Het lijkt me wel leuk om op deze plaats een soort van dagboek te gaan bijhouden, met daarop omschreven al mijn "belevenissen" gedurende een visjaar. Dat kan zijn tijdens wedstrijden, maar ook tijdens beurzen en/ of Internationale wedstrijden waar ik aanwezig ben als coach.

De laatste nieuwe belevenissen vindt u steeds bovenaan.

 

21 Augustus 2010

Koppelwedstrijd Dronten Lage Vaart

Nee nee, geen tikfout. Nu ik dan een dag kon vissen besloot ik het meteen maar goed te doen. Er was een avondkoppelwedstrijd van Raven aan de Lage Vaart en ik had uitgerekend dat ik het allemaal net kon halen om ook hier mee te doen.
Van Heelweg vol gas naar Dronten dus.
Hier viste ik met Peter Vierhout die ook al een eerdere wedstrijd had gevist vandaag. Toch waren we ruimschoots op tijd klaar om deze wedstrijd te beginnen.

Peter zou feederen en ik zou uitsluitend vissen met de vaste stok. Vooral kort onder de oever moest er goed te vangen zijn.
Na een uurtje vissen begon ik echt leuk vis te vangen met 5 hengeldelen. Mooie voorns, een enkele winde en ook wat aardige bliekjes ving ik een tijdlang behoorlijk snel. Juist toen ik begon te denken aan een aardig gewicht hield alles plots op. Ik snapte niet waarom want iets later op de avond verbetert zo’n visserij meestal juist.

Vandaag niet echter en dat bleek overal zo te zijn. We eindigden met bijna 7 kilo en dat was genoeg voor een 5^e plaats.
Achteraf hadden we misschien beiden met de vaste stok moeten vissen want de wedstrijd werd gewonnen met 11 kilo.
De wedstrijd eindigde om half 10 en dat was eigenlijk iets te laat. Het inpakken gebeurde al in het donker en er moesten zaklampen aan te pas komen om er zeker van te zijn dat we niets vergaten mee te nemen. Toch had ik het niet willen missen allemaal.

 

21 Augustus 2010

Koppelwedstrijd Heelweg karpervijver ‘De Kool’

Eindelijk was er eens tijd om hier te vissen. Ik had al vaak gehoord over dit complex en toen Jan Zekveld me vroeg om hier een koppelwedstrijd met hem te vissen was de keus niet moeilijk.
Het begon allemaal, althans dat dacht ik, al meteen goed. Jan lootte voor ons nummer 1, maar het slechte nieuws was dat dit een van de mindere nummers zou zijn blijkbaar.

Ik kon maar moeilijk begrijpen waarom trouwens toen ik het water zag want zo anders leek onze stek me nu niet.
Toch werd het allemaal geen succes. We vingen uiteindelijk 14 kilo en dat was gewoon een van de mindere gewichten vandaag. Wim Fuhler en Marcel Heynen wonnen met 40 kilo!
Wat me opviel was hoeveel kleine karpertjes er zaten. Ik wist niet dat karpers in Nederland zo goed kweekten.
De Kool is echt een prachtcomplex waar ik zeker nog zal terugkomen. Er een keer vissen is zeker de moeite waard.

 

14 & 15 Augustus 2010

Memorial Marcel van den Eynde Willebroek België Zeekanaal

Deze wedstrijd werd voor het eerst georganiseerd en het is de bedoeling dat dit een terugkerend gebeuren wordt.
Het was allemaal prima georganiseerd, dat moet gezegd. Vijvervissen, vaste stokvissen op het Zeekanaal en feedervissen, in verschillende categorieën werd er gevist en alles bij elkaar waren er zo’n 250 deelnemers, prima. Iedereen was ook tevreden na afloop, dat moet gezegd.

Ik had zelf besloten om bij het feedervissen mee te doen. Dit leek me de gemakkelijkste oplossing. Ik had namelijk niet al mijn vismateriaal goed voor elkaar.
Ik lootte in de kom van Kapellen op de eerste dag en daar werd bar slecht gevangen. Ik stond ervan te kijken want de week ervoor was er nog juist uitstekend gevangen. Ik ving uiteindelijk 2 vissen, dat was alles. Ik was ook meteen kansloos voor een goede uitslag in het totaalklassement natuurlijk.

De tweede wedstrijd lootte ik een kopnummer in de kom bij Willebroek. Ik moest behoorlijk ver vissen maar kreeg nu toch wat meer beet. Super was het ook nu niet hoor. Ik ving 8050 gram, 11 vissen. Daarmee werd ik 2^e in mijn vak. Michel de Bruyn ving net 400 gram meer.
Hoe dan ook het was al met al een mooi visweekend en iets waarvan ik hoop dat het een jaarlijkse traditie wordt. Marcel van den Eynde was altijd mijn grote held en ik weet ook het grote voorbeeld voor heel veel andere vissers. Een echt uniek persoon en een icoon in onze sport. Zo iemand verdient gewoon zoiets!

 

7 & 8 Augustus 2010

Nedelux-wedstrijd Almere Lage Vaart

Ik was vooraf bijzonder benieuwd hoe deze wedstrijd op het WK-parkoers van afgelopen jaar zou verlopen. Het weekend voor de wedstrijd zag ik bij de mensen die aan het trainen waren een prachtige visserij met zowel heel veel voorn als brasem. Ik was er daarna bijna van overtuigd dat we een prachtige wedstrijd zouden gaan beleven. Gelukkig zouden we niet teleurgesteld worden, integendeel!!
Ook deze wedstrijd pakken we tegenwoordig erg serieus aan. Sommige vissers waren al vanaf de zondag aan het trainen en vanaf de woensdag waren we er allemaal. We konden zo echt enkele prima trainingsdagen waarin het voor mij, ook niet onbelangrijk, perfect was om iedereen eens echt goed aan het vissen te zien. In deze groep zitten vaak vissers die `op weg omhoog` zijn en hoe beter ik die leer kennen als visser hoe beter dit is.
We hadden echt prachtige visdagen. Volop voorn en ook best wel wat brasems. Al met al een veel betere visserij dan tijdens het afgelopen WK.

Wat ook opvallend was, we wogen de gevangen vissen en zetten ze op de visplek terug. Vaak wordt de visserij daarna minder. Hier was er in de namiddag zelfs nog meer te vangen.
We besloten uiteindelijk om de beide wedstrijden waaruit de Nedelux bestaat (2 wedstrijden van 3 uur op 1 dag dus) op hetzelfde parkoers te vissen. Dat bleek een uitstekende keuze!
Vraag me niet waarom maar op de zaterdag van de wedstrijd stroomde de Lage Vaart opeens. Dat zou ook de gehele dag zo blijven en het bleek prima te zijn voor de visserij. De voorns beten er niet minder door maar met name de brasems aasden vandaag veel beter nog dan tijdens de training! Er werd dan ook voor Nederlandse begrippen echt heel goed gevangen. De eerste wedstrijd werd gewonnen door Dirk Ekkelenkamp met bijna 13 kilo en in de namiddag won Jan Grijpstra met zelfs bijna 27 kilo!! Dat waren wel de uitschieters maar ook de andere gewichten waren meer dan goed.
Het voersysteem dat we vorig jaar voor het WK voor de brasems hadden bedacht, slechts heel weinig aanvoeren en daarna veel aas bijcuppen, werkte nu echt heel goed!

Met name Luxemburg was een geduchte tegenstander bij de visserij op de voorns maar de vandaag ook belangrijke visserij op de brasems beheersten we echt veel beter dan onze tegenstanders. We wonnen dan ook beide wedstrijden als team, en hoe! Van de in totaal 18 sectoren van vandaag wonnen we er maar liefst 15! Echt een uitstekende teamprestatie.
Tja, bij zo’n uitslag kan je er ook van uitgaan dat Individueel er natuurlijk prima is gepresteerd. Jan Grijpstra won het algemeen klassement uiteindelijk. Het hele individuele podium was Nederlands zelfs. De eerste buitenlander was 9^e geloof ik. Dat kan dus niet veel beter!
Al met al is het nu al een superjaar. De Nedelux gewonnen, de Meerlanden bij zowel de senioren als de junioren gewonnen, bij de dames Nederland-Duitsland (de wereldkampioenen) gewonnen, 3^e op het WK Senioren in Spanje, een Individuele wereldkampioen bij de U22, het kan allemaal niet op. Het begint er echt op te lijken! We kunnen natuurlijk niet ieder jaar alles winnen maar ik ben ervan overtuigd dat we nog steeds verder kunnen verbeteren en dat zou ooit op het hoogste niveau eens moeten resulteren in topprestaties bij de verschillende WK’s want dat is het doel. Een haalbaar doel, daarvan ben ik 100% overtuigd!

 

17 t/m 25 Juli 2010

WK Jeugd Italië Mantova

Het is op dit moment echt hoogseizoen in het Internationale vissen. Een keertje zelf vissen is dan ook op dit moment onmogelijk. Ik klaag niet hoor. Dat is nu eenmaal inherent aan dit coachwerk in deze tijd van het jaar.
Ik heb trouwens helemaal geen reden tot klagen want het begint echt een heel mooi jaar te worden met uitstekende prestaties!
Het Jeugd-WK is ieder jaar weer een van de hoogtepunten van het jaar. Ik vind het altijd leuk om te werken met jonge mensen en bovendien zijn mijn collega coaches en ik ervan overtuigd dat we behoorlijke talenten hebben in Nederland.
Ook is het Jeugd WK organisatorisch het moeilijkste kampioenschap van allemaal. De laatste jaren hebben we vaak zelfs gewoon te weinig mankracht gehad in de begeleiding om echt optimaal te kunnen werken. Je kunt dan altijd wel rekenen op hulp van enkele enthousiaste ouders maar daar mag je eigenlijk niet van uitgaan.
We hebben dit jaar in Dirk Ekkelenkamp en Stefan Verhoeven twee nieuwe mensen gevonden die ons gaan helpen en dat heeft al enkele keren perfect uitgepakt! Dit soort dingen zijn toch zo belangrijk en ik ben echt enthousiast over deze nieuwe samenwerking. Daar gaan nog heel veel vissers heel veel plezier aan beleven, let maar eens op!
We doen bij het Jeugd WK altijd mee in de U18 en ook in de U22 categorie. Evenals vorig jaar in Portugal werden de verschillende kampioenschappen op verschillende parkoersen gevist en dan kan je maar een ding doen en dat is beide kampioenschappen totaal los van elkaar ‘organiseren’. Er waren dit jaar wel wat meer ‘raakvlakken’ tussen de visserij op beide wateren maar ook nu kon je niet zeggen dat de visserij hetzelfde was.

Willem Raven en ikzelf gingen de U22 doen en Andre Schipper en Stefan Verhoeven vormden het coachteam bij de U18.
Zoals eigenlijk altijd in Italië was ook nu weer gekozen voor parkoersen met een goed visbestand. Wat is dat eigenlijk toch een prachtig (wedstrijd)visland!!! Overal volop vis, volop vissers en een hoog niveau in de wedstrijdvisserij. Wat wil je nog meer?
De U18 viste op het Canal Bianco, de U22 viste enkele kilometers verderop in het kanaal Tartaro-Fissero, op de plaats waar het Canal Bianco in het andere kanaal ‘uitloopt’.
Het grootste gedeelte van mijn verslag is gericht dus op de U22, simpelweg omdat ik nu eenmaal daar de gehele week bij betrokken was.
Bij de jeugd heb je natuurlijk relatief meer wijzigingen in het team dan bij de senioren. Sommige sissers verdwijnen naar de senioren, anderen bereiken de leeftijd om van categorie te wisselen enzovoorts. Dit jaar was het niet anders. Twee ‘jonkies’ kregen we erbij in ons team, Sjors Milder en Sven Hekman. Verder bestond het team uit Anja Groot, Martijn van Jole en Gert-Jan Denekamp, de ‘ervaren rotten’ in de ploeg.

De visserij was prachtig! Puur vaste stokvissen, zowel op de maximale lengte als op 6 tot 8 meter.
Er was allereerst kleine vis te vangen maar ook grotere carassio’s, blieken (+ een enkele brasem) en ook meervallen. Er werd niet geweldig gevangen maar iedereen kreeg volop beet.
Het was best een technische visserij met zowel muggenlarven als maden, casters en ook zeker wormen.
Het was, zoals zo vaak, de kunst om enkele bonusvissen te vangen. Ze aan de haak krijgen was daarbij een aspect maar dan moest je ze ook nog zien te landen.

Als Nederlanders hebben we echt een nadeel ten opzichte van vissers uit veel andere landen. We kunnen op onze wateren gewoon niet de vissen vangen waarom het in het internationale vissen vaak draait. Hoe moeten wij ooit een meerval aan de haak krijgen? Of een carassio? Dat houdt vaak in dat wij tijdens zo’n oefenweek juist daar heel veel mee bezig zijn. Het juiste elastiek is natuurlijk van vitaal belang en ook de juiste lijndikte. Vaak totaal niet te vergelijken met het vissen bij ons.
Toch staan we tegenwoordig aardig ons mannetje, ook bij de jeugd.
Nou dat is op zich prachtig maar dat neemt toch niet weg dat ik als coach vaak ‘gefrustreerd’ ben na dit soort wedstrijden. Het gaat allemaal heel aardig, maaaaaaaaarrrrrrrrrrrrrrrrrrr..
Zo was het zeker ook deze keer. Eerst maar het beste nieuws. We hadden twee vissers met 3 klassementspunten en dat was natuurlijk echt schitterend! Sjors Milder en Sven Hekman waren die vissers. De beide nieuwelingen nota bene. Echt super!
Hoe dicht dan euforie en frustratie bij elkaar liggen werd ook meteen duidelijk. Er waren uiteindelijk 4 vissers met 3 klassementspunten. Sjors Milder had van die mensen het hoogste vanggewicht en werd dus wereldkampioen bij de U22. Dat is voor het eerst in de geschiedenis dat Nederland een jeugdwereldkampioen heeft! Schitterend!
Ik had het echt met Sven te doen. Die had namelijk van die 4 vissers het laagste vanggewicht (slechts anderhalve kilo minder in totaal dan Sjors!) en viel dus zelfs net buiten het Individuele podium. Dat neemt niks weg van zijn prestatie, helemaal niet zelfs, maar zo gaat het soms in onze sport.

Nu het, in ieder geval toch voor mij (want sorry dat ik het zeg zo maar het lijkt wel alsof ik daar veel meer mee bezig ben dan in ieder geval de meeste vissers), veel minder goede nieuws. We eindigden met ons team ‘slechts’ als 5^e.
Je vist bij de jeugd maar met teams van 4 vissers. Tja als er dan twee van die vissers bij elkaar nog maar 6 klassementspunten hebben dan ben je eigenlijk op weg om zo’n kampioenschap te winnen of in ieder geval een podiumplek te bemachtigen. Nou dat gebeurde dus niet. We kwamen 2 punten tekort voor zowel zilver als brons en 5 punten om te winnen van de op dag 2 echt fantastische Italianen.
Zat het er niet in? Volgens mij echt wel! Enkele hele belangrijke verspeelde vissen en enkele grammen verschil waarmee we toch zulke belangrijke punten verspeelden. Echt om gek van te worden.

Na zo’n kampioenschap kan ik dan toch echt niet maximaal blij zijn. Het gaat allereerst om het teamresultaat en als dan een medaille en zelfs de winst je zo uit handen glipt dan is dat voor mij te frustrerend daarvoor.
Mijn analyse van dit kampioenschap is dan ook dat we enorme talenten hebben bij onze U22 jeugd maar ook dat we vooral ‘in de breedte’ nog flink moeten groeien. Zo eerlijk moet je gewoon zijn. Nu was het in die breedte echt niet goed genoeg.
Bij de U18 jeugd verliep uiteindelijk ook niet alles perfect. Op de eerste wedstrijddag is het niet goed gegaan. Men werd voorlaatste in de teamuitslag. Ik had echt met die ventjes te doen. Ook zij hadden er echt keihard voor gewerkt en als het er dan allemaal niet helemaal uitkomt weet ik als geen ander hoe dat allemaal voelt.
Na zo’n slechte eerste dag is een topklassering natuurlijk onmogelijk. Toch is voor mij de teamuitslag van de tweede wedstrijddag voor mij het beste bewijs dat er ook hier (en misschien wel juist hier) hele goede vissers zitten aan te komen! Men werd nu 4^e in de daguitslag. Dat is gewoon prima! Vooral na de teleurstelling van de dag ervoor.
Met name hier in deze leeftijdsgroep tref je de talenten die voor het eerst Internationale ervaring opdoen en die nog echt ‘gepolijst’ moeten worden. Het komt heus wel goed allemaal, juist hier. Daar heb ik alle vertrouwen in!

 

9 & 10 Juli 2010

Meerlandenwedstrijd Kootstertille

Vorig jaar visten we deze wedstrijd in Berlijn en toen leverde het me veel frustraties op allemaal. We visten een op zich prima wedstrijd maar verloren op een zo sadistisch mogelijke manier en op echt het allerlaatste moment en met het kleinst mogelijke verschil van Oostenrijk die ons naar de tweede plaats verwezen.
Nu had ik er vooraf goede hoop op dat we hier voor de overwinning konden gaan. Het Prinses Margrietkanaal is toch een erg specifiek viswater waar we absoluut een thuisvoordeel hadden. Ik moest tenminste nog maar zien hoe de andere teams zouden omgaan met de hele zware scheepvaart in dit kanaal.

Nou je kunt dit allemaal wel denken vooraf maar het moet eerst ook allemaal nog maar uitkomen.
Het werd al met al een prima oefenweek die resulteerde in een prachtige overwinning hier. De deelnemende landen aan deze Internationale wedstrijd met waarschijnlijk de meeste en langste traditie van allemaal waren Italië, Oostenrijk, Zwitserland, Luxemburg, Duitsland en dus wij.
Onze tegenstanders waren in ieder geval echt geen ‘krullenjongens’! Veel van hen kwamen vrijwel rechtstreeks van het WK in Merida en de kersverse nieuwe Individuele Wereldkampioen, Frank Meis, viste mee in het team van Luxemburg.
Gedurende de oefenweek kwam er uit de trainingen een vis- en voermanier naar voren die echt perfect werkte. We begonnen allemaal kort te vissen en vingen zo wat kleine vis in het eerste half uur terwijl we de belangrijkste visplek op 13 meter nog met rust lieten zodat de vissen de plaats in alle rust konden vinden.
Uiteindelijk begonnen we op die volle afstand te vissen en moesten er brasems gevangen worden. Het lokaas bestond uit een gelijke mengeling van hele zware leem (essentieel bij deze scheepvaart) en lokaas, waarin geknipte wormen, casters en muggenlarven werden verwerkt.

We visten allemaal heel zwaar op de bodem zodat we het haakaas zo stil mogelijk konden aanbieden.
Dit bleek voor de omstandigheden een perfecte tactiek. De eerste wedstrijddag wonnen we met in totaal slechts 7 klassementspunten, 4 vakoverwinningen en een derde plaats! Tja, dat kon natuurlijk niet veel beter. Individueel won Jan Grijpstra met ruim 11 kilo. Voor een wedstrijd van drie uur in Nederland echt een prima gewicht. Er waren trouwens veel meer goede gewichten.
De tweede wedstrijddag kon het niet beter eigenlijk maar wel ging het bijna net zo goed. We behaalden nu, op een dag waarop volgens mij alle schippers van Nederland en Duitsland hadden besloten om door het kanaal hier te varen, 8 klassementspunten. In drie sectoren werden we tweede en de andere twee wonnen we. Individueel won vandaag Meindert de Boer met bijna 12 kilo, en dat ook weer in 3 uur.
We wonnen zo natuurlijk ook het eindklassement. De Italianen die als tweede eindigden hadden precies het dubbele aantal punten van ons. Derde werd Luxemburg met 32 punten voor Duitsland met 39, Oostenrijk met 45 en Zwitserland met 49 punten.
Individueel was de eindoverwinning voor Meindert de Boer. De tweede plaats was er voor de enige andere visser die op beide dagen de sector won, Eddy van den Hoogen. Jan Grijpstra werd derde met 3 punten, Frans van Berkel werd vijfde met ook 3 punten en Noel Gulpen werd 7^e met 5 punten. Allemaal in de top 7. Echt super.

Op dezelfde dagen werd er in Luxemburg langs de Moezel ook de Meerlanden Junioren gevist tussen de teams van Luxemburg, Duitsland, Denemarken en Nederland. Ok die wisten we te winnen als team en ook hier was er met Mike van Asch een Nederlandse Individuele winnaar. Tot op heden kan het allemaal niet op dit jaar.
Dit soort resultaten zijn natuurlijk prachtig en het beste bewijs dat we goed bezig zijn met zijn allen. Iedereen spreekt de taal van resultaten en die resultaten spreken voor zichzelf.
Het komende kampioenschap wordt het Jeugd WK in Mantova in Italië. Normaal gesproken zal dit een erg zware opgave worden maar ook hebben we uitstekende informatie verzameld en ik kan dan ook niet wachten tot het zover is! Ik ben echt benieuwd wat we daar kunnen doen.

 

17 t/m 27 Juni 2010

Wereldkampioneschap Senioren Merida Spanje

We zijn amper negen maanden na ons eigen WK van afgelopen jaar in Almere en het nieuwe WK was er alweer. Dit jaar zijn de data van het EK en het WK omgedraaid omdat dit voor beide wateren betere omstandigheden zou opleveren.
Dit jaar is echter alles anders dan normaal. In heel Europa is er extreem weer dat een hoop problemen veroorzaakt. Het Clubwereldkampioenschap in Polen moest al op het allerlaatste moment worden verplaatst en hetzelfde gold voor dit kampioenschap. We zouden vissen op Lake Vicario nabij Ciudad Real in Spanje maar hier stonden door het hoge waterpeil alle visplaatsen onder water. Minder dan 5 weken voor de visdatum werd daarom uitgeweken naar de Rio Guadiana nabij Merida.
Om een ander viswater te vinden in een land als Spanje hoef je niet moeilijk te doen. Er is water genoeg daar en het zit overal vol met vis. Andere vissen dan wij kennen dat wel.

Het zal wel met de korte voorbereiding te maken hebben maar het is meer dan zeker dat ik nog nooit een wedstrijd heb gezien die zo slecht was georganiseerd. Werkelijk niks deugde eraan. Ik zou er een boek over kunnen schrijven maar ik zal hier alleen het wegen omschrijven. Dat gebeurde met weegschalen waarvan niemand wist hoe ze werkten. Ze waren ook nog nooit uitgeprobeerd vooraf. Zoiets geloof je toch niet bij een WK? Het is maar goed dat er op zo’n moment altijd iemand van de technische commissie van de Fips ed bij loopt want anders zou het echt onherstelbaar mis lopen. Ik kon er maar niet over uit. Als je nu als leider van zo’n weegploeg niet eens weet dat er tegenwoordig deelvakken zijn tijdens zo’n WK en als je 32 nummers moet wegen je zeker 20 x vergeet om de schaal op iedere plaats te ‘zero-en’ dan kun je net zo goed m’n oma de weging laten doen! Wat een drama!

Het enige goede eigenlijk aan dit kampioenschap was dat er in ieder geval behoorlijk goed werd gevangen. Vistechnisch gezien was het dan ook eigenlijk een prachtig kampioenschap waarbij allerlei vismanieren door elkaar tot succes konden leiden.
Allereerst was er het vissen op alvers. Niet zozeer het vissen met de alverstokjes was de meest effectieve manier, veel meer was het stekend vissen met kleine dobbertjes en hele lichte elastiek op een afstand van tussen de 7 en 10 meter. Op de eerste wedstrijddag heb ik iemand die zo viste bijna 10 kilo zien wegen en daar zat maar 1 klein karpertje bij. De rest was allemaal alver!
Ook kon je vissen op katvissen. Ze wogen gemiddeld zo´n 70 gram en je kon er verassend veel vangen. Als ik er nu op terug kijk dan hebben wij misschien wel de meeste katvissen gevangen van alle deelnemende teams. Je ving die meestal het best met de vaste stok op 13 meter. Op slechte plaatsen kon je er ook met de match/hengel (met een schuifdobber) op vissen. Als je zo viste dan had je altijd het bijkomende voordeel dat je jezelf een kans gaf op het vangen van een karper.

De toch wel belangrijkste vissen waren de karpers. Ze waren meestal niet zo heel groot. Meestal minder dan 2 kilo en ook waren er veel kleine karpertjes en carassio’s van 300 a 400 gram. We hadden uitgerekend dat je gemiddeld zo’n 40 a 45 alvers (het waren echt ‘haringen’ van gemiddeld wel 35 gram) nodig had voor het gewicht van een karper of 20 tot 25 katvissen.
Alle vissen die ik zojuist omschreef speelden een rol tijdens dit kampioenschap en er werd bovendien heel aardig gevangen. Het is dan heel logisch dat bij dat soort omstandigheden de beste teams ook echt naar voor komen. De beste teams zijn, dat weet iedereen, Engeland en Italië. Het verbaasde me dan ook op zich niet dat die na de twee wedstrijddagen de eerste twee plaatsen innamen. Engeland won met 2 punten voorsprong van een fantastisch vissend Italië dat voor mij eigenlijk het beste team was hier. De loting speelt ook altijd een rol natuurlijk en daarmee trof Engeland het echt iets beter dan de Italianen.
Al zeg ik het zelf, wij visten met ons team ook een prima kampioenschap. Wij hadden op de eerste wedstrijddag een hele slechte uitslag in 1 vak en als je dat wegneemt hebben we eigenlijk net zo goed gevist dan wie anders ook! We werden uiteindelijk derde en dat we onder deze omstandigheden dit konden brengen met onze jongens is echt prachtig en voor mij het beste bewijs dat er echt nog mooie dingen kunnen gaan gebeuren de komende jaren.

Brons winnen op een kampioenschap in Zuid Europa waar niet een vis zwemt waarop we echt kunnen trainen bij ons en waar het tactisch zo moeilijk was om alles goed op de rit te krijgen is echt een fantastisch resultaat waar ik gigantisch trots op ben.
Niemand kan beseffen hoe teleurgesteld ik was na ‘Almere’ vorig jaar. Het gaat gewoon om de einduitslag en die viel me niet mee. Verder wist ik hoe dicht we er eigenlijk toch tegenaan zaten. Dat zijn frustrerende dingen en misschien nog wel meer frustrerend waren de opmerkingen van sommige van de vele ‘kenners’ in ons land erover. Benieuwd wat die mensen nu over dit resultaat te zeggen hebben.
Nu even de feiten. Nederland staat na dit resultaat absoluut in de top 5 van de wereldranglijst die de Fips ed. tegenwoordig heeft. Als je naar de laatste 5 jaren kijkt zullen wij de snelste steiger zijn en een van de meest constante teams bovendien.
Verder weet ik als geen ander dat we nog lang niet daar zijn waar we heen willen en juist vanwege dat feit ben ik zo optimistisch voor de toekomst. We zullen best nog eens flink uitschuiven, dat gebeurt iedereen wel een keer want het blijft vissen, maar het is een feit dat wij snel beter worden en ook zijn onze teams gemiddeld veel jonger dan bijna alle concurrentie. Er moet dus nog meer uit te halen zijn, dat kan gewoon niet anders!

 

5 Juni 2010

Persbeker Visvijver Meldert België

Ik mag dan misschien niet zo’n puttenvisser zijn, ik had toch echt zin in deze wedstrijd. Ik had gehoord van de goede vangsten hier en keek er echt naar uit om eens een lekker netje vis te vangen.
Toen ik ’s morgens het complex opreed was het eerste dat ik zag een karpervisser die een karper aansloeg. Even later had zijn maat ook een vis gehaakt. Verder zag ik overal paaiende vissen langs de oevers, vooral karpers. Hier zat in ieder geval heel veel vis!
De twee karpervissers vingen de gehele dag de ene vis na de andere. Hun voerboot voer de gehele dag op en neer van de oever naar hun visstek vlakbij een pomp midden in de vijver. Zij vingen samen wel 100 kilo karper.

In de wedstrijd waren er enkele, slechts kleine, onderbrekingen in het parkoers en vooral daar werd aardig gevangen. Verder waren de vangsten ook vandaag gewoon niet te best. Zelf kreeg ik het al helemaal niet ‘op de rit’. Wat ik ook deed, ik kon geen brasem vangen. Net voor de pauze en natuurlijk precies net op het moment dat ik viste met een dunne onderlijn haakte ik een mooie karper. Nou krijg die maar eens binnen met dat soort materiaal. De dril van die vis, zo’n 20 minuten lang, was voor mij het hoogtepunt van de dag. Mijn witte Hydrolastic werd zo lang als mijn hengel en zo heb ik die vis ( ruim 4.5 kilo) ook uiteindelijk geschept.
Ik heb verder gewoon geen vis gevangen. Naast me ving Jan Zekveld toch nog 10 vissen (carassio en enkele brasems) waarmee hij een derde plaats in zijn sector behaalde. Ik zal dus wel iets niet goed gedaan hebben, maar wat zal me echt een raadsel blijven.

 

23 Mei 2010

Vlaardingse Vaart Ece Cup

Het was al meer dan twee jaar geleden dat ik hier nog eens gevist had. Ongelooflijk eigenlijk want de Vlaardingse Vaart zal altijd mijn lievelingswater ‘of all times’ zijn en blijven. Vandaag echter wist ik echt niet wat ik zag.
De Eco Cup-wedstrijden zijn echt een leuk initiatief van Wout van Leeuwen Hengelsport. Zij organiseren regelmatig dit soort wedstrijden die een laag inschrijfgeld hebben. Je hoort namelijk hier en daar wel eens vissers klagen dat de inschrijfgelden te hoog worden. Ik weet niet of men vandaag volledig in zijn opzet slaagde in zoverre dat er slechts 43 deelnemers waren. Ik had mezelf pas op het laatste moment opgegeven en verwonderde me er eigenlijk al over dat de wedstrijd nog niet vol zat. Vroeger was dat namelijk altijd zo en soms al geruime tijd vooraf.

Ik schreef al dat ik niet wist wat ik zag. Het eerste dat ik zag was de bodem, daar waar ik vroeger altijd de meeste vissen ving. Het water was kraakhelder! Ik wist meteen dat je het kort vissen kon vergeten en om eerlijk te zijn was ik ervan overtuigd dat ik de meeste kans om iets te vangen zou hebben met de feeder.
Dat bleek perfect fout ingeschat. Ik heb niet een vis met de feeder zien vangen in mijn vak. Ook niet veel op andere vismanieren trouwens. In het eerste anderhalf uur van de wedstrijd werden er enkele vissen gevangen, daarna was het volledig ‘visloos’ bij iedereen. Te triest voor woorden eigenlijk. Ik weet ook wel dat dit niet de beste tijd van het jaar is voor de Vaart maar iets meer had ik er toch wel van verwacht.

Gelukkig werd er in de andere vakken wel iets meer gevangen, hier wel vooral met de feeder, en zo stond er toch nog een redelijke uitslag voor wat betreft de vangstgewichten.
Hoe bracht ik het er zelf van af? Na de vaste stok te hebben gepakt na een uur vissen ving ik al vrij snel een winde en een bliek. Ik miste ook nog een aanbeet. Ik dacht al dat ik nog wat vissen zou gaan vangen maar ik heb hierna nooit geen beweging meer van de dobber gezien. Ik was er gedesillusioneerd van en ben gestopt met nog drie kwartier te gaan. Dat is me op de Vaart nog niet vaak gebeurd maar nu was het niet anders. Ik maak me grote zorgen over onze viswateren! Jammer ook voor de organisatoren want dit zijn echt leuke wedstrijden!

 

8 & 9 Mei 2010

Damesinterland Nederland - Duitsland Kanaal door Voorne

Vorig jaar al werden wij door de Duitse dames gevraagd om een heuse interland te vissen met ons damesteam tegen hen. Best een eer eigenlijk, we hebben het hier wel over de huidige wereldkampioenes! Als zo’n vraag dan komt van hun kant dan is dat eigenlijk al een erkenning van het feit dat we met ons team prima bezig zijn en dat dit ook opgemerkt wordt in andere landen.
Nu was het dus zover en het Kanaal door Voorne is natuurlijk een prima water voor zoiets!
Wat ook gewoon prima is, we wisten op beide dagen met ons piepjonge team de Duits ladies te verslaan! Een prima resultaat en het beste bewijs dat we echt talenten hebben op damesniveau.
Er werd niet slecht gevangen. Op de zaterdag won Ingeborg Audenaerd met bijna 34 kilo en op de zondag was Steffi Bloch, de huidige individuele wereldkampioene, de sterkste met ruim 21 kilo.
Als team wonnen we op de eerste dag ruim met een verschil van 15 klassementspunten. Een aardige 'buffer voor de 2^e wedstrijddag. We hoefden die buffer echter niet aan te spreken. Ook toen wonnen we, nu met 5 punten verschil.
De Duits dames visten deze wedstrijd zonder oefening vooraf en dan zie je gewoon dat je zoiets, ook al ben je nog zo goed, jezelf in het wedstrijdvissen niet kunt veroorloven. Uiteindelijk won individueel Steffi Bloch, voor mij misschien wel de best vissende dame op onze aardkloot, voor twee van onze jonkies, Loraine Vermeulen en Chantal Mensink.
Al met al een heel leuk weekend dat bovendien door iedereen als leerzaam zal zijn ervaren. Zulke ervaringen zijn gewoon onbetaalbaar. Alleen zo zullen we met onze dames op een steeds hoger niveau kunnen geraken.
Wat me dan weer bijzonder irriteert is de berichtgeving rond deze wedstrijd. Ik las op internet een stukje waar ik echt niet vrolijk van wordt. Er stond geen naam bij van een auteur maar ik ben niet achterlijk dus ik denk wel te weten wie zoiets schrijft.
Zo´n man trekt belachelijke en ongelooflijke conclusies die en nergens op slaan en bovendien weer zorgen voor onnodige druk bij onze meiden.

Een podiumplek op het komende WK moet volgens hem zeker toch wel haalbaar zijn. Tsja zo´n conclusie kun je natuurlijk wel trekken als je 2 dagen een wedstrijd hebt gezien in Nederland en dat WK is in Zuid-Afrika met heel andere vissoorten en met totaal andere tegenstanders die hij bovendien nog nooit heeft zien vissen!
Bovendien hadden we volgens zijn conclusie 'visles'' gegeven aan de Duitsers. Ik moet van zoiets kotsen als ik het alleen nog maar lees! Natuurlijk wonnen we en daar zijn we trots op maar wat is dat nou voor een uitspraak. De Duitsers zijn de wereldkampioenes en wij hebben nog nooit iets gewonnen in het damesvissen. Typisch Nederlands! Wat een arrogantie!
Ik kan er ondanks mijn irritaties wel mee omgaan als zoiets geschreven wordt. Ik lees namelijk wel vaker onzin, maar zo’n stukje levert alweer onnodige druk op om niks. Laten wij nu maar gewoon rustig verder onszelf ontwikkelen en verder al helemaal geen grote mond opzetten. Volgend jaar moeten we naar Duitsland en ik denk precies te weten wat er daar gaat gebeuren. Daar zal het heel anders gaan. Geen schande en helemaal niet erg. Ook zoiets zal een goed leerproces zijn. Alleen waar blijf je dan met zulke uitspraken?
Mij zul je in ieder geval nooit op een arrogante uitspraak kunnen betrappen. Het voegt nooit iets toe en in het vissen krijg je vroeg of laat vanzelf weer de boemerang tegen je kop. Dat is inherent aan onze sport.

 

3 t/m 6 Mei 2010

Anglo-Dutch Festivals week 2

Ik zei al in een vorig verslag dat de deelnemersaantallen zijn teruggelopen. Deze week waren er slechts 48 deelnemers. Wel een aantal waarmee je op een redelijk eerlijke manier de nummers kunt indelen.
In tegenstelling tot vorige week werd er nu op punten gevist. De beste 3 uitslagen telden en bij gelijke stand gold het hoogste totaalgewicht over de 4 wedstrijddagen. Een systeem dat me persoonlijk meer aanspreekt dan het systeem van vorige week waarbij het totaalgewicht alles bepaalt.

Tijdens het weekend was er een ongelooflijk grote temperatuurswisseling geweest en op de eerste dag was het bovendien beestenweer waarbij er amper normaal was te vissen. In ieder geval de wind bleef de gehele week vervelend waardoor er relatief minder werd gevangen met de vaste stok en meer met lichte feederhengeltjes.

Bijna altijd wordt deze wedstrijd gewonnen met 3 of 4 klassementspunten. Nu was 6 punten genoeg voor de eindoverwinning. Wel een boeiende wedstrijd want de verschillen waren onderling ongelooflijk klein. Met 9 punten was je niet meer zeker van een top 10 klassering!
Voor mezelf ging het ook deze week niet goed gewoon. De eerste dag met name was erg frustrerend. Ik ving ruim 15 kilo in dat slechte weer met toch de vaste stok. De wedstrijd werd gewonnen met 20 kg precies. Ik presteerde het gewoon om 5 (!) in de bek gehaakte vissen te verspelen! Ik dacht dat ik gek werd. Iedere keer een made dubbel op de haak. Hoe is het mogelijk!!! Nou dat was volgens mij alleen mogelijk doordat ik door de omstandigheden gedwongen verder op de bodem viste dan normaal waardoor het aas heel anders 'gepresenteerd' werd. Hoe dan ook, een gemiste kans op een dagoverwinning en het zou mijn enige echte kans van deze 14 dagen blijven. Geen goede nummers en zeker ook niet top gevist, dan kan je het in zo een deelnemersveld echt wel vergeten.
Verder was ook dit een prachtige week. Veel van de deelnemers waren andere mensen dan die van de eerste week. Hun mentaliteit bleek net zo goed. Sterker nog, met name de prijsuitreiking was leuker dan die van de eerste week. Er werd ook nog, dat is traditie inmiddels, een hoop geld bij elkaar gehaald voor het goede doel waarvan Citta Romana, het bungalowpark waar iedereen verblijft, ambassadeur is. Ondanks mijn eigenlijk slechte resultaten, 2 x het vakje gewonnen dat was alles deze keer, heb ik best genoten van deze twee weken.

 

26 t/m 29 April 2010

Kanaal door Voorne Anglo Dutch Classic week 1

Voor het dertiende jaar organiseerde ik deze wedstrijd samen met Pat Mc Evoy, een Engelse kennis van me. Dit jaar waren er andere problemen dan normaal.
In tegenstelling tot anders waren er dit jaar geen problemen om aan de vereiste vergunningen te geraken maar nu was duidelijk te zien dat er in Engeland een zware recessie heerst. Bovendien is door de waardevermindering van de Engelse munteenheid ten opzichte van onze Euro een vakantie in Nederland voor een Engelse visser zo’n 40% duurder geworden in de laatste 5 jaar. Dat was te merken aan de deelnemersaantallen.
We visten deze week met 62 vissers. Volgens goed Engels gebruik tijdens meerdaagse wedstrijden visten we op totaalgewicht met iedere dag een open loting. Je kunt je afvragen of dat het meest eerlijke systeem is maar in ieder geval is dit wel het systeem waarbij zoveel mogelijk vissers zo lang mogelijk uitzicht hebben op een goed resultaat omdat er altijd tot het laatste moment een top-dag mogelijk is.
De wedstrijd werd gewonnen door Andy Wildsmith. De eerste dag zat hij naast me. Hij ving toen 10 vissen. De andere 3 dagen zal hij niet snel vergeten. Alle Kanaal door Voorne-kenners zullen wel weten dat respectievelijk nummer 370, 301 en 369 zo ongeveer de beste nummers zijn langs het gehele kanaal. Hij lootte deze nummers alle 3!
Dat neemt allemaal niet weg dat je de vissen ook nog moet vangen natuurlijk en Andy Wildsmith heeft ook al eerder op dit water bewezen dat hij daar uitstekend toe in staat is. Een prima winnaar!
Hoe verging het mij? Nou om eerlijk te zijn niet goed. De laatste 2 dagen ging het nog wel maar vooral de start was bedroevend. Ik ving de eerste dag 3 vissen en dan loop je natuurlijk meteen al achter de feiten aan. Ik kon gewoon geen beet krijgen wat ik ook verzon. Geen lijners, geen beten, niks!
De 2^e dag was niet veel beter. Ik zat op een stuk waar het gewoon erg slecht was en mijn 4 vissen voegden natuurlijk niks toe aan mijn kansen op herstel na de eerste dag.
De 3^e dag was wat beter. Ik ving 21.970 gram. Zestien brasems. Ik won daarmee mijn vakje. Eindelijk enkele beten en eindelijk het gevoel dat er iets ‘werkte’ wat ik deed en besliste tijdens het vissen. Ik lag mijlenver achter maar het kon nog steeds met een goede loting op de laatste dag.
Nou de 4^e dag werd een fiasco. Ik ving wel 16400 gram, geloof het of niet maar bijna alles op ‘halve diepte’, maar daarmee haalde ik gewoon nooit genoeg meer in.
Wat dan weer wel leuk was is de waardering die je als organisator krijgt van de deelnemers. Iedereen helpt bij het wegen en bedankt je nadat je iemand hebt gewogen. Iedereen maakt zijn visplaats schoon. Nergens geen gezeur over ook, als er al een probleem is wordt dat meteen opgelost zonder allerlei ‘gemelk’. Echt een verademing. Ook op dit gebied kunnen wij nog wel iets leren van onze Engelse collega’s.
Maandag aanstaande beginnen we aan de tweede week. Ik kijk er nu al naar uit.

 

17 & 18 April 2010

Topcompetitie 1 en 2 Kanaal door Voorne

Op dit water is de laatste jaren altijd het openingsweekend van de Topcompetitie gevist. Logisch ook, er wordt in tegenstelling tot de meeste andere TC-wedstrijden aardig vis gevangen (allemaal grote brasems) en bovendien is dit een weekend waar een andere aanpak is vereist dan normaal. Juist dit soort zaken zijn interessant om te zien voor mij en mijn collega-coaches. Welke vissers kunnen hier goed mee omgaan en welke juist niet?
Er was met het trainen maar weinig gevangen voor Kanaal door Voorne-begrippen. Logisch ook met al het koude weer van de laatste tijd.
Ook de wedstrijden zelf vielen me tegen qua vangsten. Gelukkig viel het bij de Jeugd nog aardig mee maar bij de Senioren waren er echt hele slechte stukken bij. Tja het blijft vissen en dat is heel erg weersafhankelijk. Als het dan op zaterdagmorgen 3 graden onder nul is dan gebeuren dit soort zaken. Dat zal nooit veranderen.
Als coach was ik er helemaal niet gelukkig mee allemaal. Je hoopt dat er op het eind van de TC een zo sterk mogelijke Nationale Selectie overblijft waaruit we dan de Teams voor volgend jaar kunnen kiezen. De laatste jaren leverden de wedstrijden hier vaak goede uitslagen op voor de vissers die in konden spelen op de andere omstandigheden dan normaal, voor de betere vissers dus eigenlijk. Dit jaar is dat veel minder. Ik weet dat er later dit jaar nog verschillende ‘levensgevaarlijke’ TC’s aankomen waar een enkele vis het verschil zal maken. Ik sta er dan ook niks van te kijken als we dit jaar enkele vissers gaan verliezen bij de Nationale Selectie die we eigenlijk niet kwijt willen.
Ik heb al vaak bestuurders horen zeggen dat als je in de TC jezelf niet in de Nationale Selectie (Top 50) kan vissen je dan ook eigenlijk niet goed genoeg bent voor Internationale wedstrijden. Op zich is dat ook zo maar dan wel na een competitie van 8 goede wedstrijden waarin je je echt kunt verdedigen als visser. Zo’n Topcompetitie heb ik alleen nog nooit meegemaakt! Dat is geen verwijt, dat is alleen een constatering. Het vissen in Nederland is nu eenmaal niet zodanig dat je overal grote parkoersen kunt uitzetten waar veel vis is te vangen. Ik hoop dat mijn voorgevoel me bedriegt. Die goede vissers die we hebben in ons land hebben we echt nodig in de Nationale Selectie, anders kunnen we het internationaal wel ‘shaken’

 

5 April 2010

Rotte, Schiedamse Schie, Rotterdamse Schie en Vlaardingse Vaart Teams van 4 wedstrijd

Eindelijk viste ik vandaag weer eens een wedstrijd. Een teamwedstrijd nog wel, samen met Bep de Bruin, Jack Valkenburg en Simon van der Kolk. Je kan je slechtere teammaten wensen.
Ik zou vissen op de Schiedamse Schie, een water waar ik al 20 jaar niet meer had gevist. Ondiep water waar je vroeger prachtig kon vissen met de vaste stok. Je ving er niet alktijd enorme gewichten, toch viste ik er altijd heel graag.
Ik had alles prima voor elkaar al zeg ik het zelf. Vaste stok-materiaal, alles voorzien van Francesca’s, mijn favoriete dobbertjes voor ondiep water, zelfs matchmateriaal had ik klaar en ik zag het helemaal zitten.
Hoe teleurstellend is het dan als je zelfs op dit prachtig watertje tegenwoordig naar een feedertop moet gaan zitten staren! Howww!
Het technische vissen van vroeger lijkt vandaag de dag in ons land wel helemaal verdwenen. Wedstrijdvissers kijken natuurlijk in eerste instantie naar vismanieren die effectief zijn en dat is tegenwoordig gewoon bijna overal in ons land feederen. Begrijp me niet verkeerd, op zich is daar niks mis mee, alleen gaan er zo veel te vaak andere hele mooie vismanieren ‘verloren’.
Op mijn plaats leek het me al voor de wedstrijd duidelijk dat feederen de enig juiste vismanier zou zijn. Ik zat op een wat breder stuk van het water en besloot toch ook een vaste-stok afstand aan te voeren maar me verder dan ook volledig te concentreren hierop. De meeste vissers visten niet ver uit de overkant maar ik besloot (met het koude weer van de afgelopen tijd in gedachten) niet verder te vissen dan iets over het midden.
Tja ik kan er verder veel over vertellen maar de realiteit is dat ik in de eerste 2 uur van de wedstrijd 4 brasems ving voor een totaalgewicht van 4440 gram en daarmee was ik 2^e in mijn vak. Vier aanbeten, 4 vissen en daarna helemaal geen ‘likje’ meer, helemaal geen teken van leven. Tja dan duren 4 uren erg lang. Uit zulke visserijen haal ik heel weinig plezier.
Ik had de laatste tijd al gehoord dat er veel met pellets werd gevoerd en met mini-boilies op de haak gevist maar om eerlijk te zijn had ik het nooit voor mogelijk gehouden dat dit ook doeltreffend zou kunnen zijn op de Schiedamse Schie. Fout! Mijn vak werd gewonnen met 6500 gram, ook 4 vissen, die allemaal zo werden gevangen.
Jack Valkenburg ving 8 vissen op de Rotte voor 16 kilo. Hij viste ‘traditioneel’ met maden en casters. Verder ving bijna iedereen ook hier zijn vissen met pellets en boilies. Niet te geloven! Jack viste een 3 in zijn vak dus het zag er niet slecht uit voor mijn team. Toch viel het allemaal anders uit. Bep viste een 7 in zijn vak en Simon van der Kolk bleef zonder vis na een erg kostbare brasem verspeeld te hebben. Jammer maar helaas.

 

25 t/m 28 Maart 2010

Visma Show Rotterdam

Dit zijn best vier zware dagen. Beurswerk is echt vermoeiend en na die dagen ben ik wel even gesloopt. We breken op de zondag ook altijd nog ‘even’ onze stand af en dat is het laatste zetje dat ik nodig heb om ‘Total loss’ te geraken.
Ik wil echter zeker niet klagen verder. Ook hier heeft alles wat ik doe te maken met hetgeen ik het liefst doe, namelijk vissen.
Wat me opviel dit jaar, en eigenlijk is dat de trend hier van de laatste jaren, dat er ook nu weer wat minder bezoekers waren. Vroeger kon je soms ‘over de koppen lopen’ nu was dat toch wat minder hoewel ik daar wel aan moet toevoegen dat de beurs me dit jaar groter leek. Natuurlijk zijn er tegenwoordig ook verschillende andere beurzen en dan is het misschien wel logisch dat de bezoekers meer hun momenten gaan uitkiezen om naar een beurs te gaan.
Rotterdam is de streek waar ik altijd het meest heb gevist. Tegenwoordig kom ik er minder vaak. Het is dan natuurlijk leuk dat je hier heel veel oude bekenden weer tegenkomt (ik lijk wel oud).
Als er ergens in Nederland een streek is waar de visserij nog meer is teruggelopen dan elders dan is het wel hier. Logisch dat heel wat gesprekken daar dan over gaan natuurlijk. Niemand kan precies begrijpen hoe dit komt.
Het is hoe dan ook nog maar enkele jaren geleden dat we hele winters lang visten in de Rotte in het oude Noorden van de stad. Bergen vis werden er altijd gevangen. Nu kan je er nog niet een beet meer krijgen en hetzelfde geldt voor de Buitenrotte. Ook in de verschillende Schie-en is de visserij veel verslechterd en tegenwoordig hoor ik zelfs klagen over de Vlaardingse Vaart, mijn lievelingswater ‘of all times’. Hoe is zoiets nu toch mogelijk?
Natuurlijk zijn er ook hier aalscholvers en natuurlijk wordt er ook beperkt door het beroep gevist maar dat was nooit anders. Nu lijkt het wel of hele jaargangen zijn uitgestorven en wat overblijft zijn dan wat grote vissen die natuurlijk lang niet overal rondzwemmen. Wat is zoiets toch jammer! Dit was de mooiste visstreek van Nederland.
Al met al mochten we zeker niet klagen op de beurs. Er was volop belangstelling voor de JVS-produkten die we jammer genoeg lang niet allemaal (nog) konden leveren. Nu nog een open-deur-dag en dan is het eindelijk weer eens tijd om te…vissen!

