrijk 2008 toe met heel veel prachtige visdagen.

 

23 - Terugblikken & vooruitkijken

Het wedstrijdjaar zit er zowat op nu. De komende tijd zijn er nog enkele, vaak traditionele wedstrijden en dan is het visjaar voorbij. Enkele van onze Internationals vissen nog Nederland - België en dan zit het er ook voor wat betreft de Internationale kalender op voor dit jaar.
Ik ben in verschillende functies werkelijk bij ieder Internationaal kampioenschap waaraan een Nederlands team meedeed betrokken geweest en heb daardoor een nieuw persoonlijk record gevestigd. Zolang ik weet dat ik wedstrijdvisser ben heb ik nog nooit zo weinig wedstrijden gevist als dit jaar. Het zij zo. Hoewel ik het liefst iedere vrije dag een wedstrijd zou willen vissen, zit dat er nu even niet in. Een functie als bondscoach houdt nu eenmaal ook in dat je veel "visuren" kwijtraakt.

Op zich geeft dat ook niets, zolang ik maar genoeg plezier kan halen uit deze job. Dat plezier hangt natuurlijk mede af van de resultaten die worden behaald, maar zeker niet van dat alleen. Ik vind het bijvoorbeeld schitterend wanneer een jonge visser of visster zich na wat hulp of advies echt aantoonbaar weet te verbeteren. Dit jaar heb ik dat enkele keren mogen meemaken en alleen al daarom heb ik het heel aardig naar mijn zin gehad moet ik zeggen.

Als ik vooruit kijk dan zie ik dat er hele grote "uitdagingen" aankomen. Over twee jaar hebben we een echt Wereldkampioenschap Zoetwatervissen in Nederland, uiteraard een bijzonder moment om naar toe te werken. Veel belangrijker is echter dat we als "visland" gewoon structureel gaan beter worden.
Eerlijk is eerlijk, ik begin er meer en meer vertrouwen in te krijgen dat we ons echt gaan verbeteren. We hebben wat hele goede "ervaren" vissers en daarbij komen er ook echt wat talentvolle jongere vissers aan die ook nog eens prima instelling hebben en echt superfanatiek zijn. Precies wat we nodig hebben dus!. Het gaat best goed komen allemaal, daar heb ik 'n heilig vertrouwen in nu.
Voor mij komt er in ieder geval geen winterstop. Ik ga vissen, vissen en nog eens vissen de komende tijd. De eerste wintervoorns zitten alweer in de diverse jachthavens, en laat dat nu net mijn favoriete visserij zijn. 

 

22 - WK Hongarije

Het houdt niet op de laatste tijd. Het ene kampioenschap volgt zowat meteen op het andere, en na het dames WK was het tijd voor het "hoofdgerecht" van het seizoen. Het senioren WK in Hongarije op het meer van Velence.
Een fantastisch kampioenschap is het geworden, maar wel een totaal andere visserij dan iedereen had verwacht. Er waren verschillende teamleden die vooraf waren gaan oefenen. Dit leverde prachtige informatie op. Eigenlijk waren we beter voorbereid dan ooit.
Tijdens zo'n oefenweek blijkt dan toch dat de situatie heel snel kan veranderen op zo'n water. Waar in de aanloop naar het kampioenschap de meeste vissen werden gevangen met de vaste stok was het nu allemaal vissen met de matchhengel wat de klok sloeg.
We deden de gehele week heel aardig mee. Technisch heb ik het nog niet beter gezien van een Nederlands team en we vingen gewoon vrijwel de gehele tijd voor de omstandigheden prima.
Om een lang verhaal kort te houden, we hadden een uitstekende oefenweek. De beste die ik als coach al heb meegemaakt. Het is dan wel aardig dat zoiets dan ook uitmondt in een goed resultaat tijdens de wedstrijd.
We werden 6^e met 125 klassementspunten in een veld van 40 (!) deelnemende landen wat heel netjes is. We beginnen ons redelijk vast in de "subtop" te nestelen. Nog belangrijker, er zit meer in en dat moet er gewoon vroeg of laat een keer gaan uitkomen.
Als coach analyseer je altijd. Je vist met 5 mensen over 2 dagen. Je hebt dus in totaal 10 uitslagen die in totaal op 125 punten uitkwamen. Op zich prima. Dat neemt niet weg dat 86 punten genoeg was voor 'n medaille. Met onze beste 7 uitslagen hadden we slechts 48 punten, dus als coach ... Laat maar. Het positieve gevoel overheerst ook bij mij. Dit was een uitstekende week met een prima team. Met al het aanstormende talent er nog bij gaan we nog leuke tijden tegemoet, of ik moet me sterk vergissen.

 

21 - Dames WK

We hebben dit jaar nog niet echt te juichen gehad voor wat betreft de resultaten van onze Nederlandse teams op de diverse Internationale kampioenschappen. Deze maand is het eindelijk tijd voor veel positiever nieuws.
Op 25 en 26 Augustus vond in de omgeving van Toledo in Spanje het WK Zoetwatervissen Dames plaats met voor het eerst  in de geschiedenis een deelname van een echt Nederlands damesteam. Wat een schitterend kampioenschap is het geworden, en met een zesde plaats in de "pocket", wat een fantastisch resultaat van onze meiden!

Mede omdat het WK voor de Dames iets "kleinschaliger" is opgezet dan dat voor de Heren kom je bij deze wedstrijd vaak op de meest schitterende parkoersen terecht. Je hebt nu eenmaal iets minder ruimte nodig waardoor veel meer wateren aan de eisen voldoen. Dit jaar was geen uitzondering. Op het Canal de Castrejon was veel vis aanwezig, erg veel zelfs. Veel katvissen (dwergmeerval) en naarmate de oefenweek vorderde nog veel meer karpers.

Met een werkelijk "piepjong" team zijn we (ik was aan de begeleidingsstaf toegevoegd) afgereisd. Met Ingeborg Audenaerd 25 jaar, Anja Groot 19 jaar, Melissa Bisschop 17 jaar, Sandra Claessen 16 jaar en de twee "baby's" Jessica Vos en Anouk van de Belt van beiden 15 jaar kwamen we niet eens aan een gemiddelde leeftijd van 18 jaar!

Het lijkt me logisch dat je eigenlijk van een zo jong en daardoor relatief onervaren team niet meteen topprestaties kon en mocht verwachten. Om eerlijk te zijn zou ik vooraf voor ieder resultaat bij de eerste 10 landen meteen hebben getekend. Wie waren wij tenslotte om ons uit het niets in een keer tussen de wereldtop te "wringen"?

Toch wrongen wij ons wel degelijk tussen die wereldtop, en wel gelijk op de eerste dag die werd afgesloten met 28 punten (Ingeborg 9, Jessica 8, Sandra 6, Anja 4 en Melissa een werkelijk ongelofelijke sectoroverwinning) en daarmee een 4^e plaats in het tussenklassement. Fantastisch gewoon en iets waarvan niemand ook maar had durven dromen!