 

20 & 21 Maart 2010

Van den Eynde-Memorial Ostellato Italië

Dit was de 2^e Memorial Van Den Eynde en na het bezoek van vorig jaar had ik ‘gezworen’ dat ik dit jaar zelf zou meevissen. Nou daar kwam dus ook nu niks van terecht.
Het bezoek aan Italië werd een beetje een hectisch geheel met ook nog wat zakelijke dingen en dus deze 2^e Memorial.
Vorig jaar deden er 360 vissers mee en dat was al geweldig. Dit jaar waren er, binnen een week zat de wedstrijd vol en was er een ellenlange wachtlijst, 520 (!!) deelnemers. Echt niet te geloven. In zijn tweede jaar is deze wedstrijd uitgegroeid tot het grootste evenement in Italië. Wat een fantastische wedstrijd en wat een geweldig respect voor Marcel van den Eynde. Ik geniet altijd van zulke dingen. Geloof me, Italianen hebben respect voor hun kampioenen en helden op een manier die wij gewoon veel minder kennen.
Ostellato is werkelijk een fantastisch viswater. Dit water heeft al een hele lange historie in de Internationale wedstrijdwereld. Als je het ziet zou je zeggen dat je in Nederland bent. Er is geen berg te zien en alles is zo vlak als een biljartlaken. Het viswater is een kanaal van wel 100 meter breed op sommige plaatsen en vroeger werden hier heel veel carassio’s gevangen die met dobbers van tot wel 40 gram zo dicht mogelijk tegen de oever aan de overkant van het water te vangen waren. Ik heb dit vroeger zelf nog gelezen in oude artikelen en kon daar maar niet over uit. Ik bedoel, wij zijn nu niet bepaald gewend aan een dergelijke visserij.
De Italianen ook niet meer trouwens want alle carassio’s zijn zowat verdwenen en slechts af en toe wordt er nog een gevangen.
Na enkele totaal visloze jaren bleek er ook hier, net zoals overal in Noord-Italie tegenwoordig,  ineens een nieuwe vispopulatie te bestaan, bliek en brasem.
Tegenwoordig wordt er bijna uitsluitend gevist met de vaste stok en je hoeft maar even te kijken bij het vissen en je realiseert je onmiddellijk dat het visbestand hier enorm is. Wat daarbij ook opvalt is dat de vissen van allerlei formaat zijn. Niet zoals vaak bij ons allemaal vissen van ongeveer dezelfde grootte maar hier zie je van alles tussen de 30 en 300 gram gevangen worden met hier en daar een enkele grotere vis.
Ik weet al een tijdje dat volgend jaar hier het echte WK Senioren gaat plaatsvinden en het leek me dan ook wel mooi om ook te proberen een Nederlands team aan de waterkant te hebben. Dat lukte nog ook. Ook een Belgisch en een Zwitsers team deden mee trouwens.
Ook in Italië is er een erg lange en koude winter geweest. Slechts vorige week was er zelfs nog een pak sneeuw gevallen dat niet eens helemaal weggedooid was. Dat was aan de vangsten te merken. Er werd, zeker voor wat wij gewend zijn tegenwoordig, uitstekend gevangen maar toch veel minder dan vorig jaar.
De wedstrijd duurde 3 uur en het hoogste vanggewicht was 16110 gram. Er waren behoorlijk wat ‘10 kg gewichten’ en zowat ieder van de 52 vakken van 10 man werd gewonnen met minstens 5 kilo. Het totale gemiddelde gewicht per visser was bijna 4 kilo! Dat is toch prachtig vissen of niet?
We gaan hier volgend jaar een ongelooflijk mooi WK meemaken, dat kan gewoon niet anders. Er zullen vele kanshebbers zijn bij dit soort visserij die ook voor onze vissers zeker niet ongeschikt is. Ik kijk daar nu al naar uit!
Het is sowieso prachtig om in Italië een viswedstrijd op het hoogste niveau te zien. Ik ken geen enkel ander land waar het gemiddelde niveau van de vissers zo hoog ligt. Natuurlijk, Engeland heeft ook veel topvissers maar toch echt lang niet zoveel als ik er hier zag. Zeker 400 van de 520 deelnemers zat op en top aan de waterkant met topklasse materiaal, een lust om te zien.
De instelling van een Italiaanse visser is totaal anders als die van ons. Daar maakt men zich nooit druk om ‘ik’, het gaat daar louter om ‘wij’. Dat is ook logisch. Bij deze wedstrijd, en dat geldt voor iedere wedstrijd daar, is er zelfs niet eens een individuele uitslag. Er zijn wel individuele sectorprijzen maar eigenlijk gaat alles om teams van 4 vissers. Het heeft dus totaal geen nut om individueel een wedstrijd te vissen. Op zo’n manier leer je vanzelf te denken in teambelang en het is dan voor mij ook meteen duidelijk waarom in hun Nationaal team alles zo goed met elkaar optrekt.
Al met al heb ik weer echt een prachtig stukje vissen gezien. Er zit zoveel vis dat de toppers er ook echt bovenuit stijgen. Logisch ook, je kunt je letterlijk op bijna iedere visplaats ‘verdedigen’ en dan komen de beste vissers automatisch boven drijven.
Wedstrijdvissen zoals hier is gewoon het ‘mekka’ in onze sport. Vanaf maart tot November zijn er wekelijks en op enkele wateren zelfs zowat dagelijks goede wedstrijden waarbij het feedervissen volledig apart blijft. Daar zijn ook wedstrijden voor maar wel aparte wedstrijden. Iedere week wedstrijden met volop vis ook. Daarmee vergeleken zijn wij eigenlijk gewoon sukkelaars. Hoe lullig dat ook klinkt. Als je er in zo’n land echt voor wilt gaan als visser dan kun je gewoon niet slecht vissen volgens mij!

 

6 Maart 2010

Medemblik Jachthaven

Een tripje Medemblik is voor mij net 375 kilometer maar zeker op dit moment interesseert me dat niks. Als er maar wat vissen te vangen zijn. Medemblik is wat dat betreft normaal gesproken redelijk zeker. De gehele winter heeft hier ijs gelegen. Ik begreep dat het pas enkele dagen weg was zelfs. Op het ijs was er leuk vis gevangen zo had ik begrepen en ook nu verwachtte ik er wel wat van.
Nou het was gewoon dramatisch slecht. Ik heb 4 uur lang m’n dobber niet uit het oog verloren en heb 3 aanbeten gehad. Dat leverde 3 vissen op die bij elkaar goed waren voor 580 gram. Daarmee was ik 4^e in het vak waar 700 gram genoeg was om te winnen!
Toch was er in het andere vak nog leuk vis gevangen. Andre Schipper won de wedstrijd met ruim 9 kilo en er waren daar meer leuke gewichten gevangen. Lichtpunt van de dag was voor mij de ruim 8 kilo die Kaylee Goedkardt ving en waarmee ze 3^e in het vak was. Het is altijd goed om jonge vissers en vissters aan de waterkant te zien (daaraan is hier nooit een gebrek) en als die dan het ook nog goed doen is dat prima.

 

28 Februari 2010

Drimmelen Jachthaven

Nou, over deze wedstrijd kan ik heel kort zijn. Er werd 1 baars gevangen en dat was niet door mij. Ook de dag ervoor begreep ik dat er maar 2 baarzen waren gevangen en ook door iemand 2 brasems. Mooi allemaal maar het lijkt erop dat het hier nu echt voorbij is. De aalscholvers hebben nu vrij spel en het kan niet anders dan dat alle vissen nu echt zijn weggejaagd daar. Dramatisch! Wanneer gaat iemand daar nu toch eens iets aan doen?

 

27 Februari 2010

Huizen Jachthaven Koppel

Eindelijk ging hier eens een wedstrijd door. De gehele winter heb ik gewoon te doen gehad met de organisatoren van deze serie wedstrijden.
Hengelsport Nijkerk organiseert altijd leuke wedstrijden in de winterperiode waaraan Simon van der Kolk, mijn koppelmaat, en ik altijd graag meedoen. Deze hele winter echter is het water in Huizen dichtgevroren geweest dus zowat al hun wedstrijden van de laatste maanden zijn afgelast. Zelf was ik deze winter nog niet 1 keer bij geweest zelfs.
Op zulke momenten kan ik me heel goed voorstellen dat zo’n organisator er soms gek van word. Iedere keer weer alles nachecken en ook iedereen weer afbellen. Daar wordt niemand vrolijk van natuurlijk!
Gelukkig kon vandaag alles gewoon doorgaan. Ik had er zin in ook! Ik was zelfs als eerste aan de waterkant. Het ijs, zo werd me verteld, was net 2 dagen weg en het werd meteen duidelijk dat ook aalscholvers dat best konden waarderen. Toen ik net was gearriveerd dook er eentje zowat op onze visplaats (Simon had geloot in Nijkerk en me ons nummer al doorgebeld) en kwam even later boven met een mooie voorn in zijn bek.
Normaal denk je op dat stuk tegenwoordig niet meer aan voorns. Op dat gedeelte worden meestal heel veel kleine baarsjes en posjes gevangen en zo krijg je de gehele dag volop beet om maximaal zo’n 5 kilo bij elkaar te schrapen. Geeft niks, ik kan me daar goed voor zetten zelfs.
Ik vertelde Simon van die voorn in die vogelbek maar toch besloten we in eerste instantie om uit te gaan van de gebruikelijke tactiek en om zoveel mogelijk baarsjes te vangen.
Simon had ook een 11 meter hengel opgetuigd en zou daar wat casters en hennep voeren. Zelf zou ik me voorlopig concentreren op de ongetwijfeld in grote getale aanwezige baarsjes.
Ik voerde de gebruikelijke bolletjes met heel fijn geknipte wormpjes met daarin ook enkele pinkies en verwachtte eigenlijk een vrijwel onmiddellijke respons. Nou wat er ook gebeurde ik kreeg helemaal geen beet en Simon al evenmin. Als ik het parkoers langs keek zag ik verderop wel enkele visjes gevangen worden en het leken me allemaal voorntjes. Na een tijdje werd iets dichterbij ook al een enkele vis gevangen en inderdaad, het bleken voorntjes te zijn. Baarsjes of posjes werden er helemaal niet gevangen.
Simon was inmiddels op 11 meter gaan vissen en ving na een uur enkele kleine voorntjes. Het was tegen die tijd wel duidelijk dat het vandaag een andere wedstrijd ging worden dan anders gebruikelijk op dit parkoers.
We probeerden om de vissen op verschillende afstanden aan de praat te krijgen. Het gebeurt maar zelden dat Simon en ik op dezelfde afstand vissen. Wat ik echter ook probeerde ik kreeg gewoon geen beet. Naar links werd inmiddels regelmatig een voorntje gevangen en ik had ook al enkele vissen zien scheppen. Na anderhalf uur besloten we dan ook om van onze normale principes af te wijken. Ik pakte ook mijn 11 meter en vanaf dat moment begonnen we samen op die afstand te vissen. Langzamerhand vingen we steeds iets beter en dat was nodig ook want links naast ons vingen Frans Wulterkens en Bep de Bruin heel veel stuks inmiddels.
De meeste vissen waren niet zo groot en het beste aas was vandaag niet de daar gebruikelijke casters maar veel meer enkele pinkies op een niet te grote haak.
Zowel Simon als ik hebben zo’n grenzeloos vertrouwen in casters dat we het natuurlijk toch niet konden laten om regelmatig te proberen om met dit aas enkele bonusvissen te vangen. Dat lukte op een bepaald moment nog ook maar toch leek het me tegen het einde van de wedstrijd dat we Frans en Bep niet hadden kunnen bijhouden.
Zij bleken bij elkaar ruim 200 vissen te hebben en dat bleek 10.550 gram. Daarmee wonnen ze het vak en ook de wedstrijd. Ik was verschrokken van hun 200 vissen om eerlijk te zijn en wist meteen dat wij dat nooit konden halen. Wij bleken toch ook nog 8500 gram bij elkaar te hebben gesprokkeld en dat waren 127 vissen. Gemiddeld misschien iets groter maar het was achteraf beter geweest om ons meer op het vissen met pinkies te concentreren. Wel bleken we zo toch nog 2^e te zijn in ons vak en na ons dramatische begin was dit eigenlijk voor mij totaal niet meer verwacht.
Eindelijk in ieder geval weer eens een wedstrijdje lekker gevist. Dat blijkt al heel wat deze winter!

 

20 Februari 2010

Drimmelen Jachthaven

Ik begreep dat er afgelopen weekend weinig vis was gevangen maar ook dat er weer goed gevangen was gedurende de week toen er weer ijs was gekomen. Ik stonde te praten voordat ik me ging inschrijven met een kennis die daar altijd vanuit zijn boot vist en die had twee dagen geleden nog meer dan 100 maatse vissen gevangen. Toch had ik weinig hoop want nu had hij nog geen beet gehad de gehele morgen.
Terwijl ik met hem stond te praten zag ik iets in het water kolken tegen de oever waar ik stond. Toen ik het nader bekeek zag ik letterlijk tienduizenden vissen zwemmen, misschien nog wel meer. Ze zwommen zo dicht bij elkaar dat er geen made tussendoor kon vallen en allemaal zwommen ze achter elkaar aan en met elkaar mee. Letterlijk een enorme ‘bal’ met vis. Let wel, waar die vissen zwommen was amper 15 meter van waar die kennis zat te vissen. Als je nu goed de haven bekeek dan zwommen die vissen precies waar ze het meest ‘beschut’ waren. Zo gaat het dus als vissen bedreigd worden. Geen wonder dan ook dat als je op een andere plaats zit er geen beet is te krijgen.
Ik lootte vandaag weer zowat op dezelfde plaats waar ik 2 weken geleden 2 x achter elkaar zat. Precies op dezelfde plek eigenlijk maar nu mocht ik de andere kant op vissen. Om een lang verhaal kort te houden, de wedstrijd was eigenlijk een kopie van alle andere die ik gevist heb hier de laatste tijd. De vangsten waren alleen nog wat slechter. Net 2 kilo was het hoogste gewicht. Het is allemaal niet anders.
Ik kon het de volgende dag allemaal even niet opbrengen dus ik ben niet gegaan en dat was achteraf jammer want vandaag was er volop vis gevangen zo begreep ik. De haven was in de nacht helemaal dicht gevroren (wat ik trouwens nooit voor mogelijk had gehouden) en er was overal vis. Geen enorme gewichten maar toch. Jan Zekveld vertelde me dat hij had ongeveer gezeten waar ik de laatste tijd had ‘gebivakkeerd’. Hij had het vak gewonnen met 3800 gram. Jawel, het kan allemaal!

 

13 & 14 Februari 2010

Hengelbeurs Bologna Italië

Geen vissen dit weekend. Er moest gewerkt worden. Nou ja, werken is een groot woord. We bezochten met enkele Van den Eynde mensen een grote hengelsportbeurs in Bologna. Men werkt samen met het Italiaanse hengelsportmerk Tubertini en die waren daar met een enorme stand vertegenwoordigd.
Ik ben normaal niet zo’n fan meer van beurzen maar deze beurs bezoeken was zeker geen straf.
Zo’n beetje alle Italiaanse merken die ik ken waren allemaal op deze beurs aanwezig. Allemaal met hun nieuwste collectie uiteraard. De ideale mogelijkheid dus om de nieuwste ontwikkelingen te zien. Niet alleen op wedstrijdgebied trouwens. Ook het zeevissen en het forelvissen zijn daar enorm groot.
Deze beurs werd georganiseerd in samenwerking met laten we zeggen de Italiaanse versie van ons S.V.N. In Italië zijn echter alle onderwatersporten verenigd in een en dezelfde organisatie. In een andere hal werden dus ook de nieuwigheden voor die andere sporten geshowd.
Er is dan een verschil dat onmiddellijk duidelijk maakt het verschil in ‘beleving’ van de gemiddelde Italiaanse visser in vergelijking met die bij ons.
Op deze beurs werd niks verkocht, alleen tentoongesteld, een beetje te vergelijken met de beurs die enkele jaren geleden werd gehouden in de Brabanthallen en waar toen ook de gehele (Nederlandse) groothandel aanwezig was. In de Brabanthallen werd het om eerlijk te zijn een fiasco met amper bezoekers. Hier in Bologna kwamen een kleine 20.000 mensen kijken!! Wat een fantastisch visland is dat Italië!
Het moet echt fantastisch zijn om daar wedstrijdvisser te zijn. Vanaf maart tot november volop wedstrijden en de ene al mooier dan de andere. Voorbeeldje is bijvoorbeeld de tweede Memorial Marcel van den Eynde die op 21 maart as. gevist gaat worden. Binnen een week 460 deelnemers met nog een lange wachtlijst! Bovendien heb ik vorig jaar met eigen ogen kunnen zien hoe hoog het gemiddelde niveau van de vissers daar is en ook dat is gewoon ongekend! Mooier wedstrijdvissen bestaat volgens mij gewoon niet.

 

7 Februari 2010

Drimmelen Jachthaven

Behalve een mooie bezigheid kan vissen ook soms gigantisch frustrerend zijn. Ik had vooraf al niet al te goede verwachtingen over vandaag en laten we zeggen dat er dat niet op verbeterde toen ik precies dezelfde plek lootte als de dag ervoor.
De vissen beten nu nog slechter dan gisteren en zaten zo mogelijk nog meer geconcentreerd. Ik was dus eigenlijk kansloos. Ik ving 4 baarsjes vandaag. Ook nu kwamen de vissen steeds iets dichterbij, exact hetzelfde als de dag ervoor, maar nu bereikten ze mij helemaal niet meer. Slechts zo’n 400 gram was al genoeg voor een vakprijs.
Tja wat kan ik er verder van zeggen? Van visdagen als deze word je alles behalve vrolijk maar je weet in deze sport dat ze te allen tijde nu en dan voorkomen. Snel vergeten!

 

6 Februari 2010

Drimmelen Jachthaven

Tja, ik heb inmiddels deze winter al zoveel geschreven over deze jachthaven dat ik er niet meer zoveel meer over kan vertellen. Dit is echt een prachtige haven om in te vissen, er is alleen een groot probleem en dat probleem heet aalscholvers.
Eigenlijk is het allemaal zo logisch als wat. Ook de aalscholvers hebben het moeilijk deze winter. Nou dat is ook goed te merken. In Drimmelen worden ze met de week brutaler. Aalscholvers zijn volgens mij hele slimme en van nature erg schuwe vogels. Ze moeten echter wel eten en wanneer dat eten zich in de buurt van bewoning bevindt dan overwinnen ze langzaam maar zeker steeds meer hun aangeboren angst.
Ik heb dit jaar dingen van aalscholvers gezien die ik nooit eerder zag en die ook niet normaal zijn, behalve wanneer er ook voor hen weinig voedsel meer te vinden is. Tijdens het WK werden letterlijk vissen van de haak gepakt. Terwijl ik door Breda rijdt zie ik op iedere lichtmast zo’n beest, let wel midden in de stad, en ook in Drimmelen komen ze steeds dichterbij.
Het klinkt misschien stom maar voor Drimmelen was dit zo’n goede winter omdat het zo extreem vaak koud is geweest.
Zodra er ijs lag werd er goed gevangen en zodra het open lag zat de vis heel geconcentreerd in bijna altijd dezelfde hoek van de haven. De reden? Aalscholvers duiken niet onder het ijs en de vissen weten gewoon dat ze dan veilig zijn.
Vandaag lag alles open. Het was dan ook noodzaak om ‘in de goede hoek’ te loten, in dit geval letterlijk.
Nou ik zat niet in de goede hoek en bovendien ver van de oever. Heel lang kon ik dan ook alleen maar kijken naar de mensen die wel vingen. Later in de wedstrijd kwamen de vissen steeds dichterbij. Je ziet dan ook echt dat visser na visser beet begint te krijgen. Op een gegeven moment was ik dus ook nog aan de beurt.
Je moet dan niet denken dat het om een enkel visje gaat, nee zo komen dan ook meteen massaal hoewel de vissen wel klein waren. Ik ving nog 1670 gram en daarmee was ik voor de ‘tig-ste keer’ deze winter 1^e afvaller in mijn vak.
De wedstrijd werd vandaag gewonnen trouwens op een totaal onverwachte plaats en met totaal onverwachte vissen ook. Ben de Wijs won met ruim 17 kilo! Allemaal hele grote voorns die we deze winter nog niet hadden gezien. Heel apart. Naast hem ving men 9 kilo en verder had zowat niemand in dat vak vis. Ook de grotere vissen zitten er dus wel degelijk.

 

31 Januari 2010

Drimmelen Jachthaven

Vorige week kon ik maar niet geloven dat alle vissen zomaar ineens weg konden zijn hier. Toch was de realiteit dat er in het gehele weekend daar geen enkele witvis was gevangen. Veel vissers moeten dan ook hebben gedacht dat het voorbij was hier en dat vanaf nu er nog amper vis zou worden gevangen.
Gedurende de week was de haven weer dichtgevroren voor een deel en, zo heb ik inmiddels begrepen, al op de maandag was er ineens weer vis (of wilden de vissen die enkele dagen niet hadden gebeten dit nu weer wel doen). De gehele week was er verder gewoon weer vis gevangen. Leg het maar uit!
Ik had op de zaterdagmiddag na het vissen in Oudenbosch nog even daar gekeken bij de wedstrijd en er werd gewoon goed gevangen, behalve op het achterste stuk van de haven.
Ik zou eigenlijk naar Huizen gaan vandaag maar ik heb nadat ik de weerssituatie had gezien afgebeld. Ik had al op zaterdag verschillende auto’s zien rond draaien en ook nu leek het me spiegelglad. Alles was ook wit weer en de temperatuur was onder nul.
Op zulke momenten is Drimmelen voor mij echt perfect. Het is maar 8 kilometer en dat is natuurlijk al vlug te doen.
Ook vandaag waren de vangsten gewoon goed. De wedstrijd werd gewonnen met ruim 9 kilo zelfs en jawel, dat was weer op ‘mijn’ plaats van vorige week.
Zelf lootte ik een vrij hoog nummer. Dat is nooit geweldig maar nu viel het nog mee. De sectoren waren goed verdeeld en waar ik zat was de vorige dag redelijk gevangen.
Wat kan dat vissen hier toch vreemd zijn. Ik zat eigenlijk ‘achter’ de normaal goede nummers. Op die nummers werd van meet af aan volop maatse vis gevangen. Zelf kreeg ik weinig beet en toen ze kwamen kon ik alleen kleine visjes vangen. Hetzelfde gold voor sommige andere jongens in mijn vak en de rest van de vissers die de andere kant op visten vingen eigenlijk amper meer wat. Wat later in de wedstrijd begon het beter te gaan bij me. Ik had enkele malen wat aas met een baitdropper naar de bodem gebracht zonder dat het zakkende aas de kleine visjes kon aanlokken en dat bleek vandaag redelijk te werken. Ik begon mooiere vissen te vangen en ik eindigde nog met ruim 5 kilo waarmee ik mijn vak won.
Na de prijsuitreiking besloot ik nog eventjes opnieuw te vissen en nu op dezelfde plaats waar men gewonnen had vandaag. Na een uur en veertig minuten had ik precies 120 vissen. Heerlijk gevist al met al. In het zonnetje was het allemaal heel goed te doen en als er dan ook nog goed vis is te vangen kan mijn dag niet meer stuk!

 

30 Januari 2010

Oudenbosch Haven

Vandaag eindelijk weer eens naar deze echt mooie jachthaven voor een koppelwedstrijd met Jack Valkenburg.
Al de gehele winter vallen hier de vangsten eigenlijk flink tegen. Ik ben er zelf nog maar 1 x geweest zelfs. Ik weet echter ook dat hier de beste tijd pas komt na Nieuwjaar. Waarom is niet duidelijk maar ieder jaar blijkt dit weer.
Het ijs was zowat overal de haven uit. Wel was het wit van de sneeuw overal en werd het pas tijdens het vissen boven nul toen de zon kwam. Vreemd toch allemaal dit jaar. Hier is het ijs weg en net na het vissen kreeg ik een foto toegestuurd van Andre Schipper en Simon van der Kolk die in Medemblik zaten te vissen op ijs van 20 centimeter dik!
Het werd hoe dan ook een prachtige visdag. Er werd overal redelijk goed gevangen. Geen enorme aantallen stuks maar dat hoefde ook niet. Niet normaal hoeveel echt dikke voorns er werden gevangen vandaag!
Jack en ik hadden besloten om niet naast elkaar op dezelfde afstand te vissen. Hij zou vissen buiten de palen (op 10 a 11 meter uit de oever) en ik zou op verschillende afstanden korter vissen. Wel had ik een topsetje klaar gemaakt om ‘bij te kunnen springen’ buiten de palen als dit nodig mocht zijn.
Bij het begin cupten we beiden enkele bolletjes lokaas met daarin enkele pinkies en casters en verder moest het vandaag komen van het los bijvoeren van aas, de gebruikelijke tactiek hier.
We begonnen erg traag terwijl de buren links naast ons al goed vis vingen in het eerste uur. We lagen na een uur dan ook al flink achter.
We zaten op een normaal gewoon goede visplaats dus we hadden er wel vertrouwen in dat de vissen nog gingen komen en uiteindelijk gebeurde dat ook.
Het vervelende daar is dat je soms je hengel tussen boomtakken moet ‘laveren’ en iedereen zal zich wel voor kunnen stellen wat er dan gebeurt als je een vis verspeelt. Vandaag hadden zowel Jack als ik het `genoegen` om dit mee te maken. Het resultaat was in beide gevallen hetzelfde. De lijnen hangen nog steeds in de boom.
Zoals gezegd vingen we op een gegeven moment redelijk en de vissen, voorns vooral, waren echt prachtig van formaat. We eindigden met hooguit 40 tot 45 vissen en daarbij zitten dan altijd nog wel enkele minder grote vissen. Toch wogen die vissen tezamen bijna 17 kilo. Er zaten verschillende voorns tussen die wel 600 tot 700 gram gewogen moeten hebben anders komen we nooit aan dat gewicht. Wat een schitterende vissen!
We wonnen daarmee wel ons vakje maar zeker niet de wedstrijd. Achteraan was 25 en 24 kilo gevangen en ook dat waren vooral grote voorns zo begreep ik. Ook in het eerste vak was redelijk gevangen. Daar werd met 15 kilo gewonnen. Het lijkt er dus op dat de goede tijd er hier weer aan komt.
Zulke voorns vang je niet bepaald elke dag en ik heb dan ook een magnifieke visdag gehad.

 

24 Januari 2010

Huizen Jachthaven

Nog een trip(je) naar Drimmelen leek me minder aantrekkelijk en bovendien hadden Simon van der Kolk en ik afgesproken dat we vandaag een ‘ondermekaartje’ in Huizen gingen proberen te vissen.
Eigenlijk zijn wij toch wel maf! Het had gesneeuwd ’s Nachts en het was op plaatsen gewoon link om te rijden, maar goed.
We waren toch nog met 10 vissers en we besloten te vissen zo diep mogelijk in de haven, tegenover ‘de kom’ en ook tegenover de oever waar we normaal vissen.
Het werd een aparte visdag maar al met al werd er eigenlijk op een gedeelte van het parkoers nog heel redelijk gevangen. In ieder geval kreeg iedereen volop beet vandaag.
Al in het begin werd er aan de linkerzijde van het parkoers wat voorn gevangen. Ze waren niet groot maar in ieder geval was er vis.
Zelf zat ik op nr. 7 en het leek er in het begin op dat het enige wat we vandaag zouden vangen baarsjes zouden zijn. In het eerste uur werd er voor zover mij bekend geen witvis gevangen.
Bep de Bruin links naast me begon na 1 uur ineens wat voorntjes te vangen en links van hem zag ik nu ook regelmatig witvissen vangen. Rechts van me daarentegen was het ‘baarsjesland’. Geen witvis daar maar wel volop baarsjes dus.
Wat ik ook probeerde, het duurde erg lang voordat ik witvissen begon te vangen. Toen ik ze eenmaal ving was het wel duidelijk dat het ‘kwaad kersen eten’ ging zijn met vooral Simon van der Kolk en Bep de Bruin. Eigenlijk had ik het idee dat iedereen naar links gewoon veel meer ving. Bep en Simon vingen beiden bovendien enkele prachtige voorns.
Ik kreeg het gewoon nooit echt goed voor elkaar wat ik ook deed, totdat ik in het laatste half uur dan toch nog wat beter begon te vangen.
Bep de Bruin won de wedstrijd met ruim 10 kilo, meest mooie voorns en ook windes. Simon van der Kolk werd 2^e met ruim 9 kilo. Dat zijn natuurlijk geen slechte gewichten voor dit soort omstandigheden. Het was al met al nog een leuke dag geworden. Vreemd dat er rechts van mij vandaag maar amper nog witvissen waren gevangen. Wel heb ik daar toch nog gewichten van zowat 3 kilo aan hele kleine baarsjes gezien.
Zelf ving ik 5450 gram en daarmee was ik 5^e.

 

23 Januari 2010

Drimmelen Jachthaven

Soms kun je toch echt je ogen niet geloven! Ik had afgelopen woensdagmiddag nog even staan kijken bij het vissen hier en er werd volop gevangen. Het ijs dat er lag was, verassend genoeg, grotendeels weg. De vissers die er zaten kregen allemaal aardig beet en niets wees erop dat daar binnen 2 dagen verandering in zou komen.
Vandaag lootte ik nu echt het nummer in deze haven, het nummer waarop deze winter al meer wedstrijden zijn gewonnen dan op welk ander nummer ook. En toch was ik er vooraf niet gerust op. Niet gerust dat ik ook maar 1 x beet zou krijgen zelfs!
Wat was er gebeurd? Het water was al enkele dagen erg laag, het ijs was nu volledig weg, en alle vis ook! De dag tevoren was er, behoudens op een enkele plek, helemaal niks meer gevangen.
Ik zat voor de wedstrijd er nog over na te denken. Zelfs al zou er niks meer worden gevangen dan zou dit toch nog wel zo’n plek zijn waar enkele vissen zouden zijn 'blijven hangen'?
Nou, wat ik ook had gedacht, er was geen beet te krijgen. In de gehele haven, er waren vandaag meer dan 40 deelnemers, was geen enkel witvisje gevangen! En dan bedoel ik ook echt niet een.
De wedstrijd werd gewonnen door Kees Poppelaars die zo’n 20 baarsjes had weten te vangen. Verder waren er volgens mij maar 4 of 5 vissers die allemaal 1 baarsje vingen. Hoe is zoiets nu toch mogelijk? Er zat hier zoveel vis, nog maar 3 dagen geleden, en nu was alles weg zo leek het wel.
Waarschijnlijk zijn er enkele aalscholvers de haven ingekomen en zijn de doodsbenauwde vissen verdwenen naar een andere plaats, of ze zitten er gewoon nog maar ze azen gewoon volstrekt niet. Dat laatste is trouwens maar heel moeilijk voor te stellen.
Het enige goede aan deze middag was in ieder geval nog dat een kwartiertje voor tijd ook mijn dobber een keer was onder gegaan en dat een microscopisch klein baarsje mijn stukje worm niet had kunnen weerstaan. Er was in ons vak 3 man met vis, waaronder ook ik dus. Ik weet niet hoe ik eindigde verder want er werd niet eens gewogen. Mijn vis was trouwens ook niet te wegen zo klein was ie. Laten we er dus maar vanuit gaan dat ik 3^e was in mijn vak.

 

17 Januari 2010

Drimmelen Jachthaven

Het nummer dat ik vandaag lootte is ook normaal gesproken niet slecht en toch lukte het allemaal niet goed. Het water was hoger dan gisteren en bovendien kwam er water bij. Vooral de nummers tegen de kant waren goed vandaag. Zelf ving ik niet slecht maar het waren zulke kleine visjes! Zo viel er weinig eer te behalen. Ik eindigde met 2920 gram. Weer eerste afvaller zo bleek. Al met al gaat het me niet goed af hier tot op heden dit jaar. Ik zou niet weten wat ik moet veranderen. Ook vandaag weer geprobeerd om het te forceren omdat ik het idee had dat er wel grotere vis was maar dat ze geen kans kregen om het aas te pakken vanwege de kleine visjes. Ook dat werkte niet, totdat ik plotseling in de laatste minuten nog enkele mooie vissen ving. Tja, wat moet je ervan zeggen verder?
In de middag heb ik nog een tijdje zitten vissen achterin de haven. Binnen een ‘ommezien’ ving ik ruim 70 vissen en ook Toon van Osch en Ron Vermeulen, nog 2 fanaten die er na de morgenwedstrijd niet genoeg van hadden, vingen uitstekend. Tja, het kan allemaal zo gemakkelijk zijn soms.  

 

16 Januari 2010

Drimmelen Jachthaven

Het vroor niet meer maar dat ijs dat er ligt is natuurlijk niet zomaar weg. Toch hoefde ik niet te hakken. Geloof het of niet maar ik lootte weer nummer 1.
Dit nummer lag nu op een andere plek, pal tegen de kademuur. Normaal is dit een winnende plek maar ik had nu toch m’n twijfels. Het water was extreem laag vandaag en er stond amper 2 meter water.
Ik besloot om te vissen met 0,75 gram onder deze omstandigheden. Op zich ving ik wat vis maar nooit ging het goed. Het kan niet anders dan dat het iets te ondiep was voor deze plek. Op het laatst kreeg ik wat beet en het waren gemiddeld mooie visjes. Ik scharrelde zo nog 3830 gram bij elkaar. Daarmee was ik eerste afvaller. Een steiger verderop was gewoon redelijk goed gevangen. Ruim 9 kilo won vandaag en er waren nog verschillende andere goede gewichten. Er waren ook plekken waar niemand beet kreeg maar het vreemdst vandaag was dat helemaal achteraan nu ook heel aardig was gevangen. Zo zie je maar weer. In het vissen weet je het nooit!!

 

10 Januari 2010

Drimmelen Jachthaven

Ik zei al dat ik gisteren op het ijs gestaan had. Dat ging goed. Vandaag lootte ik de enige plaats waar de dag tevoren geen nummer had gelegen dus er zat niks anders op dan weer te gaan hakken. Ik kon wel zien dat iemand de week ervoor ook daar aan het hakken was geweest maar ook hier was het ijs aardig dik. Twee benen op het ijs vertrouwde ik niet helemaal maar vanaf het steiger hakken was ook niet ideaal.
Ik ben al niet de grootste krachtpatser en na rijp beraad koos ik voor de tussenoptie, een been op het ijs en een been op het steiger.
Het goede nieuws was dat ik heel snel een mooi gaatje had, het slechte nieuws was dat de omvang van dat gat veroorzaakt was door mijn lichaam.
Ik hield een been op het steiger, het andere been hing in het water, met een arm hield ik de rand van een boot vast en mijn andere arm hing ook meer in dan boven het water. Bovendien had ik m'n bijl gevoerd aan de vissen. Die lag dus op de bodem.
Gelukkig had ik een sterke buurman die me weer snel in veiligheid bracht. De hilariteit was groot natuurlijk en zelf kon ik er ook wel mee lachen.
Het ongelooflijke was dat mijn been dat toch echt in het water had gehangen niet echt nat was geworden onder mn warmtepak. Alleen had ik een natte arm. Al met al in ieder geval geen reden om nu maar niet te vissen. Ik heb de mouw van mn pak uitgewrongen en ben gaan vissen. Het was op zich mooi weer en ik heb dan ook weinig kou gehad.
Het vissen ging niet geweldig. Ik zat op zich op een uitstekende plaats maar nu werd de meeste vis weer gevangen naar achteren in de haven. Jawel 't kan.
Uiteindelijk werd ik gedeeld 5^e met toch nog 3720 gram, zo’n 80 visjes. We moesten loten voor de laatste prijs. Ik weet niet zoveel over ‘de wet van Muphy’ op dit soort dagen maar ik weet wel dat ik meteen het allerlaagste gevangen gewichtskaartje omdraaide waardoor mijn tegenstrever niks meer hoefde te doen verder omdat het ging om het hoogste gewicht. Het zij zo. Al met al was dit toch weer een dag die tot de ‘klassiekers’ gaat behoren, de dagen die je niet zo snel vergeet. Maar goed ik zeg altijd dat een echte visser ook eens in het water heeft moeten liggen. Nou mij is dat al meerdere keren overkomen inmiddels.

 

9 Januari 2010

Drimmelen Jachthaven

Na weer een complete week met vorst was het ijs vandaag zo dik dat ik er zelfs op heb gestaan. Alleen met behulp van een hakbijl viel er een gat te maken. Zo’n gat is eigenlijk altijd te klein omdat je niet goed genoeg om de voerplaats heen kan vissen maar goed, we visten tenminste!!
Ook vandaag was het constant onder nul. Ik zat ergens op een nummer middenin en er was vis. Niet heel veel maar je kon je toch in ieder geval verdedigen. Mijn vak werd uiteindelijk gewonnen met ruim 4 kilo. Zelf ving ik 3450 gram en dat was goed voor de 3^e plaats in mijn vak. Op het laatst begon het pas iets beter te gaan en ook nu heb ik misschien teveel geprobeerd om de zaken te forceren. Achteraf is dat natuurlijk altijd een gemakkelijke conclusie maar soms wil ik nog wel eens een gokje nemen door geforceerd meer aas te gaan brengen. Soms lukt dat perfect maar vandaag dus niet.

 

3 Januari 2010

Drimmelen Jachthaven

Ook vandaag lootte ik een laag nummer, toch was ik al op voorhand er niet tevreden mee. Waarom weet ik niet maar op de plaats waar ik zat wordt niet goed gevangen meestal de laatste tijd. Het was bovendien niet ver van waar ik gisteren gezeten had en ook toen was hier niet goed gevangen. Het was bovendien min 8 Celsius toen we begonnen.
Ik kreeg wel beet maar de visjes waren frustrerend klein. Ik wist dan ook dat ik vandaag kansloos zou zijn. Er werd gemiddeld beter gevangen dan gisteren en ikzelf ving veel minder. Uiteindelijk eindigde ik met 2680 gram. Wat ik ook probeerde, de kleine visjes waren niet weg te krijgen. Al met al een dag om snel te vergeten.
Ik besloot om in de middag nog even in de tussenhaven te vissen en ik ben blij dat ik dat deed. Heerlijk in het zonnetje en uit de wind. Ik ving binnen 2 uur 130 vissen voor toch wel zo’n 8 kilo. Niet slecht toch op een dag dat ik geen made in m’n madenbak heb zien bewegen??

 

2 Januari 2010

Drimmelen Jachthaven

Het is al met al een redelijk koude winter aan het worden. Het is dan ook al weken lang bijna nergens mogelijk om fatsoenlijk een wedstrijdje te vissen. Gelukkig kunnen we in dat soort situaties altijd nog terugvallen op het vissen in de jachthaven van Drimmelen. Overal wordt de visserij alleen maar slechter maar Drimmelen is daarop deze winter gelukkig de uitzondering.
Als je de uitslagen van de laatste weken eens doorneemt dan zie je dat er gewoon uitstekend wordt gevangen. Het hoogste gewicht dat ik tot op heden heb gezien is bijna 14 kilo en dat zijn echt minimaal 200 vissen. Niet slecht als je bedenkt dat er nooit langer dan 3 uur wordt gevist!
Je moet wel een beetje meeval hebben soms met de gelote nummers maar is dat eigenlijk niet altijd en overal zo? Ik ben er in ieder geval maar wat blij mee dat de jongens van HSV de Brasem op de zaterdagmiddag en HSV Esox op de zondagmorgen hier altijd vissen. De prijsjes zijn altijd levensmiddelenpakketten en alle prijswinnaars krijgen hetzelfde pakket volgens mij. Daar gaat het ook verder niet om. Ook in deze tijden valt er gewoon toch hier op een leuke manier te vissen. Ik heb het idee dat steeds meer vissers dat vinden met me eens zijn! Ik hoor tenminste weinig klachten en uit ervaring weet ik dat alles dan echt uitstekend voor elkaar is!
Ik had tot op heden nog geen enkel laag nummer geloot in Drimmelen. Vandaag was het nummer dan maar meteen erg laag. Lager kon zelfs niet. Nummer 1 lootte ik en dat was een plaats met mogelijkheden.
Er lag nu een behoorlijk dikke laag ijs overal. Toch beten de vissen vrijwel onmiddellijk na het begin al. De vissen waren niet echt groot in het begin, later ving ik wel iets grotere vissen maar dat was enkel in het laatste uur.
Ik had vandaag 2 plekjes gemaakt naast elkaar. Al het lokaas (3 bolletjes met daarin wat casters) lag op de ene plaats en vlak bij het steiger had ik nog flink wat losse hennep gegooid. Het vreemde was dat juist op die plaats ik de meeste vissen ving. Er is natuurlijk vaak gevist hier de laatste tijd en het lijkt wel alsof de vissen iets verzadigd beginnen te worden.
In deze haven gebeurt het sowieso wel vaker dat je de vissen vangt op een niet verwachtte plaats. Het loont dan ook altijd om overal rondom de voerplaats de dobber eens te laten zakken. Het zal niet de eerste keer zijn dat je de vissen moet vangen ergens waar je dat niet meteen verwacht.
Ik eindigde vandaag met 5660 gram en daarmee was ik tweede in mijn vak. De man die me versloeg was Ron Vermeulen en ik schreef al eerder dat hij de koning is hier. Hij won met v6900 gram ruimschoots de wedstrijd vandaag.

 

1 Januari 2010

Gelukkig nieuwjaar!

Ik wil allereerst alle lezers van deze columns een Gelukkig, Voorspoedig en vooral Gezond Nieuwjaar toewensen.
Toen ik begon met het schrijven van deze columns was ik misschien zelf wel het benieuwdst of ze ook ooit door iemand gelezen zouden worden. Eigenlijk is zelfs nooit bekend gemaakt dat ik iets schreef voor onze site op dit gebied.
Ik moet zeggen dat het me verbaast hoeveel reacties ik er op krijg soms en dat is natuurlijk leuk om te zien. Er zijn zelfs vissers en tegenwoordig ook vissters die me er keurig aan herinneren wanneer ik op bepaalde tijden niet helemaal `up to date` ben en even een achterstand heb.
Het is geen echt excuus maar soms zal deze achterstand niet te voorkomen zijn. Ik beloof in ieder geval dat ik jullie ook dit jaar zo constant mogelijk zal informeren over de vele belevenissen en hopelijk ook resultaten van dit komende jaar.

 

31 December 2009

Drimmelen Jachthaven

Ik heb de laatste tijd al geschreven over de goede nummers waar van meet af aan goed wordt gevangen. Hoe verder je van die nummers weg zit hoe langer je moet wachten om beet te krijgen.
Nou vandaag was weer een herhaling van die omschrijving en het probleem is dat ik ook nu niet op de goede nummers zat. Dat werd dus weer wachten. Ik zat wel vrij dicht bij de oever dus mochten de vissen komen dan was er snel nog een gewichtje bij elkaar te scharrelen.
Het scenario voltrok zich ook precies zo. Op het steiger voor ons en ‘richting de vis’ werd al vrij snel wat vis gevangen maar ze zwommen niet al te snel in onze richting.
Uiteindelijk kwamen ze dan toch en ving ik nog vrij snel wat grotere vissen. Ik scharrelde uiteindelijk nog 2340 gram bij elkaar in het laatste uur. Daarmee was ik 4^e in m’n vak en won nog net een prijsje. Meer valt er niet over te zeggen eigenlijk.
Dit was de laatste wedstrijd van het jaar en al met al een moeizaam slot van een visjaar waarin ik veel te weinig heb gevist. Dat kan ook niet anders. Ik heb uitgeteld dat ik alles bij elkaar 118 dagen bezig geweest ben met het begeleiden van allerlei Nationale teams en dan blijft er niet veel tijd over natuurlijk.
Ik klaag verder niet hoor. Ik wist waaraan ik begon en waarom en waarvoor ik het deed. Ik weet ook nu al dat 2010 niet veel anders zal worden. Ik heb m’n tanden gezet in het coachwerk en ik zaal pas rusten als we daarmee bereikt hebben wat ik ermee voor heb. Nou dat kost zeker nog enkele jaren als we al ooit zover geraken. De jaren van 100 wedstrijden of meer per jaar zijn dus voorbij voorlopig en misschien wel voor altijd.

 

30 December 2009

Lage Zwaluwe Jachthaven

Ik verwachtte eigenlijk niks van de visserij. Deze haven ligt misschien zo’n 8 kilometer vanaf Drimmelen en langs dezelfde rivier, toch is hier veel minder vis.
Vandaag kreeg ik in ieder geval toch nog wat beten. Best veel beten zelfs maar de visjes waren toch zo ongelooflijk klein.
Het duurde al heel lang voordat ik beet kreeg. Op andere nummers werd wel vanaf het begin gevangen en waren de visjes eigenlijk net zo klein.
Toen ik dan eindelijk beet begon te krijgen ging het allemaal nog vrij snel. In totaal ving ik zo’n 60 visjes, eerst mini baarsjes en daarna kleine windetjes en voorntjes, voor het enorme totaalgewicht van 670 gram.
De wedstrijd werd gewonnen met 940 gram en ik was met mijn gewicht zesde en daarmee eerste afvaller. Het was hoe dan ook in ieder geval een wedstrijd maar daarmee is alles dan ook gezegd.

 

29 December 2009

Drimmelen Jachthaven

Het loten gaat me niet echt goed af op dit moment. Vandaag was een herhaling van 2 dagen geleden. Het water was nog iets lager zelfs. Ik zat nog een steiger verder weg van waar de vis werd gevangen en bovendien was het vandaag veel slechter.
Toen ik op mijn plaats kwam besloot ik al meteen vandaag te gokken op enkele baarsjes omdat ik onmogelijk kon zien dat er vandaag iets anders te vangen zou zijn.
Al zeg ik het zelf, dat was prima ingeschat. Op ons gehele steiger werd niet 1 witvisje gevangen en ook amper een baarsje eigenlijk.
Ik had aan het begin enkele heel fijn geknipte piertjes vlak tegen het steiger naar de bodem laten zakken. Dat leverde me 15 baarsjes op met een totaalgewicht van, jawel, 90 gram. Op zich ging alles ‘voor het resultaat’ goed tot zo’n 10 minuten voor tijd. Toen gebeurde wat eigenlijk erin zat vanaf het begin. Ineens werden op het steiger voor ons, en die nummers behoorden allemaal tot ons vak, nog enkele voorntjes gevangen. Ik was meteen kansloos met mijn baarsjes. Uiteindelijk werd ik 1^e afvaller. Het vak werd gewonnen met 360 gram! De wedstrijd won men trouwens gewoon met ruim 9 kilo.

 

27 December 2009

Drimmelen Jachthaven

Vandaag werd het allemaal een stuk moeilijker. Het water was flink gezakt en er was geen ijs meer. Althans niet waar ik zat. Ik lootte een hoog nummer en dat was aan de verkeerde zijde. Op de lage nummers werd van meet af aan volop vis gevangen. Bij ons gebeurde helemaal niks en dat was bij iedereen hetzelfde.
Sommige vissers vingen enkele baarsjes maar zoals de vakken vandaag verdeeld waren had dit weinig zin. Ik besloot dan ook te wachten of dat de vissen misschien nog op zouden schuiven.
Eerst begonnen de vissers op het steiger voor ons en 'richting de goede plaatsen'  langzaam aan een visje te vangen, een tijdje daarna mijn 'achterbuurman' die in de goede richting zat ook en op een gegeven moment begon ook mijn dobber onder te gaan.
Ik ving snel wat visjes en maakte toen de fout om de zaken te willen forceren met meer en meer aas. Het resultaat was dat ik op het laatst amper nog iets ving en dat ik terugzakte naar een 4^e plaats in mijn zone. Ik ving 1840 gram waarmee ik trouwens nog net een prijsje viste. Veel meer zat er vandaag ook niet echt in eigenlijk. De wedstrijd werd wel gewoon gewonnen met ruim 13 kilo!!!

 

24 December 2009

Drimmelen Jachthaven

Er lag vandaag hier en daar een laagje ijs in de haven en dat blijkt zo zijn voordelen te hebben. Waar ijs ligt duiken geen aalscholvers. Daardoor verspreiden de vissen zich meer door de hele haven en deze middag werd er dan ook overal goed vis gevangen. Wel is het zo dat hoe dichter tegen de oever je kunt vissen hoe meer vis er is en hoe sneller je ook kunt vissen. Ik mocht niet klagen. Ik zat wat verder op het steiger, dus van de oever weg. Winnen kon ik nooit maar ik ving goed vis. Ze waren niet al te groot. Alles bij elkaar ving ik zo’n 150 vissen voor in totaal 5600 gram. Ik was daarmee 4^e in m'n vak. Juist genoeg voor een prijsje.
De visserij is hier anders dan in andere havens. Je voert maar erg weinig bij het begin. Misschien 3 of 4 balletjes voer. Daarna is het afwachten hoe de visserij zich ontwikkelt. Als er veel kleine vis is voer je alleen losse hennep of je voert casters met een baitdropper, Zo voorkom je dat de zakkende casters worden opgemerkt door de vele kleine windetjes en roofbleitjes die hier soms zwemmen. Op andere momenten moet je de vissen echt aanlokken en dan moet je weer juist wel losse casters bijwerpen.
Al met al zegt de visserij misschien niet zoveel maar toch kan je hier op dit moment heerlijk vissen. Bovendien, waar in Nederland vang je op dit moment deze aantallen?

 

23 December 2009

Lage Zwaluwe Jachthaven

Ook hier is er blijkbaar deze winter al redelijk vis gevangen. Alleen vandaag even niet.
Ik wilde per se vissen hoewel ik mijn twijfels had over de vangstkansen.
In het ergste geval zou het peuteren zijn voor een paar baarsjes maar wat maakt t uit. Ik moest en zou naar de waterkant.
Als ik daar al kom dan zit ik altijd en eeuwig op hetzelfde steiger. Ik dacht nu dat dit onmogelijk zou zijn. Niet dus. Er stonden toch weer enkele nummers daar en jawel hoor, ik zat er.
Zodra ik mijn nummer geloot had wist ik dat enkele baarzen het doel zouden zijn vanmiddag. Ik besloot totaal niet te voeren, alleen 2 kleine balletjes met geknipte wormen.

Nou over het resultaat kan ik kort zijn. De gekozen tactiek bleek de goede te zijn op zich. Het enige probleem was dat ik slechts 2 minuscuul kleine baarsjes ving. Mijn vak werd gewonnen met 8 baarsjes en er was nog iemand met 4 stuks. Werd er dan niks gevangen? Toch nog wel. Er stonden ook op een ander gedeelte wat nummers en daar won Ben de Wijs met iets van 4800 gram. Baarsjes en toch ook wat voorns. Ze zitten er dus wel!

 

22 December 2009

Drimmelen Jachthaven

Ik had hier al eens gekeken tijdens een wedstrijdje enkele weken geleden en had me erover verbaasd hoe goed er werd gevangen. Geen grote vissen maar wel heel veel.
Ik wilde afgelopen zaterdag naar de wekelijkse wedstrijd die daar werd gevist maar die ging precies toen voor ene keer niet door. Ook toen, en dat was bij een temperatuur van -8 (!), werd er volop vis gevangen door de vissers die er zaten te vissen.
Enkele jaren geleden was er een winter dat er zo veel vis zat dat iedere wedstrijd gewoon goed was voor minimaal 150 vissen. Daarna was het enkele jaren alleen maar veel minder en nu is het dus ineens weer beter.
In de kerstperiode wordt hier altijd vaak gevist. De wedstrijdjes duren niet zo lang, meestal 2 en een half of 3 uur, en dat is nu met deze kou en sneeuw ideaal.

Overal werd vandaag goed gevangen. Er lag ijs en dat is hier de ideale situatie volgens mij. Er zijn ook hier aalscholvers maar die gaan dus echt niet onder dit ijs.
Het vissen hier is wel heel specifiek. Al het lood bij elkaar, zwaar vissen om snel te kunnen zijn, kortom de visserij is prachtig. Wel kun je zien dat je, zoals altijd, dit vaker moet doen. Ik mag hier dan wel vaak hebben gevist, dat is weer wel een tijdje geleden en in het begin lukte t me dan ook niet goed. Veel aanbeten mis en ik moest lang zoeken naar het beste aas.

Later ging het wel als vanouds en ik eindigde met zo n 160 vissen die tezamen 6780 gram wogen. Daarmee won ik m’n vak en werd 2^e in de wedstrijd. Ron Vermeulen, de absolute koning van deze haven, won ook vandaag met zowat 11 kilo. Geloof me, dat is echt een topgewicht voor deze haven. Dat zijn minimaal 200 vissen, in vandaag 150 minuten. Ik ken slechtere visplaatsen!
En het mooie is, hier gaat nog vaker gevist worden de komende dagen. Ik kom hier zeker terug.

 

14 December 2009

Elburg Haven

Ik vis hier niet vaak maar weet inmiddels wel dat dit een van de beste winter visplaatsen is van heel Nederland. Verschillende kennissen van me zijn hier zelfs lid geworden van de lokale vereniging die hier wekelijks zijn wintercompetitie vist. De gewichten die vaak worden gevangen hoef je alleen maar te bekijken om te zien dat ze eigenlijk geen ongelijk hebben!
Jaarlijks vist men hier een wedstrijd tegen een afvaardiging van het Nationaal Militairenteam en dan worden er ook enkele buitenstaanders uitgenodigd. Voor de derde keer inmiddels ben ik daar een van de gelukkigen van.
Ik lootte nummer 2 en men vertelde me al meteen dat dit het beste nummer van de hele haven was op dit moment. Dat klonk goed! Toen ik er aankwam herkende ik meteen deze plaats als de plek waar ik 2 jaar geleden deze zelfde wedstrijd won met zowat 30 kilo voorns.
Men vist daar altijd met een pauze en dat was maar goed ook in dit geval. Dat was namelijk voor mij de ideale tijd om zonder overlast voor de overige deelnemers met mijn materiaal van het steiger af te komen daar.

Het was al ‘stervenskoud’ en ik voelde me al enkele dagen niet helemaal super. Vandaag werd ik er weer eens op een hardhandige manier aan herinnerd dat ik mezelf gewoon heel goed in acht moet houden.
Ik moest gewoon stoppen want het werd me echt ‘zwart’ voor de ogen en dat kon niet op een meer frustrerend moment gebeuren dan nu.
Iedereen ving redelijk veel vis maar ik denk dat ik mag zeggen dat niemand ze zo ving als ik. Misschien wel qua stuks maar volgens mij al zeker niet qua grootte. Ik ving prachtige voorns en behalve dat ook volop kleinere vis. Ik had al ruim 75 stuks en toen ik stopte was er nog een heel eindje te gaan tot aan de pauze, en dan was er nog de gehele middag geweest.
Dramatisch al met al, maar zoals men zegt, er zijn ergere dingen op de wereld. Bovendien, het is uiteindelijk maar vissen.

 

13 December 2009

Oudenbosch Haven

Jawel, dit gaat er weer op gelijken! De tweede wedstrijd in twee dagen. Ditmaal op een andere favoriete plaats van me, de jachthaven van Oudenbosch.
Ook hier zijn soms schitterende wedstrijden te vissen hoewel de beste tijd hier meestal pas iets later in het winterseizoen is. Ik had er de week tevoren even vrij gevist en was er toen verbaasd over dat er zoveel kleine visjes zaten. God weet waar ze vandaan zijn gekomen maar plotseling zitten ze er. Prima op zich maar wel problematisch soms tijdens wedstrijden.
Ik had er op voorhand best goede hoop op. Ik had een plaats geloot in de buurt van waar de week ervoor de wedstrijd blijkbaar was gewonnen en had bovendien voor de wedstrijd al wat vissen zien springen hoewel het een hele koude nacht was geweest.
Toch werd het al met al ook vandaag een wedstrijd die bepaald niet vlekkeloos verliep voor me.
Al vanaf het begin werd links van me veel beter gevangen dan ik zelf deed maar erger was dat ik voor de omstandigheden blijkbaar weer het tactisch verkeerd aan had gepakt. Ook hier gebruik je vaak veel los aas dat je constant bijwerpt of schiet maar vandaag werkte dat, althans voor mij, volledig averechts.
Zowel kortbij als op de verre afstand (je vist hier vaak ook gewoon op 11 of zelfs 13 meter) ging mijn dobber gewoon niet staan. Het zat helemaal vol met kleine windetjes en voorntjes. Ook bij mijn rechterbuurman was dit het geval. Het gekke is dat links van me er amper een klein visje werd gevangen.

Goede raad was duur en tenslotte, nadat ik (achteraf gezien was dit totaal fout) eerst had geprobeerd de kleine vis te ‘overvoeren’ zodat er in ieder geval wat aas aan de grond kwam, besloot ik om helemaal niks meer bij te voeren.
Uit het niks ving ik plotseling 2 echt schitterende voorns en een kolblei en daarna was het in het laatste uur ‘in en uit’ met visjes ik daar normaal nooit zie en die verder ook niemand ving, voorntjes van 40 a 50 gram.
Ik eindigde de wedstrijd met 5400 gram en dat gewicht verbaasde me eigenlijk nog. Vanaf rechts gezien was dat het hoogste gewicht, alleen naar links had iedereen gewoon meer. De wedstrijd werd gewonnen door Dylan Oomen met 9300 gram.
Dylan is volgens mij nog 16 en anders net 17 jaar oud en echt een van onze beloften voor de toekomst. In Oudenbosch zijn zijn resultaten van de laatste 2 jaar gewoon het best van alle regelmatige deelnemers daar en alleen al dat is een prestatie op zich.
Zo zijn er nog enkele ventjes in Nederland in deze leeftijdsgroep die zich echt super beginnen te manifesteren. Natuurlijk liggen er nog meer dan genoeg ‘gevaren’ op de loer die roet in het eten kunnen gooien maar ik voorzie dat daar wel eens een hele goede lichting vissers uit kan gaan voortkomen. Ik hoop dat van nabij te kunnen meemaken en als het aan mij ligt dan gaat dat gebeuren ook!

 

12 December 2009

Huizen Haven Koppel

Tja, als het aan mij ligt zullen jullie nog heel wat stukjes lezen over wedstrijden die ik hier gevist heb deze winter. Ik ken maar weinig plaatsen waar ik liever vis in deze tijd!
Er is bijna altijd veel vis, je zit in 1 rechte lijn wat je toch het gevoel geeft dat je een echte wedstrijd aan het vissen bent en volgens mij heeft Huizen een van de sterkste ‘deelnemersvelden’ van alle havenwedstrijden, kortom beter wintervissen bestaat volgens mij niet.
Vandaag, voor het eerst deze winter en als ik naar het programma kijk nog lang niet voor het laatst, viste ik een koppelwedstrijd met Simon van der Kolk en heel vaak zijn dat superdagen. Simon is zo mogelijk nog fanatieker dan ik en is sowieso bij iedere wedstrijd een geduchte tegenstander. Behalve bij deze koppelwedstrijden dus en mij bevalt dat dan ook veel beter!
Simon viste hier al verschillende wedstrijden deze winter en deed dit prima dus het leek me een goed idee om zijn ‘strategie’ te volgen en ‘zo gebeurde’.

Geloof het of niet, welk nummer lootte Simon? Het eindnummer aan de rechterzijde en dus dezelfde of bijna dezelfde plaats als waar ik vorige zondag een slecht resultaat had behaald. Om eerlijk te zijn, ik had vooraf mijn bedenkingen hoewel we samen op dezelfde plaats ook al eens de hele wedstrijd wonnen.
We bleken iets meer naar links te zitten dan mijn plaats van de week ervoor. Bovendien kwam de wind nu uit tegenovergestelde richting en was het een prachtige visdag eigenlijk.
Links van ons zaten Joop Janssen en Theo Pelgrim. Zwaardere tegenstanders vind je niet zoveel!
Ik was vooral benieuwd of we nu die vervelende kleine visjes weg konden houden van de visplaats. Onze aanpak was nu in ieder geval anders. We voerden helemaal niet aan en gebruikten dus alleen hennep, casters en wat tarwe.
Als ik naar het begin van onze wedstrijd kijk dan leek het verschil met de week ervoor niet al te groot, vooral niet bij mij want ik ving amper voorn van welk formaat dan ook. Simon ving aanmerkelijk meer en begon na een tijdje ook regelmatig iets grotere vissen te vangen. Als ik bovendien naar links keek dan zag ik meestal twee voorns tegelijk uit het water komen. Simon en ik vergeleken de diepte waarop we visten en die was identiek. Onvoorstelbaar. Na anderhalf uur had Simon toch aardig wat vissen bij elkaar gevangen en ik had enkel wat kleinere voorntjes, totdat ik plotseling zomaar ‘out of the blue’ en zonder verder ook maar iets te veranderen mooiere voorns begon te vangen. Leg het maar uit!

Hierna visten we eigenlijk een hele fijne wedstrijd met best veel vis. Het was inmiddels wel duidelijk dat er sowieso veel meer werd gevangen dan de zondag ervoor. We hadden een uitstekend laatste uur waarin we beiden erg goed vingen en er ook best veel grotere vissen tussen zaten.
Aan het einde van de wedstrijd was ik ervan overtuigd dat we minstens 20 kilo gevangen hadden en normaal is dat nooit slecht bij koppelwedstrijden daar. Ik was echter ‘bang’ voor het gewicht van Joop en Theo die gewoon de gehele wedstrijd goed gevangen hadden. Ik was er niet zeker van dat we met dat goede laatste uur hen hadden kunnen inhalen. De andere koppels in ons vak had ik niet echt in de gaten gehouden en had er dan ook geen idee van hoe onze positie in het vak ging zijn. We zouden het meteen na onze weging weten want we werden als laatste gewogen.
Toen de weegploeg bij Joop en Theo aankwam was ruim 19 kilo hoog in ons vak. Joop had me al verteld dat hij zo’n 230 vissen had gevangen en ik wist dat daar best veel mooie vissen tussen zaten. Ook Theo had een prachtig netje vis. Tezamen vingen ze precies 27 kilo wat zelfs voor Huizen een best bijzonder gewicht is. Ik wist dat wij dat nooit gingen halen. Toch kwamen Simon en ik ook nog uit op 23 kg 450 gram, ik schat tussen de 350 en 400 vissen (+ een ‘leger’ baarsjes die ik nooit mee tel), waarmee we 2^e werden in het vak en 3^e in totaal. De wedstrijd werd gewonnen met ruim 30 kilo door Ton Post en Ron Steyvers.
Als ik het dus wel eens over prachtig wintervissen heb dan bedoel ik dit soort dagen. Hoe kan je nu een mooiere wedstrijd vissen? Een niet te groot parkoers waar op iedere plaats veel vis wordt gevangen. Mooier wedstrijdvissen bestaat volgens mij niet!

 

6 December 2009

Huizen Haven Individueel

Ik heb de laatste tijd van alles beschreven, behalve een wedstrijd die ik zelf heb gevist. Vanaf nu gaat dat heel snel veranderen!
Op precies 1 dag na is het 7 (!) maanden geleden dat ik zelf nog eens een wedstrijd viste en dan nog wel meteen op een van mijn favoriete winter wateren.
Er wordt daar al wekenlang echt leuk gevangen, ik heb zelfs de indruk dat er meer vis is dan vorig jaar. Ik begreep ook dat de vissen gemiddeld iets kleiner zijn dan vorig jaar en dat men wat minder last had van de normaal altijd in grote getale aanwezige minuscuul kleine baarsjes.

Nou, deze wedstrijd werd al meteen bijzonder. Om te beginnen lootte ik het staartnummer aan de rechterkant. Normaal is dat het stuk waar de meeste kleine vis wordt gevangen. Het nummer stond ook echt bijna op de punt van waar het kanaaltje daar ‘uitloopt’ in een klein kommetje dat het einde vormt van het water.
Het mag dan een tijd geleden zijn dat ik een wedstrijd viste maar ik heb in het verleden heel vaak in Huizen gevist en dacht aardig goed te weten hoe ik de zaken tactisch moest aanpakken.
Tja dat kan dan wel wezen maar feit was dat ik het gewoon nooit goed voor elkaar kreeg. We visten 5 uur en pas in het laatste uur kreeg ik de vissen iets beter aan de praat. Bovendien wist ik al voor het wegen dat mijn vissen gemiddeld gewoon te klein zouden zijn om ook maar welke ‘pot te kunnen breken’ dan ook.

Ik voer daar altijd enkele voerbollen aan het begin (JVS Roach + verse duivenmest is mijn vaste havenvoer voor iedere jachthaven) om de vissen aan de praat te krijgen en daarna is het puur constant bijwerpen of schieten van los aas (casters en hennep). Het probleem was vandaag dat vanaf minuut 1 tot aan het laatste uur mijn dobber meestal niet ging staan omdat mijn zakkende haakaas werd onderschept door een klein baarsje of een even klein windetje. Ik werd er op het laatst moedeloos van. Normaal lost dit zichzelf op door wat minder of door juist veel meer te gaan bijvoeren, vandaag was het vechten tegen de bierkaai en hielp er helemaal niks.
Ik ving natuurlijk wel vis, tussen de bedrijven door nog best veel stuks zelfs, maar nooit zat er eens een grotere voorn of winde tussen en dan kom je niet ver bij de wedstrijden in Huizen.

Zo wist ik al voor het wegen dat ik vandaag niet tussen de prijswinnaars zou eindigen en daar ‘baalde’ ik meer van dan normaal. Ik ben daar natuurlijk best wel eens door buren verslagen maar op de een of andere manier heb ik 3 seizoenen lang iedere wedstrijd die ik in Huizen viste prijs gevist daar en ik wilde dat ‘gemiddelde’ zo lang mogelijk rekken. Waarom? Omdat ik voor die 3 seizoenen er bijna 2 seizoenen over heb gedaan om de visserij daar goed onder de knie te krijgen en die 2 seizoenen gingen ‘gepaard’ met erg weinig prijzen!
Van de andere kant, de tegenstanders in Huizen zijn nu niet bepaald ‘doetjes’, integendeel, dus is het niet meer dan logisch dat het allemaal ‘vroeger of later’ of misschien zelfs wel ‘vroeger en later’ ook wel eens mis lopen kan.
Ik ving ‘slechts’ 8800 gram, nog altijd zo’n 150 visjes. De wedstrijd werd gewonnen met bijna 18 kilo, allemaal prachtige grote voorns en er waren heel veel gewichten van boven de 10 kilo. Wat is dit toch een schitterend winterwater!

 

27 & 28 November 2009

Beurs Kortrijk België

Jawel, dit werd weer een beursweekeinde. Een altijd weer extra druk weekeinde ook want er zijn veel Franstalige bezoekers en op onze stand niet zoveel mensen die Frans spreken.
Op voorhand had ik er niet zoveel van verwacht eigenlijk. Ik had er niet over horen spreken vooraf en had ook weinig reclame gezien. Het leek ook wel iets kleiner.
Nou dat kan wel zo zijn maar de realiteit was dat wij, en iedere standhouder volgens mij, zowat onder de voet werden gelopen! Utrecht was een goede beurs maar dit was nog een gradatie beter qua bezoek. Echt prima en nog maar eens een bewijs dat dit soort beurzen in een behoefte voorzien.
Het blijkt ook zeker dat we daar als JVS moeten zijn. Er was echt heel veel belangstelling voor onze spullen. Ik merk ook altijd goed dat ik vaak heb gewerkt met 'Declic Peche', het Franse hengelblad. Dat wordt heel veel gelezen ook in Waals België en dat is te merken!

 

20 & 21 November 2009

Fips ed. bijeenkomst technische commissie Rome

Ik ben sinds dit jaar ook lid van de technische commissie van Fips ed. Ik zie tijdens alle kampioenschappen die ik bezoek nog genoeg dingen niet goed gaan en ik ben er tegenwoordig toch zowat altijd.
Meestal houdt deze baan in het jureren tijdens kampioenschappen en het helpen bij de aas/voercontrole vooraf en het checken van het wegen na de wedstrijd.
Een keer per jaar komt deze commissie bij elkaar, meestal in Rome, om daar te praten over alle dingen die moeten verbeteren, aanpassing van de reglementen, toekennen van de diverse toekomstige kampioenschappen enzovoorts.
Ik was er dit jaar voor het eerst bij en wist dus totaal niet wat me te wachten stond. Roland Marcq, de Belgische coach, had me wel iets verteld maar verder was ik totaal 'groen'.
Na twee dagen ben je daar echt helemaal 'gaar'! Niets dan papieren en praten in verschillende talen. Ik geloof dat we op de zaterdag meer dan 12 uur bezig waren.
De ontvangst van de Italianen was trouwens geweldig. Afgehaald vanaf het vliegveld (maar goed ook want anders was ik waarschijnlijk nu nog daar geweest), goed hotel, alles perfect geregeld gewoon. We vergaderden daar in een van de gebouwen van hun Nationale Hengelbond waarin ook het Coni huist, volgens mij de Italiaanse versie van ons noc/nsf. Je ziet echt aan alles dat het wedstrijdvissen daar serieus wordt genomen.
Al met al was het een erg interessant weekeinde moet ik zeggen. Het is belangrijk dat Nederland vanaf nu daar voortaan permanent vertegenwoordigd is.

 

14 & 15 November 2009

Nederland - België

Dit werd de laatste Internationale ontmoeting van het jaar en vissen tegen België is vissen tegen een absoluut topland!
Mijn grootste zorg vooraf was het vinden van een geschikte plaats voor deze wedstrijd. Als je die mensen naar Nederland laat komen dan hoop je tenslotte toch dat er wat vis is te vangen. Nou vind maar eens zo´n plaats in ons land tegenwoordig. Jachthavens zijn voor een dergelijke wedstrijd minder geschikt en dan blijft er weinig over.
Enkele weken voorafgaand aan deze Interland kreeg ik een tip over een water wat ik helemaal niet kende, het Zuiderbuitenspaarne aan de rand van Haarlem. Ik ging daar kijken en was verbluft over de hoeveelheden vis die daar werden gevangen. Heel veel voorns en ook wel wat brasems. Kortom, wat een schitterend mooi water!
Het was er bovendien behoorlijk diep, bijna 4 meter, en de lokale vissers verzekerden me dat deze vissen zomaar niet zouden wegtrekken. Waarom zouden ze ook? Dit leek me nu typisch zo’n plaats waar je ook  midden in de winter nog goed zou kunnen vangen.
Het Zuiderbuitenspaarne zou je het best kunnen omschrijven als een gekanaliseerde rivier. Het is een echt groot water met een breedte van op sommige plaatsen wel 80 tot 100 meter. Heel vaak blijkt dat op dit soort wateren meer en meer vis op het parkoers komt naarmate er meer wordt gevist.
Ik zag het dan ook echt zitten op dit water. Ik was ervan overtuigd dat we nu een heel representatief parkoers hadden voor een dergelijke wedstrijd totdat ik op de woensdag voorafgaande aan de wedstrijd wat oefenvergunningen ging brengen bij enkele Belgische ploegleden. Zij visten met 5 man daar en vingen bijna niets in het half uur dat ik er stond te kijken. Ik had al gehoord dat er, precies nu, ergens aan een sluis werd gewerkt waardoor er veel minder scheepvaart was en het water dus ook daardoor veel meer helder was dan normaal. Ik moest verder na een half uur en had afgesproken met een van de Belgen dat ik nog zou bellen na een paar uren of er geen verbetering kwam. Ik belde nadat ze ongeveer 3 uur hadden gevist. Men had bij elkaar misschien 20 visjes gevangen. Tja, daar werd ik natuurlijk niet echt vrolijk van.
Ik zat me net in de auto te bedenken waarom dit nu allemaal weer zo verkeerd moest lopen toen een half uurtje later plots de telefoon ging. Het was Frans Schoubben, de Belg die ik net eerder had gesproken. Hij zei dat het nu 'in en onder' was voor iedereen tegelijk en het waren allemaal mooie voorns. Zo van het ene op het andere moment was de vis gaan bijten.
Uiteraard voelde ik me een stuk meer opgelucht na dit bericht. De volgende dag gingen we het proberen met enkele jongens uit ons team.
Hoe vreemd kunnen dingen zijn in onze sport! We gingen bewust op andere plaatsen zitten dan waar de Belgen hadden geoefend. Stefan Verhoeven maakte een drift zonder te voeren en ving meteen een prachtige voorn! Je zou dan toch zeggen dat die voorn daar niet alleen zwemt. Nou, na het aanvoeren duurde het 40 minuten tot de eerste aanbeet. Bovendien werden er vrijwel geen voorns gevangen, de meeste vissen waren baarzen.
Ik was net nog eens de lengte van het parkoers aan het opmeten toen ik vanuit de verte dacht te zien dat onze jongens die aan het vissen waren nu ineens wel vingen. Ik keek op mijn horloge, we hadden 3 uur en 5 minuten gevist. Ik wandelde terug in hun richting en voor ik er was had ik 4 mooie voorns zien vangen! Daarna was het, net als bij de Belgen de dag ervoor, 'in en onder'.
Er kwam bovendien een nieuw probleem opdagen. De weersvoorspellingen waren dramatisch met een hele harde wind die zowat dwars over het parkoers stond. Ik had een uitwijkmogelijkheid langs dezelfde oever, iets meer richting de stad, waar de wind veel minder vat op had maar de ruimte was heel krap.
Het kwam dan ook prima uit dat Belgische wedstrijdvissers gewend zijn aan veel minder ruimte dan we in Nederland hebben tijdens onze wedstrijden.
Op de morgen van de officiële training moest ik definitief beslissen en op het vooraf bedachte parkoers zag het er slecht uit. De wind stond zowat dwars over het water en er was nog veel meer wind voorspeld!
Ik besloot om het parkoers te wijzigen en dus meer richting de stad te gaan. De meest linkse nummers hadden nog wel last van de wind, de rest van de deelnemers zat perfect beschut.
Voordat we begonnen met vissen was er een snoekbaarsvisser die met zijn visvinder voor ons nog even bekeek of er vis zat. Op de afstand waar we visten was minder vis, op 30 meter van de oever zag het 'zwart' van de vis!
Ik was eens benieuwd hoe lang het nu zou duren voordat de aanbeten zouden komen. Om een lang verhaal kort te houden, al meteen ving men wat vissen maar nooit werd het echt goed. Ik had wel goede hoop dat na het aanvoeren van vandaag er meer vis zou gaan komen.
Het format van Nederland - België is vrij simpel. Beide teams vissen met 8 vissers die worden verdeeld over 4 vakken van 4. Het ene land loot de even nummers, het andere dus de oneven nummers en zo zitten de vissers om en om over het parkoers verdeeld. We vissen 2 wedstrijden.
In dit geval besloten we op de zaterdag 4 uur te vissen (waar 3 uur normaal is). Er werd vrijwel meteen wat vis gevangen waarna het moeilijker en moeilijker werd. Ook na langere tijd kwam er niet meer vis bij. Vreemd en ook teleurstellend! De Belgen vingen de meeste voorns en ook de meeste stuks. Wij vingen wat meer de bonusvissen. Al met al vielen de vangsten gewoon erg tegen. Wel was de uitslag uniek. Wij wonnen! Het verschil was klein maar na de eerste dag stonden we op voorsprong. Individueel won Dieter Friederichs met slechts 1920 gram!
We overwogen zelfs nog even om de wedstrijd naar een ander water te verplaatsen maar waar vind je iets geschikts? Gelukkig waren de Belgen begripvol. Ook bij hen komen er meer en meer problemen met het visbestand.
De tweede wedstrijd zou maar 3 uur duren. Toch werd er nu in die drie uur zo ongeveer de helft meer gevangen dan tijdens de vier uur van de dag ervoor. Wat meer voorns en iets meer baarzen ook. Het was nu tenminste nog een wedstrijd. Spannen was het ook trouwens! De verschillen waren echt heel klein. Weer viel het op dat de Belgen meer voorns vingen en ook nu vingen wij de meeste bonusvissen. Het is te zien dat in België vaker wat geraffineerder moet worden gevist.
Godzijdank hadden we het parkoers verplaatst de dag ervoor want tijdens het vissen bleek dat ook Sinterklaas wist waar het Zuiderbuitenspaarne lag. Vanaf het midden van ons oorspronkelijk bedachte parkoers werd hij onthaald door misschien wel honderd bootjes op het water en heel veel mensen op de oever waarna de hele stoet, natuurlijk via ons parkoers, richting de stad trok. Jawel het kan allemaal.
Uiteraard was de visserij na al dat kabaal wel verstoord maar gelukkig was de wedstrijd toen bijna afgelopen.
Om eerlijk te zijn dacht ik aan het eind, althans zo had ik het berekend, dat we 1 punt voorsprong zouden behouden van de 3 die we hadden na de zaterdag. Maar de verschillen waren erg klein en dan moesten wel alle inschattingen kloppen.
Eigenlijk kwam de opluchting al bij het wegen van de eerste visser. Waarschijnlijk had Sinterklaas voor Jo Adriolo een hele grote voorn meegebracht want tijdens al het kabaal tijdens de 'doortocht' had hij ineens die vis gevangen en dat was maar door weinig 'volgers' opgemerkt. Hiermee won hij zijn vak en dat had ik minder ingeschat. Al met al bleef het de tweede dag een gelijk spel waardoor we, voor het eerst in de historie volgens mij, deze wedstrijd wisten te winnen. Op de tweede dag was 3100 gram het hoogste vanggewicht (voor Dirk Ekkelenkamp) maar waren er wel wat meer betere gewichten dus dan tijdens de eerste dag. Individueel werd het eindklassement gewonnen door Jo Adriolo, de enige visser met twee vakoverwinningen.
Wat me ronduit tegenviel was de belangstelling vanuit ons viswereldje. Natuurlijk werd alles pas op het laatste moment bekend maar dat is toch geen excuus? Als je daar wilt zijn dan ben je er ook. Er valt zoveel te leren tijdens zo’n weekend. Een beter team dan de Belgen is bijna niet te vinden. Ik vind dat je dan, wanneer je zelf Internationaal wilt vissen, gewoon daar moet zijn! Je ziet en leert daar meer dan in een heel jaar Topcompetitievissen!
Natuurlijk waren er wel sommige vissers en dat is ook prima maar er waren wat mij betreft veel teveel afwezigen hier.
Soms vraag ik me wel eens af waarom wij ons eigenlijk druk maken. We moeten al een gigantische berg beklimmen om ooit op het hoogste niveau te komen en dan heb je wel 'beleving' nodig van de kant van de vissers. Nou die merk ik vaak alleen maar wanneer ik word gebeld met vragen over waarom men niet gekozen is voor het team waarin men zichzelf had 'gezien'!

 

6 t/m 8 November 2009

Beurs Utrecht

Iedere keer verbaast het me weer. Er zijn tegenwoordig zoveel beurzen en open deur dagen dat je zou denken dat vroeg of laat in de bezoekersaantallen flink de klad zou komen. Nou niet dus!
Ik vind de beurs in Utrecht altijd met afstand de meest klantvriendelijke beurs. Geen parkeergeld, niet te hoge entreegelden, kortom prima. Nou, dat was te merken dus. Het was volgens mij drukker dan ooit. De standhouders die er waren leken me ook tevreden. Logisch ook want er werd gewoon heel veel verkocht.
Het nadeel van zo’n beursweekeinde is natuurlijk wel dat ook dit weer een weekeinde was zonder vishengel in m’n hand maar goed die zijn er inmiddels al zoveel. Ik heb alles nog eens nagekeken en het blijkt dat ik op 7 mei van dit jaar mijn laatste wedstrijd viste. Nou, het duurt nog even maar dan gaat daar echt gigantisch verandering in komen want zo zout heb ik het nog nooit gegeten!

 

24 Oktober t/m 1 november 2009

24-10 t/m 1-11 I.A.M. Brandenburg Duitsland Silokanaal

Het moet nu echt niet gekker meer worden. Ik kom gewoon niet meer aan vissen toe! Ik stond ingeschreven voor de Shimano cup, een tweedaagse wedstrijd op hetzelfde water als waar de I.A.M. een week later werd gehouden. Ik had die wedstrijd ook vorig jaar al gevist en keek er echt naar uit. Hier wordt namelijk nog ouderwets vis gevangen en de Shimano cup is gewoon een schitterende wedstrijd!
Hoe liep het af? Ik zag langzaam maar zeker het onheil naderen. Net voordat ik naar de Shimano wedstrijd zou vertrekken kreeg ik ook nog een afzegging voor de I.A.M. en toen was voor mij de maat vol. Ik besloot de wedstrijd af te zeggen.
We deden dit jaar met twee teams mee aan de I.A.M. en er moest dan ook heel veel materiaal mee naar Duitsland. Ook gingen er op het laatste moment allerlei dingen mis zoals gezegd en ik besloot om niet met m’n eigen auto te rijden maar een SVN bus te regelen. Achteraf maar goed ook want zelfs die zat helemaal vol toen ik uiteindelijk vertrok.
Ik ben op de zondagmorgen van de Shimano cup heel vroeg vertrokken naar Brandenburg zodat ik de tweede wedstrijddag kon bekijken en zo beter de visserij begrijpen die we tijdens de I.A.M. gingen meemaken.
Ik arriveerde eigenlijk te laat en miste daardoor het aanvoeren, maar goed. Er zijn daar hele goede sectoren en ook enkele mindere. De goede sectoren zijn fantastisch gewoon maar een teamwedstrijd wordt meestal beslist in de mindere sectoren en daar besloot ik me dan ook op te concentreren. Een van de eerste vissers die ik tegenkwam langs de waterkant was Alan Scotthorne die ook meedeed. Nou er zijn wel mindere vissers om eens te observeren en ik bleef dan ook daar waar ik was. Alan zat als enige te vissen met de slider en in dat stromende water was dat een lust om te zien! Wat is die man toch een ongelooflijk goede visser! Dat neemt niet weg dat hij volgens mijn bescheiden mening niet op de goede manier aan het vissen was en ik denk dat hij dat tijdens het vissen zelf ook al begreep. Hij had echter die keuze gemaakt in de hoop de grote voorns uit te sorteren en eigenlijk het tegenovergestelde gebeurde. Alan ving net zoveel vis of meer dan zijn omgeving maar de vissen waren gemiddeld te klein. Hij werd dan ook maar 23^e in zijn vak van 40 vissers. En toch zie je zelfs dan wat voor groot kampioen hij is. Technisch perfect gewoon!
Ik was in ieder geval blij dat ik de wedstrijd had gezien. Ik had al een heel aardig beeld van de manieren en mogelijkheden van de komende week.
Al de volgende dag kwamen de eerste vissers aan die aan de I.A.M. deelnamen en het werd een hele mooie trainingsweek voor de mensen die er waren. Je kan daar ook eens andere vismanieren beoefenen dan we gewend zijn zoals het bolo vissen. Er werd waanzinnig veel vis gevangen en dan is vissen natuurlijk mooi!
De I.A.M. wedstrijd is een werkelijk schitterende nieuwe wedstrijd op de Internationale kalender. Alles wordt precies hetzelfde georganiseerd dan tijdens de echte WK’s maar dan met enkele kleine aanpassingen die erg ‘visservriendelijk’ zijn. Zo duren de wedstrijden een uur langer.
Deze wedstrijd is bovendien toegankelijk voor Nationale teams als gesponsorde teams, waardoor een wedstrijd ontstaan die net zo groot is of zelfs iets groter dan het echte WK! Wij deden dit jaar dus mee met 2 teams. Ik dacht dat op deze manier zoveel mogelijk vissers een leerzame week zouden hebben. Op zich is dat ook zo, alleen heb je zo tegen het einde van het seizoen teveel vissers wiens vrije dagen op zijn of andere problemen hebben waardoor zij in ieder geval pas laat, te laat eigenlijk, arriveren.
We hadden in ieder geval met beide teams 1 oefendag in de volledige samenstelling. We lootten die dag een oefenbox op een beter stuk van het parkoers en er werd dan ook veel vis gevangen. Iedereen bleek meer dan happy met het vissen en ik was benieuwd hoe we het zouden doen na de eerdere, qua resultaat toch iets teleurstellende, ervaring met deze wedstrijd van vorig jaar.
Hoe ging het? Wisselend eigenlijk. Ons tweede team werd 24^e en dat vind ik eigenlijk niet goed genoeg. Een vergelijkbaar resultaat eigenlijk met vorig jaar.
Ons 1^e team presteerde wel veel beter en eindigde als derde. Dat was beter dan ik ooit had durven hopen bij dit soort visserij. Nu zaten de nummers niet echt tegen maar toch is ook dit weer een bewijs dat we aan het verbeteren zijn. We hadden in dit team voornamelijk jongere vissers waarop met name de hoop voor de toekomst is gevestigd en dan ben je best blij met zo’n resultaat!
Je vist daar eigenlijk totaal ‘on-Nederlands’. Het Silokanaal stroomt behoorlijk en er werd dit jaar veel meer grote voorn gevangen dan vorig jaar. De brasems daarentegen waren aanmerkelijk kleiner dan vorig jaar. Eigenlijk zijn het dus allemaal weer andere vissen dan vorig jaar! Ongelooflijk gewoon, maar goed. Het vissen was overal prima. Zelfs het slechtste vak werd gewonnen met meer dan 12 kilo en met heel veel gewichten van net iets minder. De betere vakken werden gewonnen met tussen de 25 en 35 kilo! En dat in 4 uurtjes vissen.
Wat nieuw was dit jaar was dat vooral tijdens de tweede wedstrijddag en op de wat mindere plekken het belangrijk was om muggenlarven te gebruiken. Ik had dat eigenlijk niet verwacht maar we hadden gelukkig wel het zekere voor het onzekere genomen en hadden ze dus gelukkig wel. Dat leverde enkele goede klasseringen op in mindere vakken en dat bleek belangrijk.
De wedstrijd werd gewonnen door het plaatselijke team van Stipprofi.de, voor de Nationale Duitse ploeg en dus ons eerste team. Een prima resultaat!
Individueel won Gunther Horler en dat is volgens mij de beste ‘stromend water visser’ van de wereld! Tja hoe vaak zie je in het vissen dat de sterkste wint? Hier dus volgens mij en dat kan alleen maar betekenen dat dit een schitterende visserij was met volop vis voor iedereen. Nou dat is ook precies hoe het was!

 

6 September t/m 24 oktober 2009

Ik zal heel eerlijk zijn, ik heb echt last gehad van een WK kater.
Ik heb eigenlijk al een heel jaar bijna onafgebroken gereisd, geregeld, begeleid en allerlei andere dingen die komen kijken bij Internationale wedstrijden gedaan en dat was in het kwadraat zo tijdens het afgelopen WK. Daar moest het gewoon gaan gebeuren en dat deed het niet. Tja, als daar dan zoveel tijd en vooral energie in is gestoken dan is zoiets erg teleurstellend.
Nu weet ik als geen ander dat je in het wedstrijdvissen nooit lang moet stilstaan bij teleurstellingen maar na het afgelopen WK had ik het echt even helemaal gehad en heb ik een paar weken lang eens even heel erg rustig aan gedaan.
De teleurstelling overheerste enkele weken lang maar wat me wel goed deed is de reacties die ik kreeg van veel mensen die het WK hadden gezien. Het waren bijna zonder uitzondering positieve reacties met vooral als strekking dat we vooral op de ingeslagen weg moeten doorgaan. Blijkbaar heerst daar in Nederland in de viswereld toch wel tevredenheid over.
Ik ben al zeg ik het zelf een behoorlijke strever en heel lang duurde het dan ook niet voordat ik weer verder ben gegaan met het kijken naar wedstrijden, het begeleiden van vissers en inmiddels ook weer het reizen naar nieuwe Internationale wedstrijden.
In oktober waren de laatste 2 Topcompetities. Die verliepen zoals al zovele eerdere Topcompetities zijn verlopen. De vangsten waren redelijk dramatisch met hier en daar wat positievere uitzonderingen. Ik vind het gewoon triest voor de vissers en geloof me, rondlopen bij dat soort wedstrijden is zeker niet minder triest!
Kan het beter? Volgens mij alleen als je alles kleiner van omvang maakt en dat brengt niet minder maar veel meer werk met zich mee. Er is gewoon in Nederland te weinig vis en er zijn te weinig parkoersen voor wedstrijden van meer dan 150 vissers. Een trieste constatering maar wel een die gewoon de spijker op zijn kop slaat!
Ik heb ook tussen de bedrijven door nog een Kampioenschap van Nederland gezien voor Korpsen in het Aarkanaal. Hoe veel vis was daar niet in het nog recente verleden? Nu werd er hier en daar een witvis gevangen en hier en daar een maatse baars. Dramatisch was het en dat is nog licht uitgedrukt! Wel is dat gepruts de selectiewedstrijd voor de Nederlandse afvaardiging naar het WK voor clubteams!! Je kan alleen maar hopen dat een goed team de wedstrijd wint waardoor we op zo’n kampioenschap geen modderfiguur slaan!

 

12 September 2009

NK Individueel Van Harinxmakanaal Leeuwarden

Nee nee, hier geen beschrijving van een door mij geviste wedstrijd. Dat duurt nog even. Toch wil ik dit kampioenschap even aanhalen vanwege een dubbele reden.
Als visser vond ik de NK’s vele jaren lang ‘de slechtste wedstrijd van het jaar’ met heel vaak hele slechte vangsten en volgens mij veel te weinig ambiance.
Ik werd zelf in 1978 Kampioen van Nederland bij de maatse viscategorie en het enige verschil tussen het NK van dat jaar en dat van nu is dat er tegenwoordig op gewicht wordt gevist en dat er tegenwoordig geen verschillende categorieën zijn bij het NK. Let wel, 1978 is dus nu 31 jaar geleden en de wedstrijd wordt nog exact hetzelfde georganiseerd.
Nu een ander verschil. In 1978 werd ik kampioen in een wedstrijd van 380 finalisten (was 10% van de federatieve selectiedeelnemers). Op dezelfde dag werd Rob Heens kampioen bij alle maten waaraan dat jaar 290 finalisten deelnamen (ook dezelfde 10%). In totaal dus 670 finalisten, dus rond de 6700 deelnemers aan de federatieve selectiewedstrijden!!
In Leeuwarden zag ik minder dan 200 finalisten en tegenwoordig gaat een hoger percentage door naar het NK.
Ik denk dus dat het terecht is om te zeggen dat we misschien de manier van organiseren van een dergelijk Nationaal kampioenschap, dat het hoogtepunt van het hengelseizoen zou moeten zijn, eens moeten herzien. Zo ontwikkelt zich dit niet goed in ieder geval!
Als wedstrijd viel me dit kampioenschap trouwens lang niet tegen. Er werd in sommige vakken best een visje gevangen zonder daarmee te zeggen dat het super was. Ik vond het prachtig om te zien dat in sommige vakken de matchhengel echt van doorslaggevende betekenis was. Je kon in die vakken meteen de vissers eruit pikken die daar goed bedreven in zijn.
Ook zag ik in de einduitslag verschillende jonge vissers en zelfs vissters die gewoon een uitstekende uitslag visten en dat kan alleen maar goed zijn voor de toekomst. Het lijkt me logisch dat je zoiets graag ziet als coach.
Het Van Harinxmakanaal is echt een prachtig stuk water. Ik heb sowieso m´n ogen
uitgekeken. In het noorden van ons land is echt nog prachtig viswater met volop vis. Wij zuiderlingen kunnen daar alleen maar gifgroen van jaloezie van worden.
Vis ik tegenwoordig zelf nog wel eens? Het antwoord kan heel kort zijn eigenlijk. Nee.
Meer nog dan vorig seizoen ben ik dit jaar naar werkelijk alle kampioenschappen gegaan. Geeft allemaal niks, maar van vissen komt dan niet veel. Ik heb dan ook als ik me niet vergis op 7 mei m’n laatste wedstrijd gevist. Ik heb nadien alleen nog gevist met andermans materiaal tijdens visdagen met vooral jeugdvissers en vissters. Zelfs voor dat soort dagen was er veel te weinig tijd eigenlijk.
Vanaf binnenkort gaat dit alles trouwens wel veranderen. De winterperiode breekt al snel weer aan en de daarbij behorende jachthavenvisserij dus ook. Ik heb enorm veel plezier in dat soort visserij en ik heb me voorgenomen om het nu eens andersom te doen tot en met komende maand maart. Het zal tot dan, als mijn planning uitkomt tenminste, voor wie dan ook niet gemakkelijk zijn om meer wedstrijden te vissen dan ik. Dat lijkt me een heel mooi streven!