De vismanier was eigenlijk relatief eenvoudig, niet al teveel aanvoeren bij het begin en daarna werkelijk iedere inzet een bolletje lokaas bij werpen met daarin maden, hennep en maïs, en daarnaast nog regelmatig wat maïs los bij schieten. Gevist werd vooral met gewone dobbers van 2 tot en met 4 gram (het water was wel erg diep, maar het stroomde vrijwel niet). Lijndiktes waren aanmerkelijk dikker dan wij gewend zijn. Zelfs de onderlijnen waren nog minimaal 0.20 mm, en meestal dikker.

 

20 - Tobjaar

Laat ik maar gelijk met de deur in huis vallen, 2007 is zeker nog geen al te best jaar voor wat betreft de door de Nederlandse teams behaalde resultaten tijdens de Internationale kampioenschappen. Natuurlijk, het jaar is nog lang niet voorbij, maar eerlijk is eerlijk, tot op heden valt het niet mee.

Vorige maand had ik het over het Club WK en het EK, inmiddels zijn we alweer twee Internationale wedstrijden verder. Ik schreef mijn vorige column op de dag van vertrek naar het Tournoi de l'Amitie, oftewel in "vissersjargon" de Meerlandenwedstrijd die in Oostenrijk op 'n minikanaaltje werd gevist. Ook hier weer soms voor ons vreemde vismanieren en vissen en ook hier een erg mager resultaat. Na de 1^e wedstrijd stonden we laatste en hoewel we de 2^e wedstrijd gedeeld 3^e waren schoof alles zo door elkaar dat we gewoon 6^e en laatste bleven. Een hele vreemde wedstrijd met maar 10 klassementspunten verschil tussen de winnaar en de "rode lantaarn". Heel apart, maar wel gewoon een dikke onvoldoende voor ons.

De NeDeLux wedstrijd was gereduceerd tot 'n NeLux wedstrijd dit jaar. Vanuit Duitsland was men zo vriendelijk om enkele dagen voor de wedstrijd af te melden, vandaar. Deze wedstrijd werd gevist op het Prinses Margrietkanaal bij Kootstertille, waar trouwens heel aardig werd gevangen. Het klassement wordt opgemaakt na 2 wedstrijden die hier na elkaar op hetzelfde parcours werden gevist. Opvallend was dat, net als bij de training in de middag, tijdens de 2^e wedstrijd nog aanmerkelijk beter werd gevangen dan tijdens de 1^e.
Al met al een goede dag voor ons. We wonnen beide wedstrijden en dus het totaalklassement. Vrij nipt allemaal, maar al met al toch zeker 'n goed resultaat.

Ondanks alles blijf ik zeggen dat we in Nederland best goede vissers hebben, maar op "Internationaal vlak" zijn we echt (nog) niet allround genoeg. Vooral voor de verschillende jonge veelbelovende vissers die we echt wel hebben is het bittere noodzaak om ook meer en andere wedstrijden te gaan vissen (bijvoorbeeld in andere landen), anders blijven we nog lang achter de feiten aanlopen.

 

19 - Internationale ladder

Sinds ik de column schreef van vorige maand heb ik niet een keer zelf gevist, zo zat ik me net te bedenken. Ik kan met recht zeggen dat zoiets echt uniek voor me is. Normaal gesproken zijn er in Nederland, al zeg ik het zelf, maar weinig vissers die meer wedstrijden vissen dan ik, maar nu even niet.

Ik heb de laatste tijd, en ook de komende tijd trouwens, al mijn vrije tijd gebruikt om verschillende Nationale teams te begeleiden tijdens allerlei internationale toernooien. Eerlijk is eerlijk, zowel na het Wereld Club Kampioenschap als na het Europees Kampioenschap was ik niet blij met het behaalde resultaat.

Het Wereld Club Kampioenschap in Bosnië werd gevist op een kraakhelder riviertje waar bijna uitsluitend werd gevist met Bolo- en Matchhengels en met als te vangen vissoorten scardola's, een enkele harder en hier en daar een zeldzame karper. Het kampioenschap was, hoewel perfect georganiseerd, erg pover. Ik had echt te doen met de jongens van het Grauvell team. Men had alles  perfect geregeld, maar men stond voor een zowat onmogelijke opdracht. Vooral voor wat betreft het vissen met bolohengels missen wij gewoon alle ervaring, en dat kwam pijnlijk tot uiting in de uitslag. We waren 24^e en met 25 deelnemende landen is dat natuurlijk rampzalig.

Op het E.K. in Modena, Italië werd uitsluitend gevist met de vaste stok. Ditmaal werden uitsluitend carassio's (een soort giebel) gevangen met een enkel karpertje als bonus. Heel veel vis werd er gevangen en een eerlijker parcours bestaat er niet, kortom ik heb zelden een mooiere wedstrijd gezien. We werden 9^e, niet echt geweldig dus. Op zo'n kampioenschap krijg je het resultaat dat je verdient want geluk en pech spelen een zeldzaam kleine rol. De echte toplanden waren hier in hun element. Italië, Engeland en ook Frankrijk staken er mijlenver bovenuit. Aan dat niveau kunnen wij op dit moment in Nederland gewoon niet tippen en dat is best frustrerend. We zullen in het buitenland wedstrijden moeten gaan vissen om meer en andere ervaringen op te doen. Alleen in Nederland vissen is geen optie als we weer willen klimmen op de Internationale ladder. 

 

18 - Wedstrijdvissers veroorzakers van vissterfte?

Vorige maand had ik het over het Kanaal door Voorne. In het voorjaar is dit zo'n beetje het populairste viswater van Nederland, en worden er ook veel wedstrijden georganiseerd. Logisch ook want er wordt in deze periode vaak fantastisch veel vis gevangen.

In dit kanaal is er nu een vissterfte geweest die in de regio voor enorm veel ophef zorgt, en inmiddels ook ver daarbuiten. Als ik goed ben geïnformeerd is zelfs "politiek Nederland" inmiddels wakker geschud. Wat is natuurlijk weer de "strekking" van het verhaal? Voor de zoveelste keer komt de wedstrijdvisserij "onder vuur" te liggen en zeker hier op een manier die absoluut oneerlijk is. Vergeef het me, op zo'n moment wordt ik "heilig".

Het blijkt zo simpel om iedereen "op de kast" te krijgen.
In een krantenartikel in het Algemeen Dagblad wordt een beroepsvisser aan het woord gelaten (de man die werd gevraagd om de dode vissen op te ruimen) die zo maar even de schuld legt bij ons vissers met onze leefnetten.
Het komt dus zo in de krant en iedereen zijn mening is gevormd. Niemand vraagt zich verder af waarom er juist nu deze sterfte optreedt (na enkele regendagen waarna alle gemalen gaan draaien die uitkomen op het kanaal) terwijl toch ook in andere jaren daar vergelijkbaar veel wordt gevist. Niemand vraagt zich ook verder af waarom het zuurstofgehalte op de plaats waar de vissen zijn gevonden veel lager was dan in andere gedeelten van het water, nee hoor, zoals de kop van het artikel stelt moet "deze moordpartij gewoon stoppen".