 

27 Augustus t/m 6 september 2009

WK Senioren Almere Lage Vaart

Al terwijl ik nog in Italië was voor het WK Dames zat ik met mijn hoofd half bij wat het hoogtepunt van het jaar zou moeten gaan worden, het echte WK Senioren wat voor het eerst in 26 jaar weer eens in Nederland zou worden gehouden.
Al maanden liep ik er eigenlijk constant mee in mijn hoofd. Ik was er eerst ook best wel ongerust over. Als je zoiets organiseert dan kijkt natuurlijk ook werkelijk iedereen in de Internationale hengelsportwereld mee hoe goed of slecht je zoiets doet en ook maakte ik me best zorgen over de vangsten.
De berichten van de vissers uit ons team, die werkelijk al maandenlang regelmatig aan het vissen waren op de Lage Vaart, waren eigenlijk constant goed en werden alleen maar beter en beter. Terecht ook want er werd in de gehele ‘aanloopperiode’ naar het WK toe meer dan goed gevangen.
Tegenwoordig heb je voor ieder WK een officiële trainingsweek. Verschillende teams zijn tegenwoordig heel professioneel bezig en vinden zelfs die ene trainingsweek niet genoeg (ikzelf ook niet trouwens). Ook de week voor de officiële trainingsweek waren er dus al wat vissers dagelijks aan het trainen. Op het parkoers mag er dan nog niet worden gevist trouwens, dat is gesloten. Je moet er minimaal 500 meter vandaan blijven. Geen probleem langs de Lage Vaart, er is meer dan plaats genoeg, en zodoende was ik eigenlijk al meer dan anderhalve week tevoren werkelijk dagelijks langs het parkoers.
Er werd gewoon fantastisch gevangen toen! Daar waar de meeste vissers oefenden werd veel brasem gevangen en ik heb, geloof het of niet, netten met bijna 20 kilo voorn erin gezien. Eigenlijk te mooi om waar te zijn gewoon.
Zo kon dat natuurlijk nooit blijven. Ik was ervan overtuigd dat veel vissen vanaf het parkoers op het andere oefengedeelte waren terecht gekomen en dat het tijdens de officiële trainingsweek, met dagelijks 200 vissers aan de waterkant, alles veel moeizamer zou gaan worden.
Op de eerste officiële trainingsdag werd dit gevoel ook waarheid. Uiteraard was er al weken niet meer op het parkoers gevist en dat was te merken. Overal waren de vangsten moeizaam maar zeker niet dramatisch slecht. Enkele kilo’s voorntjes, baarsjes en daarbij hier en daar een enkele brasem was op veel plekken wel te vangen. Zo bleef het ook eigenlijk tijdens de gehele oefenweek.
Ons team had zeker geen slechte trainingsweek. Eigenlijk waren er twee vismanieren. Allereerst was er de visserij op de kleinere vis. Je viste ergens op een afstand van tussen de 6 en 10 meter hierop. Het was bijzonder om te zien dat er veel van deze visjes werden gevangen met andere aassoorten dan de muggenlarven. Er werd veel, vooral voorn, gevangen met pinkies en zelfs maden en casters. We hadden er bovendien nog op gerekend dat het vissen en voeren met wormen op een korte afstand veel baars zou opleveren. Tijdens eerdere trainingssessies was dat ook zo maar niet echt meer tijdens de trainingsweek. Duidelijk een bewijs dat de aanwezige vissen toch meer en meer schuchter werden.
Verder werd er gevist op de volle hengellengte, 13 meter is de maximaal toegestane lengte dus op die afstand viste men. Hier werd vooral gevist om een brasem te vangen. Gaandeweg de training bleek dat die het best waren te vangen op een heel bijzondere manier. In tegenstelling tot wat we normaal gewend zijn werd er niet zozeer een ‘voertapijt’ op de bodem gecreëerd maar werden enkel enkele bollen van vooral aarde en met daarin verwerkt allerlei soorten aas gecupt op een exact precieze plek. Deze plaats werd af en toe onderhouden met een extra cupje van ‘dezelfde samenstelling’. Heel vaak was het zo dat wanneer er dan iemand, na eerst een tijd kort te hebben gevist, op die afstand ging vissen hij binnen 5 minuten een brasem ving. Ik zag trouwens dat het Engelse team exact op dezelfde manier ook gemakkelijk brasems ving.
Het enige waarover ik mij tijdens het trainen continu zorgen heb gemaakt is het vissen op de kleinere vis. Op zich vingen we er meer dan genoeg maar altijd weer waren ze gemiddeld te klein. We hebben het daar ook verschillende keren over gehad in deze periode. Wat we ook probeerden, het lukte ons gewoon niet om dat naar volle tevredenheid voor elkaar te krijgen, althans niet volgens mij.
Ik weet inmiddels uit ervaring dat wanneer het gaat om het vangen van kleine vis wij geen absolute wereldtop zijn. Dat is gewoon zo. We kunnen dat ook niet zo gemakkelijk verbeteren want in ons land is er bijna geen kleine vis meer. In andere landen is dat vaak helemaal anders en dat is, vind ik, goed te zien soms.
De brasems wisten we gedurende de gehele oefenweek bijzonder goed te vangen en ik moet zeggen dat ik er dan ook toen het kampioenschap dan echt begon bijzonder veel vertrouwen in had.
We waren er als team met zijn allen van overtuigd dat er in het begin kleine vis zou moeten gevangen worden en dat er dan later in de wedstrijd gevist moest worden op brasems. Niet continu maar wel regelmatig, dit ook afhankelijk van hoeveel brasems er in het vak van de visser waren gevangen.
Zoals ik de informatie ontving tijdens de eerste wedstrijddag ging alles eigenlijk perfect. In alle vakken deden onze vissers heel goed mee en zoals ik het had uitgerekend zouden we minimaal op een podiumplek moeten staan.
In 1 van de vakken hadden we de situatie echter niet goed ingeschat en daar behaalden we aanmerkelijk meer punten dan gedacht. Frustrerend, maar zulke dingen gebeuren nu eenmaal. We stonden in werkelijkheid 5^e na deze dag maar wel op behoorlijk grote afstand van de medailleplaatsen.
Na de wedstrijd probeerden we als begeleiding nog even de zaken te analyseren en we vonden eigenlijk dat we de tweede dag risico’s moesten gaan nemen om toch onszelf nog de kans te geven op een podiumplaats. Om dat nog te bereiken moesten er zeker brasems worden gevangen volgens ons. Bovendien zou het weer iets verbeteren en zouden er volgens ons op de tweede dag zeker meer van die vissen te vangen zijn.
Nou dat mag dan allemaal logisch klinken alleen de werkelijkheid was precies andersom. Juist nog minder brasems werden er gevangen en de teams die zich dus teveel met die vissen bezig hielden betaalden daarvoor in veel gevallen de prijs.
Natuurlijk was het zo dat een enkele brasem hier en daar het verschil maakte maar teveel daar jezelf op concentreren bleek te ‘gokkend’ vissen te zijn.
Voor ons team verliep de dag niet goed. We verspeelden op enkele plaatsen belangrijke grote vissen en in een ander geval haakte onze visser de brasem gewoon enkele seconden te laat. Bovendien bleek dat onze iets aangepaste viswijze op de kleinere vissen ook niet optimaal te werken. Kortom, onze inhaalrace mislukte. Heel erg frustrerend!
De rest is historie. We zakten naar de 7^e plaats en dat is gewoon aanmerkelijk minder dan waarop ik had gehoopt en eigenlijk gerekend.
De uitslag was op zijn zachtst gezegd verassend met als winnaar Slowakije. Wat is wedstrijdvissen toch een onvoorstelbaar vreemde sport soms. De mensen die nu wonnen waren toch echt dezelfde personen waarmee ik op de vrijdagmiddag net voor de opening nog telefonisch contact had. Op dat moment was men de wanhoop nabij omdat men zo’n slechte oefenweek had gehad.
Wat is er na die vrijdagmiddag gebeurd? Na het begin van de 1^e wedstrijddag vingen 2 teamleden goed vis door los pinkies bij te voeren en ook met maden op de haak te vissen. Men ving zo de vaak net iets grotere voorntjes. Deze info werd doorgegeven aan de overige teamleden die dezelfde tactiek met succes gingen volgen. Na de 1^e dag stond men tweede en om eerlijk te zijn rekende ik hen tot de landen die door ons nog gepasseerd konden worden. Die inschatting bleek niet juist want met precies dezelfde tactiek, en dus zonder het vangen van ook maar een enkele brasem gedurende het gehele weekend, wist men dit kampioenschap te winnen. Werkelijk niemand had dit zo kunnen voorspellen! Overigens vind ik dit een schitterende prestatie en de titel is deze mensen van harte gegund. Ik word een beetje ziek van alle mensen die nu zeuren dat in het oude systeem van puntentelling (dit jaar werd voor het eerst gewerkt met 3 subsectoren per vak) de uitslag heel anders zou zijn geweest. We visten niet meer volgens het oude systeem en wat mij betreft past er alleen maar respect voor de winnaars!
‘Al het gelul’ eromheen, dat heeft me tijdens dit kampioenschap wel geërgerd. Bijna niemand in Nederland volgt eigenlijk het Internationale wedstrijdvissen de laatste jaren behalve de vissers, begeleiders en een enkele journalist. Vanwaar dan ineens al die uitgesproken meningen van al die ‘specialisten en kenners’ die ik tot vervelens toe heb gehoord en gelezen?.
Natuurlijk waren alle meningen uiterst extreem naar ‘beproefd Nederlands gebruik’. Soms waren we absoluut kansloos en volgens anderen hoefden we alleen de medaille maar even op te halen. Iets genuanceerder er tussenin heb ik eigenlijk amper gehoord. Doodirritant allemaal! Let wel, ik kan er wel mee omgaan hoor als coach, ik weet gewoon dat het gebeurt wanneer je zo’n wedstrijd in eigen land krijgt. Als mens echter zal ik met zulke dingen wel nooit kunnen omgaan. Weten jullie wat me altijd weer opvalt? Dat al die kenners en specialisten in 99% van alle gevallen zelf nooit ook maar ‘een deuk in een pakje boter vissen’.
Tja wat moet ik nu denken van deze 7^e plaats?
Niet zozeer vanwege de uitslag maar meer vanwege kleine dingetjes die ik heb ervaren in deze aanloop naar het kampioenschap kom ik tot de conclusie dat we zeker nog niet echte top zijn. Wel zie ik hele goede mogelijkheden om dat in de toekomst wel te worden. We hebben hele talentvolle jeugdige vissers die zichzelf in sommige gevallen al heel aardig beginnen te bewijzen. Wat hier nog ontbreekt natuurlijk is de ook broodnodige ervaring maar dat komt vanzelf. Als coach hoop je er natuurlijk op dat deze jonge vissers van lieverlee de ouderen uit de ploeg vissen maar het zal nog wel even duren voordat dit proces voltooid gaat zijn zo is mijn inschatting.
Ik heb net toevallig de Internationale ‘ranking’ bekeken van de laatste 5 jaar. Bij de geviste EK’s staan we op een 6^e plaats en bij de geviste WK´s staan we 5^e over deze periode. Normaal gesproken kan dit nog iets verbeteren omdat er nog enkele hele matige resultaten wegvallen komende jaren.
We kunnen natuurlijk allemaal van alles nog sneller willen maar eigenlijk zijn we de laatste jaren gewoon op alle gebied enorm verbeterd. De realiteit is echter ook dat we nog een straatlengte achter liggen op de absolute top. Als we ons daartussen willen mengen, en voor mij is dat het grootste doel, dan zullen we allemaal nog een flink tandje moeten bijzetten. Onze tegenstanders doen dat ook en als we daar niet in kunnen meegaan dan komen we nooit daar waar we willen. Vissers die dit niet kunnen opbrengen zullen afvallen.
Ik was vooraf wat bezorgd over de organisatie van dit evenement. Volledig onterecht zo is gebleken!! Sterker nog, ik vond dit kampioenschap een van de best georganiseerde Internationale wedstrijden waarbij ik ooit betrokken ben geweest. Mijn complimenten voor alle mensen van Sportvisserij Nederland en ook alle vrijwilligers die hebben geholpen om dit kampioenschap tot een groot succes te maken. Deze mensen zullen het zelf niet altijd hebben gehoord maar ik kan iedereen verzekeren dat we daar Internationaal ‘driedubbele punten’ mee hebben gescoord. Dat gaat ons zeker helpen wanneer we in de toekomst nog meer kampioenschappen naar Nederland willen halen.

 

14 t/m 23 Augustus 2009

WK dames Boretto Italië Canal Fiuma

In Italië heb je bijna altijd prachtige wateren en prachtige visomstandigheden. Als je dit water ziet dan is dat al helemaal niet normaal. De Fiuma is een echt irrigatiekanaal en dat is daar wel nodig ook. Ik was er geweest in Maart en jawel, er stond toen gewoon 10 centimeter water in. Alle vissen worden in die tijd gewoon `opgevangen` in enkele meertjes waar ze overwinteren. Geen probleem, aalscholvers zijn er toch niet daar en mocht er al een komen dan is dat ontzettend slecht voor zijn of haar gezondheid.
Voor iedere visplaats was er een steiger, een beetje te vergelijken met ons Kanaal door Voorne wel. Echt een ideale plek voor een W.K. Dames.

We waren wat dagen eerder afgereisd omdat we iedere minuut training wel konden gebruiken en bovendien konden we dan de situatie zien ter plekke tijdens een weekend. Er was me verteld dat het altijd minder stroomde tijdens de weekends omdat er dan simpelweg minder vraag was naar water. Tijdens het weekend voorafgaande aan de trainingsweek klopte dit ook. We konden het niet beter treffen. In de maand augustus is daar gewoon i e d e r e dag een wedstrijd. Een beter beeld krijgen van een water is niet mogelijk.
Verder hebben we gigantisch veel tijd gespendeerd aan het maken van de geschikte lijnen. Thuis is zoiets niet te doen. Hier moest er gevist worden met de typisch Italiaanse loodkettingen. Op een lijntje van enkele grammen zitten dan wel 30 loodhagels.
Tijdens de 1^e dagen vingen we eigenlijk heel leuk vis. We gingen meestal net buiten het wedstrijdparkoers zitten. Wel was ik benieuwd hoe het op het eigenlijke wedstrijdparkoers zou zijn met 500 meter verderop iedere dag een wedstrijd en dus aangevoerde visplaatsen. Als ik een vis was dan zou ik wel weten waar ik zou zijn in ieder geval.

Toen de oefenweek begon bleek al snel dat de vissen in de Fiuma dezelfde ideeën erop na houden. Het zou dagen gaan duren voordat er echt wat meer vissen op het parkoers kwamen. Geen probleem, er viel al met al prima te oefenen en dat verging ons echt goed deze week. Ook hier hadden we echt perfecte informatie gekregen van vissers die de situatie daar erg goed kenden. De mensen van Tubertini kwamen zelfs aan het water nog spullen leveren die we tekort kwamen. Prima allemaal en ook hier bleek dat we tegenwoordig steeds serieuzer genomen worden in het Internationale wedstrijdwereldje. Wij behoorden absoluut tot de teams die het meeste vis vingen tijdens de trainingen, voor wat dat waard is natuurlijk.

Hoe visten we­? Wij visten met zowel gewone als vlagdobbers dit afhankelijk van de precieze stroomsnelheid. We voerden ook hier met lokale aarde, in dit geval zware leemaarde met daarin muggenlarven. Ook voerden we een lokaas/leemmengeling met daarin dode maden en tenslotte gebruikten we geplakte maden, in dit geval gemengd met heel veel gravel en keihard geknepen zodat het als bol op de bodem kwam.
De meest voorkomende vissoort was absoluut de carassio. Naarmate de week vorderde en er meer voer in het water kwam werden er ook enkele karpers en brasems gevangen.

Zoals gezegd, we deden het tijdens de gehele oefenweek erg goed en in stilte hoopte ik op een echt goed resultaat. Misschien niet winnen of tweede maar een plaats niet ver van de medailles leek me zeker geen onmogelijkheid.
Tja als je dan 9^e staat na de 1^e wedstrijd dan is dat een fikse tegenvaller. Dit zou toch hopelijk geen tweede Spinadesco worden toen alles ook tijdens het echte W.K. de training zo goed verliep? 24 punten waren echt teveel. Geen uitschieters naar boven + een echte uitglijder, tja dan sta je daar.
Iedereen was verrast geweest door de stroming. In tegenstelling tot alle verwachtingen was het gewoon hard blijven stromen, waarschijnlijk door de zelfs voor Italiaanse begrippen extreme hitte.

Een aparte uitslag stond er na de 1^e dag 1^e Duitsland met slechts 9 punten voor Tsjechië met 13 en Kroatië met ik geloof 16 punten. Wat steekt dan het vissen toch weer vreemd in elkaar. Tijdens de oefenweek was ik nog door de Kroatische coach gefeliciteerd. Hij vond dat we schitterend bezig waren met ons jonge team. Leuk en aardig maar daar krijg je alleen geen medailles voor. Juist omdat landen als Italië (6^e) en Engeland (8^e) het ook niet best hadden gedaan wist ik precies wat ons te wachten stond. Het ging heel moeilijk zijn om flink te klimmen. Sommige landen vooraan zouden waarschijnlijk terugvallen en de toplanden zouden verbeteren waardoor alles in elkaar zou schuiven. Dacht ik.

Inderdaad, Italië won de 2^e dag met 13 punten voor Tsjechië en Duitsland met beiden 16 en Hongarije en wijzelf met beiden 17 klassementspunten. Een veel betere 2^e dag dus. Dat dan weer wel. De prestatie van de dag was zeker voor Jessica Vos. Zij won haar vak, nota bene naast Simona Pollastri en dat is echt gewoon de beste visdame die er is. Een geweldige prestatie.
Na veel gecijfer bleek dat we gestegen waren naar de 6^e plaats. Redelijk maar toch overheerste bij iedereen een teleurgesteld gevoel. Ook bij mij moet ik zeggen. Juist nu de toplanden faalden (Italië 4^e, Engeland 8^e) had er meer in gezeten misschien. Je ziet echter ook dat landen als Tsjechië en Slovenië gigantisch in opkomst zijn. Wij hebben dan een piepjong team, zij zijn echt niet veel ouder.
De wedstrijd werd dus gewonnen door Duitsland. Misschien een verassing maar volledig verdiend over de twee dagen. Geen speld tussen te krijgen. Ook het individuele podium was aardig Duits gekleurd. Steffi Bloch als schitterende wereldkampioene en met een derde plaats voor Alex Schultz. Daar tussenin eindigde een Tsjechische. Alle drie de medaillewinnaars hadden 2 sectoroverwinningen.
De visserij was eigenlijk precies zoals we hadden verwacht. Tactisch hadden we het volgens mij dan ook prima voor elkaar. Misschien hadden we nog iets meer geplakte maden kunnen gebruiken om gemiddeld wat grotere carassio’s te vangen maar dat is dan ook alles.
Ik weet dat we enorm gegroeid zijn als team maar op deze manier heb ik daar geen tastbaar bewijs van. Waar we twee jaar geleden een gat in de lucht sprongen met onze 6^e plaats zijn we er nu niet meer blij mee.

Later dit jaar vissen we nog een landenwedstrijd tegen de Duitse dames. Op hun uitnodiging wel te verstaan. Ook de Engelse dames gaan mogelijk hieraan meedoen. Deze wedstrijd wordt nu wel heel speciaal. Ook hieruit blijkt dat we tegenwoordig serieus worden genomen. We zijn heus niet slecht bezig. Ik had er alleen zo graag een tastbaar bewijs voor gehad. Teleurstellend dat dit niet is gelukt.
  

 

29 Juli t/m 2 augustus 2009

NeDeLux wedstrijd Lac de Cattenom Frankrijk

Ik heb al vaker gezegd dat we in Nederland ver achter blijven als het gaat om de kennis van het matchvissen. Er wordt gewoon veel te weinig mee gevist en alleen als het echt n keertje moet durven de meeste vissers deze hengels uit te pakken tijdens de belangrijkere wedstrijden.

Met deze wetenschap in gedachten vertrokken Andre Schipper en ikzelf de dag nadat we waren teruggekomen uit Portugal alweer naar Frankrijk voor de Nedelux wedstrijd van dit jaar.
Het Team was al eerder afgereisd naar Frankrijk en was al druk aan het trainen. Aan de inzet kon het dus niet liggen.
Alle ingewonnen info wees erop dat het hier een pure matchvisserij zou worden en om eerlijk te zijn was ik er niet zeker van vooraf dat we deze wedstrijd voor de 4^e achtereenvolgende maal zouden winnen. Vooral de Duitsers zijn heel aardig bedreven in deze visserij en vissen veel vaker op deze manier dan wij.
Iedereen riep over dit water waar ook in de winter enorm veel vis is te vangen. Lac de Cattenom ligt er puur als extra ‘back-up’ voor de enorme kerncentrale die daar staat. Mocht men geen koelwater uit de nabije Moezel kunnen halen dan is er altijd nog dit meer. Het water is er altijd wat warmer dan normaal en het meer bevriest ook nooit blijkbaar.

Heel veel vis zou er te vangen zijn en tijdens eerdere oefendagen was dit ook al gebleken. Alleen lag dat nu even iets anders. Waarom weet niemand maar de visserij was moeilijker dan normaal.
We hadden enkele oefendagen op het water daar en wat me een beetje teleurstelde was het feit dat toch enkele vissers nog behoorlijk moesten worden `bijgespijkerd` op het gebied van het matchvissen. Allemaal best begrijpelijk maar toch is dat niet goed genoeg als we echt wilden winnen.
Nou dat is ook gebleken tijdens de 2 wedstrijden die we visten op de zaterdag. Ik moet zeggen dat we als team behoorlijk werden afgedroogd door de Duitsers die er met kop en schouder bovenuit staken. Zij wonnen de 1^e wedstrijd met 13 punten, wij behaalden er 20 en Luxemburg was dramatisch met 27 punten.
Hoe komt dat tot stand? Je vist met teams van 10 mensen in dus ook 10 sectoren van 3. Geloof me, dan is 7 punten een enorm verschil.
Wat deze dag echt teleurstellend maakte was de 2^e wedstrijd. Ik praat hier altijd wel over het team als geheel want er zijn ook soms best goede individuele prestaties bij.

De Duitsers wonnen weer, nu met 15 punten voor Luxemburg met 22 punten en wij met 23 punten.
Geen verbetering qua puntenaantal en zelfs nu ook verloren van de toch echt niet zo goede Luxemburgers. Tel daarbij op dat de Duitsers lang niet met hun Nationale team waren gekomen en je weet dat ik niet als een gelukkig man op deze wedstrijd terug kijk. Als pleister(tje) op de wonde was er wel de individuele eindoverwinning van Noel Gulpen die beide keren zijn vak won.
Al met al was dit voor ons een hele slechte wedstrijd die aangeeft dat we echt meer met de match aan de slag moeten. De wintertijd is daar de ideale tijd voor hoewel sommige vissers dan liever thuis bij de kachel zitten.
Dit is een wedstrijd waarin veel jonge vissers een kans krijgen op Internationaal niveau. Tsja als je die dan niet pakt dan is dat natuurlijk niet top.

Hoe dan ook, zo’n week en zo’n wedstrijd leert mij meer over de kwaliteiten van een visser dan een jaar Topcompetitie waar het vaak er maar net van af hangt of je een brasem vangt en of dat ie dan ook nog wel groot of beter zwaar genoeg is!

 

17 t/m 27 Juli 2009

WK jeugd River Sorraya coruche Portugal

Het is nu echt hoogseizoen in het Internationale wedstrijdvissen. De kampioenschappen volgen elkaar in hoog tempo op. De ene wedstrijd is eigenlijk nog bezig en alle aandacht moet er ook al zijn voor de volgende want anders loopt het daar niet goed.
Geen probleem hoor, als je dit werk wilt doen dan moet je daar niet over klagen en dat is ook zeker niet mijn bedoeling. Het is alleen een beetje hectisch soms.
We hebben natuurlijk het W.K. in eigen land dit jaar dus dat is super belangrijk maar eigenlijk het grootste ‘project’ van het jaar is het W.K. Jeugd. Vooral dit jaar.

Je hebt tegenwoordig de gesplitste jeugdcategorieën. Prima systeem trouwens, alleen je praat eigenlijk over twee aparte kampioenschappen tegelijk. En wij doen dan nog niet eens mee bij de U14 categorie.
Dit jaar viste de U18 categorie in Santa Justa en de U22 in Coruche. Als je op een kaart kijkt dan zie je al snel dat daar toch echt zowat 30 km tussen ligt. Ook de visomstandigheden bleken totaal niet vergelijkbaar te zijn.
Nu hebben we in Nederland de laatste jaren al enorm veel vooruitgang geboekt voor wat betreft onze financiële mogelijkheden en ook is de coachstaf al aardig uitgebreid. Voor dit soort weken echter zitten we nog eigenlijk minimaal qua mogelijkheden. Financieel zijn er geen problemen. We kunnen aardig doen tegenwoordig wat noodzakelijk is. In de begeleiding echter heb je eigenlijk dubbele bezetting nodig en zover zijn we nog niet helemaal. Gelukkig zijn er ook nog de ouders die vaak ook een handje toesteken en zo lukt t dan toch allemaal weer wel.

Dit jaar konden we vanwege de verschillende omstandigheden niet anders dan beslissen dat we wel met de teams bij elkaar verbleven maar dat we ze verder totaal apart zouden begeleiden. Net als vorig jaar in Gent deed collega Andre Schipper de U18 en andere collega Willem Raven en ik deden de U22.

Dit alles houd dus wel in dat ik hier maar heel weinig kan schrijven over het verloop van de wedstrijd bij de U18. Ik heb zelfs het water, behalve dat ik er op weg van en naar Coruche iedere dag 2 keer overheen reed, amper gezien. Het eindresultaat viel met een 9^e plaats niet mee. Ik had het echt te doen met zowel Andre als ook de vissers. Ga er maar eens aanstaan in je eentje met een totaal on-Nederlandse visserij en met te vangen vissoorten als carassio, barbeel en harders. Zie zoiets in enkele dagen maar eens goed op de rit te krijgen.

Over de U22 kan ik dus veel meer schrijven. Deze week werd een van de leerzaamste weken ooit die ik in mijn visleven heb meegemaakt en als je naar het eindresultaat kijkt dan is dat echt uniek en iets om voor zowel de vissers, Willem als mezelf trots op te zijn.
Ik ben inmiddels vaak genoeg bij wedstrijden in Zuid-Europa geweest om te weten dat daar echt alles anders is en dat het enorm moeilijk is om je daar als Nederlandse visser op aan te passen. Prachtige wedstrijden vaak met bijna altijd aardig wat te vangen vis, maar ook totaal andere vissen met dus ook totaal andere vismanieren.
Vooral hier komen Internationale contacten goed van pas. Hoe regel je anders je verblijf en je aas? Maar vooral hoe kom je anders aan de juiste info over het vissen?
Dit jaar kregen we perfecte hulp van Jose Calado en vooral Vitor Rosa, twee hele goede Portugese kennissen die ons van de broodnodige info voorzagen.

Vitor Rosa, let wel (!!!), was zelf coach van het Portugese team bij de U22. Vitor woonde jarenlang in België en had een bijzondere bewondering voor Marcel van den Eynde met wie hij ook vaak viste. Zo heb ik hem destijds leren kennen. Later vertrok hij naar Portugal en bouwde daar een bestaan op, ook nog eens in de hengelsportwereld. Vorig jaar kwam ik hem na lange tijd weer tegen, ook toen als coach van het Portugese team in België bij het WK Jeugd.

Vitor is laten we zeggen een van de mensen in t Internationale wedstrijdvissen die bewondert wat er de laatste jaren met de Nederlandse teams gebeurt en ook inmiddels weet hoe we dit alles proberen te bewerkstelligen.
Vitor liet hier zien dat hij niet alleen een fantastische coach is voor zijn team maar ook dat hij over de perfecte mentaliteit beschikt die nodig is als je in dit wereldje zit. Nooit alleen maar ‘nemen’ maar ook bereid zijn om te ‘geven’. Niemand weet alles alleen. Wij niet en ook hij niet. Alleen met de juiste hulp kom je verder en iedereen heeft die nodig op bepaalde momenten wanneer je in het buitenland bent. Hij hielp ons hier en hij weet dat hij ook op ons kan rekenen. Zo hoort het te zijn maar geloof me, mensen als Vitor zijn er niet veel hoewel ik er toch inmiddels best enkelen heb leren kennen gelukkig. Dit soort contacten zijn van vitaal belang, en zo bleek ook hier.
Vitor had zijn team in de voorafgaande maanden prima voorbereid en het was me dan ook al snel duidelijk dat alle andere teams voor de tweede plaats aan het strijden waren.

Nou in die strijd hebben wij de gehele week prima kunnen meedoen. Tijdens de trainingsdagen vingen we heel aardig ons visje en dat bleef gelukkig ook zo tijdens de wedstrijden.
Wat was nu eigenlijk de vismanier? Die was eigenlijk, zoals altijd weer, uiterst eenvoudig maar om het in de praktijk goed uit te voeren was voor ons Nederlanders dan toch weer niet zo gemakkelijk. Dat kan ook moeilijk als je in een land vist waar matchstokken vrijwel nooit uit het foedraal komen.

Hier was het puur matchen en op de gekozen afstand volharden met het zo zuiver mogelijk bijschieten van bolletjes geplakte maden. Die maden moesten plakken om er de gewenste afstand mee te kunnen halen, verder moesten de bolletjes zo snel mogelijk open breken zodat de maden nog los naar beneden zonken op de plaats.

Ook het vissen zelf was apart. Je wierp over de voerafstand heen waarna je de dobber zo goed mogelijk op de aangevoerde plaats ‘in’ de zakkende maden trok. Je viste wel een meter overdiep maar je had bijna of helemaal (dit afhankelijk van stroming en wind) geen loodjes op de lijn. Je viste zo op barbeeltjes die het aas vaak al onderweg pakten. Jawel, barbelen die dus azen van de bodem af en naar boven toe. Flinke vissen toch nog met uitschieters tot bijna een kilo en gemiddeld zo n 150 gram waarop je moest vissen met voor onze begrippen belachelijk kleine haakjes. Wij durfden niet kleiner te gaan dan 22. De Portugezen vissen soms zelfs met 24 of 26!!
Volgens mij waren er daar genoeg landen die in principe beter vissen en ook voeren met de match dan wij, toch kregen wij meer aanbeten dan hen. Dat lijkt onlogisch maar volgens mij was daarvoor een hele goede reden. Wij visten tijdens de wedstrijden, net zoals de Portugezen, met onder water enkel en alleen fluorocarbon lijnen.

Vitor kwam met deze tip tijdens de week en hij gaf er me meteen de uitleg bij die 100% duidelijk is. Hij zei tegen me zoiets van kijk eens hoe helder het water is, kijk eens naar hoe ondiep het is (amper 2 meter of zelfs minder), kijk eens naar de felle zon en denk eens na hoe de vissen azen. Logisch dat  alles onder water erg zichtbaar is voor omhoog azende vissen. Het gebruik van fluorocarbon lijnen die onder water veel minder zichtbaar zijn dan gewone nylon was volgens hem van vitaal belang. Ik had verschillende spoeltjes Spooky meegenomen, de fluorocarbon lijn uit ons JVS programma en daarmee probeerden we eerst op 1 visplek dit uit met verder identiek materiaal. De betrokken visser was er meteen tevreden over en de dag erna gebruikten we het allemaal en zo bleef het tijdens de wedstrijden ook.

Als ik nu met alle respect kijk naar hoe wij visten en voerden en ik vergelijk dit met bijvoorbeeld de Engelsen en Italianen die eigenlijk gewoon een klasse beter zijn op dit gebied dan kregen wij gewoon onvoorstelbaar veel aanbeten.
Al met al werden we derde. Een bronzen medaille dus en om eerlijk te zijn is dit de medaille die me tot op heden (zowel als visser dan als coach) met afstand de meeste voldoening heeft gegeven. Een medaille winnen in Zuid-Europa was altijd een van mijn persoonlijke doelen, vandaar.

Al met al echt een prachtig resultaat! Hier doe je t allemaal voor als coach.
Portugal won natuurlijk, ruim voor de ook sterke Italianen die voor de toekomst enkele griezelig goede jonge vissers hebben waar we nog heel veel last van gaan krijgen en dus voor ons. Ook hier hadden we trouwens een hele goede 2^e dag en dat vind ik nu eenmaal belangrijk.

Voor mij was de coach van de week in ieder geval Vitor. Als ik ooit iemand zijn medaille heb gegund dan was het wel hem. Hij had al met afstand de beste ploeg. Zijn jongens waren van vroeg in de morgen tot laat in de avond in de weer omdat hij vond dat het niet van respect getuigde om vroeg in te pakken, hoewel hij al op maandag precies wist wat er moest gaan gebeuren in het weekend en hoe. Ik weet nog hoe er tijdens een wat bewolkte dag ineens een hoop harders werden gehaakt. Hij adviseerde om er geen acht op te slaan. We hebben verder amper nog een harder gezien. Kortom hij was volledig op de hoogte van alles en onder normale omstandigheden kon hij bijna niet verliezen.

Hadden wij maar eens dat soort mogelijkheden in Almere!

 

10 & 11 juli 2009

Meerlanden Jeugd Nederland Ter Aar Aarkanaal

Deze wedstrijd wordt gevist met teams van 8 man tussen de landen België, Nederland, Luxemburg, Duitsland en tegenwoordig ook Denemarken. De Belgen meldden zich trouwens af vlak voor deze wedstrijd. Jammer.
Tsja, als ik de vangsten bekijk van deze wedstrijd dan valt dat me eigenlijk ronduit tegen. Al zolang ik vis kom ik hier en altijd is hier vis te vangen. Ook nu hoor maar wel aanmerkelijk minder dan normaal. Ook hier heb ik het idee dat er enkele jaargangen aan vis `opgesnoept` zijn door de aalscholvers.
Toch werd het op zich een interessante wedstrijd met toch in ieder geval aanbeten voor alle deelnemers.
De Denen en ook de Luxemburgers kwamen niet helemaal mee in deze visserij. De strijd ging dan ook vooral tussen de Duitse jeugdvissers en die van ons. Op zich is dat al prima. Vroeger waren wij zelf vaak de mindere deelnemers.
Alles verliep eigenlijk verbazend vergelijkbaar met de Meerlanden bij de Senioren van de week ervoor. Gelijke punten tussen de teams na de 1^e wedstrijd en ook hier hadden wij meer vanggewicht.
Roy Vos won deze dag Individueel.
Ook hier had ik een onbestemd gevoel over het verloop van de 2^e dag. De Duitsers hadden hier echt een goed team waarvan ik onder de indruk was. Mijn vrees kwam ook nu uit. We verloren ook hier met 2 puntjes verschil. Tsja, het lukt iedere keer net niet  terwijl we het op zich niet slecht doen. Ik had het onze jongens graag gegund. Over het algemeen presteerde men niet slecht moet ik zeggen en op de inzet was al helemaal niks aan te merken. Ik heb ook echt enkele veelbelovende vissers in actie gezien. Ik ben echt benieuwd hoe die zich gaan ontwikkelen!

 

3 & 4 Juli 2009

Meerlandenwedstrijd Duitsland Schonwalde Havelkanal

Het was allemaal even haasten na het E.K. in Slovenië maar op woensdagmorgen was ik toch alweer in Schonwalde vlakbij Berlijn. We visten daar de Meerlandenwedstrijd op een prachtig kanaaltje. Je zit daar pal tegen Berlijn en eigenlijk toch middenin `niemandsland`.
Dit was gewoon echt een Nederlandse visserij en ik had er dan ook vooraf erg veel vertrouwen in dat we eindelijk bij deze wedstrijd beter konden presteren dan we de laatste jaren hebben gedaan. Eerlijk is eerlijk, ik zag een overwinning best zitten.
In de weken voorafgaand was er behoorlijk wat brasem gevangen maar niet nu. Een brasem was een zeldzaamheid. Het ging hier om voorns, alvers en baarsjes met daarbij dan hier en daar een enkele brasem en bliek.
De vangstgewichten waren niet hoog, toch was het vissen interessant. Er waren voor iedereen beten te krijgen zoals dat heet,
Baarsjes waren er overal, Op sommige plaatsen waren er ook mooie alvers te vangen hoog in het water en dan waren er de (soms dikke) voorns. Daarvan vingen wij er gewoon meer dan de andere teams. Casters bleken een belangrijk aas hiervoor.
De wedstrijd verliep echt spannend. De Luxemburgers, Zwitsers en Italianen kwamen hier niet helemaal mee. De Duitsers vielen me ook niet mee. Goede vissers maar hier zeker geen echt team en dan gaat het altijd minder. Het ging dus tussen de verassende Oostenrijkers en ons voor de eindoverwinning. Het was heel close. De 1^e wedstrijddag eindigden we gelijk qua punten. Wij hadden toch een kleine voorsprong want we hadden meer vangstgewicht. Wim Fuhler won de 1^e wedstrijd. Het was echter wel duidelijk dat we nog niet af waren van de echt goed vissende Oostenrijkers en dat zou ook blijken op de 2^e dag.
Wij hadden op de 2^e dag een eindplaats. Die werd goed uitgebuit door Eddy van den Hoogen die vanaf die plaats het hoogste vanggewicht van het gehele week end ving. Verder zag ik al na een uur dat de situatie penibel zou zijn voor ons. Het was heel erg close. Wat opviel was dat Oostenrijk veel minder ving aan stuks maar dat ze wel de o zo belangrijke bonusvissen wisten te vangen. Meer bonusvissen dan wij in ieder geval.
Ik was na afloop erg benieuwd naar hun aanpak en in zo n geval duurt het dan ook nooit lang voordat ik die ken. Uit zulke dingen valt veel lering te trekken. Zij visten vooral met pinkies in zowel lokaas als op de haak. Zo vingen ze minder kleine vis maar op de tweede dag wel bijna overal (en overal ook letterlijk 1) een bonusbrasem.
Toen het eindsignaal kwam voelde ik gewoon al dat we dit gingen verliezen en dat kwam ook uit. We kwamen 2 puntjes tekort. Het scheelde allemaal heel erg weinig maar toch geen overwinning, F r u s t r e r e n d!
Al met al was dit een fantastisch georganiseerd evenement. Organisatie kun je wel aan Duitsers over laten. Dat bleek ook hier. Jammer voor Stefan Verhoeven die hier echt een uitstekend week end viste. Hij behaalde met 2 sectoroverwinningen de maximale score. Er was alleen een Oostenrijkse deelnemer die dit ook deed en iets meer vangstgewicht had. Tweede plaats dus voor Stefan. Ook een vijfde plaats voor zoals de Duitsers zeiden “veteraan” Eddy van den Hoogen en een prima zesde plaats voor “jonkie”Meindert de Boer. Allemaal niet slecht maar ik had het zo mooi gevonden om hier als team te winnen.

 

27 & 28 Juni 2009

E.K. radece Slovenië rivier Sava

In de vorige column sprak ik over het W.K. voor Clubteams in Slowakije. Tussen dit kampioenschap zaten 2 weken. Trek daarvan af de tijd die het heen en weer reizen van Midden- naar Noord Europa met zich meebrengt, tel daar bij op dat we enkele dagen voor de officiële trainingsweek al in Slovenië aanwezig wilden zijn en het zal snel duidelijk zijn dat we hadden besloten om rechtstreeks vanuit Slowakije naar Radece te gaan. We waren Stefan Altena, die dus beide kampioenschappen viste, en ikzelf.
Alle informatie wees erop dat het tijdens dit E.K. vooral een visserij met bolo-hengels zou worden. Nou misschien zijn er zelfs wel lezers die helemaal niet weten wat bolo-hengels zijn, laat staan dat dit een visserij is die je in Holland ooit ziet. Enkele extra oefendagen kwamen dan ook zeker niet slecht van pas.
Wat een fantastisch mooi land is Slovenië en wat een fantastische plek om te vissen is de rivier de Sava. De Sava is een echte natuurrivier die zowat door heel Midden-Europa slingert. Heerlijk vissen dus in werkelijk de mooiste omgeving waar ik ooit als visser of coach ben geweest, wat wil een mens nog meer? Dat gold dan wel vooral voor Stefan en ook Arjan Klop die na een hengelsportbeurs in Boedapest ook rechtstreeks naar Radece was gekomen. Zelf viste ik alleen een enkele keer even met hun materiaal.
Als je tegenwoordig echt iets wil in het Internationale vissen dan moet je jezelf gewoon echt top voorbereiden. Alleen de trainingsweek vissen zomaar uit het niets kan gewoon niet meer. Op het moment dat die trainingsweek begint moet je eigenlijk qua materiaal en waterkennis al vooraf in grote lijnen de vissystemen hebben uitgedokterd. Ook moeten allerlei logistieke dingen vooraf zijn geregeld zodat tijdens de voorbereidingsweek alles op het vissen zelf kan zijn gefocust.
Nou, dat hebben we tegenwoordig redelijk voor elkaar vind ik. We vissen eigenlijk nooit geen belangrijke Internationale wedstrijd zonder dat er vooraf oefentrips zijn geweest of dat we in ieder geval alle vitale materialen en informatie hebben verkregen.
Arjan, Stefan en ik hadden enkele hele fijne dagen langs de Sava. Iedere dag 30 graden of meer en geen wolkje aan de hemel. Er was ook best redelijk vis te vangen. Bijna geen Nederlandse vissen behalve zo af en toe wat voorns. Het was meest nase wat te vangen was met af en toe ook carassio, een Sloveense soort voorn en ook hier en daar enkele windes, kopvoorns, alvers en barbelen.
We zagen het allemaal helemaal zitten eigenlijk. We kregen prima hulp van plaatselijke vissers die erg behulpzaam waren, we hadden al meteen hele mooie klei gevonden langs de rivier, alles zag er goed uit.
Nu was me al vooraf verteld dat de weersomstandigheden een grote rol zouden spelen tijdens dit kampioenschap en wat gebeurde er natuurlijk? Op de zaterdagmorgen voor de oefenweek kregen we regen, regen en nog eens regen. Tja dan weet je het wel met zo’n natuurlijke rivier waarin tig andere riviertjes uitkomen. Binnen 2 dagen stroomde het veel harder en was het water gekleurd. Nu ging de visserij natuurlijk totaal anders worden.
Op zich waren de ontwikkelingen niet slecht voor ons. We hadden allemaal bolo-spullen genoeg maar toch was de vaste stokvisserij waar we nu mee te maken kregen veel beter voor ons natuurlijk. We hebben eigenlijk geen bolo-hengel meer aangeraakt in de oefenweek. Er bleef maar meer regen komen en er was gewoon teveel stroming voor dat soort visserij.
Tijdens de oefenweek vingen we eigenlijk niet zo goed. Dat had meer te maken met de situatie volgens mij dan met een eventueel gebrek aan kunde bij ons maar toch is zoiets nooit goed voor het vertrouwen in een ploeg. Wat ik dan weer echt winst vind is dat we tegenwoordig ook onder dat soort omstandigheden de rust goed weten te bewaren met zijn allen. Zo’n oefenweek is, de naam zegt het al, een week om allerlei dingen te oefenen en uit te proberen soms. De vangsten zijn op zich niet zo belangrijk. Ik vond dat toen de wedstrijd voor de deur stond we er ook klaar voor waren.
De eerste wedstrijddag deden we het redelijk. We behaalden 27 punten. Jammer dat daar een 11 tussen zat maar soms komt iemand ook gewoon op een plaats terecht waar weinig eer valt te behalen en hier was dat absoluut zo. Hoe dan ook we stonden hiermee weliswaar slechts 7^e maar wel slechts 4 punten achter 'brons'. Er lagen dus volop mogelijkheden. Er was alleen een 'klein' probleem. Hongarije, dat een ongelooflijk goede 1^e dag viste, België, Italië en Engeland stonden allemaal voor ons. Al de echte toppers dus. Nou kom daar maar eens tussen op een 2^e wedstrijddag waarop ook zij normaal verbeteren.
Het lukte niet om een medaille te winnen en toch ben ik trots op onze 2^e dag. We haalden nu 17 punten en dat is gewoon echt goed. Een goede ploeg verbetert op een 2^e wedstrijddag onder normale omstandigheden en dan is het fijn om te zien dat dit ook gebeurt. Super ook dat ook de jongere mensen in de ploeg uitstekend presteerden.
Genoeg voor een medaille was het dus net niet. Een 4^e plaats is frustrerend maar hier was het waar we recht op hadden dus ik had er verder wel vrede mee.
De Hongaren wonnen, na wel een wat mindere 2^e dag die ze wel zich konden veroorloven na hun super 1^e dag met 7 (!) klassementspunten. België werd 2^e, en was ook nu weer echt top, net voor Engeland waar ik verder niet over hoef uit te wijden.
Al met al een prima kampioenschap en een bevestiging dat we niet slecht bezig zijn. Toen de 2^e dag begon waren we echt `met medailles bezig`. Een verademing in vergelijking tot niet eens zo lang geleden toen we blij waren eigenlijk als het allemaal geen ramp werd. Het wordt heel interessant om te zien hoe dit bij het komende W.K. gaat uitpakken. Ik ben bijvoorbeeld erg benieuwd hoe we met de extra druk omgaan die er natuurlijk zal zijn op zo n moment. Een W.K. voor eigen publiek is een prachtig moment om te presteren natuurlijk maar op de weg naar een constante plaats tussen de toplanden ook weer een geweldig leermoment. En dat is voor mij het echte doel! En niks minder!

 

6 t/m 14 Juni 2009

WK voor clubteams madunice Slowakije rivier Vah

Enkele jaren geleden viste ik dit kampioenschap met mijn andere teamgenoten in Zagreb. Zowat het gehele Spro-team was toen hier aanwezig om ons te helpen en te coachen. Het was dan ook niet meer dan normaal dat het nu mijn beurt was om iets terug te doen hiervoor. Ik deed het overigens met alle plezier want al sinds jaar en dag ben ik goed bevriend met verschillende vissers in dit team.
Ik had het met ze te doen. Soms kun je geluk hebben en zo’n Wereld-Club-Kampioenschap meemaken op een viswater met een visserij die op je lijf is geschreven. Nou in dit geval was de situatie wat anders. We moesten naar de rivier de Vah in de buurt van Madunice in Slowakije, om een lang verhaal kort te houden, een draak van een viswater.
Het viswater was ons niet totaal onbekend, in tegendeel zelfs. Verschillende leden uit het Spro-team, en ook ikzelf, beleefden hier een dramatisch Wereldkampioenschap. Ikzelf vind die week nog steeds de slechtste visweek in 35 jaar wedstrijdvissen. Een week waarin werkelijk niets goed ging.
De revanchegevoelens waren vooraf dan ook niet te ‘filmen’ zo wil ik wel toegeven en ik weet dat dit voor meerdere vissers zo was.
Dat neemt allemaal echter niet weg dat het viswater, en ook de visserij, nog steeds hetzelfde waren als toen. De Vah is een water wat totaal on-Nederlands is met enorm veel stroming en waterstandverschillen. Alleen tijdens de uren van een belangrijke wedstrijd wordt het water onder controle gehouden.
We waren ruim voor de officiële oefenweek afgereisd en ik moet zeggen dat we enorm veel vis vingen soms. Wel was het allemaal enorm grillig en zeker niet overal goed. Nase, kopvoorn, barbeel en brasem vormden de hoofdmoot in de vangsten en er moest meestal worden gevist met vlagdobbers. Erg zware vlagdobbers vaak, tot wel 40 gram soms. Ga er maar aan staan!
Je mag voorafgaand aan zo’n kampioenschap niet vissen op het parcours, althans niet tot aan de officiële oefenweek. Tijdens die oefenweek bleek al snel dat er op het parcours veel minder vis was dan waar we de voorafgaande dagen hadden geoefend. De hoofdoorzaak was dat heel vaak het water gewoon kraakhelder werd, hetzelfde probleem als in 2003 bij het toenmalige WK.
Tijdens het kampioenschap was de visserij uiteindelijk bizar en grillig. Dit kwam ook wel tot uitdrukking in de uiteindelijke uitslag. Ik heb nooit eerder een kampioenschap gezien waarbij van de top 10 landen in de uitslag van de eerste wedstrijddag er maar 3 op de tweede wedstrijddag weer in de top 10 eindigden. Dat waren dan ook meteen de medaillewinnaars. Servië en Hongarije staken er hier gewoon bovenuit over 2 dagen gezien. Zij wonnen dan ook de gouden en zilveren medaille. Derde werd Engeland, eigenlijk als beste van de rest, op een bizarre manier die meteen beter aangeeft dan 1000 woorden hoe apart deze wedstrijd was. Op de eerst dag eindigde men 6^e in de daguitslag waarna een 9^e plaats volgde op de 2^e wedstrijddag. Ik denk dat men zelf nog het meest verbaasd moet zijn geweest, op mij na dan, dat dit alles uiteindelijk goed was voor een bronzen medaille!
Hoe verging het ons? Qua resultaat teleurstellend moet ik zeggen. Hoe gek kan het gaan? Op de 1^e dag sloegen we de plank tactisch gezien echt mis. We zagen een van de belangrijkste technieken, het vissen op 7 a 8 meter voor enkele niet al te grote bliekjes en alvers, compleet over het hoofd en daarvoor betaalden we een dure prijs. We werden voorlaatste. Het is geen excuus maar we verkeerden in goed gezelschap. Italië, toch een van topfavorieten vooraf, was laatste op 2 na, net voor ons. Het ging niet om grote vangstverschillen. Enkele visjes meer hier en daar waren al voldoende geweest voor een veel betere klassering. Super frustrerend omdat dit niet nodig was geweest. Met name ik als coach zal tactisch echt beter ‘uit mijn doppen’ moeten kijken als we ooit iets willen winnen.
‘Het kalf was verdronken’ zoals dat heet maar wat me goed deed was de tweede wedstrijddag. Het is moeilijk om voor te stellen na zo’n slechte eerste dag maar op de tweede dag wonnen we gewoon het hele dagklassement. We kunnen het dus wel degelijk. We hadden het iets anders aangepakt. Met name wat meer gewerkt met geplakte maden in steentjes. In enkele sectoren pakte dit prima uit.
Toch was de uiteindelijke 13^e plaats in het eindklassement teleurstellend. Daar moeten we niet moeilijk over doen. Ook nu is de rivier de Vah weer een ‘kreng’ van een viswater gebleken. Hoe kunnen we nu beter inspelen op zo’n soort visserij met de huidige situatie in Nederland? We hebben het watertype niet, we hebben, behalve de brasem dan, de vissoorten niet. Tja, dan wordt het heel moeilijk.
Ik heb wel een prachtige tijd doorgebracht met dit team. Bij deze jongens wordt enorm hard gewerkt en is er kameraadschap. Ik kan echt niemand ook maar iets verwijten. Ik gun hen echt nog een Nederlands kampioenschap met dan een betere plaats om nog een keer dit kampioenschap te vissen!

 

28 Mei 2009

Visdag Amstel

Vandaag werd door Sportvisserij Nederland een soort van persdag georganiseerd aan de Amstel waarbij het voor de belangstellende mensen van de pers mogelijk was om verschillende hengelsportspecialisten uit verschillende takken van onze sport eens aan het werk te zien en als men wilde om zelfs zelf eens een visje te vangen. Dit alles met de komende Nationale Hengelsportdag in gedachten.
Allereerst, ik vond en vind dit echt een prima initiatief. Wel was de belangstelling nu niet echt enorm. Van de goede kant bekeken, de belangstelling die er was kwam wel van belangrijke media. Ik ben dus echt eens benieuwd of we hiermee nu ook echt de doelstelling, het op een positieve manier promoten van de hengelsport, bereikt hebben. Ik heb het zelf amper meer kunnen zien omdat ik niet meer in het land was.
Wat is ook zelfs de Amstel verslechterd trouwens. We visten op een stuk van deze rivier waar ik nog maar enkele jaren geleden vaak wedstrijden viste. Vrijwel altijd werd er goed vis gevangen, daarom ging ik er ook altijd zo graag heen. Met name de wedstrijden van Dave Holm waren vaak fantastisch. Nu ging het, hoewel we nu echt niet met zoveel mensen waren, allemaal maar uiterst moeizaam. Echt veel vis was er niet te vangen. Enkele brasempjes, een paar voorntjes en een enkele baars, dat was het wel. Het gaat echt helemaal fout met de visstand op onze Nederlandse wateren. Het allerergst is dat er zelfs amper gestructureerd beleid is om er iets aan te doen op dit moment. Nergens wordt nog vis gekweekt zoals nog maar kort geleden. Het is blijkbaar te duur om dit in stand te houden. Nou, nog even en dan wordt het kostenplaatje, in ieder geval voor de hengelsporthandel, vele malen groter. Als er niks wordt gevangen gaat er bijna niemand meer vissen en worden er minder hengelsportspullen verkocht. Zo simpel is het!

 

8 t/m 27 Mei 2009

Van alles behalve zelf vissen

Ik heb de laatste weken helemaal geen wedstrijd gevist. Ik ben wel aan de waterkant geweest hoor, vaak genoeg zelfs, maar van zelf vissen kwam het niet.
Ik geloof dat ik al wel eens eerder gezegd heb dat het leukste onderdeel van het coachwerk wat ik tegenwoordig doe bestaat uit het begeleiden van jonge vissers en vissters. Nou dat heb ik de laatste weken weer eens ondervonden. Ik ben met verschillende mensen zo eens een dagje naar de waterkant geweest en daar haal ik best veel plezier uit moet ik zeggen. De resultaten van zo’n dag begeleiden zijn vrijwel direct zichtbaar en dat is ook logisch. Als je net vanaf het nulpunt begint in deze sport dan verbeter je natuurlijk per dag.
Er bestaan blijkbaar wat misverstanden bij sommige vissers. Ik hoor hier en daar dat ik me alleen bezig zou houden met het damesteam. Het gaat in deze overigens uiteraard zoals het altijd gaat, via via. Rechtstreeks hoor je natuurlijk nooit iemand.
Laat ik er het volgende over zeggen. Twee jaar geleden alweer begonnen we in Nederland met een damesteam. Ik was, al zeg ik het zelf, een van de voorvechters om zo’n team van de grond te krijgen. Een van de dingen die ik tegen de Nederlandse 'hengelsportbestuurders' telkens weer zei (vooropgesteld dat ik dat ook meende maar bovendien zei ik het om hen over de streep te trekken) was dat dit een van de kortste wegen naar Internationaal succes zou kunnen zijn. Op een moment dat je zoiets durft te beweren in die kringen steek je natuurlijk wel je nek uit. Vinden jullie het dan gek dat ik er sinds die tijd van alles aan probeer te doen om mijn woorden van toen ook waar te maken? Ik spendeer dan ook de laatste 2 jaren best veel tijd daaraan. Niet alleen aan het team, maar met name ook aan nieuwe vissters. Toen we begonnen konden we amper een team samenstellen, nu zijn in ieder geval bij de Topcompetitie de aantallen verdubbeld. Als t goed is komen daar ook nieuwe teamleden uit voort voor de toekomst maar geloof me, zoiets gebeurt niet vanzelf.
Geloof me wanneer ik zeg dat er nooit een jeugdvisser is, jongen of meisje, die tevergeefs bij me aanklopt voor hulp. Dat kan op verschillende manieren. Bellen of via deze website, het kan allemaal. Het gebeurt ook best vaak tegenwoordig maar blijkbaar was het dus nog niet voor iedereen duidelijk. Nou hiermee is dat dus hopelijk ook uit de wereld. Wel moet het initiatief natuurlijk komen van de visser zelf. Ik kan niet ruiken wie waar behoefte aan heeft. Ik praat hier nu over mezelf maar ik weet dat ik dit ook namens mijn collega-coaches Willem Raven en Andre Schipper mag zeggen. Ook zij staan open voor iedereen.

 

7 Mei 2009

Kanaal door Voorne Anglers World Festival dag 4

Vandaag de slotdag. De B zone was vandaag de bestemming en daar lootte ik nummer 413. Dit is een van de nummers voor de boerderij en is zeker een nummer met mogelijkheden voor een goede uitslag.
Links naast me werd alleen gefeederd. Dit was bovendien de eindplaats op het parkoers. Ik zag het dus vooraf helemaal zitten. Het kon toch bijna niet mis zo?
Nou, mooi wel dat het mis kon. De man op de eindplaats viste niet anders dan met een madenkorf en ving zo, net buiten de vaste stokafstand, 25 brasems die 33 kilo wogen.
Omdat het zo hard waaide durfde ik niet verder te voeren en te vissen dan op zo’n 10 meter. Ook ik gebruikte een madenkorf net buiten de vaste stokafstand. Denk je nu dat ik daar ook maar een aanbeet mee kreeg?
Wel kreeg ik daar volop lijners. De vissen waren er dus wel. Ik greep dan ook regelmatig terug op de vaste stok. Ik ving dan weer eens 2 vissen heel snel en dan weer niks. Ook kort was amper beet te krijgen. Toen daar m’n dobber dan eindelijk onder ging was het een paling. Al met al kreeg ik het kortom niet goed voor elkaar. En dat op zo’n dag terwijl de mogelijkheden er volop zijn. Hoe is zoiets toch mogelijk?
Een ongeluk komt nooit alleen. Na deze dramatische dag had ik 13 vissen bij elkaar gesprokkeld. Ik wist dat beide buren meer hadden. Toen ik ging wegen vroeg ik onderweg aan enkele mensen wat ze gevangen hadden. Geloof het of niet, alle 3 de vissers waaraan ik dit vroeg zeiden dat ze 13 vissen hadden.
Tja, ik weet niet of zoiets bij de lezers ook zo is maar na al die jaren vissen weet ik dan al zowat op voorhand hoe de situatie gaat aflopen. Ik moest een 7 verbeteren. Dat lukte natuurlijk precies net niet. Ik viste ook nu een 7. Alle vissers met 13 vissen hadden net wat meer gewicht dan ik. Echt enkele honderden grammen verschil scheelde me zomaar 3 of zelfs 4 punten. Gisteren al een punt verloren met 100 gram. Hoe loopt het geheel dan af? De winnaar, Allistair Ogilvie, had 6 punten net als de nummer 2. De nummer 3 en ook de nummer 4 hadden 8 punten en de nummer 5 had er 9. De laatste prijs viel met 13 punten. Hoeveel had ik er? Jawel, 14. Zo frustrerend kan vissen zijn. De gehele week verliep al moeizaam en dan loopt het zo af. Het was niet de eerste keer en het zal ook wel niet de laatste keer zijn dat het zo moet gaan. Het zij zo.
Wat ik ook nog even kwijt wil is het volgende.
Wij organiseren 3 weken deze festivals. Aan het einde van ieder festival doen we een loterij ten behoeve van S.O.S. Kinderhulp, een organisatie die zich inzet voor het welzijn van echt zieke kinderen. Een echt goed doel dus waarvoor ook tezelfdertijd in Hellevoetsluis wordt gecollecteerd.
Deze Engelse vissers krijgen het ieder jaar weer voor elkaar om, met in totaal over de 3 weken zo’n 150 man, binnen 3 x 10 minuten meer geld in te zamelen hiervoor dan heel Hellevoetsluis tezamen!
Nog iets. Er is wel eens kritiek op de aanwezigheid van deze vissers aan het kanaal omdat ze alle visstekken innemen.
Iedere Engelse visser die daar vist is ook lid van een bij de Federatie Zuidwest Nederland aangesloten vereniging en heeft dus de volledig zelfde rechten (en ook plichten) als welke Nederlandse wedstrijdvisser dan ook.
Ik heb nu als organisator 3 weken lang langs dit kanaal rondgereden. Nooit waren er meer dan pakweg 40 visplaatsen bezet en bijna altijd nog niet de helft. Langs het kanaal zijn, alles bij elkaar, wel 250 visplaatsen beschikbaar. Waar hebben we het dan alles bij elkaar in hemelsnaam over? Laat die mensen toch rustig vissen zolang ze zich aan alle wetten houden! Ze gaan in ieder geval 10 x beter om met de gevangen vissen dan ik in Nederland gewend ben. Ook dat heb ik zelf weer kunnen constateren tijdens deze 3 weken. Je kunt die mensen toch niet kwalijk nemen dat ze naar dit voor heel Europa unieke gebied komen in het voorjaar? Dat zou ik zelf ook doen als ik daar woonde!

 

6 Mei 2009

Kanaal door Voorne Anglers World Festival dag 3

Vandaag dus naar de stadsvijver en wel naar nummer 10. Ik had tevoren gesproken met vissers die er al gezeten hadden. Het was zaak om de vaste stok voorzichtig aan te voeren en om verder jezelf te concentreren op het feedervissen pal tegen de muur aan de overzijde.
Toen ik aankwam zag ik paaiende brasems twee nummers rechts van me. Toen ik in het kraakheldere water keek zag ik ontelbare brasems heen en weer zwemmen. Die vissen hadden echt maar in een ding interesse en dat was in elkaar. Zeker niet in mijn lokaas en/of haakaas in ieder geval.
Het werd eigenlijk een trieste dag. Ik zat met mijn nummer 10 net als eerste in het linker vak. Links van mij zou tot het einde van het parkoers niet een vis worden gevangen. Het enige dat daar werd gevangen waren twee waterkippen, ook nog door dezelfde visser tot ieders grote hilariteit natuurlijk, die het aas echt van de bodem afpikten.
Ik zelf kreeg ook geen enkele aanbeet op de vaste stok. Aan de overzijde kreeg ik, behalve zo’n 25 lijnzwemmers over de 4 uur wedstrijd, 5 aanbeten. 3 vissen in het net en gewoon 2 eraf. Niet te filmen op zo’n dag!! Rechts van me werd ook amper iets gevangen tot aan nummer 4. De visser op die plaats had ook 3 vissen die natuurlijk 100 gram meer wogen dan die van mij. Nummer 3 ving 6 brasems, nummer twee won de zone met 3 vissen, twee brasems en een karper van bijna 8 kilo. Nummer 1 tenslotte werd tweede met een vis. Een karper van ook ongeveer 8 kilo.
De 5 punten van vandaag zorgden er dus voor dat ik nog wel ‘in de race’ bleef voor de eindprijzen. Eigenlijk was het echter een dramatische visdag.

 

5 Mei 2009

Kanaal door Voorne Anglers World Festival dag 2

Vandaag moest ik naar het D vak en ook nu was het weer zover. Ik lootte een van de binnenste nummers in het staartvak. Nummer 449 werd het nu terwijl het vak liep tot het laatste steigernummer 462. Normaal gesproken bijna onmogelijk om hier een goede uitslag te vissen.
Het werd een vervelende dag. Het waaide nog wat harder dan de dag ervoor en er was bijna geen vis te vangen. 4 ving ik er en ze waren ook nog eens niet bijster groot. Dat kostte nog eens 2 punten extra eigenlijk. Het werd een 7^e plaats en dat zou dus wel de afvaller moeten worden. Anders zou ik het wel kunnen ‘shaken’ deze week. Het lijkt wel of de vissen op dit gedeelte van het kanaal helemaal verdwenen zijn. Rondom de sluizen wordt wel aardig gevangen maar op de meeste andere stukken is het maar heel matigjes allemaal.
Op de stadsvijver werd de eerste dag 23 kilo gevangen. Vandaag was het hier al veel minder. Bovendien worden alle vissen gevangen aan een zijde van het parkoers. Ik zal dus wat geluk nodig hebben daar.
Wat overigens wel mooi is om te zien is hoe de Engelse wedstrijdvissers omgaan met het vissen op deze vijver. Let wel, men betaalt (vooral met de dramatische stand van het Engelse pond in gedachten) een godsvermogen voor een weekje vissen in Nederland en dan wordt men, door de omstandigheden gedwongen, ergens ‘weggedumpt’ op een stadsvijvertje. Iedereen blijft ondanks alles gewoon lachen en zeurt gewoon niet. Vergelijk zoiets nu eens met dezelfde omstandigheden voor een groep Nederlandse wedstrijdvissers die naar het buitenland zijn gegaan, bij laten we zeggen de K.O.C finale bijvoorbeeld. Het gezaag en gezever zou niet van de lucht zijn.
Ik maak die mensen nu voor het dertiende jaar mee en bovendien heb ik vaak in hun land wedstrijden gevist. Nooit is er ook maar ergens gezeur over. Als je iemand zijn vis hebt gewogen dan is het bijna overal ‘thanks Jan’ of ‘thanks mate’. Ook als men vrijwel geen ‘schub’ heeft gevangen. Echt fantastisch die mentaliteit van hen!

 

4 Mei 2009

Kanaal door Voorne Anglers World Festival dag 1

Deze wedstrijd is totaal anders dan de eerste twee festivals. Nu wordt er gevist op punten met je slechtste resultaat als afvaller. Ook zijn er bij deze wedstrijd uitsluitend Engelse deelnemers waarbij de laatste jaren een uitzondering wordt gemaakt voor mijzelf als medeorganisator. Dit jaar viste trouwens ook Andre Schipper mee die de eerste 2 weken had moeten afzeggen omdat hij door zijn rug was gegaan.
We hadden maar een vergunning voor 50 deelnemers terwijl er 66 waren. We moesten dus met een vak ergens anders heen en dat werd een soort van stadssingel in Hellevoetsluis. Er zitten daar heel veel brasems die vanuit het Haringvliet daar zijn uitgezet. Ook zitten er wat hele grote karpers.
Ik lootte op de eerste wedstrijddag in het vak rondom de sluis op nummer 373. Dat is geen slecht nummer maar zeker ook niet het beste in een vak met nummers aan beide zijden van de sluis. Het waaide bovendien erg hard wat een fatsoenlijke aaspresentatie bijna onmogelijk maakte.
Toen ik peilde kon ik m’n ogen niet geloven. Ik dacht eerst dat er weer een auto in het kanaal was terecht gekomen. Normaal is het daar overal een vlakke bodem met precies op de visplaats een soort van kuiltje dat is veroorzaakt door alle azende vissen in de loop der tijden. Op deze plaats leek het wel of er een muur was gebouwd naar links en ook op grotere afstand van de oever. Ik besloot om zover mogelijk naar rechts te vissen waar het enige vlakke stukje was dat ik kon vinden. Ook voerde ik op 6 meter.
Na een moeizame visdag die spierpijn veroorzaakte van het aan m’n hengel hangen in de wind had ik 24400 gram bij elkaar gevangen. Daarmee won ik het vak en werd ik tweede in mijn zone (iedere zone is verdeeld in 2 vakken. Je punten worden per zone berekend). Een prima begin dus.

 

30 April 2009

Kanaal door Voorne Festival dag 4

Tijdens de laatste dag van dit soort wedstrijden gebeuren er heel vaak bijzondere dingen die het hele klassement op zijn kop zetten. Dat is in het verleden al meerdere keren gebeurd en zo was het ook nu.
Ik moest vandaag naar nummer 402. Het kon hier echt alle kanten op. De afgelopen weken wisselden hier de goed en ook hele slechte dagen zich af.
Ik verwachtte eigenlijk slechte vangsten na de voorgaande dag. Ik besloot dan ook om nu maar eens iets minder aan te voeren en dan te handelen tijdens de wedstrijd al naar gelang de ontwikkelingen.
Het was heerlijk weer vandaag en het eerste dat ik zag toen ik aankwam op mijn plaats waren enkele paaiende vissen in het riet aan de overkant. Ik had al 2 weken bijna geen feederhengel aangeraakt maar vandaag moest ik daar wel vissen.
Ook tuigde ik enkele lijntjes op om hoog in het water te kunnen vissen. Soms worden de vissen meters boven de grond gevangen en vandaag leek het me zo’n dag. Redelijk warm en weinig wind.
Vandaag bleek nog maar eens hoe onvoorspelbaar vissen kan zijn. Ik had nog amper een vis zien springen tot zo’n kwartier voor de wedstrijd en toen plotseling zag ik er steeds meer. Ik keek 5 minuten voor het begin naar rechts en daar leek het wel een dolfinarium. Allemaal brasems die boven kwamen. Vandaag moest er wel veel vis hoog in het water te vangen zijn.
Ik voerde niet teveel aan en begon eerst aan de overkant in het riet. Geen beet. Al meteen vanaf het begin was ik veel maden en casters gaan bijwerpen met de werppijp (wat een ongelooflijke ondingen zijn dat toch). Toen ik een vis gevangen zag worden hoog in het water wist ik dat ik ook zo moest gaan vissen. Even later ving ik zo een vis. Mijn buurman ving er 2 en de man daarnaast ving er 3. Daarna was het voorbij met de pret. Geen springende vissen meer. Een opstekende wind die het los aas bijvoeren nog moeilijker maakte. Gewoon geen vissen meer hoog in het water.
Ook op de bodem was geen beet te krijgen eigenlijk. Geen lijners ook, kortom het ontwikkelde zich niet goed allemaal. Ook om me heen werd vrijwel niks gevangen.
Het had natuurlijk een dag kunnen zijn net als de voorgaande, waarop gewoon erg slecht word gevangen maar ik voelde gewoon dat het anders zou zijn vandaag en dat zou ook blijken.
Op andere stukken van het parkoers werd heel veel gevangen. Om het helemaal perfect te maken, vooral op mijn favoriete 430 en 440 nummers werd veel vis gevangen hoog in het water. Ook in het vak links van het onze werd veel meer gevangen dan bij ons. Dramatisch dus. Tsja, zoiets kan gebeuren.
Een erg wisselende week dus al met al met voor mij hele afwisselende resultaten ook. Op zo’n dramatische laatste dag deden mijn 3 vissen niet al teveel goeds voor het algemeen klassement natuurlijk. Ik duikelde naar de 15^e plaats in het eindklassement. Het festival werd gewonnen door Don Slaymaker. Ik las al over die man toen ik nog jong was en nog steeds is dit een absolute topvisser. Tweede werd Darren Bickerton en dit was voor de 4^e (!) keer. Beide vissers behoorden tot de vissers die hadden uitgerekend dat ze niet bij een sluis konden loten en daar niet vrolijk van werden. Hoe vreemd kan vissen toch zijn. Hun volgorde bleek deze week zelfs de beste volgorde te zijn met 7 vissers in de top 20.

 

29 April 2009

Kanaal door Voorne Festival dag 3

Al met al wordt er gemiddeld aanmerkelijk minder gevangen dit jaar op het kanaal. Begrijp me niet verkeerd, er zijn al prachtige vangsten geboekt met als hoogste gewicht tot op heden de 69 kilo van Arjan Klop op de eerste dag van dit festival, maar toch is het minder in de breedte en vandaag bleek dat helemaal. Vandaag werd er bijna overal gewoon slecht gevangen. Misschien heeft het ook te maken met de koude nachten en het iets afwisselende weer, of misschien is er wel gewoon iets minder vis dan tijdens voorgaande jaren. Nu zijn we hier ook wel erg verwend geweest moet ik zeggen.
Voor mijzelf werd het, mede dankzij Darren die zijn reputatie vandaag weer eens volledig waar maakte, een prima dag.
Darren lootte nummer 302 voor me en iedereen die het kanaal kent weet dat dit een topnummer is. Vandaag moest het gebeuren! Hier is gewoon bijna altijd veel vis dus ik zou goede zaken kunnen doen voor het algemeen klassement.
Na een erg moeizaam eerste gedeelte van de wedstrijd kreeg ik de vissen wat beter ‘aan de praat’. Tijdens het vissen dacht ik dat het allemaal niet goed genoeg was voor deze plaats totdat ik hoorde hoe slecht er overal werd gevangen. Ik besloot daarna om niks te forceren en alles in het net te krijgen zonder gekke dingen te doen. Dat bleek een wijs besluit. Tijdens het laatste uur kon ik het verschil maken toen ik beet begon te krijgen op de korte afstand die ik had aangevoerd. Aan het eind van de wedstrijd had ik zo 32 brasems bij elkaar gevangen en die wogen 45600 gram. Dat was vandaag genoeg om de gehele wedstrijd te winnen en uiteraard maakte ik ook een mooie sprong voorwaarts in het klassement. Ik stond daar op de 4^e plaats. Wel moest ik de laatste dag naar een op papier minder vak maar goed.
Inmiddels zag ik aankomen dat de zaken zich wel heel apart begonnen te ontwikkelen. De vissers die niet bij een sluis konden loten stonden allemaal vrij hoog in het klassement en bovendien moesten zij de laatste dag naar een stuk parkoers waar nu best wel eens goed gevangen zou kunnen worden.

 

28 April 2009

Kanaal door Voorne Festival dag 2

We moeten tegenwoordig iedere dag van visplaatsen verwisselen bij onze wedstrijden. Alleen op die basis krijgen we een vergunning. Geen probleem op zich, het maakt alleen het organiseren van een zo eerlijk mogelijke wedstrijd een nachtmerrie. Verschillende vissers hadden uitgerekend dat zij deze week, vanwege hun sectorvolgorde niet bij een sluis konden loten. Ze hadden daarin volledig gelijk overigens. Men was daar uiteraard niet vrolijk over, maar ook nu weer zou blijken wat een vreemde sport dat wedstrijdvissen toch kan zijn soms. Later meer daarover.
Vandaag lootte Darren nummer 451 voor me. Op zich geen super slecht nummer maar eigenlijk iets te ver van de staartplaatsen die altijd uitstekend zijn.
Ik heb al eerder geschreven over de 430 nummers op dit kanaal en mijn angst daarvoor. Eigenlijk moet ik daar dit gehele stuk van het kanaal van maken. Op de een of andere manier gaat het hier bijna altijd helemaal mis voor me. Meestal vang ik er niks of weinig en als ik er al wat vang dan is het op de staart en bij het begin van het vak veel beter.
Ook vandaag was hierop geen uitzondering. De vissen aasden werkelijk totaal niet. Er was gewoon heel weinig vis aanwezig daar. Ik ving 3 vissen! Dat was het. Nu ving niemand er echt veel maar 3 vissen was wel erg weinig. Op zulke momenten help ik mezelf ook niet echt doordat ik er vol voor ga. Ik voer en vis om een goed gewicht bij elkaar te krijgen. ‘Sprokkelen’ heeft niet echt veel zin bij een gewichtsfestival waarbij je weet dat je grote gewichten nodig hebt om ‘mee te doen’. Tsja, dan krijg je wel eens het deksel op de neus op dit soort dagen. Vandaag heb ik zeker voor de omstandigheden teveel gebracht. Zowel aas als voer. Ook vraag ik me steeds meer af of het niet beter is op dit gedeelte van het kanaal om wat donkerder lokaas te gebruiken. Het water was vandaag kraakhelder. Het is vreemd maar dat is alleen op dit gedeelte. 50 nummers naar links is de kleur volledig anders.
Een slechte dag al met al. Zelfs op de staartnummers was niet best gevangen. Op andere gedeeltes van het kanaal was wel aanmerkelijk beter gevangen. Niet best dus al met al.

 

27 April 2009

Kanaal door Voorne Festival dag 1

Vandaag was dus het begin van het grootste van de 3 festivals die we aan die water organiseren. Groot is eigenlijk een beetje betrekkelijk want de wedstrijd is niet meer zo groot als ie ooit was. 76 deelnemers waren er, waarvan 53 Engelse wedstrijdvissers.
Het format van dit festival is heel simpel en hetzelfde als dat van de eerste week. Voor iedereen worden de gewichten opgeteld van de 4 wedstrijddagen en het hoogste gewicht wint. Het enige verschil met de eerste week is dat je nu je slechtste resultaat niet mag wegstrepen.
Voor deze wedstrijd komen er altijd enkele echte topvissers uit Engeland over en zo was het ook nu.
Al zolang wij de wedstrijd organiseren en al zolang hij komt pakt Darren Bickerton (een van die Engelse toppers) altijd mijn nummers tijdens deze week. Ik doe dat bewust omdat op deze manier het altijd zonneklaar is dat er niet wordt gesjoemeld. Bovendien staat Darren bekend als een van de beste `loters` ‘on this planet’ zoals ik altijd van de Engelse deelnemers hoor. Ik moet zeggen dat hij de afgelopen jaren ook fantastisch heeft geloot, maar helaas voor mij was dat meestal voor zichzelf. We hebben er al vaak over gelachen samen.
Vandaag was echter alles anders. Wat pakte Darren voor me? Nummer 367! Vlakbij de sluis en het nummer waarop Patrick Broekhuizen vorige week naast me had gezeten toen ik 64 kilo ving. Dit was natuurlijk een schitterende kans op een heel goed begin van het festival.
Nadat ik vorige week bijna op hetzelfde nummer had gezeten dacht ik dus precies te weten hoe ik alles moest gaan aanpakken. Wel was het weer nu heel anders maar er is daar gewoon bijna altijd veel vis.
De wedstrijd verliep nu heel anders. De vissen aasden ook volledig anders en vooral ook veel slechter. Uiteraard had ik ook nu goede hoop om kort veel vis te vangen. Ik ving er daar niet een! De vissen die ik ving kwamen allemaal van 11 meter. Het ging eigenlijk uiterst moeizaam allemaal. Ik eindigde de wedstrijd met 38660 gram. Niet slecht natuurlijk, maar toch minder dan waarop je hoopt op deze plek.
Ik was er al bang voor en mijn gedachten klopten precies. Op andere plaatsen was ook redelijk goed gevangen en ik was ongeveer 7^e in de wedstrijd. Ook in de sector waren er enkele mensen die net wat meer gewicht vingen dan mij. Geen prijs dus vandaag. Ik viel overal net buiten. Van de goede kant bekeken, ik had toch aardig wat gewicht verzameld dus een slechte start was het nu ook weer niet.

 

23 April 2009

Kanaal door Voorne Clubman Festival Dag 4

Ik schreef dus al dat ik erg laat weg was van de waterkant de voorgaande dag. Nadat alles was geregeld voor wat betreft de vergeten spullen moest ik ook nog de borden gaan plaatsen voor de volgende dag. We gingen weer terug naar de veel beviste plaatsen rondom de grote sluis. Het was dus al laat toen ik de borden plaatste.
Wie schetst dan ook mijn verbazing toen ik de volgende morgen toen ik de vlaggen ging plaatsen 5 vissers op het parkoers zag zitten. Een fantastisch begin van de dag dus.
De een of andere asbak had het nodig gevonden om een van de geplaatste borden af te breken en in het water te gooien waardoor die vissers daar op de visplaatsen waren gaan zitten. Zij konden er ook niks aan doen.
In het verleden heb ik daar al meer problemen gehad. Zolang we deze festivals organiseren gaan er al de wildste geruchten rond in het 'wereldje' hierover. Altijd natuurlijk van mensen die je nooit tijdens die wedstrijden aan de waterkant tegenkomt en die zelf nooit ook maar iets zelf organiseren. Altijd commentaar en gezever en zelf nooit iets doen. Ziek word ik er altijd van.
Ik kan natuurlijk niemand beschuldigen, maar als ik die borden laat plaats en ik ben weer vroeg terug aan de waterkant dan lijkt het me het meest waarschijnlijk dat dit bord is weggebroken door een 'collega-visser'. Zo druk langs het kanaal is het verder niet op een doordeweekse dag.
Gelukkig waren de vissers die er zaten superbegripvol. Iedereen was bereid om een andere plaats te zoeken hoewel dit natuurlijk altijd een probleem is als men al heeft aangevoerd. Ik bedoel, wie heeft er genoeg lokaas bij om nog eens aan te voeren?
Ik kan dan ook de eikel die dit geintje heeft geflikt van harte feliciteren. Hij is er in geslaagd om niet alleen mijn dag te vergallen maar vooral ook die van die arme vissers die op die plaatsen zaten. Hartstikke bedankt! Ik hoop dat je krijgt wat je toekomt!
Ik bleef daarna aan het water omdat ik geen reserveborden bij had. Mijn nummer zou wel iemand meebrengen en dat gebeurde ook.
Je zult altijd net op zo’n dag zoiets zien. Loek de Bruin had voor me geloot en dat had ie uitstekend gedaan. Hij bracht me nummer 368, links naast de sluis, en een nummer waarvan je alleen maar kunt dromen. Ik besefte onmiddellijk dat het allemaal nog heel raar kon lopen vandaag want ook de weersomstandigheden waren absoluut perfect.
Ik moest er volledig voor gaan vandaag want ik stond redelijk ver achter op de leiders. Ik besloot om op 2 afstanden te vissen. Op 11 meter en ook kort op 5 hengeldelen. Ook besloot ik om op deze plek meer maïs te voeren.
In tegenstelling tot de andere dagen hoefde ik nu niet lang te wachten. Na 20 minuten had ik al 7 vissen, allemaal in de bek gehaakt. Daarna kreeg ik een periode alleen maar lijners. Ook ving ik zo enkele gehaakte vissen. Links naast me vingen zowel Patrick Broekhuizen als Willem van der Helm al vrij vroeg in de wedstrijd enkele vissen kort. Ook ik ving er daar op een gegeven moment 2. De gehele wedstrijd ging het zo door. Regelmatig een vis. Het probleem was alleen dat ook met name Patrick heel goed ving. Vrijwel de gehele wedstrijd lag ik enkele vissen achter op hem. Naarmate de wedstrijd vorderde voerde ik steeds meer op de korte afstand. Bolletjes voer, losse casters en maïs, van alles ging erin. Ook ver ving ik nog vis. Ik wist al met al dat ik goede zaken aan het doen was in het festival. Toen er nog minder dan een kwartier te gaan was besloot ik, met een vis in m’n hand die ik op de verre afstand had gevangen, dat het tijd was voor een laatste poging kort. Dit was de enige manier om Patrick nog in te halen zo dacht ik. Ik ving met een maïskorrel nog 7 brasems. Meer dan 10 kilo in amper 10 minuten. Een prachtig slot.
Ik bleek inderdaad Patrick nog te zijn gepasseerd. Hij had ruim 55 kilo, ik uiteindelijk ruim 63 kilo, let wel in 4 uur vissen! Wat een prachtige wedstrijddag.
Al met al won ik vandaag de wedstrijd en in het algemeen klassement werd ik nog tweede. Willem van der Helm won het eindklassement met ruim 105 kilo en uiteindelijk maar met anderhalve kilo meer dan mijn eindtotaal. Een prima winnaar van een prima verlopen festival verder.

 

22 April 2009

Kanaal door Voorne Clubman Festival Dag 3

Vandaag gingen we terug naar het stuk tegenover het grote gemaal, de lage 300 nummers. Je kan daar normaal gesproken het best loten op een zo laag mogelijk nummer. 301 tot en met 305 is ideaal en ook op de hoogste nummers kun je vaak goed vis vangen. Hier weet je het echter nooit. Zelfs op de mindere plaatsen kan je op een goede dag gigantisch vangen.
Niet vandaag echter. Ik lootte 321 en dat was ook nog eens het binnenste nummer van het staartvak. Ook nu weer leek het wel alsof er in het begin totaal geen vis aanwezig was. Geen lijners, geen beten, niks. Meer dan een uur moest ik wachten op mijn eerste aanbeet en het verbeterde ook niet echt naarmate de dag vorderde. Ik ving vandaag 13840 gram en dat is geen gewicht waarmee je in dit festival potten breekt.
Het was eigenlijk opvallend slecht vandaag. Net 28 kilo was voor Willem van der Helm genoeg om de dag te winnen. Dat klinkt misschien wat oneerbiedig, toch meen ik wat ik zeg. 28 kilo is natuurlijk geen slecht gewicht maar toch verwacht je in deze tijd van het jaar eigenlijk het dubbele op dit kanaal, zeker op de 3^e dag van zo’n festival.
Ik dacht dat ik alles al eens beleefd had in het vissen maar wat er nu gebeurde slaat alles. Ik ben iedere avond als laatste weg van de waterkant omdat ik ook moet wegen na afloop. Toen ik eindelijk weg kon en ik de vlaggen en de borden ging ophalen stond er nog een compleet set vismateriaal. Foudralen, tassen, leefnetten, viskist, alles. Alles stond langs de waterkant op een visplaats met aan de andere kant van de weg een woonhuis. Ik dacht dus eerst dat die visser, ik kon wel zien dat het een van de Engelse deelnemers was, daar naartoe was gelopen. Niet dus. Tsja, wat denk je dan? Pat, de medeorganisator was eerst ook nog niet te bereiken. Ik ben toen eerst maar eens gaan kijken bij de omliggende steigers. Ik dacht echt dat er misschien iemand onwel was geworden of zo en in het water gevallen. Gelukkig bereikte ik even later Pat die ook alle uitslagen had. Hij kon dus opsporen wie er had gezeten. Wat was er gebeurd? De goede man die op die visplaats had gezeten had op de een of andere manier gewoon vergeten om zijn eigen spullen in te laden! Totdat hij door Pat werd gebeld had hij er blijkbaar ook nog steeds niets van gemist! Jawel, t kan allemaal.
Even later kwam die man alsnog z’n spullen ophalen. 100000 excuses bood hij aan en hij wilde meteen mij omhelzen en betalen voor al het ongemak. Ik had 'saved his life', zei hij. Ik kon er wel mee lachen en was allang blij dat er niks echt mis was. Dat omhelzen leek me nu niet echt zo’n geweldig idee en ik wilde natuurlijk ook geen geld.  Toen werd hij nog bijna boos ook. Nu zamelen wij aan het einde van alle festivals altijd geld in via een loterij voor S.O.S. Kinderhulp waarvoor wij zo altijd een schitterend bedrag 'ophalen' trouwens. Het eerste geld hiervoor stortte hij dus zovast in de 'pot'. Alles kwam dus toch nog goed. Ik kan er alleen maar niet bij hoe iemand werkelijk al zijn visspullen aan het water kan laten staan. Ikzelf heb ook wel eens wat laten liggen maar alles? Dat kan ik me niet voorstellen.

 

21 April 2009

Kanaal door Voorne Clubman Festival Dag 2

Vandaag gingen we naar een heel goed stuk van dit kanaal. Er zouden vandaag zeker grote gewichten gevangen gaan worden. Het was dus zaak om dat zelf ook te doen in een festival dat wordt beslist op totaalgewicht (over de beste 3 uitslagen van de week). Alle nummers rondom het gemaal zaten in het parkoers. Daar moest je eigenlijk loten. Voor mij werd het nummer 381, teleurstellend. Te ver vanaf de sluis om echt mee te doen, maar goed.
Ik ving 22 kilo, een goed gewicht eigenlijk daar. Ik dacht er eigenlijk de sector mee te winnen maar Willem van der Helm ving net 300 gram meer.
Dit was echter lang niet zoveel als de 54 kilo die Marchel Taal ving en waarmee hij de wedstrijd won. Er waren vandaag wel meer goede gewichten. Geen beste dag dus al met al voor mijn eigen klassement.
Het vreemde vandaag was dat er in het begin totaal geen vis aanwezig leek te zijn. Het duurde bijna een uur voordat ik het eerste 'teken van leven' kreeg. Ik durfde nu niet meer met al teveel los aas te werken. Ik gebruikte wel los aas maar dan via een baitdropper. Ook wierp ik regelmatig wat vastere voerbolletjes. Dit alles met als gedachte dat als de vissen zouden komen dat ze dan wel op of bij de bodem moesten gaan azen.
Niets leek eigenlijk te werken tot het laatste uur. Toen verbeterde de situatie. Het laatste half uur was eigenlijk gewoon redelijk goed maar dat was dus een beetje te laat.

 

20 April 2009

Kanaal door Voorne Clubman Festival Dag 1

Voor de dertiende keer organiseer ik samen met een Engelse kennis van me dit festival. Het format van deze wedstrijd is apart maar erg eenvoudig. Om iedereen zo lang mogelijk een kans te geven op een goede uitslag is er iedere dag een open loting en wordt het resultaat bepaald door de 3 beste gewichten van iedereen over de 4 wedstrijddagen. Je kunt dus bij wijze van spreken alle 4 de dagen op kop loten.
Ik verwachtte veel van de vangsten. Er waren zojuist twee Topcompetities gevist waarbij erg goed was gevangen. De persoon waarmee ik de wedstrijd organiseer, Pat Mc Evoy, won vandaag met ruim 37 kilo. Zelf was ik 2^e in mijn vak met precies 19 kilo. Daarmee bleek ik 8^e Overall te zijn. Ongelooflijk hoeveel vissen er vandaag op de plaats waren. Ik kreeg ze echter na een goed begin totaal niet meer aan t azen. Ik heb zoveel lijnzwemmers gehad vandaag, niet normaal! Erg frustrerend ook moet ik zeggen.
Eigenlijk maakte ik een klassieke 'misser' vandaag. Ik stapte af van mijn gebruikelijke vismanier daar. Mijn buurman leek steeds meer vis op de plaats te krijgen na 2 uur vissen en bij mij leek het wel een tijdje 'dood' na een redelijk begin.
Ik ging de zaken anders aanpakken dan ik daar gewend ben met veel los aas bijwerpen en veel losse voerbolletjes om wat meer vis aan te lokken. Nou dat lukte perfect moet ik zeggen. Ze kwamen wel maar ik heb ze overal gehaakt, behalve in de bek. God weet hoeveel gehaakte vissen dus die je natuurlijk ook vaak verspeelt.

 

13 April 2009

Rotte Rotterdam Koppel

Ik had al twee jaar niet meer op de Rotte gevist. Wat kunnen tijden toch veranderen. Nog maar enkele jaren geleden was dit mijn favoriete water. Ontelbare wedstrijden heb ik er gevist, groot en klein, en bijna altijd was t er prachtig vissen met de vaste stok. Veel vis was er altijd te vangen. Mooie voorns soms en bijna altijd blieken. Op sommige plaatsen werden er dan ook grote brasems gevangen met de feeder.
Ik had al gehoord dat tegenwoordig alleen die brasems er nog zitten. Vrijwel alle kleine vis is verdwenen. Hoe is zoiets in godsnaam toch mogelijk in zo’n korte tijd?
Ik viste vandaag met Jack Valkenburg en ik moet zeggen dat hij een prachtig nummer voor ons lootte zo op het oog, net voorbij de molen. Zeker een plaats met mogelijkheden.
Aan de waterkant bleken we te zitten op hetzelfde nummer waar ik enkele jaren geleden volgens mij tijdens dezelfde wedstrijd bijna 19 kilo blieken ving met de vaste stok en daarmee tweede werd. Hoe anders was het nu.
We zagen enkele vissen springen en ik kon het niet nalaten om een vaste stok uit te pakken. Ik zou er echter geen enkele beet mee krijgen. De nadruk zou echter liggen op het feederen aan de overkant, enkele meters uit de oever. We besloten om dat beiden te doen.
Het werd een lange zit. Tezamen vingen we 9 vissen en verder gebeurde er ook eigenlijk weinig. Die 9 vissen waren wel tezamen bijna 14 kilo zwaar. Mooie vissen dus, zeker voor op de Rotte. Toch bleken ze nog niet groot genoeg. Naast ons hadden Willem Pantzier en Leo Koot 8 vissen maar die wogen wel bijna 15 kilo!
Zij werden daarmee tweede, wij derde in het vak. Voor Willem Pantzier zal dat niet zijn mee gevallen. Meestal wint ie de gehele wedstrijd als ie naast me zit!
Al hetgene dat ik schreef over vandaag was echter in een keer niet meer belangrijk toen ik na de wedstrijd terug belde naar de gemiste oproep van tijdens de wedstrijd. Henk van Zon had me gebeld. Hij viste die dag een wedstrijd in Willebroek in België en het leek me niet normaal dat hij me had gebeld tijdens zijn wedstrijd. Henk had verschrikkelijk nieuws. Theo van Beek was aan de waterkant daar overleden net voor het begin van de wedstrijd. Ongelooflijk.
Ik kende Theo al zolang ik vis. In mijn beginjaren als visser visten we heel veel samen met ook nog Cor Aarts. Bloedfanatiek waren we. Als de wedstrijd voorbij was en het was mogelijk dan werd er later op de dag nog gevist op de Bredase singels. Prachtige tijden waren dat.
Later stopte Cor met wedstrijdvissen en ging zich concentreren op het vangen van (grote) snoeken. Theo viste de laatste jaren meer in België dan in Nederland. Wel hielden we altijd contact.
De woensdag voor zijn dood stond hij plotseling in de deuropening van m’n 'visschuurtje' toen ik lijnen aan het maken was. 'Zozo Jan' klonk het. Ik verschrok me rot zo uit het niets. Typisch Theo. Echt een prachtmens, en iemand die echt een van de 'diehards' was in onze sport. Enkele minuten bleef hij maar. Hij wilde niet eens koffie. Even wat 'lullen' over het vissen en de wedstrijden van het komend weekend, even lachen over wat dingen uit het verleden, en weg was hij weer. Heeft dat nu zo moeten zijn? Hij kwam nooit zo maar midden in de week.
Men zegt dat dit soort dingen steeds vaker gebeuren naarmate je ouder wordt. Het zal wel. Ik ben er in ieder geval niet goed van.
Theo, rust in vrede!

 

12 April 2009

Kanaal door Voorne Hellevoetsluis

De afgelopen weken heb ik door allerlei beslommeringen weinig gevist. Een weekend Visma en een weekend een clubwedstrijd bekeken. Gelukkig is t nu weer tijd om m’n hengels weer eens vast te pakken. Twee wedstrijden in twee dagen stonden er op t programma.
Eerst een wedstrijd op een van m’n favoriete wateren in deze tijd van t jaar, het Kanaal door Voorne. Letterlijk honderdduizenden brasems komen hier paaien vanuit het Haringvliet, althans dat is de theorie. Zelf denk ik dat er zeker veel vis binnen komt maar dat er ook heel veel vissen tussen zitten die gewoon op dit water leven. Hoe dan ook, je kunt hier prachtige wedstrijden vissen in het voorjaar.
Ik had er echt zin in vooraf. Dat veranderde al snel toen ik geloot had. Ik heb daar altijd een soort van angst om in de '430 nummers' te loten. In de laatste jaren heb ik daar zowat ieder nummer al wel eens gehad. Er is daar meestal weinig eer te behalen. Ik wil overal dan ook zitten als t maar niet meer daar is. Waar lootte ik dus, jawel nummer 435. Zeker nu vroeg in t voorjaar, terwijl er nog niet veel is gevist op het kanaal, had ik er weinig hoop op.
Bijna 4 uren later vond ik t tijd om in te pakken. 1 vis was m’n totaal van de dag. Om me heen had iedereen tussen de 1 en 3 vissen. Meer zat er dus niet in. Zo kansloos als kansloos maar kan zijn. Snel vergeten.

 

22 Maart 2009

Memorial Marcel van den Eynde Ostallato Italië

Wat had ik graag geschreven over mijn persoonlijke resultaten in deze wedstrijd maar dat zal niet meevallen. Ik deed namelijk zelf niet mee. Toch wil ik dit de lezers niet onthouden. Waarom? Ik heb echt een van de mooiste wedstrijden gezien die ik ooit heb 'meegemaakt'.
Al sinds vele jaren is er een bijzondere band tussen de Van den Eynde familie en de Tubertini familie, jawel die van de visproducten.
Gabriele Tubertini, de oprichter van het Tubertini bedrijf en Marcel van den Eynde waren vele jaren persoonlijke vrienden. Ik kan dat nu perfect begrijpen ook want Gabriele Tubertini bleek echt qua persoon 'als twee druppels water' hetzelfde type persoon te zijn zoals ik Marcel altijd heb gekend.
Ik had al langer begrepen dat er in Italië een memorial-wedstrijd zou worden georganiseerd ter nagedachtenis aan Marcel, die daar altijd enorm populair is geweest. Op 22 maart was het dan zover. Ik moet zeggen dat ik erg nieuwsgierig was om te zien hoe men daar zoiets aanpakt.
Italië is gewoon echt het beloofde land op wedstrijdvisgebied. Ik wist dat al maar nu heb ik het in levende lijve mogen meemaken. Bovendien vinden er daar voor de sport hele positieve ontwikkelingen plaats.
Het is nog maar 4 jaar geleden, het was na het Europees Kampioenschap in Rieux Frankrijk, dat ik sprak met de Italiaanse coach. Zijn team was op een enorm teleurstellende 15^e plaats geëindigd en hij vertelde me dat Italianen totaal geen mogelijkheden hadden om op brasem te vissen in hun land.
We zijn nu dus 4 jaar verder en ik ben in die tijd enkele malen in Italië geweest bij wedstrijden waar het me opviel dat er nu wel wat brasem te vangen viel. Ik weet nu wat er is gebeurd. In de rivier de Po zijn brasems terecht gekomen. Deze rivier 'voedt' heel veel kanalen en andere rivieren in Noord-Italie. Wat is er nu gebeurd? In record-tempo hebben deze vissen zich overal naartoe verspreid. Ook het warme klimaat helpt daarbij natuurlijk, de vissen groeien daardoor gewoon sneller.
De Italiaanse wedstrijdvissers beschouwen inmiddels de brasem als een van de belangrijkste vissoorten op hun wateren. Logisch ook. Er zitten nu meer brasems en blieken dan in heel West Europa tezamen volgens mij. Ongelooflijk gewoon hoe snel dat dit allemaal veranderd is.
Ostellato is een water waarop ik zelf nooit heb gevist maar wat me altijd heeft gefascineerd. Als fanatiek wedstrijdvisser ben ik altijd bijzonder geïnteresseerd geweest in wat er elders in Europa allemaal gebeurt in ons wereldje. Ik kreeg dan ook al heel lang geleden vistijdschriften uit Italië. In die tijdschriften werd altijd omschreven hoe de vissers daar grote carassio’s zo’n beetje tussen de rietstengels van de overzijde van het water weg vingen. Dat gebeurde altijd met matchhengels en hele zware dobbers. Moet ook wel want het water is zo tussen de 50 en 60 meter breed.
Er blijkt daar zo’n 5 jaar helemaal niet meer gevist te zijn bijna. De carassio’s waren weg en er kwamen geen andere vissen voor in de plaats. Totdat dan de 'brasemexplosie' ook dit water bereikte.
Ostellato zou in Nederland kunnen liggen. Het is daar een vlak stukje Italië, niet ver van de Adriatische Zee in de buurt  van Rimini. Met een beetje verbeelding zou je het zo kunnen vergelijken met het Zijlanaal B in Noord-Holland. Er zit alleen zeker 10 x zoveel vis.
Er waren 360 deelnemers, er was niet meer plaats. De wedstrijd was volgeboekt binnen 3 dagen en er waren 1000 (!) aanvragen. Een week later zou bovendien op hetzelfde parkoers de 1^e wedstrijd van het Italiaanse Clubkampioenschap plaatsvinden wat daar het belangrijkste evenement van het jaar is. Alle topteams, en daarmee dus ook alle Italiaanse topvissers, waren dan ook aanwezig.
Ik heb echt mijn ogen uitgekeken. Zoveel vissers op een rij en ik kon er met de beste wil van de wereld niet een slechte of zelfs maar matige visser uitpikken. Wat een niveau! Daar kan zelfs het vissen in Engeland in de breedte op geen stukken na tegenop!
Natuurlijk volgde ik speciaal de echte topvissers en daarbij kwam het goed uit dat ik vrijwel meteen Ferruccio Gabba tegen kwam, een visser die ik altijd bijzonder heb bewonderd. Ferruccio werkt bij Tubertini als daar tijd voor is, jawel U leest het goed, en verder vist hij. Zulke dingen kunnen daar nu eenmaal.
De brasemvisserij is dus relatief nieuw in Italië en zo begreep ik dat men met name op het gebied van het gebruik van leem en lokaas in combinatie met muggenlarven (bijna op alle wedstrijden zijn muggenlarven verboden, net als bij ons) gigantisch aan het experimenteren is. Interessant was het dan ook om te zien hoe men daar de zaken aanpakt. Ik stond er het meest versteld van hoe weinig aas men eigenlijk gebruikte om toch veel vis te vangen. Misschien had het ermee te maken dat het de eerste grote wedstrijd van dit jaar was en dat men vooraf niet precies wist wat men kon verwachten. Feit was dat Gabba bijna 12 kilo ving op misschien 1 kilo lokaas (en voor de rest allemaal leem) en hooguit een halve liter muggenlarven. Ander aas heb ik niet het water zien in gaan.
Op veel plaatsen werd er trouwens ook met de matchhengel gevist, en met succes ook! Gemiddeld waren de blieken verder van de oever wat groter. Het bleek dat er niet overal een mooie bodem was om op te vissen met de vaste stok en daar kwam dan automatisch het matchen aan bod. Zo werden er heel wat goede resultaten behaald trouwens. Wat me daarbij opviel? Ik geloof niet dat ik langs het gehele parkoers ook maar 1 balletje dat werd bijgeschoten verder dan een meter van de dobber heb zien landen.
Hoe liep de wedstrijd af? Oltrarno Colmic, het team van Jacopo Falsini, won de wedstrijd. Vier vissers en, jawel, 4 vakoverwinningen.
Het team van Tubertini, het team dat ik had proberen te volgen daar, werd derde. Drie maal 2^e in het vak en eenmaal vijfde. Ook Gabba viste een 2. Hij werd verslagen met 150 gram verschil door iemand die de enige carassio ving die ik gezien heb die dag, wel een van 2 kilo trouwens.
Was men teleurgesteld? Welnee. Je kon duidelijk zien dat men in Italië gewend is aan teamwedstrijden. Het team kwam bij elkaar en besprak meteen de gevolgde tactiek en vooral de aanpassingen richting de teamwedstrijd van de week erna. Verder kon ik duidelijk zien dat men veel vertrouwen had richting de wedstrijd van de week erna. Wat dat betreft zijn alle vissers overal op de wereld precies hetzelfde.
Na de wedstrijd volgde een sobere maar daardoor juist indrukwekkende prijsuitreiking waarbij Michele van den Eynde de prijzen uitreikte. Precies de stijl waarvan Marcel hield. Wat een schitterend eerbetoon is deze dag geworden
Ik ben onder de indruk geraakt van de Italianen en hun manier van wedstrijdvissen. Tezamen met Engeland zijn zij toonaangevend in ons wereldje en ik begrijp nu wel waarom. In Engeland heeft men enkele unieke vissers. In Italië staat, nog meer dan in Engeland, het team voorop en is men in de breedte sterker.
Ik kon natuurlijk niet nalaten om nog even te informeren naar de uitslag van die 1^e wedstrijd voor het Italiaanse kampioenschap voor clubs van het weekend erna. Tubertini, het team met Ferruccio Gabba dus, won met uitsluitend vakoverwinningen! Ik was ervan overtuigd dat men een hele goede kans had om te winnen, maar dit is wel erg extreem.
In juni gaat dit team een van de tegenstanders zijn voor ons Spro-team bij de WK voor Clubs in Slowakije. Mijn voorspelling is dat wanneer men dit team weet te verslaan men minimaal een medaille wint en volgens mij ook nog eens de mooiste kleur!