Het kwaad is alweer geschied. Alle reacties uit de visserijwereld zijn natuurlijk goed en noodzakelijk, maar de publieke opinie is wel weer (negatief) gevormd.
Ik ben daar zelf bijna dagelijks aan het water geweest en heb als wedstrijdorganisator heel veel vissen gewogen en teruggezet. Ik zeg "met de hand op m'n hart" dat deze vissen in uitstekende staat en onbeschadigd zijn teruggezet.
Tijdens heel veel van die dagen was er ook een beroepsvisser. Ik heb me doodgeërgerd aan de manier waarop hij elektrisch viste. Natuurlijk gaat het hem om de paling, maar wat gebeurt er met de witvissen die zo worden verdoofd en niet meer "overeind" komen? Nog erger, wat gebeurt er met al het jonge broed dat juist op dat moment zo kwetsbaar is? Volgens mij veroorzaakt zo'n beroepsvisser een veelvoud aan schade van wat wij wedstrijdvissers veroorzaken! Niemand hoor je daar echter over, en daar gaat het mij om. Wij wedstrijdvissers krijgen de zwarte Piet toegeschoven door de mensen juist zelf totaal niet zonder zonden zijn. Het is een schande!

 

17 - Viskennis?!?

Op het moment dat ik dit schrijf ben ik net terug van de waterkant. Ik organiseer tezamen met een kennis een zogenaamd "visfestival" aan het Kanaal door Voorne. Een wedstrijd overigens waar alleen Engelse wedstrijdvissers aan deelnemen, en ik dit jaar, omdat er nog laat iemand zich afmeldde. 
Veel van de wat oudere deelnemers ken ik nog uit de tijd dat ik vaak in Engeland wedstrijden viste (wat het allemaal nog veel leuker maakt voor me). Daar zitten vissers bij met "lichtjaren" aan ervaring.
Soms gebeuren er in het vissen dingen die gewoon niet zijn te bevatten en/of te verklaren, ook niet met al die ervaring waarover ik het zojuist had. Vandaag was het zo'n dag.

Gisteren visten we ook een wedstrijd (gewoon een Hollandse) op hetzelfde parcours. Enkele plaatsen waren fantastisch, op de rest werd letterlijk weinig of niets gevangen. De brasems waren zowat uitgepaaid, en op het oog was er weinig of geen vis op hele stukken van het water. Heel veel vissers stopten zelfs al voor tijd.
Minder dan 24 uur later, nadat er nog steeds vooraf geen visje sprong en vele deelnemers ervan overtuigd waren dat de vangsten wel eens "belabberd" zouden kunnen zijn, wordt gewoon overal gigantisch gevangen met gewichten van boven de 40 kilo zeker geen uitzondering.
Een visser die daar gisteren 5 uur lang heeft zitten te "steunen en te kreunen" voor weinig of geen vis gelooft zoiets toch niet?

Hoe valt zoiets nu te verklaren? Op het oog zijn de weersomstandigheden identiek aan gisteren met ongeveer dezelfde luchtdruk en windrichting.
Het geeft maar weer eens aan hoe moeilijk alles in onze sport is in te schatten. Je kunt voor jezelf nog zulke logische theorieën opbouwen, op zo'n dag als vandaag blijkt maar weer eens dat wij vissers, met al die viskennis, gigantisch veel minder van de "vissenwereld" snappen dan we vaak denken.
Kon ik af en toe maar eens onder water kijken!

 

16 - Nieuwe jonge wedstrijdviss(t)ers

Heb ik het nu mis of raken er echt weer meer en meer jonge mensen geïnteresseerd in wedstrijdvissen?
Als je naar de deelname kijkt bij de Nationale Topcompetitie waar de deelname in de jeugdcategorie nog niet echt geweldig is, zou je zeggen dat het wel meevalt met die extra belangstelling, maar is dit wel een goede graadmeter?
De Topcompetitie, de naam zegt het al, is een wedstrijd op het hoogste niveau. Vooral bij de jeugdcategorie ben je dan niet alleen afhankelijk van goede en al redelijk ervaren jeugdvissers, maar ook nog eens van fanatieke ouders die bereid zijn om hun zoon of dochter een visseizoen lang door heel Nederland heen te begeleiden. Het is dan ook misschien wel logisch dat die groep nog vrij beperkt is.
Toch bemerk ik bij de jeugd meer interesse voor onze sport dan voorheen.
Het voorjaar is traditioneel de tijd van de beurzen en open deurdagen. Ik ben regelmatig betrokken bij dit soort evenementen en het valt mij gewoon op dat er, meer dan ooit, jonge vissers en dit jaar ook vissters naar me toekomen met allerlei vragen over het wedstrijdvissen, en dan vooral over wat men moet doen om ermee te beginnen.
Mijn antwoord is overigens altijd hetzelfde en eigenlijk heel simpel. Eerst gewoon zo vaak mogelijk gaan vissen, gewoon voor jezelf in eerste instantie. Dan eens in de buurt lid worden van een vereniging die iets doet op "jeugdgebied" en waar je weer veel kan leren van de jeugdbegeleiders daar en daarna gewoon eens gaan kijken naar of meedoen aan een jeugdwedstrijd. Als dan blijkt dat je daar plezier in hebt dan kun je eens een stapje verder gaan en eens als dagdeelnemer inschrijven voor een Topcompetitiewedstrijd. Als je dan eens, al is het voor mijn part door puur "beginnergeluk", een leuk resultaat weet te behalen, dan ben je waarschijnlijk, net als ikzelf ooit, "reddeloos verloren" en houd je nooit meer op!

 

15 - Plan van aanpak Int. Wedstrijden

Als buitenstaander, zelfs al ben je wedstrijdvisser in het Nationale "circuit", sta je er niet bij stil wat er allemaal bij komt kijken wanneer je met een team vissers naar het buitenland gaat voor een van de Internationale kampioenschappen. Het lijkt me daarom wel leuk om eens in het kort "het plan van aanpak" uit te leggen wat wij als coaches hebben uitgedacht om zo goed mogelijk te proberen datgene te bewerkstelligen waar het allemaal om gaat, een goed resultaat.

Eerst komt zo'n team bij elkaar op het Bondskantoor om alles door te spreken over de reis, eventuele oefenmogelijkheden en/of -trips en dergelijke. Hoewel de eigenlijke wedstrijd vrijwel altijd pas in de zomer plaatsvindt gebeurt dit al zo vroeg mogelijk in het jaar. Eventuele problemen komen zo al vroegtijdig naar boven en iedereen krijgt zoveel mogelijk duidelijkheid over de manier van aanpak en bijvoorbeeld het benodigde materiaal en/of de waarschijnlijke vistechniek en -tactiek.

Het eerste punt tijdens deze bespreking is tegenwoordig het bespreken van de dingen die de vissers mogen verwachten van ons coaches en ook van de dingen die wij als coaches van de vissers verwachten. Op zich allemaal normale dingen en gedragsregels overigens. Nadat we eventuele vragen hierover van de betrokkenen hebben besproken vragen we iedereen persoonlijk om met deze punten akkoord te gaan, wat ook altijd zonder problemen gebeurt. Zoiets lijkt misschien overdreven, toch is het de beste garantie om zo'n reis, oefenweek en het eigenlijke kampioenschap zo probleemloos mogelijk te laten verlopen.

Alle Internationale wedstrijden zijn eerst en vooral teamwedstrijden. Hoewel een goed Individueel resultaat natuurlijk op zich prima en prachtig is staat het teambelang dan ook altijd voorop. Het is zaak dat IEDER teamlid de visserij zo goed mogelijk begrijpt en daarom is het de taak van alle teamleden om alle beschikbare informatie te delen en ook om elkaar beter te maken indien nodig. Geloof me, aan een groep individualisten, ook al zijn het fantastische vissers, heb je helemaal niks tijdens zo'n wedstrijd!

Al deze besprekingen zijn nu achter de rug, op het moment dat ik dit schrijf. Nu is het zaak voor de vissers om zich zo goed mogelijk te gaan voorbereiden. Voor ons coaches komt nu de tijd om het verblijf, de reis, het aas en het lokaas te gaan organiseren, en misschien nog belangrijker alle mogelijke informatie te vergaren over de viswateren en de te gebruiken tactieken. In het buitenland is nu eenmaal  alles anders, en andere omstandigheden vragen vaak  om een voor ons minder gebruikelijke aanpak.

 

14 - Internationale kalender 2007

Als ik me niet sterk vergis staat ons weer een prachtig visseizoen te wachten dit jaar, zowel nationaal als internationaal.
Tegen de tijd dat U deze column leest is op nationaal gebied de traditionele "opening" van het wedstrijdjaar al begonnen. De 4-daagse van John Kooy Hengelsport is de eerste grote wedstrijd van het jaar die ook nu weer zo'n 240 vissers naar de in die tijd soms moeilijke maar ook altijd weer interessante Oude Rijn zal lokken. Daarna is het eigenlijk "non stop" tot zo eind Oktober met vrijwel ieder weekend wel ergens een interessante wedstrijd of festival.
Internationaal wordt het ook een belangrijk jaar waarin wij coaches hopen dat we het goede gevoel dat we aan het afgelopen jaar hebben overgehouden kunnen omzetten in weer een stapje vooruit dit jaar. Een jaar ook met twee nieuwe wedstrijden erbij. Allereerst gaan we voor het eerst meedoen aan het dames WK. Wij hebben in Nederland een groepje hele goede "vissters" die naast heel talentvol ook nog eens erg jong zijn. Het zal misschien niet al meteen gebeuren, maar daar moet gewoon de komende jaren iets moois uit kunnen groeien. Dit jaar wordt dit WK gehouden in het Canal de Castrejon in Toledo (Spanje) en dat viswater daar is echt een van de mooiste vis parkoersen die ik ooit heb gezien met enorm veel vis (karpers) voor iedereen. Dat gaat meteen een schitterende ervaring worden de deelneemsters.
De tweede nieuwe wedstrijd die erbij komt is de interland Nederland - België. Er zijn "honderd sporten" waarin er zo'n onderlinge ontmoeting is dus waarom ook niet in het wedstrijdvissen. Er is in het verleden een tijdje een vertroebelde sfeer geweest tussen beide landen en eerlijk is eerlijk, wij Nederlanders waren daarin zeker niet "zonder zonden". Gelukkig is de lucht nu opgeklaard en is het echt tijd voor deze interland. Let wel, België is tegenwoordig een absoluut topland dus wordt dit vissen op het allerhoogste niveau.
Noteer zovast het 3^e weekend in November in uw agenda als u eens zo'n wedstrijd wilt zien. De precieze locatie is nog niet bekend maar ik ga u daarover op de hoogte houden.
We gaan er in ieder geval voor om Nederland als visland internationaal op een hoger niveau te krijgen. Als dat nu toch eens mocht lukken de komende jaren!

 

13 - Komkommertijd?

Op het moment dat ik dit schrijf zou het hartje winter moeten zijn en daarmee de "komkommertijd" in het (wedstrijd)vissen. In werkelijkheid hebben we zelfs nog maar amper "een nachtvorstje" gehad en is het op dit moment 11 graden Celsius. Hoewel ik hierover overal mensen hoor klagen, maar goed wanneer klagen wij Nederlanders nu eigenlijk niet, moet ik eerlijk bekennen dat mij deze "verlate herfst" eigenlijk uitstekend bevalt.

Ik kan me niet herinneren dat er ooit een "winter" is geweest waarin ik fijner heb gevist en meer vis heb gevangen dan nu. Het is echt "niet te filmen" wat er op sommige plaatsen is te vangen.
Ik heb me wel meest beperkt tot jachthavens omdat daar nu eenmaal de meeste vissen samenscholen in de winter. Er zijn volop wedstrijdjes op veel plaatsen. Vaak niet groot van omvang, maar wat maakt dat uit? Het gaat vooral om het vissen en wat mij betreft is dat in deze tijd vaak beter en eerlijker dan in de zomer. Ik kan iedereen die een "winterstop" heeft ingelast dan ook adviseren om die vervroegd te beëindigen en nog snel "het laatste restje" mee te pakken van een fantastische viswinter.
De hotspots? Er zijn er veel dit jaar: Brielle, Huizen, Elburg, Medemblik, Urk, Spakenburg en Drimmelen zijn allemaal uitstekende keuzes, evenals vrijwel alle andere havens langs onze grote rivieren en meren.

Ik wil ook nog even terugkomen op de "keuzes" waarover ik het vorige maand had. Inmiddels zijn ook alle seniorenteams bekendgemaakt voor 2007. Dat houdt automatisch in dat er op dit moment best wat wedstrijdvissers zijn die teleurgesteld zijn omdat ze (nog) nergens voor zijn gekozen of in hun ogen niet hoog (?!?) genoeg zijn "ingeschaald". Die teleurstelling is logisch en ook begrijpelijk, je moet er nu eenmaal heel veel voor doen tijdens een hengelseizoen.
Aan alle vissers die zichzelf tot deze groep teleurgestelde rekenen zou ik in ieder geval willen vragen om of mij te bellen om uitleg hierover, of "het ongelijk van de coaches" daar te bewijzen waar dat thuis hoort: aan de waterkant! Aan allerlei anoniem gezeur en gezever heeft niemand iets!