 

14 Maart 2009

Oudenbosch Jachthaven Koppel

Na het verslag van de wedstrijd van vorige week zal het de lezers niet verbazen dat Jurgen en ik besloten om weer terug te gaan. Wel waarschijnlijk voor de laatste keer dit seizoen want er komen enkele weekends aan met andere verplichtingen. Er is inmiddels daar al begonnen met de aanleg van andere oevers. Blijkbaar krijgt de gehele haven daar een 'uplift'. We kunnen alleen maar hopen dat er ook in de nieuwe situatie vismogelijkheden blijven. Als we dat zouden kwijtraken dan is dat echt een kleine ramp.
Tijdens het vissen dacht ik echt dat we nu merkten dat het voorjaar nadert en dat de vissen aan het verdwijnen zijn. Tsja, als je dan toch weer de resultaten ziet bij de weging dan valt dat eigenlijk ontzettend mee.
Wij lootten nummer 1, normaal een prima plek. Zeker ook een plek met baars mogelijkheden bovendien.
Het werd een hele vreemde visdag eigenlijk. Gelijk na het begin begon iedereen volop vis te vangen. Bijna allemaal blieken zo te zien en niet al te groot, maar toch. Al na 10 minuten kreeg ik het gevoel dat het moeilijk zou worden. We kregen amper beet op de volle hengellengte en daar moesten toch normaal gesproken de vissen vandaan komen, toch zeker in het begin. Om een lang verhaal kort te houden, het lukte de eerste uren van de wedstrijd eigenlijk voor geen meter. Wel vingen zowel Jurgen als ik enkele mooie baarzen, echte bonusvissen vandaag.
Langzamerhand begonnen we op 5 delen wat voorn te vangen. Enkele hele mooie voorns maar over het algemeen toch gemiddeld niet al te groot. Het was echt zoeken. Zelfs pal tegen de oever vingen we enkele voorns. Wat we ook probeerden, op volle hengellengte vingen we vrijwel niks. Ik probeerde nog om opnieuw wat voer te cuppen. Geen gebruikelijke tactiek maar we hadden toch niks te verliezen daar. Even later gelijk 3 blieken en weg was het weer. Vandaag moest het echt komen van kortbij vissen. Hoe het kan is me een raadsel maar de laatste 10 minuten van de wedstrijd konden we kort niet snel genoeg ingooien zoveel vis was er ineens. Eigenlijk dachten we weinig kans te maken op een prijs bij het eind van de wedstrijd. Toch bleek even later dat we het vak zelfs wonnen met 16800 gram. Bijna uitsluitend voorn en natuurlijk de bonusbaarzen die vandaag gewoon het verschil maakten. Er waren enkele koppels in ons vak die we net wisten te verslaan. Wat opviel was dat zij zeker 80% blieken en kolbleitjes in hun netten hadden.
Het andere vak, en daarmee de wedstrijd, werd gewonnen door Jack Valkenburg en Arjan Klop met ruim 26 kilo. Wij werden dus 2^e en dat was meer dan wat we hadden kunnen hopen. Een vreemde sport dat wedstrijdvissen!
Ik zou graag wat meer wedstrijdverslagen te schrijven hebben maar ik mis dit jaar, voor het eerst sinds het bestaan van die wedstrijd, de John Kooy 4-daagse. Tja, dan blijft er niet veel te vissen over in deze tijd van het jaar.
Op zich jammer maar dan is er in ieder geval weer wat tijd om nieuwelingen in de sport wat te begeleiden. Ik vis zelf natuurlijk graag maar ik moet zeggen dat ik daar ook veel plezier aan kan beleven.
Ik heb al enkele keren mogen meemaken inmiddels dat zo iemand daardoor echt aantoonbaar veel beter gaat vissen. Dat is ook logisch natuurlijk. Jonge mensen leren nu eenmaal ontzettend snel. Wel is het belangrijk dat iemand hen wat dingen 'aanreikt' waarmee ze aan de slag kunnen.
Ik heb zelf het geluk gehad vroeger dat ik enkele mensen heb ontmoet die me echt verder geholpen hebben en die het ook hun verantwoording vonden om dat te doen. Dat ben ik nooit vergeten en dan is het niet meer dan logisch dat ik nu probeer om hetzelfde te doen met nieuwe jonge vissers en jawel tegenwoordig ook steeds meer vissters!

 

7 Maart 2009

Oudenbosch Jachthaven Koppel

Ik sta er versteld van de laatste tijd hoe vaak ik aan de waterkant, of waar anders dan ook ik me vertoon in 'hengelsportkringen', wordt herinnerd aan deze geschreven stukjes. En ook nog eens echt niet alleen door mensen waarmee ik vaak vis of zo. Ik heb de laatste weken verschillende 'dingen' gedaan overal in Nederland en er was geen avond bij of iemand begon er wel over. Het blijft me verbazen. Het idee was om wat extra 'service' te bieden voor de bezoekers aan onze JVS website en we hebben daar verder nooit extra ruchtbaarheid aan gegeven. Ik vroeg me ooit af of ik niet voor niks aan het schrijven was. Nou mooi niet dus. Prima!
Vandaag weer een koppelwedstrijdje in die prachtige Jachthaven van Oudenbosch. Dit is een van de weinige visplekken in Nederland die ik ken waar de visserij alleen maar beter lijkt te worden. De situatie is er dan ook ideaal als je erover nadenkt. Gezien vanaf de rivier de Mark, waar de jachthaven mee in open verbinding is, loopt er een kanaaltje van zo’n 2 kilometer lang wat 'dood' loopt tegen het centrum van Oudenbosch. Bewoond gebied dus waar het vooral ook veel te druk is voor aalscholvers. Ik heb er daar dan ook nog nooit een gezien.
Het vissen daar is wat anders dan in de gemiddelde jachthaven. Het heeft eigenlijk wel iets weg van het vissen op een kanaal. Je vist ook vaak op 11 of tegenwoordig zelfs 13 meter. Uiteraard probeer je dan daarbij ook wel de vis op een kortere afstand te vangen. De gehele winter ging dit erg moeizaam, de laatste weken echter gaat dit aanmerkelijk beter. Tot slot zijn er dan nog de baarzen waarop je kan vissen 'tegen het leefnet'. Er zitten er niet zo heel veel maar ze zijn wel erg groot zoals we vandaag aan den lijve mochten ondervinden.
Jurgen Spierings, mijn koppelmaat vandaag, en ik vingen er 11 die tezamen ongeveer 8700 gram wogen. De grootste was zeker meer dan 1 kilo!
Dat op zich was al iets bijzonders maar daar bleef het niet bij. We begonnen op volle lengte te vissen. Daar lagen de blieken echt op ons te wachten vanaf het begin. Na al een uur ging dat steeds wat moeizamer maar langzamerhand kwamen er steeds meer voorns. Niet verkeerd want gemiddeld wegen die zelfs nog iets meer. Ook op de kortere afstand vingen we al snel, kortom een bijzondere visdag. We eindigden de wedstrijd met 38130 gram waarmee we het vak en ook de wedstrijd wonnen. Bijna 30 kilo dus aan voorn en blieken waarvan de grootste misschien 450 gram weegt! Waar maak je zoiets mee?
Overal was er veel vis gevangen. Heel wat koppels vingen 20 kilo of meer! Is dat prachtig vissen of niet?

 

28 Februari 2009

Oudenbosch Haven Koppel

Nu het ijs helemaal is verdwenen en het weer gewoon een stuk zachter is geworden zien we pas echt wat voor een fantastische haven dit eigenlijk is. Op carnavalsmaandag was er door verschillende koppels 30 kilo en meer gevangen, uniek gewoon, en ook zeldzaam goed voor deze haven.
Je vangt hier zelden of nooit een echte brasem. Altijd vang je zowel voorns als blieken en bijna altijd kom je uit op een gemiddeld gewicht per vis van zo’n 300 gram. Prachtige vissen om te vangen dus. Je moet ook echt vissen voor iedere vis. Het is geen simpel takelwerk. Vooral voor de blieken moet je echt precies vissen, en je materiaal moet ook gewoon kloppen anders verspeel je veel teveel vissen. Een ‘zachte’ nr 6 (1 millimeter) werkt voor mij prima, sommige vissers vissen nog dunner. Het gaat natuurlijk niet alleen om de dikte elastiek die je gebruikt maar ook de lengte ervan is belangrijk.
Vandaag viste ik met Jurgen Spierings en het werd een heerlijke visdag. Ik mag altijd graag fanatieke vissers zien vissen en als ik een fanaat ken dan is het wel Jurgen. Ik was bang dat ie de eerste vis levend ging opeten.
Serieus, we hebben alle twee heerlijk gevist en de gehele wedstrijd goed gevangen. Ook hier was het een echte wedstrijd, een echte strijd met vaak hele kleine verschillen. Ik wilde nu wel eens precies weten wat we vingen en had de teller heel de dag erbij. We vingen 96 vissen + nog enkele kleine visjes die ik niet telde, en dat was bij elkaar 31500 gram, ook nu hetzelfde gemiddelde gewicht per vis dus ongeveer. Ik was nog vergeten te vermelden dat we ook nu weer onder dezelfde boom zaten, op dezelfde plaats dus als mn plaats van de week ervoor. Ook Jurgen heeft daar nu kennis mee gemaakt en ook hij heeft enkele souvenirs in de takken achter gelaten.
De eerste 40 vissen waren bijna allemaal blieken, daarna vingen we nog vrijwel uitsluitend prachtige grote voorns. Was het genoeg om te winnen? Nee hoor. Weer een 2^e plaats. Gewonnen werd met ruim 34 kilo. Een prachtig net vis met daartussen zo’n 10 tot 12 kilo prachtige grote baarzen, allemaal gevangen vlak tegen de oever!! Is dat schitterend of niet?

 

22 Februari 2009

Oudenbosch Jachthaven

Ook hier was eindelijk het ijs weg. Meestal vissen we koppelwedstrijden hier maar vandaag visten we individueel. Dit was de eerste wedstrijd in een competitie die in het najaar wordt verder gevist.
Er was goed gevangen in de week, ik zag dan ook echt naar deze wedstrijd uit. Je kan hier echt mooie blieken en soms grote voorns vangen. Het water was niet al te helder vandaag en dat is vaak goed om blieken te vangen.
Het is onvoorstelbaar hoe vaak je op sommige wateren op dezelfde plekken terecht komt. In Oudenbosch heb je een plaats onder een grote boom (die inmiddels vol hangt met allerlei dobbers, waaronder ook al een kleine collectie van mijn dobbers), een prima plaats trouwens op zich, je moet er alleen niet te vaak een vis verspelen want iedereen kan zich wel voorstellen waarin dan je lijn terecht komt. Ik lootte nu toch zeker al voor de vierde keer hier. Bizar, maar goed.
De vissen beten uitstekend vandaag. Iedereen ving echt goed vis. Rechts van me werd helemaal goed gevangen maar aangezien ik op de laatste plaats zat aan de rechterzijde van mijn vak hoefde ik me daar niet te druk over te maken. Problematischer was dat ook naar links bijzonder goed werd gevangen zo ‘op het oog’.
Ikzelf? Ik had een hele vreemde visdag, maar de uitkomst was eigenlijk perfect. Ook ik begon vrijwel meteen goed te vangen net buiten de meerpalen die daar in het water staan. Ik ving in het eerste uur al 12 mooie vissen en ik verspeelde er ook nog enkele. Allemaal blieken trouwens. Dat ging zo nog even door en daarna viel ik ineens vrijwel volledig stil. Dat kan soms gebeuren daar, maar ik leek wel de enige die stil viel, iedereen bleef redelijk goed doorvangen. Ook hier zag de situatie er niet goed uit voor me na tweederde van de wedstrijd. Ik had ook een korte visplaats aangevoerd met maar 2 handjes lokaas, behoorlijk wat hennep en wat losse casters die ik ook iedere paar minuten was blijven bijwerpen. Hoe vreemd kan het dan gaan? Ik had ver weg, dacht ik, te intensief bijgeschoten en dat zag ik als reden waarom het op de verre afstand was mis gelopen.
Wat gebeurde er kort? Ik ving 1 vis, daarna geen beet meer. Weer terug ver, geen beet, terwijl ik dacht te zien dat er kort wat ‘spikjes’ van werkend voer waren te zien, normaal een teken van aanwezige vissen op de plaats. Weer kort gevist en gelijk weer 1 vis. Ik bleef nu iets langer volhouden en net op tijd voordat ik weer ver wilde proberen ving ik weer een vis. Noge even verder gevist en ineens ging het perfect. Ik begon, al in het laatste uur van de wedstrijd, de ene na de andere vis te vangen. Dikke vissen ook nog, waaronder enkele echte grote voorns. Ik eindigde de wedstrijd met 13200 gram, waarvan bijna de helft in de laatste 50 minuten gevangen waren. Hoe liep het af? Ik won het vak. Het scheelde ook nu niet veel maar het was net genoeg. Ik was hiermee 2^e in de wedstrijd. Mijn rechter buurman versloeg me met bijna 16 kilo overigens ruim.

 

21 Februari 2009

Huizen Haven Koppel

Het is niet te geloven! We konden toch nog een keertje vissen hier deze winter. Ik had me al bedacht dat het er helemaal niet meer van zou komen. Huizen is al sinds jaren een van mijn favoriete visplaatsen. Er is vrijwel altijd wel een aardig netje vis te vangen en bovendien zijn er regelmatig wedstrijden waarbij je echt kunt winnen met een (lichte) matchvisserij. Bovendien, ik lieg er niet om, gaat het vissen me daar gewoon vaak heel goed af.
Ik was erg benieuwd hoe de visserij zou zijn. Er moet daar heel lang ijs hebben gelegen, en als ik dan eens iemand sprak die er toch had gevist dan klonken de vangstberichten vrij onheilspellend.
Vandaag visten we trouwens een wedstrijd die werd georganiseerd door Hengelsportcentrum Nijkerk en hier is de matchhengel niet toegestaan. Geen probleem, ook met de vaste stok wordt er vaak goed gevangen
Toen ik ons nummer hoorde fronste ik mijn wenkbrauwen om eerlijk te zijn. Nummer 2! Vissers die daar nooit vissen zullen wel denken dat ik mijn verstand kwijt ben om niet blij te zijn met zo’n nummer, de vissers die er wel vaker vissen zullen beter begrijpen wat ik bedoel. Waar ook de lage nummers zijn uitgezet aan de linkerzijde van het parkoers, bij het begin van het parkoers daar is het vaak het slechtste gedeelte. Soms is daar zelfs geen beet te krijgen.
Simon van der Kolk, mijn vismaat, zou zich vooral gaan concentreren op de lange afstand, ik zou al hetgeen ‘daar omheen’ doen, en na de slechte ervaringen van de laatste wedstrijd daar beslisten we dat ik zelfs geen lange stok ging optuigen.
Gelijk aan het begin van de wedstrijd werd er vis gevangen, mooie voorns ook nog. Zelf hadden we een tragere start. We vingen wel, maar de voorns waren meestal niet al te groot en heel veel waren het er bovendien niet. Veel minder dan bij de buren in ieder geval, Klaas Duizer en Jan Janssen, die regelmatig mooie voorns vingen. Op nummer 1 zat trouwens niemand. We zaten dus op kop.
We bleven eigenlijk de eerste 3 uren van de wedstrijd doorkwakkelen. We vingen wel maar zeker niet voldoende, en bovendien werd het, voor iedereen, steeds moeilijker om vis te blijven vangen.
Ik viste werkelijk overal, tegen de balk naar links, 2 meter vanaf de balk, op 5 delen recht vooruit en ik had ook wat gecupt op ongeveer 8 meter, hoe dan ook in ieder geval ver weg van de plek waar Simon viste. Ik ving wat baarzen, maar niet al te groot. Toen ik daarvoor bijvoerde om er nog wat meer te vangen viel ik totaal stil, kortom het ging moeizaam. We kwamen eigenlijk al half tot de conclusie dat het nu vandaag toch echt een keertje fout ging lopen. Helemaal fout natuurlijk dat soort gedachten want ineens gebeurde het. Ik probeerde misschien wel voor de 10^e keer om nog een precies op de voerbolletjes te vissen die ik had gevoerd op 5 delen en ineens ving ik enkele mooie dikke voorns en daarna enkele kleinere. Simon cupte nog een keertje op zijn hengelafstand en voor we het wisten zaten we beiden eigenlijk ineens redelijk goed te vangen. Tussen de kleinere vissen door vingen we af en toe ook nog eens wat hele dikke voorns.
De wereld zag er ineens totaal anders uit want het was goed te zien dat op de meeste andere plaatsen de visserij alleen maar moeilijker was geworden.
Aan het einde van de wedstrijd wist ik dat het close was. Wij hadden in totaal 15450 gram en wat bleek? We wonnen ons vak gewoon! We versloegen verschillende koppels met klein verschil. Ik kreeg zelfs het idee dat we de hele wedstrijd hadden gewonnen maar dat was toch iets te optimistisch gedacht. Het andere vak werd gewonnen met bijna 17 kilo, en ook daar zaten de gewichten vlak bij elkaar. Dat maakt het vissen in Huizen vaak zo mooi. Het is altijd een echte wedstrijd.
Verder was deze wedstrijd nu echt het bewijs dat in het vissen echt helemaal niks zeker is! Allereerst de visplaats. Het is al vaak gebleken dat de plaats die we geloot hadden slecht was, alleen niet vandaag! We zouden bij wijze van spreken de strijd al bijna hebben opgegeven (maar toch echt wel niet helemaal) na 3 uur vissen, en dan ineens draait alles om. In het vissen is nooit iets zeker gewoon, en zo is het! Wel waren we superblij met deze 2^e plaats in het totaalklassement vandaag.

 

15 Februari 2009

Oudenbosch Jachthaven

Eigenlijk zouden we een competitiewedstrijd vissen in Huizen maar ook nu moesten we alles afgelasten. Dichtgevroren!
Ik had al bijna de moed opgegeven om ergens te kunnen vissen toen bleek dat er in Oudenbosch een wedstrijdje zou worden gevist. Een koppelwedstrijd. Snel Arjan Klop gebeld en een plaatsje geregeld.
Ook hier was alles dichtgevroren. Driekwart centimeter ijsdikte is echter snel gebroken, vooral als je onze manier aanhoud!
Ik klauterde, met om m’n schouder m’n viskist, via een trapje naar benden om op het steiger te komen, precies op de plaats waar Arjan druk in de weer was om het ijs te verwijderen met zijn schepnet. Waarschijnlijk strekte hij zich net uit om zo ver mogelijk een plaatsje te maken want toen ik net wilde vragen of ‘het ging zo’ tikte ik hem aan met de viskoffer en voordat ik kon omkijken hoorde ik een plons. Een grote plons zelfs! Arjan het water in, en niet zo’n klein beetje ook!! Zo voorover de haven in! Als er iets is droog gebleven is dan is het zijn muts geweest, de rest zeker niet.
Op zo’n moment blijkt trouwens wel hoe gevaarlijk zoiets kan zijn als je maar alleen bent of met zijn tweeën. In dit geval was het geen probleem, maar je hebt zo 4 man nodig om iemand uit het water te krijgen!
Arjan was gewoon drijfnat en dan is het mooi dat vissers in zulke gevallen elkaar altijd weer helpen. Johan Aarts nam Arjan snel mee naar zijn huis en voorzag hem van droge kleding. Arjan had zelf nog een droog warmtepak en een klein half uurtje later zat hij dan ook weer op de kist. Het startsein werd iets uitgesteld en zo kon iedereen zonder problemen op tijd beginnen.
Arjan had wel voor een grote mooie open visplaats gezorgd met zijn duik. We konden alleen nooit vissen buiten de palen zoals dat normaal gesproken meestal noodzakelijk is daar. We besloten gewoon om te vissen naar de mogelijkheden en dat was maximaal 8 meter. We kregen al vrij snel beet ook. Allebei zelfs.
Het werd al met al een fijne visdag. De gehele morgen volop hilariteit natuurlijk, hoewel ik ook wel een beetje schuldgevoel had eigenlijk en bovendien volop vis. Enkele grote voorns en vooral heel veel mooie blieken. We vingen echt heel redelijk. Alles bij elkaar zo’n 60 tot 70 vissen met een gewicht van 19540 gram. Genoeg voor de totaaloverwinning. Eigenlijk een ongelooflijk goed gewicht voor deze omstandigheden. Er was overal redelijk goed gevangen ook met aardig wat gewichten van boven de 10 kilo.
De aanbeten waren echt bizar vandaag. Ik vraag me af of we ze wel hadden kunnen waarnemen als we buiten de palen hadden gevist. Soms zag je echt amper een beweging aan de dobber. Typisch bij deze enorm koude watertemperatuur.
Op weg naar huis bedacht ik me dat dit de eerste fatsoenlijke vissen waren van 2009. Op 15 februari, en na toch al wel enkele wedstrijdjes. Het vissen is echt dramatisch op dit moment!

 

14 Februari 2009

Drimmelen Jachthaven

Het is niet te filmen! Ik had me zo verheugd op een wedstrijd in de haven van Medemblik. Onderlijnen geknoopt, lijnen gemaakt en vol goede moed op weg om Arjan Klop op te halen. Daar aangekomen nog snel een bakkie thee gedronken, spullen opgepakt en.. daar ging de telefoon. Andre Schipper aan de lijn met slecht nieuws. De wedstrijd ging niet door want de hele haven lag dicht. Ik had onderweg gezien dat veel wateren, ook grotere, waren dicht gevroren en toen werd ik er al bang voor.
Goede raad was duur. Vrij vissen kon ik maar moeilijk opbrengen om eerlijk te zijn dus Arjan en ik besloten om nog maar eens de reis naar Drimmelen te maken, hoewel we ook daarover inmiddels onheilspellende vangstberichten hadden gehoord.
Er is inmiddels nog zo weinig vis in deze omgeving dat de aalscholvers genoodzaakt zijn om steeds brutaler te worden. Iedere morgen als het net licht is zie je steeds meer aalscholvers steeds dieper in de jachthaven duiken voor hun dagelijkse maaltje vis. De plaatsen waar nog vis gevangen werd zijn inmiddels ook niet meer veilig voor die beesten en dan weet je het wel. Geen vis meer te vangen.
Om een lang verhaal kort te houden, Arjan won met 2 baarsjes. Hij was de enige visser met vis. Ik? Op de een of andere  manier had ik hier nog iedere keer iets weten te vangen, zelfs vorig jaar toen het zo mogelijk nog slechter was dan dit jaar. Nu was ik echter de klos. Geen vis. Snel vergeten dus, wat kun je anders.

 

1 Februari 2009

Drimmelen Jachthaven

Tja, er valt eigenlijk heel weinig te vissen op dit moment. Onze competitie in Huizen is al zowat helemaal verknald. We hebben geloof ik nu al 4 keer alles moeten ‘cancellen’. Het is niet anders.
Drimmelen blijft op dit soort momenten een prima uitwijk. Daar wordt bijna altijd gevist en hoewel de visserij niet fantastisch is valt er in ieder geval nog iets te vangen.
Vandaag lootte ik in dezelfde hoek als de dag ervoor, maar nu op een plaats dichter bij de oever. Die plaatsen zijn iets ondieper en daar kan je dan ook iets sneller vissen. Er was vandaag echter een nieuw probleem. Nu beten de visjes aanmerkelijk moeizamer dan de dag ervoor. Het was ook echt slecht weer en de temperatuur kwam nooit boven nul. Ik bleek net ‘op het randje’ te zitten. Links van me werd niks gevangen en rechts van me werd meer vis gevangen, zo dacht ik. Aan het einde bleek dit nog mee te vallen. Ik ving ongeveer 180 visjes voor, jawel, 1270 gram. Het vak, en de wedstrijd, werd gewonnen met 1540 gram. Ik was 3^e in m’n vak. In ieder geval toch weer gevist en in ieder geval toch weer wat vissen in m’n handen gehad. Dat kwam me niet slecht uit want komend weekend moet ik naar een beurs. Weer een week geen vissen dus!

 

31 Januari 2009

Drimmelen Jachthaven

Ik zou heel graag op dit moment al veel meer wedstrijden hebben omschreven maar de realiteit is dat we deze winter gewoon constant aan het sukkelen zijn. Ik word er gek van. Natuurlijk besef ik ook wel dat ik eigenlijk niet mag klagen na heel wat jaren waarin we bijna continu konden doorvissen. Het is alleen zo dat dit de tijd van het jaar is dat ik m’n meeste wedstrijden vis tegenwoordig en op deze manier valt dat een beetje in het water.
In ieder geval kon ik vandaag weer eens aan de slag. De jachthaven van Drimmelen blijft altijd langer open dan veel andere wateren en zo was het ook nu. Er werd zelfs nog wat kleine vis gevangen de laatste tijd. Toch had ik er op voorhand niet echt veel vertrouwen in moet ik zeggen.
Ik had 2 dagen voor de wedstrijd even een half uurtje gevist in deze haven en geen beet gehad. Waar lootte ik? Op een plaats minder dan 15 meter van de plaats van 2 dagen geleden. Logisch dus dat ik niet over liep van vertrouwen.
Vissen blijft toch vaak een ongelooflijk en onbeschrijfelijk iets. Dat bleek ook nu weer. Na 10 minuten zag ik op de plaats waar ik 2 dagen tevoren nog was geweest al vis vangen. Hele kleine vis, dat wel. Ik zag steeds meer vis(jes) vangen daarna en ze kwamen langzaam aan steeds dichterbij. Het duurde nog vrij lang eigenlijk voordat ik zelf mijn eerste beet kreeg. Vanaf het moment dat ik mijn eerste aanbeet kreeg zat er ook meteen volop kleine vis. Ik kon echter vissen wat ik wilde, tenzij ik enkele grotere vissen zou vangen kon ik de mensen die al eerder vingen nooit meer inhalen. Die grotere vissen kregen eigenlijk gewoon geen kans want daarvoor was er ineens teveel kleine vis. Ik ving nog ruim 200 visjes voor 2200 gram. De sector werd gewonnen met 2870 gram. Nog wat meer aantal en ook gemiddeld iets groter. Mijn gewicht was slechts goed voor een 4^e plaats in ons vakje.

 

28 December 2008

Oudenbosch Haven-2-daagse

De laatste wedstrijd in dit kalenderjaar. Vandaag moesten we onze goede positie na de 1^e wedstrijddag zien om te zetten naar een goede eindklassering. We zouden daarvoor wel wat geluk nodig hebben. Arjan Klop en ik moesten naar het vak waar we gisteren ook visten en ik zag heel goede mogelijkheden voor toch nog wat vis.
Het had ook de afgelopen nacht flink gevroren, geen goede omstandigheden dus om eens even flink vis te vangen.
Ik kon het niet geloven toen Arjan terugkwam met ons nummer. Toch wel precies dezelfde plek als waar ik de dag ervoor had gezeten. Onder normale omstandigheden niks mis mee, maar nu had ik er een loodzwaar hoofd in.

Ik had zelfs mijn elastieken nog gewijzigd na de 6 verspeelde vissen van de dag ervoor. Een maatje dunner (nr. 6) leek me beter.
We beslisten om vandaag alleen te cuppen en om alles heel voorzichtig aan te pakken. Voorzichtiger dan ik de voorgaande dag had gedaan in ieder geval. Dit was best o.k., alleen ook nu ging het bij ons heel erg moeizaam en werd er meer naar rechts gewoon veel meer gevangen. Na 2 uur vissen hadden we 6 vissen bij elkaar gescharreld. Niet veel toch. Hoe is het dan op zo’n dag toch mogelijk dat iedere keer als Arjan er een vis aan had ik er tegelijk ook een aansloeg.

Naderhand heb ik nog slecht 1 vis bijgevangen. Gelukkig had Arjan zijn aller-langste hengel bij en ving hij nog enkele voorns op 16 meter.
We eindigden met ruim 4 kilo, 12 vissen. En werden daarmee 4^e. In het eindklassement leverde dit alles een 5^e plek op. Prima. Meer zat er volgens mij niet in.
De wedstrijd werd overigens vandaag gewonnen met 15 kilo! Ongelooflijk gegeven deze omstandigheden.

Dit was mijn laatste stukje voor dit jaar. In 2009 ga ik gewoon verder met schrijven. Ik merk vaak genoeg aan de waterkant dat ze wel degelijk gelezen worden!
Ik weet zeker dat wanneer ik alles zou narekenen dit ‘op papier’ een van mijn betere visjaren was. Ik weet echter dat de waarheid toch iets anders ligt. Ik heb namelijk vrijwel uitsluitend kleinere wedstrijden gevist dit jaar in jachthavens. Het zomerseizoen, dus wanneer alle grote wedstrijden worden gevist, heb ik volledig gemist. Ik weet dat dit niet gaat veranderen in 2009. Het is niet anders. Het coachen van onze Internationale teams is me ook na aan het hart komen te liggen inmiddels en komende zomer heeft dat echt weer de voorkeur.

Voor alle lezers een gelukkig, voorspoedig en vooral gezond 2009!

 

27 December 2008

Oudenbosch Haven

Jawel, we konden het niet laten. Overal werd alles afgelast vanwege de vorst maar toch moesten wij zo nodig een wedstrijdje vissen. Er was zelfs een ‘contingent’ ongebruikelijke deelnemers overgekomen vanuit laten we zeggen ‘Geffen en omstreken’ in de vorm van Hennie van der Bruggen en Frans van Berkel met zoon Daan.

Het was vooraf al wel duidelijk dat het een moeilijkere visserij ging worden dan normaal. Het had nu echt flink gevroren en het bleef ook de gehele morgen onder nul, niet echt fantastische visomstandigheden dus.
Op dit soort dagen ontstaan er altijd allerlei ongebruikelijke problemen zoals vastgevroren elastiek en meestal is er maar weinig beet te krijgen. Ik heb gevist, gewandeld, van alles gedaan maar ik kwam niet verder dan 3 vissen vandaag. Niet slecht na een begin met 6 (!) verspeelde vissen waarna ik eigenlijk geen beet meer heb gehad.
Voorop werd wel gevangen, achterop ook trouwens. Hennie van der Bruggen won met ruim 8 kilo, Frans van Berkel werd 2^e met 6400 gram en Daan van Berkel werd 3^e met 5 kilo. AL (!) het beschikbare prijzengeld verdween dus in de groene van Berkel-bus, ons in ‘wanhoop’ achter latend.

 

26 December 2008

Oudenbosch jachthaven Koppel-2-daagse 1^e dag

Bij deze 2 daagse viste ik met Arjan Klop, ook iemand waarmee ik altijd fijn kan samen vissen. Ik ken genoeg ‘koppels’ die meer tegen dan met elkaar vissen en voor zoiets hoef je met Arjan niet bang te zijn. Voor slecht loten meestal ook niet trouwens en ook wat dat betreft maakte hij zijn reputatie waar. We moesten naar nummer 1 dus.
Het was weer erg koud geworden en dat was heel erg goed te merken tijdens het vissen. In het begin vingen we wat bliekjes en voorns en naarmate de wedstrijd vorderde werd het allemaal steeds moeizamer. We vingen ver weg bijna niks en korter bij was er bijna helemaal geen beet te krijgen. Wel had ik tegen de oever wat grof geknipte wormen en casters aangevoerd om een baars te kunnen vangen eventueel. Ik ving er ook een, een echte bonusvis van 600 a 700 gram. Bovendien verspeelde ik er even later nog een die misschien nog wel groter was. Op dat moment was er nog zo’n 30 minuten te vissen. Ik kreeg gelijk na die verspeelde vis nog een kleine aanbeet en met de tijd in gedachte beslisten we om nog een paar stukjes worm bij te voeren. Een geweldige beslissing want ik heb nooit geen beet meer gehad!

We eindigden de wedstrijd met 7560 gram, voor een 2^e plaats in ons vak dat werd gewonnen met ruim 11 kilo. Eigenlijk een prima positie met de 2^e wedstrijd in gedachten. Toch had ik er vooraf meer van verwacht op deze plaats. Ik zou echter niet weten wat we anders of beter hadden kunnen doen. Soms gaan de dingen gewoon zoals ze gaan. Eigenlijk is het ook niet meer dan logisch bij dit stervenskoude weer. Het is al ongelooflijk dat we nog iets kunnen vangen bij deze temperaturen.

 

21 December 2008

Huizen

Vandaag weer naar Huizen voor de 2^e wedstrijd van onze eigen serie die we daar vissen. Dit zijn echt leuke wedstrijdjes om te vissen en dat gold helemaal voor vandaag. Een eigenlijk kleine wedstrijd en dan in een klein vakje midden tussen Arjan Klop, Freddy Hekkers, William van Tongerloo, Martin de Wit, Ron Vermeulen, Patrick Nillissen en Frans Wulterkens. Ik ken eenvoudigere omstandigheden om een prijsje te vissen.

Ik zat op vrijwel dezelfde plaats dan tijdens onze eerste wedstrijd. Toen werd er matig gevangen maar sindsdien was er ook al een keer veel beter gevangen tijdens een koppelwedstrijd. Ik zat derde man van de brug en besloot om vooral te gokken op het matchen en het kort vissen.
Het werd een behoorlijke onderlinge strijd zoals ik had verwacht. Mooier kun je toch niet vissen? Veel goede tegenstanders op een klein parkoers met veel vis. Wat wil je nog meer?

Nou het enige dat ik wilde was enkele vissen meer want na 2 uur was me wel duidelijk dat ik William van Tongerloo niet kon bijhouden. Ik ving aardig vis met de match maar hij ving toch wel heel goed op zijn korte afstand. Later ving ik daar ook nog wel wat vis maar al met al liep ik toch gewoon tegen een nederlaag op ten opzichte van William. Geen schande hoor! Hij laat al jaren zien dat hij een van de betere havenvissers is of beter gezegd een van de betere allround vissers is in ons land want anders doe ik hem zeker tekort.

Hoe liep de wedstrijd af? Ton Post won met ruim 16 kilo het middelste vak en dat was het hoogste vanggewicht vandaag. William won ons vak met bijna 14 kilo. Arjan Klop die op het laatst de ene na de andere grote voorn ving werd bij ons tweede. Ikzelf werd 3^e met net onder de 12 kilo. In ieder geval nog net een prijsje na een van de leukste wedstrijdjes van deze winter.

 

14 December 2008

Oudenbosch Koppel Jachthaven

Ook vandaag weer een leuk wedstrijdje. Deze jachthaven is absoluut een van de betere visplaatsen in Zuid Nederland in de winter. Ik kom er in ieder geval erg graag want het zijn ook leuke wedstrijdjes die Wilbert van Meel organiseert daar. Bovendien is het vissen met Dylan Oomen daar ook zeker geen straf zoals al eerder in deze stukjes is geschreven.

Vandaag zaten we op zoals dat heet het 1^e steiger en in ieder geval voor mij was dat de eerste keer deze winter. Normaal is dit een iets minder vak hoewel je dat nu ook weer niet al te negatief moet zien. Wel komen normaal gesproken de grootste gewichten van het andere steiger.
Vandaag was het voor ‘Oudenbosch-begrippen’ een wat moeizamere visserij. Logisch ook met alle kou van de laatste dagen.
Gelukkig kon ik Dylan vandaag wat beter bijhouden dan de laatste keer dat we samen visten. Bij koppelwedstrijden gaat het er natuurlijk altijd om dat je SAMEN zoveel mogelijk vis vangt. Bijna altijd wanneer zo’n wedstrijd goed verloopt is het onderlinge verschil niet al te groot hoewel er ook uitzonderingen zijn soms.

Vandaag was ik vooral blij dat ik ook kort een plekje had aangevoerd. Heel de winter was er nog bijna geen vis gevangen kort, toch kon ik het niet nalaten om op 5 deeltjes wat hennep, casters en 1 balletje voer te gooien. Dit alles met het idee van ‘baat het niet dan schaadt het ook niet’.
We vingen allebei wat vis ver weg, meest blieken en niet van die echt grotere vissen. Dylan ving ook wel enkele mooie voorns trouwens. De gehele tijd had ik de korte plek onderhouden met slechts enkele losse casters en enkele hennepkorrels. Terwijl ver weg de visserij eigenlijk steeds moeizamer werd begon ik na enkele vruchteloze pogingen en pal tegen een bootje toch kort beten te krijgen met een enkele caster op de haak. Vaak zijn het voorns die je vangt als je zo vist en zo ook nu. Alles bij elkaar en in misschien wel 10 verschillende pogingen ving ik zo toch nog tussen de 15 en 20 redelijke voorns met daartussen enkele echt grotere vissen. We eindigden de wedstrijd met ruim 13 kilo en daarmee werden we 2^e in ons vak. Op kop had men ruim een kilo meer gevangen met daartussen 7 echt grote baarzen. Daar konden we dan niet helemaal tegenop, toch overheerste het goede gevoel van een volgens mij goed geviste wedstrijd door ons allebei.

 

13 December 2008

Huizen Koppel Hengelsport Nijkerk

Ik maakte vooraf al zorgen over deze wedstrijd. Ten eerste mocht je nu niet vissen met de matchhengel en ten tweede was het erg koud. Onder nul zelfs. Het is dat er behoorlijk wat wind was, anders had het water zomaar kunnen dicht liggen.

We, dat is mijn koppelmaat Simon van der Kolk en ik, hadden van alles bedacht om een manier te vinden om af te kunnen steken. Het is vaak behelpen in jachthavens en al zeker in Huizen waar je eigenlijk net voor en bovendien ‘beneden’ parkeervakken zit. Het geluk wilde dat we een klein gaatje hadden om de hengel tussen door af te steken en dat tijdens de wedstrijd een van de plaatselijke bewoners wegging met zijn auto waardoor ik mijn auto daar kon parkeren. De achterklep open en alles is opgelost. De hengel afsteken je eigen auto in dus. Ook langs kanalen met een smalle strook tussen de weg en het water is dit al vaak de perfecte oplossing gebleken trouwens.

Zeker gegeven de omstandigheden werd er eigenlijk gewoon goed gevangen over het gehele parkoers. Zelfs in het vak rechts van de brug, waar normaal gesproken wat meer kleinere vis wordt gevangen en waar het meestal toch wel iets minder is, werd vandaag uitstekend gevangen eigenlijk.

Het heeft vaak weinig zin om daar allebei hetzelfde te doen dus we hadden ervoor gekozen om toch allebei een plekje kort aan te voeren en daarbij Simon ver te laten vissen. Ik zou ‘de rest’ voor mijn rekening nemen wat inhield het overal vissen waar je eventueel ook wat vis zou kunnen verwachten op afstanden tussen de 4 deeltjes en de lange afstand in. We wilden in ieder geval voorkomen dat er constant 2 lange hengels boven het water ‘zweefden’.

Vaak heeft deze tactiek al prima gewerkt en in het begin dachten we dat dit ook vandaag zo ging zijn. Kort vingen we, en dat is voor daar uniek, helemaal niets. Simon ving ver weg uitstekend en ook ik ving in het begin best wat vis op 8 meter. Dit bloedde uiteindelijk al vrij snel helemaal dood. Simon ving ver echt uitstekend. Om een lang verhaal kort te houden, met nog ruim een uur te gaan besloten we om toch de gok maar te nemen om beiden ver te gaan vissen. Ik ving toch helemaal niks en samen zouden we toch wel vangen wat Simon nu alleen ving? Niet dus! Ik ving op de verre afstand meteen 3 of 4 vissen, Simon ook nog, en daarna hebben we bijna geen vis meer gevangen tot het eind van de wedstrijd. We eindigden de wedstrijd met bijna 18 kilo (waarvan Simon er zeker 13 had gevangen) en misten de vakwinst met net een kilo verschil. Het andere vak werd gewonnen met net 20 kilo dus ook de totaaloverwinning was vlakbij eigenlijk. Nou ja, je zou kunnen zeggen dat we de verkeerde tactiek hadden in het laatste gedeelte van de wedstrijd maar dat is gemakkelijk praten achteraf. Soms gaat het gewoon allemaal niet 100% perfect en dan is het volgens mij nog beter om ergens vol voor te kiezen en te ondernemen met in dit geval een mindere afloop dan maar te blijven zitten, niks te doen, en dan daar achteraf spijt van te hebben. 2^e in het vak en 3^e in de wedstrijd dus vandaag en toch vooral ook best een leuke visdag gehad. Het kan rotter!

 

7 December 2008

Jachthaven Huizen

Vandaag was de eerste wedstrijd van een serie die Simon van der Kolk en ik organiseren ieder jaar. Vooral Simon eigenlijk om eerlijk te zijn, en niet te vergeten ook Jan Renes die traditioneel de nummers uitzet al heel vroeg en ook het parkoers bewaakt.
Het leuke aan deze haven is dat je er heel goed kunt matchen en dat dit ook echt vaak zinvol is.
Nadat iedereen had geloot bleven er dus 2 nummers over voor Simon en mij. Nummer 18 en 19, naast elkaar dus. Interessant dus en ook moeilijk want Simon is niet iemand die zomaar even te verslaan is. Het hele deelnemersveld is trouwens altijd wel sterk bij deze wedstrijden en dat maakt het precies allemaal zo leuk. Wat mij betreft is het mooiste dat je in een wedstrijd kunt hebben een combinatie van veel vis en goede tegenstanders op een relatief klein en dus eerlijk parkoers. Nou Huizen heeft dit alles dus daar kom ik graag en vaak.
De wedstrijd verliep anders dan normaal. Wij zaten in het rechtse vak en daar werd niet echt top gevangen voor 'Huizen begrippen'. Jurgen Spierings won ons vak met ruim 9 kilo. Ik werd tweede met 7700 gram.
Ik was dan ook verbaasd dat de eerste vier vissers die ik had gewogen tezamen zo’n 85 kilo voorns vingen. Op dat gedeelte van het parkoers was uitstekend gevangen. Het middelste vak was ook redelijk met een vakwinst voor Arjan Klop met bijna 14 kilo.
Frans Wulterkens won de wedstrijd met ruim 24 kilo vis, allemaal prachtige dikke grote voorns.
Toen ik erover nadacht kwam ik tot de conclusie dat dit mijn laagste vangstgewicht was op dit stuk van de haven van Huizen in drie winters. Nou dan is vissen daar toch geen straf?
Behalve dat, ik had een heerlijke visdag. Bijna alles gevangen met de match, vooral kleinere voorn. Best veel stuks. Ik heb 5 uur lang een plek kortbij aangevoerd. Iedere keer als ik er viste ving ik een of twee soms grotere vissen en dan was het weer voorbij. Wat gebeurt er natuurlijk in de laatste 5 minuten? Ik vang nog 6 vissen en ik moet nog een grote voorn teruggooien die net te laat was. Hoe kan zoiets toch? Ik snap er soms echt niks van!

 

6 December 2008

Jachthaven Medemblik

Het is voor mij een flink eind rijden maar dat interesseert me echt helemaal niks. Wanneer ik tijd heb en er is een wedstrijd in Medemblik dan probeer ik daarheen te gaan. Vaak is er daar gewoon veel vis te vangen en de hele organisatie is gewoon leuk en goed.
De verwachtingen waren redelijk hoog gespannen want ik had goede berichten gehoord over de vangsten. Medecoach Andre Schipper had me redelijk 'lekker' gemaakt.
Het begon al meteen goed. Ik trok nummer 1. 'O dat is onder de toren' werd me al meteen verteld en dat schijnt niet altijd even goed te zijn.
Toen ik bij m’n plek aankwam kon ik niet anders dan denken dat dit een schitterende plek was. Naast me liep een kanaaltje weg en het was volgens mij een van de diepste plaatsen van het gehele water daar. Er was bijna geen wind en alles zag er ideaal uit. Ik besloot om recht voor me te vissen en een tweede plek te maken 'in' de ingang van het kanaaltje links van me met uitsluitend casters en hennep als voer daar.
Direct na het beginsignaal zag ik overal vis vangen. Iedereen ving, overigens kleine, vis, behalve ik. Na een half uur had ik nog geen beet gehad. Pas toen ving ik een minuscuul klein voorntje en nog een ander teken van armoe, een schele pos.
De aanbeten kwamen langzaamaan wat sneller en na zo’n twee uur wedstrijd begon ik pas wat meer te vangen al was het nog zeker niet spectaculair.
Ik had gelukkig de gehele tijd casters en hennep bijgegooid op de plek links van me want daar begon ik uiteindelijk wat meer en grotere vissen te vangen. Ik eindigde de wedstrijd met 4770 gram waarmee ik derde werd in m’n vak. Wel leuk was dat Chantal, de vriendin van Patrick Broekhuizen, tweede werd. Weer een goed vissende dame die erbij komt voor de Topcompetitie zo te zien. Precies wat we nodig hebben! De wedstrijd werd overigens gewonnen door Andre Schipper met 13 en een halve kilo voorns en windes. Niet slecht in 3 en een half uur vissen.

 

30 November 2008

Jachthaven Oudenbosch Koppel

Jawel, het was weer eens een dubbel weekend. Twee wedstrijden is tegenwoordig een zeldzame luxe.
Dit is weer een totaal ander water hoewel het er op zich allemaal redelijk vergelijkbaar uit ziet.
Ik vis hier meestal met Dylan Oomen en ook dat is iemand waarmee je prima koppelen kan. Dylan is nog erg jong en voor zijn leeftijd erg goed. Zo simpel is dat. Vandaag was hij helemaal op dreef.
De visserij daar is apart en totaal anders dan voorheen. We zaten vandaag niet ver van de plaats waar we ook enkele weken geleden zaten. Toen vingen we vrijwel uitsluitend blieken op 9.5 meter wat voor daar erg ver is. Er staan palen in het water en tegenwoordig moet je daar voorbij vissen om bij de vissen te komen.
Vandaag was het nog extremer. We hadden al iets verder (net binnen de palen) gevoerd dan bij de vorige wedstrijd, we visten al ruim voorbij ons voer maar we kregen in het begin gewoon weinig beet. Dylan pakte op een bepaald moment een extra hengeldeel erbij en ging nog verder vissen. Waarom zoiets dan zo is valt moeilijk te begrijpen maar in ieder geval lagen daar, meters van welk voer dan ook, de vissen opgestapeld.
Het lijkt dan erg simpel om gewoon hetzelfde te doen en ook beginnen te vangen. Niet dus deze keer. Ik had echt een moeilijke dag. Aan het eind hadden we 18300 gram, waarvan ik misschien hooguit 6 a 6 en een halve kilo had gevangen. Wel was dit gewicht, 80% voorn trouwens vandaag, het hoogste op onze steiger. We werden verslagen door het eindnummer dat ook tot ons vak behoorde. Omdat je in 2 vakken vist daar werden we derde.
Ik schreef net hoe mooi wedstrijdvissen kan zijn soms. Nou het kan soms ook een onbegrijpelijke bezigheid zijn. Ik snap er soms niks van.

 

29 November 2008

Jachthaven Huizen Koppel

Ik had gemengde berichten gehoord om het voorzichtig uit te drukken. De vangsten zouden matig zijn en er zouden netten hebben gestaan. Er zouden aalscholvers zijn geweest. Kortom het klonk allemaal niet bijster goed. Ik had als voorzorgsmaatregel al wormen meegenomen om in ieder geval te kunnen vissen op de altijd aanwezige baarsjes.
Ik vis hier altijd samen met Simon van der Kolk, en dat bevalt me prima. We blijken elkaar heel redelijk aan te voelen tijdens het vissen en ook nu ging dat prima.
Gelijk na het beginsignaal bekroop me een onheilspellend gevoel. Normaal gesproken is het eerste uur daar heel belangrijk en zie je meteen overal vissen uit het water komen. Nu bleef het de eerste 10 minuten vrijwel stil en ook wij kregen geen beet. Ik mompelde al iets tegen Simon van dat het een lange winter ging worden hier. Binnen 10 minuten was ik al aan het vissen met de matchhengel waar je hier heerlijk mee kan vissen. Ik ving vrijwel meteen een grote winde en begon af en toe een voorn te vangen. Verder bleef het lang stil. Pas na een uur begon men overal wat vis te vangen en tegen die tijd kon ik gerust de conclusie trekken dat we heel aardig bezig waren. Ik ving heel aardig met de match en ook Simon ving goed met de normaal gesproken daar ongebruikelijke lange vaste stok die hij terugstak in zijn auto. Waar een achterklep al niet handig voor kan zijn.
Om een lang verhaal kort te houden, we vingen 24300 gram en daarmee wonnen we de hele wedstrijd.
Af en toe heb je eens zo’n dag dat je het gevoel hebt dat het aardig klopt waarmee je bezig bent. Vandaag was absoluut zo’n dag. Ik heb echt heerlijk gevist. Ik heb t hem niet meer gevraagd maar een blik op het gezicht van Simon was genoeg om te weten dat dit ook voor hem gold.
Soms kan wedstrijdvissen toch zo mooi zijn.