 

12 - Keuzes

Op het moment dat ik dit schrijf zijn de jeugdteams voor 2007 net zo'n veertien dagen geleden bekend gemaakt en ook van het nieuwe damesteam zijn de namen bekend.
De senioren zullen nog iets langer geduld moeten hebben omdat we pas zo midden December zullen weten welke Internationale wedstrijden we precies op de agenda hebben.
Gelukkig kunnen we tegenwoordig als coaches de teams samenstellen. Wel mogen we uitsluitend kiezen uit de Nationale selecties, hetgeen inhoudt de eerste vijftig van de Topcompetitie bij de Senioren en de eerste zestien bij de Junioren).

Keuzes maken is altijd moeilijk, en niet te vergeten soms ook pijnlijk. Je moet er als visser namelijk heel veel voor doen met al die Topcompetities, en als je dan niet gekozen wordt terwijl je dat wel had verwacht is zoiets niet altijd gemakkelijk te accepteren. Vooral niet als je puur en alleen let op de uitslag van de Topcompetitie en je dan ziet dat de coaches dit zeker niet hebben gedaan.

Wij als coaches hebben, voordat we ons werk zijn begonnen, goed afgesproken op welke manier we met name op dit gebied de zaken gingen aanpakken. Enkele duidelijke regels hierin:

-Iemand moet zich echt "dubbel en dwars" bewijzen voordat hij als International wordt gekozen.

-Als iemand eenmaal is gekozen zal hij ook niet zomaar ineens op een onduidelijke manier worden afgedankt.

-Iedereen begint "onder aan de ladder", hetgeen inhoudt dat het bijna onmogelijk is om ineens uit het niks in een WK team "verzeild" te geraken.

-Er wordt zeer zeker niet alleen gelet op de uitslag van de Topcompetitie.

-Er is geen beter moment om iemand te beoordelen dan het moment dat hij een Internationale ontmoeting meemaakt.

-Iemand mag een keer falen als visser, maar falen bij het functioneren in het "Teamproces" is absoluut onacceptabel.

Dit zijn toch helemaal geen verkeerde of onlogische criteria?
Waarom dan toch is er bijna altijd "gemekker" nadat de teams bekend worden. Let wel, gefundeerde kritiek is O.K., maar "gescheld en getier", soms letterlijk en op de persoon gespeeld, is absoluut niet acceptabel. Dat zal iedereen ook merken die "zijn boekje te buiten gaat"!

 

11 - Tamasz

Vorige maand heb ik in mijn column wel gesproken over het afgelopen W.K. in Portugal, maar absoluut niet over de individuele winnaar. Dat was bewust omdat volgens mij in dit geval de winnaar wel wat meer aandacht verdient dan slechts een paar woordjes of hooguit een enkele zin.
Tamasz Walter is de naam van de huidige wereldkampioen en hij komt uit Hongarije. "Insiders" zullen zich waarschijnlijk het W.K. van enkele jaren geleden in Willebroek herinneren, waar dezelfde Tamasz ook individueel wereldkampioen werd. Als je daarbij dan optelt dat zijn titel in Willebroek werd behaald door het vissen met de matchhengel en zijn huidige titel uitsluitend met de vaste stok dan moeten we bijna wel spreken over iemand van bijzondere klasse. Nu, zo kan ik iedereen verzekeren, dat is dan ook zo! Ik geloof niet dat het in het wedstrijdvissen al eerder is voorgekomen dat iemand die slechts voor in de dertig is zichzelf al meervoudig wereldkampioen mag noemen.
Dit jaar heb ik zijn overwinning, puur toevallig, van dichtbij kunnen meemaken. Op beide wedstrijddagen zat hij tijdens het W.K. naast een visser van ons Nederlandse team. Wat viel daarbij op? Zijn super positieve manier van vissen. Hij durfde zwaarder materiaal te gebruiken dan wie dan ook, waardoor hij de gehaakte vissen veel sneller kon landen dan de vissers om hem heen. Dit was van doorslaggevend belang omdat hij daardoor ook veel sneller weer kon bijvoeren (enkele cups met leem en veel muggenlarven). Op deze manier was hij gewoon veel efficiënter op het moment dat de vissen eenmaal in de buurt van de visplaats kwamen. Op de tweede wedstrijddag was dit perfect te zien. Na 2 uur in de wedstrijd lag hij achter op zijn beide buren, maar op dat moment wilden de vissen pas echt gaan azen. In "no time" passeerde hij iedereen die op hem voorstond en wist zelfs nog een aardig verschil te creëren in zijn voordeel.
Achteraf zou je dit afgelopen W.K. kunnen omschrijven als het kampioenschap van het "simpel" vissen. Puur met de vaste stok, regelmatig bij blijven voeren en efficiënt vissen met vrij grof materiaal wanneer de vissen eenmaal aanwezig waren. Tamasz heeft dat als geen ander begrepen en zo wat mij betreft een superprestatie geleverd.
Waar gaat dit allemaal eindigen? Ik kan bijna niet geloven dat er voor Tamasz niet meer kampioenschappen in het verschiet liggen. Natuurlijk de concurrentie is groot. In 2007 is het wereldkampioenschap in Hongarije op het meer van Valence. Op dit water werd Tamasz dit jaar Hongaars kampioen met uitsluitend sectoroverwinningen en over 4 wedstrijden een gemiddeld gewicht van ruim 21 kilo. Wie zou er volgend jaar topfavoriet zijn?

 

10 - Het WK in Portugal

Het vissen op harders die zijn uitgezet op een afgesloten roeibaan is niet echt een alledaagse bezigheid voor welke wedstrijdvisser dan ook. Dat bleek al snel tijdens de oefendagen voorafgaande aan het afgelopen WK. Alle vooraf locaal ingewonnen informatie, overigens in alle oprechtheid aan ons verstrekt, kon dan ook uiteindelijk voor een groot deel "de prullenbak in".

Juist op dit soort momenten komt het aan op improvisatie en aanpassing, en het zijn vaak de echte toplanden die dat het best en vooral het snelst kunnen. Niet verwonderlijk dan ook dat Engeland, na een fantastische 1^e dag (16 punten in totaal met 5 vissers in vakken van 34 man), dit kampioenschap won, voor Italië (19 punten op de 2^e dag) en het "nieuwste" topland Hongarije.
Nederland werd 7^e, en wat mij betreft was dit redelijk. Niet minder, maar ook niet veel meer. We hadden, evenals tijdens het afgelopen e.k., een prima 2^e dag met een 4^e plaats in het dagklassement, maar ook, evenals tijdens het afgelopen e.k., een matige 1^e dag. Eerlijk is eerlijk, beide zaken zijn volgens mij niet alleen toeval.

Het vissen van een goede 2^e dag als team is volgens mij gewoon een "must" als we ooit echt iets willen bereiken in de toekomst. Dit is altijd al mijn "stokpaardje" geweest, dus als zoiets dan ook tijdens beide kampioenschappen lukt is dat een goede motivatie voor de toekomst.