 

15 & 16 November 2008

België Nederland Zeekanaal Kapelle op den Bos België

Vorig jaar was deze wedstrijd een teleurstellend slot van het seizoen. In eigen huis, op de Oude Rijn nabij Alphen aan de Rijn, werden we eigenlijk toch wel redelijk weggevist door onze Belgische tegenstanders.
Op zich vond ik dit nu ook weer niet zo heel dramatisch. Je kunt in mijn optiek beter een keer flink onderuit gaan tegen een toptegenstander dan zo’n wedstrijd winnen tegen een of andere 'zwakke broeder'. De bedoeling is dan wel dat we er iets van leren. Vorig jaar kon ik merken dat het een wedstrijd was aan het einde van het jaar. Ik vond ook niet dat we er met z’n allen 'de muren uit liepen' om maximaal te presteren.
Dit jaar zijn we weer een jaartje verder en ik was uiterst benieuwd of we nu beter uit de verf zouden komen.
Het werd op beide dagen best een mooie wedstrijd. Een mooie wedstrijd in echt klassiek Noord-Europees vaste stokvissen wel te verstaan. Het Zeekanaal bleek een prachtig water met een redelijk visbestand aan voorns, brasem en zelfs een enkele carassio.
De visserij was wel fijn maar wel naar de maatstaven van het viswater. Er was een diepte van wel 5 meter en omdat het parkoers vlak tegen een grote sluis lag was er op bepaalde tijden best wat stroming.
De eerste dag verloren we met 4 punten verschil, exact hetzelfde resultaat als op de eerste wedstrijddag van vorig jaar. Om eerlijk te zijn, het beste team won, dat was duidelijk. Op verschillende manieren waren de Belgen net dat kleine beetje geraffineerder dan wij. Toch deden we op zich heel aardig mee.
We verwachtten allemaal dat er op de tweede wedstrijddag meer brasems gevangen zouden worden. We pasten daarop ook het voer nog iets aan. Ieder voor zich eigenlijk want we lieten iedereen zijn eigen precieze voerkeuze bepalen.
De tweede dag verloren we ook. Nu was het verschil 2 punten, het kleinst mogelijke verschil volgens mij. Weer deden we uitstekend mee maar was het 'net niet'.
Deze wedstrijd werd individueel gewonnen door Christian Surquin en er was een derde plaats voor Dieter Friederichs.
Al met al heb ik een heel ander gevoel over gehouden aan deze wedstrijd dan na vorig jaar. Je kunt als coach natuurlijk nooit blij zijn wanneer je hebt verloren, toch kan ik hier wel mee leven. Ik vind dat we ons heel aardig hebben geweerd en ook vond ik de gezamenlijke inzet veel beter dan vorig jaar.
We moeten niet vergeten dat de Belden zo ongeveer de absolute top zijn bij dit soort visserij. Ik zou bijvoorbeeld wel eens willen zien of zelfs landen als Engeland en/of Italië het hier tegen hen veel beter zouden doen. Ik betwijfel dat eerlijk gezegd. Bovendien waren er ook hier weer enkele jonge vissers die zich prima hebben bewezen.
We zaten er echt niet zo ver af deze keer. Ik moet zeggen dat ik niet kan wachten op onze volgende onderlinge ontmoeting. De verhoudingen tussen zowel de vissers als begeleiders is prima nu en ook dat is wel eens anders geweest. Nu is het uitstekend en zo hoort het ook.

 

9 November 2008

Haven van Oudenbosch

Eigenlijk was het de bedoeling om te gaan kijken naar het oefenen voor de komende België Nederland in Willebroek, maar na de visdag met Bob Nudd eerder in de week op hetzelfde water kon ik de verleiding niet weerstaan. Ik moest en zou een koppelwedstrijdje vissen op ditzelfde water en na afloop was er bovendien nog voldoende tijd om nog even in België naar het oefenen te gaan kijken.
Ik viste, zoals bijna altijd daar, met Dillan Oomen en dat is echt geen straf. Dillan is nog superjong maar ook supertalentvol en kent bovendien dit water erg goed.
Het werd een mooie maar ook ietwat vreemde wedstrijd. Normaal gesproken is bijna altijd alles daar gebaseerd op het vissen met casters en het proberen om zoveel mogelijk voorns te vangen. Vandaag vingen we bijna uitsluitend blieken. Die blieken wegen gemiddeld wat minder dan de voorns, maar wel kregen we de gehele wedstrijd beet. We vingen heel veel vissen met rubiver en witte maden. In ieder geval deden we het zo nog niet zo slecht want we wonnen de wedstrijd met ruim 21 kilo. Voor Dillan was het alweer de 2^e opeenvolgende overwinning daar. Niet slecht voor iemand die net 15 jaar oud is!

 

5 & 6 November 2008

Vissen met Bob Nudd

Bob was enkele dagen in Nederland voor wat Foxpromotie en het leek Pierre Bronsgeest wel een leuk idee om enkele artikelen voor Beet te maken met ook mij daarbij als betrokkene. Nou zoals het ook vroeger nooit anders is geweest was het ook nu een plezier om enkele dagen met Bob op te trekken.
Wat een professional is die man. De perfecte ambassadeur voor onze sport gewoon. Daar kan echt helemaal niemand anders ook maar aan tippen.
Vroeger viste ik jarenlang ieder weekend met hem gedurende de hele winterperiode. Toen was hij nog niet helemaal de persoonlijkheid die hij nu is. Logisch ook, 4 Individuele wereldtitels zullen best wel iets doen voor iemands zelfbewustzijn.
De 1^e dag gingen we naar de Haven van Oudenbosch. Hij had die haven nog nooit eerder gezien, en ik weet uit ervaring dat het dan niet meevalt om gelijk perfect te vissen onder zulke omstandigheden. Nou Bob had er geen problemen mee. Sterker nog, ik heb nog nooit iemand in die haven zo snel en zoveel vis zien vangen. Al met al werd dat al een leuke visdag maar het mooiste moest nog komen.
De volgende dag gingen we naar de karperput van De Sportvisser in St Katelijne Waver in de buurt van Mechelen in België. Ik was erg benieuwd naar Bob zijn aanpak op dit water waar echt 'op z’n Engels' gevist ging worden met pellets.
Een superinteressante dag werd het daar. Ik was er al eens eerder geweest, maar wat bleek? Er waren nieuwe en veel grotere karpers uitgezet die voor prachtige sport zorgden. We vingen niet zoveel maar wel erg grote karpers. Mijn 6 grootste vissen wogen zo tussen de 35 en 40 kilo bij elkaar. Tja, dan is een groot gewicht vangen toch iets minder moeilijk dan het in eerste instantie lijkt.
In ieder geval waren het al bij al 2 superdagen waarna Bob me zowat verzekerde dat hij ging terug komen om enkele wedstrijden mee te vissen. Het zal er waarschijnlijk niet van komen. Ik ken geen andere visser die zo’n druk schema heeft. Zoals ik al eerder schreef, een echte op en top professional.

 

1 & 2 November 2008

I.A.M Landenwedstrijd Brandenburg Duitsland

De Duitse equivalent van onze S.V.N. organiseerde voor het eerst dit evenement dat jaarlijks gaat terug komen op de Internationale kalender. Prima want dit is echt een schitterend initiatief. Zowel Landenteams als merkenteams van de verschillende sponsors doen eraan mee, en zo hadden wij ook een officiële afvaardiging voor deze wedstrijd. We hadden ervoor gekozen om te gaan met een erg jong team, aangevuld met wat ervaren vissers.
Voor iedereen was deze wedstrijd eigenlijk een groot leermoment. We kregen te maken met totaal on-Nederlandse vissituaties, en dat was te merken ook.
Er was in de week voorafgaande aan deze wedstrijd enorm veel regen gevallen, en hoewel het Silokanaal slechts een klein onderdeel is van het enorm grote Havel meren, kanalen en rivierengebied was dit toch goed te merken. Er kwam met de dag meer stroming en toen de wedstrijd werd gevist moest je vlagdobbers tot wel 30 gram gebruiken om het aas enigszins stil te kunnen aanbieden. De visvangst werd hierdoor echter zeker niet minder. In vergelijking met de Shimano Cup van de week ervoor werd er zelfs beter gevangen nu.
Als er iets is wat me in het afgelopen jaar duidelijk is geworden dan is het dat Nederlandse teams het moeilijker krijgen naarmate er op een water meer stroming is, en dit weekend was daarop zeker geen uitzondering.
Op beide dagen werden we 16^e en 16^e werden we ook in het eindklassement. Daar kunnen we lang over praten maar ik vind dat een teleurstellend resultaat.
Mag ik iemand iets verwijten? Nee hoor. Iedereen deed tijdens de trainingen zijn stinkende best en meer kun je niet vragen. Wel maak ik me zorgen. Onze jonge vissers kwamen hier vrijwel voor het eerst in aanraking met het vangen van dit soort gewichten, en allemaal hebben we weinig ervaring met bolo-hengels die een absolute must bleken te zijn in de slechtere vakken. Een wedstrijd als deze is dan ook voor iedereen een prima leermoment, alleen dit soort momenten horen we eigenlijk niet te hebben tijdens een landenwedstrijd. Eigenlijk horen we al tevoren die leermomenten te hebben gehad.
In Nederland kunnen we niet meer zoveel leren behalve dan de visserij om iets te vangen terwijl er eigenlijk niets te vangen is. Die visserij moeten we zo langzamerhand wel perfect beheersen want iets anders doen we niet.
Als je heel goed zoekt kun je misschien eens ergens met de bolo vissen en om veel vis te vangen kun je in de winter eens naar sommige jachthavens. Echt andere vismanieren zoals het vissen met sliders is wel te beoefenen, maar het werkt allemaal pas echt wanneer je er ook echt iets mee vangt. Pas dan krijg je het echte gevoel.
Ook het vissen op karpers, iets wat internationaal steeds belangrijker wordt, kunnen we alleen maar op enkele plaatsen beoefenen, en dan nog niet eens goed.
De enige echte mogelijkheid die we hebben is om af en toe eens een keer meer over de grens te trekken. Brandenburg is niet dichtbij maar ligt nu ook weer niet aan de andere kant van Europa. Ook in België zijn verschillende karperputten waar best veel te leren zou zijn. Initiatieven voor zulke dingen zouden overigens best ook eens wat vaker vanuit de vissers zelf mogen komen!

 

25 & 26 Oktober 2008

Shimano Cup Silokanaal Brandenburg Duitsland

Op het laatste nippertje had ik nog een plaatsje weten te bemachtigen voor deze jaarlijks terugkerende wedstrijd. Ik had al veel gehoord over de fantastische vangsten hier, en helemaal nu we het volgende weekend hier een landenwedstrijd hadden werd het zo mogelijk nog interessanter om hier eens mee te vissen.
Een prachtige wedstrijd was het zonder meer. Een prima organisatie, prachtige prijzen en een echt schitterend viswater zorgden voor een heerlijk vis weekend.
Het Silokanaal bleek wel een beetje een plaatselijk water te zijn. Waarom weet niemand maar er is een grote brug midden in het parkoers die niet alleen de sectoren scheidt maar ook de vispopulatie. De vakken D en E, links van de brug, zitten vol met grote voorns en kleine brasems. Daar wordt echt geweldig gevangen iedere wedstrijd weer, en zo ook nu. Ik lootte er de eerste wedstrijddag. Ik ving, eigenlijk in maar anderhalf uur, bijna 14 kilo en daarmee werd ik slechts 13^e in een vak van 34 deelnemers.
Er werd veel grote voorn gevangen, maar om echt mee te doen moest je brasems vangen. Dat ging het best blokkerend met dobbers van 10 tot 12 gram terwijl het toch echt niet zo hard stroomde. Sterker nog, als ik met lichtere dobbers viste en niet volledig blokkeerde ving ik niet 1 brasem.
Opvallend was dat veel vissers andere vismanieren gebruikten dan wij gewend zijn. Het 'lang-lang'-vissen is daar erg populair. Men vist dan met hengels tot 10 meter en met vislijnen die even lang zijn. Dit alles om sneller te kunnen vissen, eigenlijk wel een beetje te vergelijken met wat je vaak bij Ierse festivals tegenkomt. Ook werden veelvuldig en hier en daar heel effectief Bolo-hengels ingezet. Werphengels van meestal 7 meter lang met daaraan zware dobbers van tot wel 20 gram, waarmee net buiten de vaste stokafstand werd gevist.
Op de tweede dag, de organisatie had een systeem bedacht waarbij je maar 1 keer aan de 'goede' kant van de brug kon zitten, lootte ik een laag nummer in vak C. Ik kan een lang verhaal erg kort houden. Ik ving 5260 gram en werd daarmee 15^e in m’n vak. Ik had t gevoel dat ik redelijk gevist had maar aan 'onze' kant van het vak was iedereen volledig kansloos. De nummers vlakbij de brug waren vele malen beter, daar was door niemand tegenop te boksen.
Ik ving die dag volop kleine vis. Ik had ook wormen en casters gecupt op 13 meter en toen ik daar ging vissen tijdens het laatste uur zat er eigenlijk best wat vis. Misschien had ik meer kunnen vangen als ik eerder op volle afstand was gaan vissen, maar goed.
Al met al was het in ieder geval een prima les geweest voor de landenwedstrijd van het weekend daarna, hoewel ik meteen besefte dat we het daar waarschijnlijk erg taai zouden gaan krijgen.

 

16 t/m 19 Oktober 2008

4-daagse IJssel De Wilp

Ook dit is zo een schitterende en ieder jaar terugkerende wedstrijd. Organisatoren Henk van Til en Jan-Willem Nijkamp is het wel toevertrouwd om een foutloos geheel te organiseren. Een zo ongeveer zo sterk mogelijk deelnemersveld van feederspecialisten was dan ook nu weer op deze wedstrijd afgekomen. Ook op de IJssel wordt de visserij gemiddeld er zeker niet beter op maar in dit geval viel het allemaal wel mee. Vooral tijdens de 1^e wedstrijddag waren de vangsten in 3 van de 4 vakken zelfs echt goed te noemen. Prachtige vissen worden er dan gevangen. Brasems van ruim 3 kilo, barbelen van hetzelfde gewicht, kolbleien en voorns tot 1 kilo en niet te vergeten prachtige windes. Ik heb ze allemaal mogen wegen in de 2 dagen dat me een weegschaal was toebedeeld. Zelfs een mooie bot, jawel, heb ik tussen de vangsten gezien.
Ik zei al dat in 3 van de 4 vakken erg goed werd gevangen op de 1^e wedstrijddag. Het probleem was dat ik begon in dat 4^e vak, en daar waren de vangsten dramatisch. 9 kilo won ons vak en dat was minder dan het laagste gewicht uit de andere 3 vakken. Ik had zelf, op de eindplaats notabene, net 3500 gram. Niet slecht bij een wedstrijd op totaalgewicht als de dagwinnaar ruim 47 kilo vangt.
Tja, eigenlijk was het toen al over. De andere dagen werd er wel redelijk gevangen hier en daar maar nooit meer de gewichten van de eerste dag. Gewicht inhalen werd dus bijna onmogelijk. Bovendien werd dat in het begin slechte D vak met de dag beter. Op de laatste wedstrijddag werd daar zelfs redelijk goed gevangen.
Ik ving ook de volgende dagen niks bijzonders eigenlijk. Respectievelijk 13900 gram, 11150 gram en 4500 gram kwam er nog in mijn net. Nou daar brak ik geen potten mee, dat mag wel duidelijk zijn.
Toch blijft de IJssel voor mij een van de mooiste wateren van Nederland. Ik hoor sommige vissers wel eens neerbuigend praten over het feederen. Nou ik zou zeggen ga daar eens een dagje heen. Alleen al de vissen die je er vangt zijn uniek gewoon.
Nogmaals ‘n compliment voor Henk van Til en Jan Willem Nijkamp. Zet mij maar weer op de lijst voor volgend jaar.

 

11 & 12 Oktober 2008

7^e en 8^e Topcompetitie Beukerskanaal Steenwijk

Ik heb 2 dagen lang rondgelopen langs dit water en als je dan zo deze wedstrijden bekeek dan werd je daar knap depressief van. Wat een dramatische visserij!
Posjes kon je overal wel vangen maar daarmee redde je het niet. Je moest een of enkele bliekjes vangen voor een goed resultaat.
Ik denk dat voor dit water we hier een maand te laat waren. Tijdens het NK waren de vangsten ook niet goed maar nog wel aanmerkelijk beter dan nu.
Natuurlijk volgde ik deze wedstrijden met bijzondere interesse in verband met het komende WK van volgend jaar. Tsja, wat moet je hier nu mee. Het zal niet gemakkelijk zijn om hier een thuisvoordeel te krijgen.
De einduitslag van de TC is natuurlijk ook voor ons coaches erg belangrijk. In ieder geval is het dan toch wel mooi om te zien dat veel jonge vissers het heel aardig hebben gedaan dit jaar. Toekomstgericht moet dat toch goed zijn.
Ook bij de jeugd zie ik interessante ontwikkelingen. Meer meiden die gaan vissen wat goed is voor ons damesteam en ook hier verschillende soms nog heel jonge vissers die het echt prima hebben gedaan.
Dat zijn in ieder geval positieve kanten aan een verder dramatisch slecht vis weekend.

 

24 t/m 28 September 2008

Colmic Cup Wroclaw Polen

Ongelooflijk maar waar, ik kon eindelijk eens zelf gaan vissen.
Dat was veel en veel te lang geleden eigenlijk, maar nu was het zover. Ik wilde deze wedstrijd ook voor geen goud missen. Ik heb al op veel plekken gevist, maar een betere organisatie en een gezelligere sfeer heb ik zelden meegemaakt.
Vorig jaar waren we er ook. We werden toen 2^e met ons team en visten allemaal redelijk hoog in de einduitslag terwijl we ook het idee hadden dat het allemaal nog beter had gekund.
Ook dit jaar was het trouwens weer heel moeilijk, zo niet onmogelijk, om een team bij elkaar te krijgen. Deze wedstrijd valt samen met het Nederlands Korpskampioenschap waardoor lang niet iedereen beschikbaar is natuurlijk.
Uiteindelijk hadden we toch een goed team bij elkaar. Wim Wilbers, Luc de Werd en ikzelf visten, en net als vorig jaar werd ons team aangevuld met een Poolse visser, de reserve in het lokale Colmic-team in dit geval.
Het eerste dat opviel toen we het water zagen was dat het nu wat harder stroomde dan vorig jaar. Geen probleem, we hadden met alles rekening gehouden en we hadden 2 volledige dagen om 'bekend' te worden met het water.
Tijdens de eerste oefendag visten we op het beste gedeelte van het parkoers. Enorm veel vingen we niet, maar aan het eind van die dag hadden we in ieder geval onze spullen redelijk voor elkaar en dachten we de visserij redelijk te begrijpen.
Tijdens de 2^e oefendag gingen we meer bovenstrooms zitten. We oefenden samen met Ralf en Steffi Herdlicke van het Duitse team en eigenlijk hield ik een goed gevoel over aan die training. Daar wordt, meestal, minder gevangen maar eigenlijk vingen we meer dan de dag ervoor. Wat opviel was dat we minder voorn vingen dan vorig jaar toen we met onze aanpak met veel casters in het lokaas echt die voorns konden 'uitsorteren'.
Minder voorns dus en daar pasten we ons qua lokaas op aan.
Ik lootte de eerste wedstrijddag op een hoog nummer in vak B, nr. 30, en jawel, precies tussen de in mijn ogen allerbeste vissers op het gehele parkoers. Ik zat tussen een Poolse visser uit de WK ploeg van dit jaar, Waldczack, en Phillip Capoulade, een Franse topvisser. Het begon al meteen verkeerd. Waldczack schoot al in de stress toen hij bij het peilen een soort van 'berg en dal' aantrof en vrijwel meteen kwam vast te zitten. Ook mij bekroop toen al een angstig gevoel moet ik zeggen. De meeste plaatsen daar zijn zo vlak als een biljartlaken en met deze stroming, die aanmerkelijk harder was dan in de dagen ervoor, kon het wel eens een moeilijke visserij worden op zo’n ongelijke bodem.
Het werd een groot drama. Ik kreeg t gewoon niet voor elkaar. De visserij was al superslecht op dit stuk. Waldczack had een platje, ik een voorn.
Het vak werd gewonnen links naast me door Capoulade. Hij ving 4700 gram aan baarsjes. Hij heeft niet eens gevist om een vis op volle lengte te vangen. Na de wedstrijd vertelde hij me dat zijn team daar gisteren ook al geen enkele vis had gevangen ver weg en dat men daarom had beslist om hier puur op baarzen te vissen.
Ook wij wisten dat er baarzen waren te vangen maar we hadden ze volledig genegeerd omdat er genoeg grotere vissen waren te vangen volgens ons. Dat bleek dus een niet al te strak plan te zijn geweest.
Ook voor de andere teamleden was het geen beste dag geworden en we stonden na de eerste dag 7^e in de teamuitslag.
De 2^e wedstrijddag bracht me naar n laag nummer in vak C, op misschien 100 meter van de plaats van de dag ervoor. We hadden beslist om iets voor de baarzen klaar te maken maar om toch vooral weer te vissen richting grotere vis. Ongelooflijk maar waar, ook vandaag zat Capoulade weer naast me.
Gelijk toen de wedstrijd begon kon je al zien dat er vandaag meer zou gevangen worden. Iedereen kreeg beet. Capoulade was weer gaan vissen op baarzen maar zag ook al snel dat dit geen zoden aan de dijk ging zetten. Hij kreeg er trouwens amper beet op vandaag.
We kregen vooral in het begin allemaal beet. Ik ving echter alleen kleinere voorns terwijl vooral Capoulade veel en veel grotere vissen ving, ook allemaal voorns trouwens. Om een lang verhaal maar heel kort te houden, ik kreeg ze ook nu aardig om mijn oren van hem. Hij eindigde als 2^e met ruim 7 kilo en ik bleef steken op 3650 gram waarmee ik geloof ik 8^e werd. Rechts in ons vak werd zelfs gewonnen met ruim 10 kilo. Ook mijn andere teammaats verging het niet geweldig. Wim Wilbers had mijn plaats geloot van de eerste dag en ook hij had het niet voor elkaar gekregen. Onze beste man was onze Poolse vriend die evenals op de 1^e dag een 5 in zijn vak viste.
We werden 7^e in het eindklassement, teleurstellend. De wedstrijd werd gewonnen door het lokale Colmic team, voor Duitsland en Frankrijk. Individueel winnaar werd Phillip Capoulade en wat mij betreft was dat echt verdiend. Ik kende hem wel maar niet echt goed. Hij is een echt wedstrijdbeest die enorm veel wedstrijden vist. Hij deed t gewoon perfect door iedereen te verassen met z’n baarzenvisserij van de 1^e dag en ook door op de 2^e dag gewoon uitstekend te vissen, met een relatief lichte dobber en meest drijvend. Hij is zeker een kanjer van een visser. Onbegrijpelijk dat hij niet is opgenomen in het Franse WK team met al zn problemen van dit moment.
Zelf heb ik hier nu eens echt de prijs betaald voor een half jaar van bijna geen wedstrijden vissen. En ook de prijs voor het veel te weinig vissen onder dit soort omstandigheden. Dit was dan wel vissen op een kanaal maar in werkelijkheid was het vissen op een rivier met deze stroming. Wat een dramatisch slechte wedstrijd heb ik gevist zo. Ik was eng van mezelf.
Ook nu was de sfeer daar gewoon fantastisch. We zijn goed bevriend geraakt met vooral de mensen van het lokale Colmic team. Nou die hadden het dus prima naar hun zin na hun overwinning. Het was al bijna donker toen we van de waterkant wegreden.

 

21 September 2008

Noordhollands Kanaal Neck Topcompetitie

Ik schreef al eerder dat ik met dit gedeelte van het coachwerk steeds meer moeite krijg. Nou vandaag geldt dat in het kwadraat. Wat een draak van een wedstrijd moet het zijn geweest om die te vissen. Nou, ik kan iedereen verzekeren dat dit nog erger is wanneer je er achter loopt. Niemand kan er verder iets aan doen hoor maar dit heeft zo weinig nut. Wat werd er gevangen? Wat possen, hier en daar wat kleine voorntjes en bliekjes en dan natuurlijk toch op enkele plaatsen wat meer brasem waardoor er ‘op papier’ toch weer een redelijke uitslag staat.
Als coach ben je afhankelijk van de Nationale Selectie. Die wordt bepaald door onder meer deze wedstrijd. Ik hoop maar dat er niet de een of andere goede visser de dupe wordt van een slecht resultaat hier waardoor hij niet te kiezen is voor volgend jaar. Dat zou namelijk erg slecht zijn voor het Nederlandse wedstrijdvissen. Ik heb er geen enkel probleem mee wanneer iemand zou afvallen omdat het gewoon ff wat minder loopt in een bepaald jaar. Dat is dan niet anders. Dit was echter zo’n wedstrijd waarin je als visser in grote mate bent overgeleverd aan geluk of pech.
Ik haat dit soort wedstrijden. Het is niet anders. We zullen steeds meer van dit soort dagen gaan meemaken zelfs als we niet dringend eens wat gaan doen aan de bizar snelle terugloop van de visstand op veel plaatsen.

 

15 September 2008

Visput St Kathelijne Waver Visdag met Beet en Yuri van Gelder

Dit was mijn kans om eens kennis te maken met een water waarvan ik al heel veel had gehoord. Enorm veel karper zou er te vangen zijn, en grote karpers ook nog. Ik kon niet wachten.
Het werd een fantastische dag. Zelf viste ik niet echt, ik hield me meer bezig als ‘privé-schutter’ van Yuri die heel wat mooie karpers van zo tussen de 3 en 4.5 kilo wist te vangen. Yuri bleek echt een hele aardige en nuchtere jongen te zijn zonder wat voor kapsones dan ook. Nou, dat heb ik wel eens anders meegemaakt met bekende mensen en dan is dit echt een verademing. Je kon trouwens heel goed zien dat hij in aanleg een goede visser is. En echte liefhebber ook trouwens.
Ik heb van deze dag een artikel geschreven dat je binnenkort in Beet kunt lezen. Het is in ieder geval een hele leuke dag geworden.
Nog wat, ik ga zeker proberen om hier terug te komen met een of meerdere Nationale teams voor een trainingsdag. Als je hier niet kunt leren hoe je karpers moet drillen dan weet ik het niet meer.

 

13 September 2008

Kampioenschap van Nederland Beukerskanaal Steenwijk

Voor mij was dit de aftrap richting het WK dat hier volgend jaar gevist gaat worden. Ik heb van de gelegenheid gebruik gemaakt om eens een goede indruk te krijgen van het parkoers. Ik kende het eigenlijk al wel van voorheen maar wateren kunnen veranderen soms en deze dag was perfect geschikt om alles eens goed opnieuw in me op te nemen.
Als we goed willen presteren hier volgend jaar dan zullen we vooral heel veel tijd en ook heel veel moeite gaan steken in dit kampioenschap.
Een thuisvoordeel heb je eigenlijk niet op dit water. Ik kan me tenminste niet voorstellen dat de eerste de beste Franse, Engelse of Hongaarse wedstrijdvisser in de stress zal schieten als hij dit water ziet. Sterker nog, hij zal zich afvragen of hij niet thuis in eigen land is.
Enkele jaren geleden hadden we het EK in Vries op het Noordwillemskanaal. Toen was de situatie eigenlijk niet anders. Toch haalde het Nederlandse team daar een prima resultaat, een bronzen medaille zelfs. Een resultaat dat vooral werd behaald, ik weet dat precies want ik was er nog als visser bij betrokken, door het ‘tot in den treure’ trainen op dat water.
Ik vond het absoluut geen fraai kampioenschap. Frans van Berkel won individueel met 6600 gram en er waren ook vakken die gewonnen werden met niet meer dan ff 2000 gram. Ik ben bang dat het volgend jaar ook zo ongeveer zo zal zijn. We weten dus wat ons te doen staat. Dit neemt echter niet weg dat ik me echt zorgen maak over vooral de indruk die we als organisator van zo’n kampioenschap achterlaten bij de deelnemende landen. Ik ben bang dat men niet erg vrolijk zal worden van deze visserij.

 

29 Augustus t/m 8 september 2008

WK Senioren Spinadesco Italië

Wat gaat de tijd toch ongelooflijk snel. Ik zie me nog zo in Hongarije staan bij het meer van Velence voor het WK van het afgelopen jaar. Niet te filmen dat we alweer een volledig jaar verder zijn.
Ik was er niet tevreden over dat niemand van onze vissers of de begeleiding van tevoren het WK-parkoers had gezien. Als je zo naar een WK gaat sta je vaak al met 1-0 achter voordat je een haak te water gelaten hebt. We beslisten dan ook om met enkele teamleden en ikzelf een paar dagen voor het begin van de oefenweek al naar Spinadesco af te reizen om te bekijken hoe de precieze situatie was en om al wat te trainen buiten het parkoers.
Het is misschien niet altijd mogelijk maar al heel snel bleek hoe nuttig zo´n trip kan zijn. Ik was daar met laten we zeggen het `jonge gedeelte` van ons team en ik denk dat iedereen die extra dagen als perfect heeft ervaren.
We visten aan beide zijden van het parkoers en we vingen echt heel veel vis. Karpers, brasems, blieken en niet te vergeten carassio´s waren in overvloed te vangen en omdat de situatie precies hetzelfde was als op het WK-parkoers kon iedereen zijn materialen perfect in orde maken. Ik begrijp steeds beter waarom het Engelse team ieder jaar een volledige week voorafgaand aan de oefenweek al aanwezig is.
De andere teamleden arriveerden op zaterdagavond en zo hadden we de gehele zondag om alle ervaringen uit te wisselen, materialen te maken en/of te perfectioneren. Iedereen kon dus prima beginnen aan de officiële oefenweek.
We wisten al dat er op het eigenlijke parkoers veel minder vis te vangen zou zijn. Toch viel het allemaal nog lang niet tegen, althans op sommige stroken van het parkoers.
Op maandag, de eerste trainingsdag lootte (want zo gaat dat tegenwoordig) Italië op achteraf gezien de beste plaatsen van het gehele parkoers. Zij vingen daar veel en vooral hele grote carassio´s. Wij zaten zo´n 5 boxen naar links en bij ons was het veel slechter. We vingen wel vis, vooral blieken en een enkele brasem, maar je kon al gelijk zien dat er rechts van ons door iedereen meer werd gevangen en dat het naar links aalleen maar slechter werd. Ook de Duitsers die rechts van ons zaten vingen aanzienlijk meer dan wij. Toch was er volgens mij geen enkele reden om in de stress te schieten en dat bleek ook wel. De Duitsers zijn gedurende de gehele week het enige land gebleven dat meer ving naast ons. Vanaf de dinsdag was het andersom. Overal op het parkoers ging, of in ieder geval leek dat zo, het vangen van de blieken en brasems ons echt aardig goed af. De carassio´s vingen we ook wel. De enige vissen die we minder haakten waren de karpers en je kon wel tijdens de 2^e helft van de oefenweek zien dat die langzaam maar zeker toch wel belangrijker begonnen te worden. Vanaf de donderdag hebben we daar ook onze visserij en het materiaal op aangepast.
Tijdens de vrijdagtraining, de zgn. officiële training, werd er ineens nog niet de helft gevangen van de andere trainingsdagen. Was het oefenen gedurende de gehele week op zo´n kanaaltje van maar 35 meter breed er dan toch teveel aan?. Moeilijk te zeggen. In ieder geval vertrok ik gelijk na het aanvoeren op die dag bij ons team om eens goed overal rond te kijken en me zo een zo goed mogelijk beeld te vormen van het gehele parkoers. Zoals gezegd werd er dus overal veel minder gevangen op de meeste plaatsen. Toen ik dus terug kwam bij onze eigen ploeg viel het me op dat ook op deze dag wij gewoon erg goed vingen in verhouding. Ik kreeg dan ook echt vertrouwen in een hele goede uitslag tijdens het weekend.
Ik weet gewoon dat we een super oefenweek hebben gehad en ook heb ik duidelijk gezien dat we steeds sterker aan het worden zijn als ploeg. Overigens werden we tijdens de oefenweek steeds meer in de gaten gehouden door zelfs de topteams en dat is alleen maar een bewijs te meer voor wat ik zojuist schreef.
Wel zullen we nog meer ervaring moeten krijgen met het vangen van karpers. In Nederland ligt dat moeilijk en dat breekt ons op. We passen er ons wel op aan maar toch zie ik nog teveel van zulke vissen verspeeld worden. Soms is dat niet te voorkomen maar het percentage is gewoon te hoog in vergelijking met de echte toplanden.
Als jullie nu lezen wat ik zonet heb geschreven dan zullen jullie wel begrijpen hoe teleurgesteld ik was na de 1^e wedstrijddag. We stonden gewoon 18^e. Het bleek een erg plaatselijke visserij te zijn in de meeste vakken en als ik nu zeg dat het ons niet bepaald mee zat daarin dan druk ik me nog erg vriendelijk uit. Wat een waardeloze dag. We waren natuurlijk bovendien meteen uitgeschakeld voor hetgeen ik in stilte in gedachten had (noem me arrogant maar ik dacht echt aan een medaille en dat is echt voor het eerst sinds ik begonnen ben als coach). Van alles ging niet goed gewoon. Slechte plaatsen en toch ook enkele hele belangrijke verspeelde grote vissen. Jawel het gebeurde allemaal.
Na de 1^e dag stond Engeland eerste. Het zijn al sowieso de beste vissers en als je die dan ook nog de ideale loting geeft dan zijn ze gewoon niet te stoppen. Italië, voor mij op voorhand de grote favoriet voor dit kampioenschap ‘verongelukte’ ook met enkele vissers en zij stonden dan ook slechts 8^e na de 1^e dag.
Tijdens de 2^e wedstrijddag kwamen we nog redelijk terug hoewel ik eigenlijk op nog meer had gehoopt. Tja ‘t klinkt misschien lullig maar het was gewoon zo, ook nu hadden we weer totaal geen geluk met de loting. Met name in vak A, B en D, juist die vakken waar het allemaal t meest plaatselijk was zaten we gewoon weer niet goed. Om eerlijk te zijn wisten we in die vakken echt aardig ‘de meubelen te redden’ maar daarmee haal je dan nog wel teveel punten om een echt fantastische comeback te maken.
We stegen nog wel behoorlijk. We waren 7^e in het dagklassement en mede omdat sommige landen nog ver terugvielen eindigden we in ieder geval nog als 10^e.
Enkele jaren geleden zou men misschien met zo’n resultaat tevreden zijn. Nu is dat zeker niet zo. Ik zei het al, ook hier bleek dat we tegenwoordig gewoon een land zijn om rekening mee te houden. Het mocht deze keer niet anders zijn, toch zie ik best de redenen. Natuurlijk moeten we nog verbeteren om echt en constant mee te gaan spelen, toch zou ook hier met wat meeval al echt een betere uitslag mogelijk zijn. Als ik zie waar we hebben gezeten, wat we dan nog verspelen, en wat dan het verschil is met de medailleplaatsen dan is dat verschil heus niet zo groot als het er nu uitzag.
Voorlopig is het allemaal niet anders, teleurstellingen horen er ook regelmatig bij. Zelfs in een redelijk jaar als dit.

 

24 Augustus 2008

Topcompetitie Amstel-Drecht

Vandaag kon ik me weer bezig houden met een van de facetten van het 'coachwerk' waarmee ik steeds meer problemen begin te krijgen.
Wij coaches worden geacht tijdens iedere topcompetitie aanwezig te zijn. Op zich geen probleem en ook wel begrijpelijk. Toch vraag ik me steeds meer af wat het precieze nut ervan is. Natuurlijk, je ziet zo nieuwe talenten in actie en dat is ook prima. Daar heb ik echter echt geen 8 topcompetities voor nodig met een type visserij waarbij een visser eigenlijk niet goed en zeker niet volledig te beoordelen valt.
Eerlijk is eerlijk, en wat mij betreft mochten we daarom wel 3 x per jaar daar vissen, dit was een van de betere wedstrijden van de topcompetitie van dit jaar. Natuurlijk waren er ook nu mindere stukken op het parkoers maar in ieder geval werd er over het algemeen heel aardig gevangen.
Ik vind het altijd zo erg wanneer ik zo’n topcompetitie zie waarbij amper wat wordt gevangen en dan is het een verademing als je zoals vandaag constant vissen uit het water zie komen. Wat ook opvalt, is dat op zo’n dag heel veel in mijn ogen goede vissers een goede uitslag vissen. Als er vis is te vangen kun je jezelf 'verdedigen', als dat niet het geval is dan is de geluksfactor het grootst.
Nog een goede ontwikkeling is dat ik vooral bij de jeugd meer en meer talent zie en dat bovendien de jeugdcategorieën iets groter lijken te worden. Soms is het nog slechts als dagdeelnemer maar in ieder geval zie ik steeds meer nieuwe jongens en niet te vergeten meisjes die het een keer willen proberen op dit niveau.
We gaan voor het einde van het jaar zeker nog trainingsdagen plannen zodat we al dat jeugdtalent nog verder vooruit kunnen helpen!

 

10 t/m 18 Augustus 2008

WK Dames Szolnok Hongarije

Ik heb al in een eerdere column omschreven dat ik een schitterend WK dames verwachtte dit jaar. Nou mijn verwachtingen zijn zeker uitgekomen. Sterker nog, dit was een van de mooiste kampioenschappen die ik ooit in mijn leven heb gezien.
O.k., het vangen van veel kleine vis ziet er misschien wat minder spectaculair uit dan het vangen van grote sterke vissen maar ik bekijk het heel anders. Voor mij moet zo’n kampioenschap eerst en vooral zo "eerlijk" mogelijk zijn voor alle deelnemers. Voor mij is wedstrijdvissen een sport waarbij, helaas, de factor geluk vaak ook een belangrijke rol speelt. Soms zijn er uitzonderingen en dit kampioenschap was er zo een.

Er werd gevist op een dode zijarm van de rivier de Tisza. De rivier, die oorspronkelijk in allerlei bochten liep, is gekanaliseerd waardoor verschillende van die bochten nu eigenlijk zijn veranderd in afgesloten water. Een meer dus eigenlijk. Een meer met een speciaal voor het wedstrijdvissen betegelde oever met ingedeelde vakken en een witte tegel op iedere visstek. Prachtig gewoon en werkelijk uniek volgens mij.

Op dit water waren er eigenlijk twee vissoorten die van belang waren. Blieken en katvissen. Ook was er nog veel alver aanwezig maar, zoals wel vaker na een week training voor een dergelijk kampioenschap, die speelden niet echt een grote rol. Ook werd hier en daar wel een enkele grote vis gehaakt, een enkele schubkarper of zilverkarper, maar je kon daar absoluut niet gericht op gaan vissen.
Nee, dit was gewoon echt het kampioenschap van de kleine vis die overigens wel vooral op de gewone vaste stokmanier, met afsteken dus oftewel "Roubaisienne"-stijl zoals dat zo mooi heet, gevangen moesten worden. Meest werd er gevist op een afstand van tussen de 8 meter (op de diepste plaatsen) en de maximale hengellengte, 11.5 meter dus (op de minder diepe plaatsen).
Alles wat ik tot op heden heb geschreven lijkt misschien eenvoudig, maar dat was het vissen op dit water nu juist helemaal niet. Met name het vissen op de blieken vereiste een hele speciale voertactiek die voor ons Nederlandse vissers totaal ongebruikelijk is en mede daardoor ook pas veel te laat, door mij in ieder geval, werd begrepen. Ik kom daar nog op terug in mijn verhaal.
De eenvoudigst te vangen vissoort was zonder twijfel de katvis. Deze vissen, of beter gezegd visjes, waren op iedere visplaats in grote aantallen aanwezig. Iedere dag kwamen er meer zo leek het wel. Eigenlijk was het zo dat veel teams zich vooral op deze katvissen gingen concentreren, op zich een logische tactiek.
Ik schreef dus al dat ook wij niet goed begrepen hoe we de blieken konden vangen. Bovendien leverde het vissen op de blieken lang niet altijd meer gewicht op, ook niet voor de enkele landen (met name de Hongaren en de Italianen) die er wel gericht op visten.
Eigenlijk al na twee oefendagen trokken wij dan ook de conclusie om vooral vol voor de katvissen te gaan. De rest van de oefenweek werd dan ook vooral besteed om deze vis- en niet te vergeten voermanier te perfectioneren. Om het met zo min mogelijk woorden uit te leggen kwam het er eigenlijk op neer dat je wel genoeg moest aanvoeren om meteen beet te krijgen, maar wel zo weinig dat je genoeg aas en voer over hield om werkelijk constant kleine bolletjes bij te kunnen werpen. Cuppen was hierbij geen optie omdat dit veel te traag was. In het lokaas was het belangrijk om behalve de muggenlarven ook veel, zoveel mogelijk zelfs, maden te verwerken. De maden die we gebruikten hadden we eerst laten bevriezen waardoor ze goed in de voerbollen bleven zitten en ook op de (op sommige plaatsen sterk aflopende) bodem op de voerplaats te laten blijven liggen.
Je kunt op dit soort momenten echt op alle manieren zien dat we een piepjong team hebben. Het ontbreekt natuurlijk nog een beetje aan de broodnodige ervaring, dat is duidelijk. Tezelfdertijd echter zie je dat jonge mensen ongelooflijk snel nieuwe dingen kunnen "oppakken". In dit geval heeft het me echt verbaasd hoe snel iedereen zich aan de vissituatie aanpaste. Iedere dag zag je onze gewichten na 3 uur dan ook wat verbeteren. Zodanig zelfs dat we absoluut geen slechte indruk maakten in vergelijking met de andere teams. Sterker nog, ik heb nog nooit meer complimenten gehoord, en dan heb ik het dus over mensen die er echt toe doen in het Internationale wedstrijdvissen, over onze vissende meiden.

Al met al zijn we als 7^e geëindigd. Op beide dagen waren we 7^e, dus je zou kunnen zeggen dat dit ook echt de plek is die we verdienden. We haalden bovendien op beide dagen zowat hetzelfde aantal punten.
Je had 4 toplanden die als je het resultaat bekijkt er met kop en schouders bovenuit staken. Hongarije won (op beide dagen), voor Italië, Frankrijk en Engeland. Daarna kwamen 3 landen die je de subtop zou kunnen noemen. Roemenie werd 5^e voor Kroatië en ons dus als 7^e. Deze 3 landen hadden weer een straatlengte voorsprong op de rest. Er zat maar een klein verschil tussen de 5^e plaats en ons resultaat. 5^e zou natuurlijk prachtig zijn geweest, maar eerlijk is eerlijk, daarvoor moeten we vooral in de breedte nog echt wat sterker worden.

Individueel was "onze eigen" Anja Groot onze topscorer. Ze viste een schitterend kampioenschap waarbij ze volgens mij wat aantal vissen betreft met de allerbeste mee kwam. De vissen waren echter, en dat zag je eigenlijk bij ons allemaal, net wat kleiner dan bij de concurrentie. Ze eindigde met 7 punten als 13^e. Melissa Bisschop en Anouk v/d Belt visten allebei een 5 en een 6 in hun vak waarmee ze respectievelijk 21^e en 22^e in het eindklassement werden. Ingeborg Audenaerd werd 36^e met een 7 en een 8, 15 punten dus. Zowel Ria Dekker (15 punten) als Jessica Vos (14 en een halve punt) visten een dag en waren reserve op de andere.
Wat echt opviel is dat dezelfde vissers op beide dagen het best visten. Het kenmerk van een fantastische wedstrijd. Emma Pickering, jawel de dochter van Tom, werd Individueel wereldkampioene met 3 punten, en geloof me, dat is echt een waardige kampioene! Tezamen met misschien nog 3 of 4 andere meiden was ze gewoon de beste visster aan de waterkant.

Nu nog even terug naar de tactische kant van dit kampioenschap. Als je erop terug kijkt is alles altijd simpel natuurlijk. Ik zie sommige "kenners" dit allemaal al weer hoofdschuddend lezen. Ik ben zelf nooit bang geweest om me kwetsbaar op te stellen, en dat geldt ook voor nu. Ik wist, en geloof me maar wanneer ik zeg dat dit niet anders is dan voor minimaal 80% van alle vissers en begeleiders tot op het moment dat ik dit schrijf, zelfs na een volle week training niet voor 100% wat de beste voermanier was.
Hoe kwam ik erachter? Na de 1^e wedstrijd liep ik een Hongaarse kennis tegen het lijf die me vertelde hoe het allemaal "in elkaar stak".
Hij sprak over twee voerplaatsen op maximaal 1 meter van elkaar. De kortste afstand was de "blieken"-plaats en daar werd gevoerd met pure vochtig gemaakte (om een grote wolk te maken) leemaarde met daarin uitsluitend muggenlarven. De tweede afstand, vlak achter de eerste voerplaats dus, werd uitsluitend aangevoerd met lokaas met daarin zoveel mogelijk dode maden en daarbij ook nog wat maïs. De katvissen bleven zo weg van de plaats waar op blieken werd gevist.
Heel simpel allemaal maar hoe bedenk je nu ooit zoiets als Nederlandse visser­ en met onze Nederlandse visserij. Nooit volgens mij.
Ik hield dit alles gewoon in mijn achterhoofd, het had totaal geen zin om er op dat moment teveel woorden aan vuil te maken.
Tijdens de 2^e wedstrijddag was ik bij Anja en naast wie zat ze. Naast de Hongaarse winnares van de 1^e wedstrijddag. Toen zag ik de mij vertelde voermanier natuurlijk perfect in de praktijk. Ik moet zeggen dat wat me was verteld klopte als ´n blikken bus`.
Het resultaat was dat Anja´s eerste 50 vissen allemaal katvissen waren en dat de eerste 50 vissen van de Hongaarse bijna allemaal blieken! Op zich zou dat nog niet zoveel uitmaken. De meeste blieken waren niet groter dan de katvissen. Het verschil was echter de kans op bonusvissen. Als je op de blieken viste dan hing er af en toe opeens ook een mooie voorn aan de haak of zelfs een brasempje.
Wat was het resultaat= Anja ving 40 vissen meer dan de Hongaarse maar eindigde met 500 gram minder.
Ook schreef ik al dat we relatief kleinere vis vingen dan andere landen. Er op terug kijkend zou ik geen muggenlarven meer voeren in het lokaas voor de katvissen. We lokten met de muggenlarven gewoon ook teveel kleine katvissen aan. Nog meer bevroren maden was beter geweest. Je kon winnen met onze vistactiek. Frankrijk deed precies hetzelfde als ons en werd zo 3^e in het eindklassement. Valerie Nadan werd individueel 2^e en won het vak van Anja op de 2^e wedstrijddag met 212 katvissen. 15 stuks meer dan Anja slechts maar een kilo meer gewicht.

Al met al kan ik best leven met deze 7^e plaats. We hebben de meest leerzame week gehad ooit en ik heb gezien dat verschillende meisjes echt zichzelf een stuk hebben verbeterd de laatste tijd. Dat geeft moed voor de toekomst. Wel moeten we nog een stuk verbeteren om echt mee te gaan doen voor de medailles. Ook dat is een eerlijke conclusie.

 

1 & 2 Augustus 2008

NeDeLux Wedstrijd Mettlag Duitsland

Amper bekomen van alle belevenissen in Gent bij het Jeugd WK in Gent en de volgende wedstrijd diende zich alweer aan, de Nedelux wedstrijd.

Ik was al op voorhand enthousiast gemaakt over deze wedstrijd omdat me van alle kanten werd verteld dat we op het beste stuk van de Saar zouden vissen en dat er echt veel vis was te vangen. Nou dat gebeurt lang niet altijd dus dit leek me wel iets.
Op woensdagavond kwamen Andre Schipper en ik aan bij de ploeg die al enkele dagen op eigen initiatief en op eigen kosten aan het trainen was. Over een goede instelling gesproken.

Het eerste dat opviel toen we aankwamen was de perfecte locatie die we hadden. Het hotel was letterlijk op loopafstand van het visparcours. Onder aan het hotel had je een parkeerplaats en van daaruit stapte je zo naar de eerste visstek.
Men had redelijk gevangen maar zeker niet de gewichten waarvan wij in België hadden horen praten. Ook viel op dat men vooral voorn had gevangen, terwijl wij alleen maar hadden horen praten over `brachsen ohne ende`.