Wat echter ook is gebleken is dat we met zijn allen wat slimmer en uitgekookter moeten worden voor wat betreft het uitvinden van de juiste tactiek. Minder vasthouden aan onze "Nederlandse" principes qua materiaalgebruik, maar vooral moeten we manieren vinden om sneller de juiste voertactiek te vinden.
Het is eigenlijk nooit anders, maar zeker tijdens dit kampioenschap bleek weer eens dat de manier van voeren, zowel aan het begin als tijdens de wedstrijd, zowat "allesbeslissend" is bij dit soort wedstrijden!

Waar ik dit jaar echter het meest trots op ben, waarschijnlijk vallen al onze voorgangers om van verbazing als ze dit lezen, is dat we als coaches en vissers nu eens bij alle kampioenschappen probleemloos en in een gezellige sfeer hebben kunnen werken met elkaar zonder zelfs ook maar het minste gezever en gezeur. In een woord een "verademing". Had ik dat als visser toch eens ooit mee mogen maken!

 

9 - Mentaliteits perikelen

Ik schrijf deze column enkele dagen na het Kampioenschap van Nederland Zoetwatervissen en heb daarover net een gesprek achter de rug met een van mijn collega-coaches. Wat blijkt? Van de ongeveer 210 voor dit Kampioenschap geplaatste wedstrijdvissers waren er 23 mensen niet aanwezig waarvan 15 (!!!) zonder enige vorm van afmelding. Kijk, daar wordt ik nu echt niet goed van!
Natuurlijk kunnen er altijd bijzondere redenen zijn waarom je niet kunt verschijnen op zo'n dag, je hoort mij dan ook verder niet over de mensen die keurig en op tijd afgemeld hebben. Waar het mij om gaat zijn die mensen die gewoon niet even de moeite kunnen en willen nemen om even het bondskantoor te bellen hiervoor.

Wat is hiervan het resultaat? Een hoop open plaatsen op het parcours waardoor altijd mensen bevoordeeld worden, en dus anderen benadeeld. Bovendien zijn er ergens in Nederland 15 wedstrijdvissers die graag dit kampioenschap hadden willen vissen die nu "buitenspel" blijven staan omdat hun "collega's" te beroerd zijn om even af te bellen.
Eigenlijk is dit "tekenend" voor wat je ook steeds meer ziet tijdens gewone wedstrijden, waar wedstrijden vaak volgeboekt zijn en dan deelnemers niet op komen dagen. Waarom nu niet even tijdig afbellen als je niet kunt?

Ik weet uit ervaring hoe moeilijk het is om wedstrijden goed te organiseren. Het wordt op deze manier bijna onmogelijk om een eerlijk wedstrijdverloop te verkrijgen en met bovendien als resultaat dat daar dan achteraf weer over wordt "gemekkerd". Het ergste is dat je als organisator ook nog eens bijna machteloos bent. Je bent gewoon afhankelijk van een (steeds grotere, zo blijkt) groep wedstrijdvissers met een waardeloze, egoïstische flut mentaliteit.
Zo, dat moest er even uit. Hopelijk heb ik volgende maand een leuker onderwerp om te behandelen. We zijn dan ook weer terug van het WK. in Portugal. Ik ben benieuwd en houd jullie op de hoogte.

 

8 - 6-Landentoenooi & NeDuLux wedstrijd

De internationale ontmoetingen volgen elkaar nu erg snel op. Berichtte ik vorige maand nog over het E.K., sindsdien zijn er alweer twee andere wedstrijden vervist.

Allereerst was er de Zeslandenwedstrijd op de rivier de Arno in Florence, waar voor wedstrijdbegrippen "enorme beesten" gevangen werden. Graskarpers tot meer dan 9 kilo en meervallen tot 8 kilo zijn zeker niet normaal te noemen en al helemaal niet als ze ook nog eens worden gevangen met de vaste stok.
Al met al hadden we een prima week waarin we allemaal enorm veel hebben geleerd, maar om eerlijk te zijn viel me het resultaat, een vierde plaats, iets tegen. Het was allemaal erg "close" en het hielp dan ook zeker niet dat we de zaken tijdens de eerste wedstrijddag niet 100% goed voor elkaar hadden voor wat betreft de gekozen tactiek. Echt jammer, want verder liep alles juist zo perfect. In ieder geval was de individuele dagoverwinning op de 2^e wedstrijddag van Stefan Verhoeven nog een kleine "pleister op de wonde".

Vrijwel gelijk na deze wedstrijd volgde de Nedulux wedstrijd op de rivier de Moezel in Wasserbillig (Luxemburg). De traditionele technische vaste stokvisserij op voorns en een enkele brasem waarmee we hier te maken kregen is ons van oudsher wat meer gewoon, maar dat gold ook voor onze tegenstanders, Luxemburg en Duitsland. Ook hier was het resultaat bijzonder "close", maar deze keer zaten we net aan de goede kant van de score en wisten we deze wedstrijd te winnen. Bovendien won Wim Fuhler ook nog eens met twee schitterende sectoroverwinningen het individuele klassement. Dubbel succes dus en temeer leuk omdat we nooit eerder op de Moezel deze wedstrijd wisten te winnen.

Al met al misschien wisselende resultaten als je puur de uitslagen bekijkt. Toch heb ik veel positieve dingen gezien die me echt hoop geven voor een betere toekomst. Ook in Nederland zijn er echt wel goede vissers die in heel wat gevallen ook nog eens erg jong zijn. 
Nu komt eerst het W.K. in Portugal eraan. Ook hier voor ons vreemde vissen en omstandigheden. Echt een enorme uitdaging. Ik houd jullie op de hoogte!

 

7 - Hoe het EK verliep

Het afgelopen E.K. was de eerste internationale wedstrijd dit jaar, en het was er al gelijk een om niet snel te vergeten. Een kampioenschap met behoorlijk veel vis, waarbij de te gebruiken techniek voor zeker 90% bestond uit het vissen met match- en bolognese hengels. Slechts op bepaalde gedeeltes van het parcours, daar waar het al vlak onder de oever meer dan 3 meter diep was, kon ook de vaste stok worden gebruikt.

Des te verrassender was het dan ook voor mij dat de Belgische ploeg dit kampioenschap zeg maar gerust totaal domineerde. Team goud en het volledige individuele podium is echt ongehoord in het hedendaagse Internationale wedstrijdvissen en mag gerust een unieke prestatie genoemd worden. Ik weet dat daar al jarenlang echt keihard wordt gewerkt om internationaal te presteren en dan is dit wat mij betreft een welverdiende beloning. Petje af!!

Hoe verging het ons??. De eerste dag qua resultaat niet echt geweldig om eerlijk te zijn. Een elfde plaats was voor ons allemaal een kleine teleurstelling, hoewel we ook wisten dat de verschillen niet echt groot waren, en daardoor nog behoorlijk konden stijgen als we een goede tweede dag zouden hebben.

Het is mij altijd opgevallen dat de echt goede teams bij dit soort kampioenschappen meestal de tweede dag op zijn best presteert. Zij weten altijd weer de juiste lessen te leren uit eventueel gemaakte fouten. Daarom ook was ik zo blij met onze vijfde plaats in het dagklassement van de tweede dag. In het eindklassement bracht dit ons nog op de zevende plaats, maar veel belangrijker was het goede gevoel dat we allemaal aan die tweede dag over hielden.

Nog veel belangrijker dan welk resultaat dan ook voor mij als coach was de werkelijk perfecte week die we hebben gehad. Er werd door iedereen keihard gewerkt om de voor ons ongewone technieken onder de knie te krijgen en we waren echt een team.
Vooraf had ik erop gehoopt dat we zo zouden kunnen werken, en als dat dan ook lukt is dat natuurlijk prima!

 

6 - De KOC finale

Ik wil op deze plek nog even terugkomen op de onlangs geviste King of Clubs finale. Er waren misschien niet overal enorme vangsten te boeken, toch was het weer een schitterende wedstrijd waarbij, afhankelijk van de precieze visplaats en de weersomstandigheden (wind), zowel het feedervissen, het vaste stokvissen en hier en daar zelfs het matchvissen goede resultaten kon opleveren. Een super spannende finale ook, met tot op de laatste dag enorm veel kanshebbers op de eindoverwinning, en uiteindelijk een prima winnaar. Jan-Willem Plekkenpol is iemand die je werkelijk overal en op allerlei wedstrijden tegenkomt. Er zullen niet zoveel vissers zijn die de afgelopen seizoenen meer wedstrijden gevist hebben dan hij, en wat mij betreft is dit de welverdiende beloning voor alle investeringen en inzet. Winnen met 3 sectoroverwinningen is absoluut niet iets wat je zomaar doet. Klasse en proficiat!!. Wel een beetje sneu misschien voor de nummer 2 van deze wedstrijd. Willem van der Helm, nog zo'n visser overigens die heel veel wedstrijden vist en ook wint, is al enkele malen dicht bij de eindoverwinning van deze Finale geweest, en nu liep het voor hem echt op het nippertje mis. "Jammer joh", ik weet bijna zeker dat hij zo op deze "teleurstelling" reageert. Hij zal er verder niet al te lang bij blijven stilstaan en ik weet dat hij sinds de finale al weer gewonnen heeft.

Tot slot een groot compliment voor Pierre Bronsgeest en zijn "team" van organisatoren. Ik weet heel goed hoe moeilijk het is om iets te organiseren en al helemaal om iets goed te organiseren. Ik weet ook heel goed dat wij vissers het vaak niet meer dan vanzelfsprekend vinden wanneer alles goed verloopt. Het organiseren van zo'n Finale moet echt een gigantische klus zijn waar een heel team van mensen heel veel tijd in investeert. Als je dan ziet dat vrijwel alles werkelijk "naadloos" loopt en verloopt dan verdient dat volgens mij alle lof en waardering van iedere deelnemer/finalist, ongeacht zijn resultaat!

Ik weet nog goed dat Pierre  met mij in 1979 sprak over zijn "droom" van een serie wedstrijden in Nederland met een finale in Ierland en een auto als hoofdprijs. Als ik goed heb geteld was deze Finale de veertiende keer dat deze droom werkelijkheid werd. Hij mag dan ook gerust de "vader" van deze wedstrijd worden genoemd. Zonder Pierre en zijn droom had waarschijnlijk nog nooit iemand van "ons" wedstrijdvissers ook maar van een K.O.C.-finale gehoord, laat staan eraan meegedaan!

 

5 - De Europese kampioenschappen

Het begint nu zo langzamerhand spannend te worden. Het duurt niet lang meer of de eerste internationale kampioenschappen dienen zich aan. Alle voorbereidingen zijn waar mogelijk al begonnen en ik betrap mezelf erop dat ik er steeds meer mee bezig ben in mijn gedachten.

De eerste wedstrijd is gelijk al een van de belangrijkste, namelijk het Europees Kampioenschap in Rieux, Frankrijk, op een echt "natuurwater", de rivier de Villaine. Dit kampioenschap vindt plaats tijdens het weekend van 24 en 25 Juni. We hebben als Nederland goede herinneringen aan dit viswater omdat in een nog niet zo ver verleden het toenmalige Silstar team daar het wereld club kampioenschap wist te winnen. Dat gebeurde destijds vooral door met de vaste stok te vissen op in hoofdzaak blieken. Nu schijnt het visbestand vooral te bestaan uit grotere brasems die op veel plaatsen verder uit de kant moeten worden gevangen met match- en bolognese hengels. We hebben onze betrokken vissers dan ook gevraagd om juist op die vismanieren zoveel mogelijk te oefenen in hun eigen omgeving.

Het zou ideaal zijn om ook nog het parcours op voorhand te gaan bekijken. Eigenlijk is dat gewoon een "must" tegenwoordig, maar het is nog maar de vraag op dit moment of we dat ook echt geregeld kunnen krijgen.
Daarna is er dan nog de volledige week voor het eigenlijke kampioenschap wat voor alle deelnemers de officiële trainingsweek is. Pas op dat moment is het mogelijk om, afhankelijk van de ervaringen en bevindingen, de definitieve tactiek uit te stippelen. Persoonlijk vind ik dat met afstand het leukste gedeelte van het coach werk, moet ik bekennen.
Juist om in zo'n week het voor elkaar weten te krijgen om met z'n allen op tactisch gebied de juiste "wegen" in te slaan en de verkeerde "afslagen" te vermijden, dat is voor mij de grootste uitdaging van deze "job".

 

4 - Het nieuwe wedstrijd seizoen

Op het moment dat ik dit schrijf zou je eigenlijk denken dat het misschien wel nooit meer voorjaar wordt. Ieder nacht nog nachtvorst en dagelijks temperaturen ver beneden normaal voor de tijd van het jaar zorgen daar wel voor. Toch is inmiddels ontegenzeggelijk het nieuwe wedstrijdseizoen weer begonnen. Sterker nog, de eerste "klassieker" van het seizoen, want zo mogen we het John Kooy Festival in de wedstrijdvisserij toch eigenlijk wel noemen, ligt al weer achter ons. Ieder jaar weer is deze wedstrijd voor veel wedstrijdvissers de "seizoensopening", en wat voor een.

Dit jaar was de Oude Rijn niet eens op tijd ijsvrij en moest de opening een week worden uitgesteld, wat voor iedere wedstrijdorganisator een nachtmerrie moet zijn. Logisch dat ook de visserij onder deze omstandigheden nog niet optimaal is overal.
Toch zijn er altijd verassingen mogelijk op dit water en staat er toch altijd weer gewoon een goede uitslag met hele aardige vangstgewichten voor de winnaars. Al met al blijft deze wedstrijd een plezier om te vissen, niet in het minst door de altijd weer perfecte organisatie.

Vanaf nu is het "full steam ahead" aan een stuk door eigenlijk tot eind Oktober/begin November, met allerlei wedstrijden overal in het land en werkelijk zonder ook maar een weekend dat er niet ergens iets te vissen valt. De kalender zit zelfs zo vol dat er soms wel 4 of 5 interessante wedstrijden op een dag zijn gepland. Eigenlijk is dat echt zonde, zowel voor de vissers als de organisatoren. Toch blijkt het gewoon heel moeilijk te zijn om tot een perfect afgestemde wedstrijdkalender te komen. Als daar iemand nu toch eens een goede oplossing voor zou kunnen aandragen.

Een van de wedstrijden waar ik nu al naar uitkijk is de komende K.O.C.-finale. Vorig jaar was volgens mij, behalve misschien de jaren dat we in Portumna zaten, een van de beste finales die we hebben gehad. We zitten nu in hetzelfde gebied en ik heb begrepen dat de wat mindere sectoren van vorig jaar zijn vervangen. Ik reken niet echt op supervangsten maar wel op weer een hele interessante finale. Ierland is voor mij echt het "beloofde visland". Misschien is de visserij soms anders dan we in Nederland gewend zijn, maar juist dat maakt het voor mij zo mooi. Ik kan niet wachten!

 

3 - Nederlandse teams

Het lijkt me wel leuk om via deze column regelmatig de Beet lezers op de hoogte te houden van alle ontwikkelingen rondom de verschillende Nederlandse teams in de aanloop naar de diverse kampioenschappen van 2006.
De wedstrijden zijn eigenlijk nog ver weg, maar de eerste voorbereidingen zijn inmiddels gestart.
Met alle teams is er inmiddels een bespreking geweest waarin de coaches en de vissers wat afspraken hebben gemaakt over de manier van werken. Duidelijkheid vooraf en weten wat je van elkaar kan en mag verwachten is erg belangrijk en ook gewoon noodzakelijk trouwens.

Ook hebben we als coaches inmiddels een groot probleem moeten oplossen dat we totaal niet hadden voorzien. Juist hadden we de teams bekend gemaakt en hadden we gekozen voor vrijwel hetzelfde team van vissers voor het E.K. en het WK., of plotseling blijkt er een nieuwe regel te zijn die inhoudt dat voor deze twee wedstrijden slechts vier dezelfde vissers op het inschrijfformulier mogen staan.

Om een lang verhaal zo kort mogelijk te houden is de uitkomst dat nu Erik Hoving voor het E.K. de plaats inneemt van Arjan Klop die wel gewoon meegaat naar Frankrijk, maar alleen om ervaring op te doen en "mee te draaien" in de begeleiding. De plaats van Erik in de Meerlandenploeg wordt dan weer ingenomen door Arjan (die dit hele gedoe overigens gelukkig uiterst sportief en professioneel heeft opgevat).

We hebben dit alles volgens mij met en ten opzichte van alle betrokkenen zo goed mogelijk opgelost, maar vrolijk word je van dit soort dingen natuurlijk niet. Vooral niet wanneer je dan op Wedstrijdvissen.nl de berichtgeving hierover leest met als fantastisch positieve titel "wisseltruc".
Nu voel ik me niet echt een goochelaar maar als ik het was dan zou mijn eerste truc zijn om eerst wat meer eelt op mijn ziel te toveren. Ik ben namelijk bang dat me dat in dit werk nog vaak genoeg van pas zal komen.

 

2 - Wordt Nederland leeg gevist?

Ik maak me al een hele tijd zorgen over de visstand op onze wateren. Vergeef het me dat ik alles misschien een beetje bekijk  door een "wedstrijd-vis-bril", maar volgens mij lopen de vangsten al sinds enkele jaren schrikbarend terug.
Zonder negatief te willen doen, vergelijk eens in alle eerlijkheid de vangsten van nu met die van pakweg vijftien jaar geleden op wateren zoals de Maas of bijvoorbeeld het Gooi-, Eem-, Ketel en IJsselmeer. Vrijwel al onze kanalen, die overigens bijna altijd wel in verbinding staan met de zojuist genoemde wateren, zijn er zeker ook niet op vooruit gegaan, en dat is nog voorzichtig uitgedrukt.
De oorzaken zijn gemakkelijk aanwijsbaar. Natuurlijk hebben we vandaag de dag veel meer aalscholvers die veel beter kunnen vissen dan wij en die nooit "falen". Een andere oorzaak is ongetwijfeld het feit dat vrijwel alle wateren ieder jaar steeds meer helder worden. Niet alleen krijgen met name vissoorten als de brasem hierdoor mindere omstandigheden om zich te handhaven, ook de vissen die nog wel aanwezig zijn worden hierdoor gewoon moeilijker te vangen.

Met afstand de grootste oorzaak is echter ontegenzeggelijk de overbevissing van veel van onze binnenwateren door de beroepsvisserij. Het is bijna nergens meer mogelijk om te gaan vissen zonder ergens "binnen je gezichtsveld" een fuik te kunnen zien, en dan heb ik het nog niet eens over allerlei kubben, leg-lijnen en staande wanten die onder water ook nog aanwezig zijn.
Een pasklare oplossing vinden is natuurlijk niet gemakkelijk, maar zowel de beroeps- als de sportvisserij zal toch echt snel de problemen (hoe dan ook) moeten aanpakken. Als we namelijk zo doorgaan dan valt er, letterlijk, voor niemand nog iets te vangen!

 

1 - We gaan ervoor

Hoe vreemd kunnen dingen soms gaan. Als iemand mij enkele maanden geleden had voorspeld dat ik nu een van de NVVS-coaches zou zijn, dan zou ik hem/haar waarschijnlijk in het gezicht hebben uitgelachen. Waarom? Als visser heb ik, ik kan het niet anders omschrijven, best wat teleurstellende en soms erg frustrerende ervaringen opgedaan in het verleden, wanneer ik deel uitmaakte van Nationale teams, en ook het jaar dat ik als coach functioneerde heeft, hoewel dit weinig met de vissers en/of het vissen had te maken, ook best wel een "vlekje" achtergelaten. Kortom, ik kon dit "scenario" absoluut niet meer en ooit nog zien gebeuren.

Toch is het inmiddels zover. Sterker nog, de Nationale afvaardigingen voor de verschillende kampioenschappen zijn inmiddels samengesteld, en samen met medecoaches Willem Raven, Andre Claessen en Martien van der Aa zijn we volop aan het "bomen" over de toekomst omdat hier en daar wat zaken gewoon moeten veranderen en verbeteren.
Een ding is in ieder geval een feit. We zijn als Nederland de laatste jaren qua resultaten behoorlijk gezakt op de (denkbeeldige) internationale ranglijst en dat moet echt wat gaan verbeteren want de ontwikkelingen van de laatste jaren doen me gewoon pijn.
Het kan in ieder geval niet dat onze huidige topvissers niet meer kunnen vissen (verschillende individuele goede resultaten en ook het teamresultaat op het EK in Vries hebben dat toch wel bewezen) en op hun hielen zit een groepje erg veelbelovende jonge vissers dat "eraan zit te komen".
Het moet dus beter en daar gaan mijn collega-coaches en ik volledig voor.

Jan van Schendel