Andre en ik besloten om eerst maar eens aan te kijken hoe alles ging. De jongens hadden niet voor niks al enkele dagen getraind.
Van lieverlee tijdens de oefenweek werd duidelijk dat er wel degelijk brasem was te vangen, en veel ook nog soms, maar dat ze bijna nooit overal waren te vangen. Ook werden ze iedere keer weer op andere plaatsen gevangen. Tactisch was het dus niet zo gemakkelijk allemaal, en helemaal zeker van onszelf waren we niet voor wat betreft de aanpak. We besloten om vooral brasemgericht te gaan vissen, vooral na de laatste oefensessie die prima verliep.

Onze tegenstanders waren niet de minsten dit jaar en ook dat maakte deze wedstrijd aantrekkelijk dit jaar. In vorige edities namen de andere landen blijkbaar deze wedstrijd niet zo serieus, nu hadden zowel de Duitsers als de Luxemburgers een heel sterk team afgevaardigd met veel gezichten die ik vaak bij de WK´s en EK´s tegen kom. De afgelopen twee jaren wonnen we deze wedstrijd maar toen was de tegenstand absoluut van een ander niveau dan nu. Erg interessant allemaal.

Tijdens de eerste wedstrijd vielen de vangsten eigenlijk erg tegen. Er waren verschillende gedeeltes op het parkoers waar zowat niks werd gevangen zelfs. Ook waren er minder brasems en eigenlijk hier en daar meer voorns dan verwacht. Een beeld was duidelijk. Daar waar er brasems waren deden we het goed en waar de voorns de boventoon voerden daar bleven we iets achter. De uitslag kon niet dichter bij elkaar zitten. Duitsland won met 19 punten, wij hadden 20 punten en Luxemburg had er 21. Alles zou dus worden beslist tijdens de 2^e wedstrijd.
We besloten om onze tactiek niet te wijzigen. Iedere dag was gebleken dat er na de 2^e keer aanvoeren gewoon meer brasems te vangen waren dus we gingen daar ook nu vanuit.
Hadden we gelijk? Nou niet overal in ieder geval. Er werd zeker nu iets meer vis gevangen, en plaatselijk ook wel brasem, maar bijvoorbeeld op de nummers waar we de vorige dag zo goed hadden gevangen werd nu weer slecht en alleen voorns gevangen. Vreemd allemaal en ook nu weer was er hetzelfde beeld als deze morgen. Wij vingen de brasems, maar op de voornplaatsen bleven we achter.
Het werd nu echt spannend. Ik dacht eigenlijk dat we nooit konden winnen. Gelukkig bleken mijn berekeningen niet helemaal goed. Wij wonnen de 2^e wedstrijd met 18 punten voor Duitsland met 19 en Luxemburg met 23. Een gelijke stand dus in het eindklassement en dan geldt het hoogste vangstgewicht. Ik zei al dat wij de brasems vingen en dat werkte nu in ons voordeel. Wij wonnen dus, volgens mij voor het eerst in Duitsland, deze Nedelux wedstrijd en daar ben ik best trots op.
We hadden zoals gezegd echt sterke tegenstanders maar deze overwinning was de overwinning van de inzet en ijver van alle teamleden. Echt petje af hiervoor!

 

21 t/m 27 Juli 2008

WK Jeugd Watersportbaan Gent

Het Jeugd W.K. wordt dit jaar voor het eerst gehouden in een nieuwe "format". Er zijn 3 leeftijdscategorieën, de U14 (waar wij niet meedoen en dat is "heeeel" erg jammer en niet goed), de U18 en de U22. Voor het eerst doen wij dus mee met 2 jeugdteams tegelijk aan zo’n kampioenschap en dat is vooral organisatorisch een hele klus. Geen probleem, we zijn met 2 coaches de gehele week aanwezig en bovendien zijn verschillende mensen meegereisd die ook meehelpen.
Wat opvalt, is dat er tijdens de gehele oefenweek relatief weinig is te vangen. Vooral ’s Morgens valt het niet mee.

Tijdens iedere trainingsdag zijn er twee sessies. De morgensessie, die wordt gevist tijdens dezelfde uren als het eigenlijke kampioenschap, is wat mij betreft het belangrijkst. Daarna wordt er ook in de middag gevist.
Het is altijd goed om zo vaak mogelijk ergens te vissen, dus ook hier. Wel is de situatie dan niet meer te vergelijken met de komende wedstrijd. Na de 2^e keer voeren wordt er veel en veel meer vis gevangen en vaak ook veel grotere vissen. Wel is het dan mogelijk om perfect te analyseren hoe de vissen het best te vangen zijn. Bovendien zijn dit de uren om het materiaal verder te perfectioneren en/of weer in orde te brengen voor de volgende trainingsdag.

Zo’n oefenweek is echt taai. Je staat op net na 6 uur ‘s morgens en voor je in je bed ligt is het toch weer gauw na middernacht. Dat is voor iedereen best zwaar maar dat hoort er nu eenmaal bij. Het is alleen wel zaak om niemand "over de kling" te jagen want daar heeft niemand iets aan.
Ik moet zeggen dat er de gehele week door iedereen in ons team keihard is gewerkt en ik heb totaal niemand horen zeuren over het feit dat het toch allemaal wel een beetje veel was. Eigenlijk heb ik in ieder geval weinig wanklanken gehoord. Er speelt natuurlijk tijdens zo’n lange en intensieve week altijd wel eens een kleinigheidje maar in grote lijnen is de oefenweek prima verlopen en ik moet alle vissers en niet te vergeten vissters echt een compliment maken voor hun inzet. Dat is fijn werken voor ons als coaches!

In het nieuwe "format" van het Jeugd w.k zijn de teams kleiner gemaakt. In plaats van met teams van 5 wordt er nu gevist met teams van 4 deelnemers. Om ook het kostenplaatje voor iedereen onder controle te houden is ook de oefenweek met een dag ingekort, iets wat ik een minder gelukkige keuze vind. Alle teams zijn er nu toch al op maandag en niemand kan iets doen.

De wedstrijden verliepen qua visserij eigenlijk redelijk zoals we verwachtten. Er werd op de wedstrijddagen zelfs in verhouding weer meer gevangen dan tijdens de trainingsweek. Toch moet ik zeggen dat ik over het eindresultaat niet helemaal 100% tevreden kan zijn. Ik besef overigens wel dat ik dit zeg met een ietwat "gekleurde bril" omdat ik meest betrokken was bij de U22 en juist daar viel me het resultaat tegen. De U18 heeft eigenlijk met een 5^e plaats prima gepresteerd. Bij de U22 werden we 9^e en eerlijk is eerlijk, ik had absoluut op meer gehoopt hier.
Wel absoluut schitterend was de 3^e plaats in het Individuele eindklassering van Ramon Pasmans. Ik weet hoe veel werk hij hiervoor heeft verzet en dan is zo´n beloning prachtig. Een echt kippenvelmoment!

Wat is wedstrijdvissen toch een vreemde sport soms. Als je deze week analyseert dan hebben we overal gewerkt met dezelfde aanpak en in constant overleg met elkaar. Waarom lukt het dan toch aan de ene zijde van de watersportbaan wel allemaal redelijk en aan de overzijde niet? O.K. bij de U22 lootten we zeker geen goede nummers en in sommige vakken was het erg belangrijk om dat wel te doen, maar toch. Als team presteerden we gewoon te wisselvallig en dat is tijdens zo´n kampioenschap dan net niet genoeg voor een topklassering.
Let wel, ik kan, mag en wil niemand van de vissers hierin iets verwijten, voor mezelf ligt dit iets anders.
Ik heb met de jaren zoals dat heet heel veel ervaring opgedaan tijdens allerlei Internationale kampioenschappen, maar er zit wel een hiaat van enkele jaren tussen al die andere jaren. Uit pure frustratie volgde ik toen helemaal niets wat met Internationaal vissen te maken had. Ik heb daar al vaak genoeg over geschreven.
In die tijd heeft dit Internationale vissen natuurlijk niet stil gestaan, en mede door die `gemiste periode` kom ik nu soms specifieke kennis tekort van dingetjes die heel belangrijk kunnen zijn. Zo kon het voorkomen dat ik op de zondagavond na het kampioenschap ademloos zat te luisteren naar de Engelse coach die me zat uit te leggen hoe zij zo´n schitterende 2^e dag hadden kunnen vissen. Eigenlijk had ik dat een jaartje of 10 eerder allemaal moeten leren, maar goed.
Tactisch, want dat wil ik hier maar mee zeggen, moeten we soms nog echt iets `uitgenaster` worden.

Al met al heb ik toch een schitterende visweek meegemaakt. Een iets tegenvallend resultaat zullen we nog wel eens vaker meemaken en daaruit kun je vaak weer de beste lessen trekken richting toekomst. Geloof me maar wanneer ik zeg dat het op dat gebied een echte top/week was!

 

11 & 12 Juli 2008

Vierlanden Wedstrijd Jeugd Watersportbaan Gent

Ieder jaar wordt deze wedstrijd gehouden tussen de jeugdteams van België, Duitsland, Luxemburg en dus ook Nederland. Een prima moment voor heel wat van onze jeugdige vissers om heel veel ervaring op te doen in het Internationale vissen.
Eigenlijk was dit jaar Nederland aan de beurt om deze wedstrijd te organiseren maar al vorig jaar werd dit op verzoek van België omgezet. Men wilde heel graag dit jaar deze wedstrijd organiseren 14 dagen voor het eigenlijke Jeugd W.K. op hetzelfde water. Een prima initiatief moet ik zeggen. De ideale "test" voor hen zo kort voor het W.K., en natuurlijk ook een uitstekende training voor alle andere aan de Vierlandenwedstrijd deelnemende landen. Tezamen met alle trainingen die onze W.K. deelnemers al hadden op dit water moest dit weekend volgens mij wel resulteren in de optimale voorbereiding richting het W.K., voor alle deelnemers maar ook voor ons als coaches.

We kozen voor een aparte aanpak. Deze wedstrijd wordt gevist door teams van 8 mensen. We besloten om iedereen die het W.K. ging vissen te laten rondkijken op beide dagen. Op deze manier leek het ons dat men meer kon zien en leren dan wanneer men zelf zou vissen. Daarbij was het voor ons op deze manier mogelijk om ook onze andere vissers de broodnodige ervaring te laten opdoen die nodig is voor de toekomst.

Het is alles bij elkaar een schitterend weekend geworden. De wedstrijd werd over 2 dagen gevist met op de eerste dag in de morgen eerst een training op het parkoers en daar achteraan ’s Middags de wedstrijd.
In Nederland kennen we niet dit systeem van 2 x vissen (en voeren) op dezelfde plaatsen op 1 dag, in België gebeurt het veel vaker. Ik vind het altijd weer heel apart en ook erg interessant. Je zou denken dat na de 2^e keer voeren het vissen allemaal veel moeizamer zou verlopen, het tegendeel is vaak waar. Het blijkt juist vaak dat de visserij alleen maar flink verbetert, en zo ook hier.
Je kon tijdens de training heel goed zien dat op de plaatsen waar wij zaten vrijwel nooit was gevist de laatste tijd.
Het is eigenlijk heel simpel. Op ieder water zitten de vissen daar waar er wat te eten valt. Als er dan al een tijdje ergens geen eten is dan zoeken ze net zo lang totdat ze ergens anders wel eten hebben.
Als je dan, simpel gezegd, wel ergens eten in het water gooit op een bepaald moment dan kan het een tijdje duren voordat de aanwezige vissen ook daadwerkelijk dat eten vinden. Precies zo was het ook hier. We hadden tijdens de eerdere trainingen gezien hoe visrijk het water was waar we visten, toch werd er tijdens de training erg weinig gevangen.
Ook tijdens de 1^e wedstrijd waren de vangsten nog niet geweldig maar toch kon je al een behoorlijke verbetering zien. Op plaatsen waar tijdens de training nog nauwelijks iets was te vangen ging het nu al heel wat beter.
Vooral het laatste uur bleek erg belangrijk. Toen werden de meeste grotere vissen gevangen, en van die grotere vissen werden de meesten gevangen door ons team. Dat was ook nodig trouwens want in de eerste 2 uren van de wedstrijd waren we iets achterop geraakt. Vaak blijkt dat wanneer het om een wat fijnere visserij gaat wij niet helemaal hetzelfde niveau halen als met name onze Belgische tegenstanders, en dat was ook hier het geval. Het laatste uur maakte echter weer erg veel goed en zo stonden we na de 1^e wedstrijd 2^e met 19 klassementspunten achter de Belgen met 17. Een te verwaarlozen verschil in een wedstrijd die met 8 deelnemers wordt gevist.
Tijdens de 2^e wedstrijd werd er weer wat meer gevangen (dus na de 3^e keer voeren op dezelfde plaatsen binnen 24 uur). Opvallend was dat nu aan de linkerzijde op het wedstrijdparkoers beduidend meer werd gevangen dan aan de rechterzijde. Aan die linkerzijde werd tijdens de training 1 dag ervoor vrijwel niks gevangen!
We deden het echt perfect met ons team tijdens die 2^e wedstrijd. Ook nu weer vingen we de meeste grotere vissen en die bleken erg belangrijk. We wonnen nu met 14 klassementspunten, voor de Belgen met 18, en zo bracht dat ons ook, bij mijn weten voor de eerste keer zolang deze wedstrijd bestaat,  de totaaloverwinning in deze wedstrijd. Schitterend!
Koen Raven werd met zijn 2^e plaats in het individuele klassement de "topscorer" van het team.
Al met al een prima weekend en volgens mij de best mogelijke voorbereiding op het komende Jeugd W.K. Ik ben erg benieuwd wat we daar kunnen presteren.

Natuurlijk zijn de verwachtingen bij veel mensen nu erg hooggespannen. Geen probleem allemaal, het is alleen wel zo dat we de afgelopen jaren met onze jeugd erg weinig hebben gepresteerd op dit soort kampioenschappen, om niet te zeggen vrijwel niets.
Ik hoor nu "in het viswereldje" ineens allerlei mensen roepen dat er medailles inzitten en ik vraag me echt af of dat wel reëel is.
Let wel, ook ik ben optimistisch maar ik heb wel altijd gezegd dat ik blij zou zijn als we een "respectabel" resultaat kunnen behalen tijden het W.K.
Het valt mij altijd op dat ik de mensen die je om het hardst hoort roepen nooit tegen kom op een training of zo’n landenwedstrijd. Bovendien weten ze in dit geval amper waar de Watersportbaan in Gent ligt en weten ze echt helemaal niks van de visserij daar. Typisch!

 

6 Juli 2008

Watersportbaan Gent

Vanuit Luxemburg vertrok ik naar dit water omdat ik wist dat de Belgen daar tijdens dit weekend hun definitieve selectiewedstrijden zouden vissen. Iedere visser moest dus wel voluit gaan.
Het eerste dat me opvalt, is dat zowat onze gehele ploeg voor het komende W.K. aanwezig is. Echt super gewoon. Alleen daarom al zou ik ze straks een goed resultaat zo graag gunnen. Losstaande daarvan kan het gewoon niet anders dan erg leerzaam zijn voor welke jonge vissers dan ook om zo’n dag eens mee te maken. Ik weet gewoon zeker dat door dit soort dagen bij ons het niveau alleen maar omhoog gaat. Dat kan gewoon niet anders!
Ook nu werd er uitstekend gevangen eigenlijk. Op sommige plaatsen mooie brasems en verder overal wat voorn en vooral blieken. Er wordt erg veel vis verspeeld. Het zal echt zaak zijn om onze elastieken perfect af te stellen. Er wordt hier met erg kleine haakjes gevist en dan is een iets te strak afgestelde elastiek echt "dodelijk".
Ik moet zeggen dat de Belgen echt fantastische jonge vissers hebben voor dit soort visserij. Zeker in de categorie Onder 22 zal het voor geen enkel team meevallen om hen te verslaan.
We gaan het wel zien allemaal binnenkort. Ik kan echt niet wachten tot we aan die oefenweek beginnen!

 

3 t/m 5 Juli 2008

Zeslandenwedstrijd Remich Luxemburg

Vorig jaar werden we laatste tijdens deze wedstrijd die toen in Oostenrijk werd gevist. Dat was ik nog niet vergeten en er was me dan ook veel aan gelegen om het goede resultaat van het E.K. ook een goed vervolg te geven door een goede uitslag hier.
Het gehele team heeft een gehele week geoefend aan de boorden van de Moezel, het water waar deze wedstrijd werd gehouden. Op zich is dat een hele opgave tegenwoordig. Waar vroeger deze rivier vol zat met voorns en brasems is dat tegenwoordig wel anders. In Nederland mag het visbestand op sommige plaatsen slecht zijn tegenwoordig, de Moezel is tegenwoordig de "moeder" van alle slechte wateren die ik ken.
Wat was er dan wel te vangen? Een voorn is tegenwoordig een zeldzaamheid daar. Er zitten wat alvertjes onder de oever, en dan nog alleen op de plaatsen waar er wat wier is, er is een enkele baars te vangen, en verder een enkele paling een enkele meerval en heel af en toe wordt er nog wel eens een brasem gevangen, maar ook dat is echt een unicum!
Hoe is het toch mogelijk dat een voorheen zo schitterend water zo ongelooflijk kan aftakelen? Ik hoor allerlei oorzaken die ongetwijfeld allemaal een rol zullen spelen maar in het kort komt het allemaal op hetzelfde neer als bij ons. Het water is veel te helder geworden en ook hier hebben de aalscholvers hun vernietigende werk gedaan. O.K., hier is er geen beroepsvisserij zoals bij ons maar hier zijn er "beroepsvissers" in de vorm van de vele meervallen die er tegenwoordig zitten. Dramatisch allemaal!
Ik maakte nog 2 oefendagen mee, collega Andre Schipper was al de gehele week aanwezig. Het was volstrekt duidelijk dat we eerst allemaal eens iets moesten zien te vangen tijdens de wedstrijd. Zoals heel vaak gebeurt, hoefden we geen reserve uit te kiezen. Die diende zich vanzelf aan in de persoon van Christian Surquin die enkele dagen knap beroerd was geweest. Ook dat is trouwens echt een verbetering. Niemand staat graag reserve natuurlijk maar je ziet ook dat steeds minder mensen bang zijn om zich op dat gebied "kwetsbaar" op te stellen. Ik "vertaal" dit als steeds meer vertrouwen van de vissers in ons en ons systeem, en natuurlijk is het aan ons om dat vertrouwen ook niet te beschamen.
De 1^e wedstrijddag verliep helemaal niet zo slecht. Iedereen had uiteindelijk vis. Wel waren de resultaten erg verschillend. Ingeborg Audenaerd, Herwi Smarius en ook Jo Adriolo wonnen allemaal hun vak, Stefan Verhoeven viste een 5 en Thijs Lupse kwam niet verder dan de 6^e en laatste plaats in zijn vak. Dit leverde een 2^e plaats op in het tussenklassement achter de Italianen die allemaal enkele kleinere vissen wisten te vangen en op die manier, eerlijk is eerlijk, de verdiende leiders waren. Wij hadden hier en daar een belangrijke bonusvis gevangen, maar erg constant was ons resultaat natuurlijk niet. Het was ook een ongelooflijk slechte visserij met grammen die de uitslag bepaalden in plaats van kilo’s.
Tja, de 2^e wedstrijddag. Wat moet ik daar nu van zeggen? Qua resultaat is het een drama geworden. We werden deze dag laatste met 22 punten en ik heb al vaak genoeg beschreven hoe een hekel ik heb aan een slecht resultaat op de 2^e wedstrijddag van welk toernooi dan ook.
Thijs Lupse was vandaag reserve. Zijn plaats werd ingenomen door Christian en die viste prompt een 0. Verder had iedereen vis maar daar hield het dan ook mee op. Wat te denken van een totaal vangstgewicht van onze ploeg van, jawel, 305 gram? We probeerden vandaag om wat beter te vissen op de kleinere vissen. Vandaag waren echter de hele enkele bonusvissen die er waren nog belangrijker dan gisteren en hoewel onze aanpak hiervoor niet verschilde van gisteren, toen we als team de meeste van deze vissen wisten te vangen, vingen we er vandaag werkelijk geen een.
Door dit resultaat zakten we natuurlijk in de Teamuitslag, naar een uiteindelijke 4^e plaats in dit geval en dat vind ik toch wel teleurstellend. Het lijkt er, na dus ook vorig jaar, op dat deze wedstrijd ons niet echt gunstig gezind is.
Kan ik de vissers iets verwijten? Niet veel eigenlijk. Ik kan niet zeggen dat er geen inzet was, ik kan ook niet zeggen dat er slecht gevist is. Misschien moeten we gewoon nog iets geraffineerder zijn af en toe, maar in grote lijnen geeft het uiteindelijke resultaat te weinig weer hoe er is gepresteerd. Het is even niet anders. We blijken nog niet goed genoeg om ook in dit soort dramawedstrijden een optimaal resultaat te behalen. We zullen echt nog wel eens meer "uitschuiven".
Italië won trouwens. Vandaag haalde men 14 punten. Men had een man zonder vis en verder was iedereen 2^e in zijn sector. Waar men de eerste dag met kleine vis de punten verdiende had men vandaag werkelijk allemaal, op die ene visser na dan, een bonus meervalletje. Ongelooflijk als je bedenkt hoe weinig er was te vangen. Luxemburg werd 2^e voor Duitsland dat de 1^e dag flink de mist in was gegaan, maar vandaag won met 12 punten.
Individueel werd de wedstrijd gewonnen door Stefan Posselt, de meest sympathieke Duitse wedstrijdvisser (en ook een van de beste) die ik ken, met 2 vakoverwinningen. Onze eigen Jo Adriolo werd 3^e met 4 klassementspunten nadat hij op de eerste wedstrijddag de gehele wedstrijd had gewonnen met 3760 gram, het hoogste gewicht van het gehele weekend.

 

2 Juli 2008

Raven Promotie Viswedstrijd Vossekuil

Weer iets heel anders vandaag. Een viswedstrijd waarbij ik zelf meevis.
Al heel lang was er over gesproken, het was alleen nooit concreet geworden. Vandaag visten we met een aantal mensen, waaronder enkele bekende mensen uit de sportwereld, een wedstrijd op de Vossenkuil, oftewel de put van Theo Lucius, de ook tegenwoordig als wedstrijdvisser bekende voetballer van Feyenoord.
Deze dag was gewoon heel simpel bedoeld als promotie voor de hengelsport in het algemeen en gewoon als een leuke dag voor alle betrokkenen. Nou, een leuke dag is het zeker geworden. Ik heb na afloop alleen maar positieve geluiden gehoord, ook van de verschillende sporters. Yuri van Gelder blijkt bijvoorbeeld ook als visser zeker talentvol te zijn en ook Rick Hoogendorp deed het zeker niet slecht.
Normaal wordt op dit water bijna iedere wedstrijd gewonnen door of Theo Lucius of door Bert, de beheerder van het water. Vandaag was hierop geen uitzondering. Bert won het ene vak en Theo het andere. Zelf werd ik derde met verassend genoeg maar 100 gram minder dan Theo. Toch had ik in zoverre een frustrerende dag dat ik verschillende karpers verspeelde en ontelbare keren lijners kreeg van niet azende vissen.
Wat een aparte visserij is dat toch, dat vissen op karpers.
Na de wedstrijd had Theo nog voor een prima barbecue gezorgd. Veel te snel moest ik dan ook weer vertrekken, ik moest nog dezelfde dag in Luxemburg zien te geraken, via België waar aas klaar stond, om me te voegen bij het team dat al was begonnen met de voorbereiding op de 6-landenwedstrijd daar.

 

23 t/m 29 Juni 2008

E.K. Uherske Hradiste Tsjechië

Normaal ben ik niet zo’n 'techneut' om het zachtjes uit te drukken, maar nu had ik wat "moderne technologie" in m’n auto in de vorm van een (geleende) Tomtom. Wat een fantastische apparaten zijn dat zeg. Zo sta je in een bosrand aan de Tisza in Szolnok en slechts een uurtje of vijf later sta je zonder problemen bij het door ons gehuurde huisje in Tsjechië in een klein dorpje en langs niet meer dan een klein landweggetje. Ik ga echt meteen zelf zo’n ding aanschaffen. Zonder dat apparaat was ik er waarschijnlijk nu nog niet geraakt.
We hadden het trouwens perfect voor elkaar in dat huisje, of beter gezegd huis. Volop slaapplaatsen voor alle vissers, coaches en zelfs ook voor alle bankrunners, en bovendien volop ruimte voor al het materiaal. Daar kan echt geen hotelaccommodatie tegenop voor zo’n oefenweek.
Ik was vooral benieuwd hoe het water veranderd zou zijn in vergelijking met de Sensas Challenge van enkele weken geleden. Nou die veranderingen waren aanzienlijk. Enkele weken geleden had je dobbers nodig van 15 gram om blokkerend te vissen, nu kon je gewoon vissen met maximaal 6 gram. Ook stond het water aanmerkelijk lager nu.
Ik kan nu van dag tot dag de gehele oefenweek gaan beschrijven maar het lijkt me beter om me te beperken tot de hoofdzaken die van belang waren.
De eerste dag blijkt tijdens het trainen dat de veelvuldig aanwezige alvers een probleem vormen. Vaak wordt zoiets automatisch minder gedurende de oefenweek maar toch besluiten we al na de eerste oefendag om de te gebruiken muggenlarven gedeeltelijk te gaan invriezen. Dat blijkt een prima keuze.
Ook besluiten we al snel om voor de wedstrijddagen ook gedeeltelijk te gaan voeren met grote muggenlarven. Sommige teams doen dit al tijdens het trainen. Dit is zonder meer goed, maar ook letterlijk onbetaalbaar met een prijs van 60 euro voor een liter.
Geknipte wormen door het lokaas blijken erg belangrijk te zijn. We hadden daar al rekening mee gehouden (daarom is een oefentrip nu zo belangrijk). Nergens vind je meer en betere wormen dan in ons eigen land dus waarom ze dan niet van thuis meenemen?
Tijdens het oefenen blijkt langzamerhand dat we teveel lokaas gebruiken. De visserij verbetert zeker niet gedurende de week in de sectoren waar wij zitten tijdens het oefenen. Wel moet ik daarbij zeggen dat dit op andere stukken van het parkoers soms wel anders is. Stukje bij beetje komen we dan ook op het idee om het parkoers te "verdelen" in 2 stukken. De sectoren A, B en C aan de ene kant van de brug, waar het minder stroomt en iets breder is. Daar besluiten we om meer aarde (zware leem) en minder lokaas te gebruiken. Tijdens de wedstrijddagen blijkt dat een voltreffer. Het andere stuk wordt gevormd door de vakken D en E waar tijdens het oefenen meer en ook grotere vissen worden gevangen. Daar gebruiken we een groter percentage lokaas. Als je alles nuchter analyseert achteraf zou je kunnen denken dat dit een minder gelukkige keuze was omdat we in deze sectoren relatief de meeste punten "opliepen". Toch ben ik er van overtuigd dat onze keuze ook hier lang nog niet zo slecht was. Het was nu eenmaal zo dat de visserij ook een beetje "plaatselijk" was, en juist in deze sectoren was het lot ons niet altijd even gunstig gezind.
We wisten dat in de sectoren D en E ook barbelen gevangen konden worden, alleen heeft het me echt verbaasd hoeveel er werden gevangen. Vooral op de 1^e wedstrijddag waren er vissers die vrijwel uitsluitend met deze barbelen een goede uitslag wisten te vissen. Ook wij wisten er verschillende te verschalken. Prachtige vissen trouwens van soms wel 2 ½ kilo zwaar. Wat een krachtpatsers zijn dat toch!
Een heel groot verschil met enkele jaren geleden is dat we dit soort vissen ook gewoon weten te vangen tegenwoordig. De reden? Tegenwoordig vissen we, net als de andere vissers die dit soort vissen wel altijd wisten te vangen, hierop met wat robuuster materiaal. Aangepaste elastieken en lijnen die dik genoeg zijn. Dan zie je al heel snel dat je echt geen buitenlands paspoort nodig hebt om zulke vissen gevangen te krijgen.
Al met al staan we na de 1^e wedstrijddag 6^e met 47 punten. De uitslag is, om het zacht uit te drukken, meer dan verassend. Rusland gaat aan de leiding voor Servië en Duitsland. Polen is 4^e met maar 7 punten minder dan wij, voor de Belgen die maar 1 punt minder hebben. Na ons volgen dan de toplanden Italië, Hongarije en Engeland. We hebben het zeker niet slecht gedaan hoewel we volgens mij wel nog hier en daar een puntje hadden kunnen terugwinnen. Voor mij is het in ieder geval een bevestiging dat we, ook bij deze voor ons erg vreemde visserij, ons mannetje weten te staan tegenwoordig.
Om eerlijk te zijn had ik verwacht dat we een moeilijke 2^e wedstrijddag zouden gaan hebben. Niet omdat ik twijfelde aan onze mensen maar meer omdat ik dacht dat we niet al te gunstig hadden geloot. Wel hadden we ook een eindnummer in het C-vak voor, ik zou bijna zeggen uiteraard, Arjan K(l)op.
Al vrij snel na het begin van de 2^e wedstrijddag begon het bij mij te "kriebelen". Je hoort via de walkietalkie hoe het allemaal verloopt in de verschillende vakken, en al snel bleek dat we uitstekend bezig waren in vak A en B. Ik was zelf bij Arjan. Hij had geloot naast de Pool Milewski, om het zacht uit te drukken een van de betere vissers aan de waterkant, en viste vanaf het begin een uitstekende wedstrijd. Ook hij kon nooit veel punten gaan halen! Tussen deze 3 vakken en de vakken D en E zat "een stukje stad" waardoor de verbinding met deze vakken ronduit slecht was. Tussen veel gekraak door begreep ik dat ook Dieter Friederichs in vak D uitstekend ging. Alleen bij Eddy van den Hoogen bleken de zaken minder gemakkelijk te verlopen.
Ik had verwacht dat tijdens deze 2^e dag de echte topteams beter zouden presteren dan tijdens de 1^e dag en dat enkele teams die voor ons stonden nog terug zouden vallen. Hierdoor had ik een uitslag in mijn gedachten die wel eens qua punten heel dicht bij elkaar zou kunnen liggen. Een gevaarlijke situatie voor ons ook. Zelfs als we enkele punten minder zouden halen dan op de 1^e dag zouden we nog kunnen blijven staan of zelfs iets zakken. Ieder punt was dus uitermate belangrijk.
Op zich gebeurde ook wel wat ik had verwacht. Wat echter alleen mijn stoutste dromen overtrof was onze eigen prestatie. Uitermate jammer was dat Eddy in vak E 22 klassementspunten scoorde (erg rot, ook voor hem, maar zo gaat dat nu eenmaal af en toe. Soms is er weinig eer te behalen), maar wat te denken van een vakoverwinning voor Arjan na een uitermate sterk laatste uur, een 2^e plaats voor Dieter uit werkelijk het helemaal niets, een 4^e plaats voor Jurgen Spierings en een 5^e plaats voor John Savelkoul. Normaal zijn dit soort uitslagen alleen haalbaar voor de Engelse ploeg! We hadden dus echt een geweldige 2^e dag en dat resulteerde uiteindelijk in de 3^e plaats in het eindklassement. De ongelooflijk verassende en piepjonge Russen wonnen met 73 punten voor Polen met 78 en dus Nederland met 81. Een fantastisch resultaat waarmee we "vriend en vijand" verbaasd zullen hebben.
Ik zie dat het de laatste jaren aanmerkelijk beter gaat met onze teams. Onze resultaten spreken wat dat betreft voor zich. Het is alleen prachtig als dat ook kan worden omgezet in iets tastbaars zoals een medaille. Let wel, we zijn goed op weg, erg goed zelfs, maar absolute top zijn we nog zeker niet. Dat geeft ook niet. Ik zie aan kleine dingen gedurende een, ook tijdens deze week weer uitstekende, oefenweek dat we echt steeds beter worden met in het team de juiste mix van ervaring en ook nog hele jonge vissers die steeds meer ervaring krijgen.
Ik ben erg benieuwd hoe zich dit gaat ontwikkelen in de komende jaren!

 

20 t/m 22 Juni 2008

Szolnok Hongarije Training Dames W.K.

Ik schreef in deze column al eerder dat we voor ons damesteam een fantastische sponsor hebben in Heledirn. Werkelijk niets is deze mensen teveel om onze dames zo optimaal mogelijk op hun viskist te zetten. Ze zouden er verwend van worden.
Nu was er een trainingsweekend gepland op het dames-wk-parkoers in het oost-Hongaarse stadje Szolnok, en ook nu was alles weer perfect verzorgd. Men vloog naar Boedapest en daar stond een busje, met chauffeur, klaar om de meiden het gehele weekend te vervoeren. Het materiaal was, met een ander busje, al over de weg naar Szolnok getransporteerd. Uniek en fantastisch allemaal, wat kan ik er meer van zeggen? Wat mij betreft in ieder geval een extra motivatie om met dit team prestaties te gaan leveren in de toekomst.
Voor mij begon met deze trip mijn grootste reis van dit seizoen. Tot en met zondagavond werd er getraind in Szolnok en vanaf de volgende maandagmorgen begon de oefenweek voor het mannen E.K. in Uherske Hradiste in Tsjechië. Vliegen was gewoon onmogelijk dus er zat maar een ding op: rijden met de auto. Nu heb ik heb helemaal geen hekel aan autorijden maar dit was wel heel veel van het goede. Meer dan 4000 kilometer stond er op de teller toen ik thuis kwam.
Klagen wil ik echter niet hoor. Het is het allemaal dubbel en dwars waard geweest zoals jullie kunnen gaan lezen in deze column.
Het Dames W.K. wordt gehouden op een "dode" zijarm van de rivier de Tisza en om te zeggen dat het een prachtig W.K. gaat worden zou een "understatement" zijn. Ik bedoel dan wel prachtig voor de "insiders" in het wedstrijdvissen. Er wordt namelijk enorm veel, maar wel vooral erg kleine vis gevangen. Het ziet er dan ook iets minder spectaculair uit allemaal dan de Spaanse karpers van vorig jaar.
Dit wordt het kampioenschap van de technische visserij, zo simpel is het. Ik ben erg benieuwd hoe wij daar met ons team gaan uit komen. De meeste van onze meiden zijn nog erg jong en onervaren. Bij deze visserij maakt dat het er niet bepaald gemakkelijker op. Het zal erg belangrijk worden om tijdens de oefenweek onze vismanier zodanig te perfectioneren dat we gewoon allemaal snel genoeg kunnen vissen om de benodigde aantallen vis, zo’n 120 tot 150 stuks in 3 uur, in onze leefnetten te krijgen.
Er zitten daar ongelooflijk veel kleine (vervelende) katvisjes. Die hebben scherpe stekeltjes waar je mee moet oppassen en wat echt snel vissen er niet gemakkelijker op maakt. Ook zitten er veel kleine bliekjes, en het is de kunst om die uit te sorteren. Tijdens onze trainingen bleek dit zowat onmogelijk, maar ik verwacht eigenlijk dat dit straks iets gemakkelijker gaat worden wanneer er op het gehele parkoers en gelijktijdig door alle teams gevist gaat worden. Nu waren alleen de Hongaarse dames ook aan het trainen en dat kwam wat mij betreft niet slecht, om niet te zeggen prima, uit.
Je kunt natuurlijk in het wedstrijdvissen nooit iets garanderen maar ik ben echt onder de indruk gekomen van de Hongaren. Ik ken ze al jaren, zelfs al van voor de tijd dat Nederland meedeed aan dit kampioenschap. Een van die meisjes heb ik zelfs nog mee begeleid tijdens 2 wereldkampioenschappen. Destijds was het allemaal een erg individueel gebeuren. Men heeft daar fantastisch vissende dames, maar het was nooit een goed team omdat een goede coach ontbrak. Dat heeft men nu ook ingezien daar. Nu wordt het team begeleid door 2 echte topvissers die ook Internationaal erg ervaren zijn. Dat tezamen met de kwaliteiten van alle vissters gaat het volgens mij erg moeilijk maken voor welk team dan ook om hen van de wereldtitel af te houden. Sterker nog, voor deze specifieke visserij zou dit team zelfs tijdens een mannenkampioenschap heel goed meekomen. Een meisje stak er zelfs bij de Hongaren met kop en schouders bovenuit, Livia Hajdu. Nogmaals, je kan nooit iets garanderen in het wedstrijdvissen maar houdt die naam maar eens in de gaten als je straks na het W.K. de uitslagen bekijkt. Tijdens de jaren dat ik haar mee begeleidde was ze nog iets te jong en onervaren. Nu is ze inmiddels al een keer wereldkampioene geweest en in Szolnok viste ze zo perfect dat het een plezier was om te zien.
Het zal voor onze meiden hier niet zo gemakkelijk zijn om op het allerhoogste niveau mee te draaien volgens mij, maar dat dacht ik vorig jaar ook. Toen hebben ze mij werkelijk verbaasd en wie zegt me dat ze dat dit jaar weer niet doen? Ze gaan allemaal echt met sprongen vooruit en ze zijn nog zo ontzettend jong. Dit wordt in ieder geval de meest leerzame week ooit voor hen. We zijn er nu geweest, weten wat voor materiaal we nodig hebben. Geloof me, dat materiaal zal er zijn en ook alle andere azen en lokazen. Daarna is het verder het parkoers wat beter leren kennen en vooral de vistechniek, want daarom gaat het allemaal daar, zo goed mogelijk perfectioneren. In ieder geval gaan we een schitterende visweek hebben daar en "waar het schip strandt" zullen we dan wel zien verder.

 

12 t/m 15 Juni 2008

Efftex Rome

Ik ben nu eenmaal ook beroepsmatig bezig in de hengelsport, en dan is het dus niet meer dan normaal dat je de grootste handelsbeurs die er is in Europa op dit gebied bezoekt. Dit jaar had de organisatie Rome uitgekozen als beursstad. Rome is nu niet bepaald in het centrum van Europa en zelfs niet in het centrum van de Italiaanse hengelsportwereld. Ik kan dan ook de keuze maar moeilijk begrijpen, maar goed.
We hadden daar zelf een JVS stand want we zijn nog steeds op zoek naar nieuwe landen waar we onze spullen kunnen verkopen. De komende weken zal moeten blijken of de beurs voor ons succesvol was. Nieuwe contacten zijn er genoeg, nu moet alleen alles geconcretiseerd gaan worden.
Ook is dit de plaats waar eventuele nieuwigheden worden gepresenteerd en wat dat betreft vond ik het allemaal niet meevallen. Ik kan zeker niet zeggen dat ik echt revolutionaire nieuwigheden heb gezien voor het wedstrijdvissen.

 

8 Juni 2008

Watersportbaan Gent

Nee, ook nu heb ik geen verslag van een viswedstrijd. Ik ging vandaag kijken naar een wedstrijd, meer niet. En toch wil ik er iets over zeggen.
Eind volgende maand gaat het Wereldkampioenschap voor Junioren hier gevist worden. Voor iedereen die geïnteresseerd is in het vissen op Internationaal niveau heb ik een dringend advies. Ga tijdens dat W.K. weekend daar eens kijken. Je ziet dan in een keer wat dit soort vissen in kan houden.
Wat een prachtig kampioenschap gaat dat worden daar. De locatie is gewoon uniek. Veel vis, prima bevisbare oevers en een uitstekende bereikbaarheid. Kortom alles wat wedstrijdvissen interessant maakt is daar aanwezig.
Vandaag was er een Nationale wedstrijd op het W.K. parkoers en ik wilde daar nog wel eens wat Belgische vissers aan het werk zien. Zelf was ik er al enkele jaren niet meer geweest en dan is het geen overbodige luxe om nog eens precies te zien hoe er daar gevist wordt tegenwoordig.
Het is zeker een heel leerzame dag geworden. Er werd (onder de kant op 5 meter) behoorlijk wat kleine vis gevangen, en op bepaalde plaatsen ook wat brasems. In ieder geval was er voor iedere deelnemer volop beet te krijgen, iets wat we in Nederland bijna niet meer meemaken. Het is dan ook maar goed dat ik geen jaloezie in me heb, anders zou ik het worden op de Belgen. Wat een fantastisch viswater is dit! Als dat geen prachtig Wereldkampioenschap wordt dan weet ik het niet meer.
We zijn in Nederland de laatste jaren niet bepaald verwend geworden door goede resultaten in het Internationale jeugdvissen. Toch heb ik hoop op een behoorlijke verbetering hierin. Ik zag vandaag verschillende van de Nederlandse geselecteerde jeugdvissers voor het Wereldkampioenschap aan de Watersportbaan. Ze visten mee tijdens de wedstrijd en deden dat zeker niet slecht. Losstaande van de resultaten vind ik het echt prima om te zien hoe men zich probeert voor te bereiden. Dat heb ik zelden eerder zo gezien. Ik ben er dan ook van overtuigd dat we vroeger of later ook met deze jeugdvissers betere resultaten gaan behalen, dat kan gewoon niet uitblijven. Vissen kunnen ze! Dat wist ik al en dat heb ik vandaag nog eens kunnen zien. Voor mij maakt zoiets dan zo’n dag ook helemaal goed. Het begint allemaal met beleving. Bij mij heeft het, geloof me, daaraan nooit gemankeerd maar het is heerlijk om te zien dat dit niet alleen bij mij zo is.
Ik heb een prima dag gehad daar en ik kan niet wachten tot het Jeugd W.K.!

 

30 Mei 2008

Sensas Challenge Uhirste Hradiste Tjechië

Nu is het vissen voorbij voor me voorlopig. De reden dat ik toch schrijf hierover is omdat hier over enkele weken het E.K. gevist gaat worden.
Enkele weken terug waren al enkele teamleden gaan oefenen op dit water en nu was er de mogelijkheid om een 2 daagse wedstrijd te bekijken. Een betere optie om het water te leren kennen bestaat niet natuurlijk dus daar moest ik bij zijn.
Er was zelfs Nederlandse deelname dit weekend. Arjan Klop, die ook aan het E.K. gaat meedoen, viste in een team met Peter Post, Luc de Werd en Anouk van der Belt mee tijdens deze wedstrijd. Gewoon even verschillende jeugdvissers en mensen die de jeugdcategorie net ontgroeid zijn op een wedstrijd in Oost Tjechie! Hoe bedoel je gemotiveerd!
Meestal zijn de wateren in dit soort landen het best te vergelijken met de situatie bij ons 30 jaar geleden. Vaak komt er nog volop organische vervuiling in het water en dat is voor het vissen een zegen. De rivier de Morava was hierop geen uitzondering.
Ik kan best plezier beleven aan zo'n weekend ook al vis ik niet zelf. Wat hier opvallend was waren de alvervangsten. 7 tot 8 kilo alver in 3 uurtjes vissen was absoluut mogelijk op veel plaatsen. Als je dan bedenkt dat die visjes gemiddeld slechts zo'n 10 gram wogen dan moest er dus behoorlijk snel worden gevist. Ik bekeek de Italiaanse coach tijdens een training en ik "timede" hem. Binnen 1 minuut ving hij op z'n dooie akkertje 8 vissen, verspeelde er een en keek ook nog rustig wat in het rond. Als je zo iemand bekijkt dan is dat vangen van 8 vissen per minuut zelfs nog wel te verbeteren, zo gemakkelijk ziet alles eruit.
Mooie alvergewichten maar genoeg voor vakoverwinningen was het niet. Er was namelijk op sommige plaatsen veel brasem te vangen. Alles moest gebeuren met zware dobbers en meestal vlagdobbers. Het stroomde gewoon flink. Alles werd ook gevangen met de vaste stok trouwens. Weet je nu waarop ik zit te wachten? Dat alles tijdens het E.K. anders gaat zijn. Als er geen regen valt gaat de stroming wegvallen. De vissoorten blijven natuurlijk hetzelfde maar er komt dan zeker bolo- en matchvissen "om de hoek kijken". Fantastisch in ieder geval dat ik hier ben geweest. De vergaarde informatie is eigenlijk onbetaalbaar en onmisbaar tijdens de grote Internationale kampioenschappen tegenwoordig. Zo denken ook veel andere landen erover. Frankrijk, Italië, Engeland, Slowakije, Polen en niet te vergeten België, allemaal waren ze aanwezig om te vissen of toe te kijken. Het gaat er tegenwoordig professioneel aan toe in het wedstrijdvissen en als wij echt iets willen dan zullen we daar in moeten meegaan!

 

24 Mei 2008

Breamtrail Athlone /Shannonbridge Ierland Dag 3

Vandaag stond Athlone op het programma. Ik was benieuwd naar de stekken hier. Ik weet nog goed dat ik vroeger in veel (engelse) visbladen las over de brasemvangsten hier. Athlone was in die tijd het centrum van de wedstrijdvisserij langs de Shannon. Zelf heb ik er nooit aan wedstrijden meegedaan destijds.
De locatie waar we visten was uniek met op de achtergrond het stadje en een waterval in de rivier. Ik herinnerde meteen deze locatie van de foto's uit de visbladen van destijds. Een ding is er echter dat is veranderd in vergelijking met toen. De brasemstand.
Ook hier troffen we kraakhelder water en trouwens ook ongelooflijk veel algen en wier. Het was bovendien niet echt diep en ik betwijfelde al vooraf of we hier wel brasems zouden vangen. Mijn twijfel kwam uit. Geen brasems, wel volop voorns. We hadden hier een prima visdag kunnen vol maken maar we besloten na enkele uren om te verkassen naar de beroemde Hot Water Stretch bij Shannonbridge. We hadden daar bij enkele engelse vissers gekeken gisteren en men had enkele zeelten gevangen.
Het verbaasde me eigenlijk dat er tegenwoordig op bepaalde plaatsen zoveel zeelt wordt gevangen in de Shannon. Ik had daar nooit eerder iets over gehoord totdat onze gids in Longford eerder deze week ons wat foto's liet zien van enorme vangsten.
Zoveel zouden we er vandaag nooit kunnen vangen maar al vingen we er maar een paar!
Volop wormen dus in de voerkorf en vissen maar. We hoefden niet al te lang geduld te hebben. Henk haakte zijn eerste zeelt pas net nadat hij was begonnen met vissen en ook ik ving er al vrij snel een. Later kwamen er meer en het werd de mooiste middag van de gehele trail. Het had allemaal nog veel beter gekund als we met iets robuuster materiaal hadden gevist. Wat een onvoorstelbare krachtpatsers zijn dat zeg. Op een gegeven moment haakte ik een vis en kon ik alleen maar meer lijn geven totdat hij zichzelf muurvast zwom. Wel iets anders dan we bij ons in Nederland gewend zijn.
Veel te snel werd het tijd om in te pakken, maar goed. Al met al heb ik enkele schitterende dagen gehad. Wat is dit toch een fantastisch land. Het gaat niet lang duren voordat ik hier terug kom!

 

23 Mei 2008

Breamtrail Longford /Shannonbridge Ierland Dag 2

Voor dag en dauw uit de veren dus vandaag, maar na een trage start en juist opkomende twijfels bleek de gedane moeite niet voor niets. In eigenlijk een hele korte periode vingen zowel Henk als ik een aantal schitterende brasems en zelfs ook nog een zeelt. Missie geslaagd zouden Ed en Marco van vis-tv zeggen.
Er stond vandaag nog meer op het programma. Na een behoorlijke verplaatsing kwamen we pas laat in de middag aan op de andere locatie van vandaag, de rivier de Suck. De Suck is een van de vele rivieren die uitkomen in de Shannon. Waar we visten was vlakbij de monding, niet ver van Shannonbridge. Deze plaats bleek niet voorgevoerd te zijn en bovendien was het water, zoals bijna overal langs de |Shannon tegenwoordig, kraakhelder. We vingen dan ook weer van alles maar geen brasems. Mij maakte dat trouwens niet zoveel uit hoor. Ik kan me prima vermaken met voorns en hybrides, en die waren er volop.

 

22 Mei 2008

Breamtrail Longford /Shannonbridge Ierland Dag 1

Vandaag beginnen Henk van Zon en ikzelf aan iets wat volledig nieuw is voor me. Een tocht langs verschillende locaties aan de Shannon, de grootste rivier op dit eiland waarop ik nu eenmaal verliefd ben vanaf de allereerste keer dat ik er kom. Overal vriendelijke mensen en een werkelijk schitterende natuur. In 1982 kwam ik er voor het eerst en als je de situatie van toen vergelijkt met die van nu dan is het allemaal heel erg goed gegaan hier. Overal bedrijvigheid en nieuwe wegen. Wat een verschil met destijds!
Met het vangen van brasems is het tegenwoordig iets minder gesteld dan voorheen. Vroeger zat er in de Shannon alleen maar brasem en hier en daar wat ruisvoorns, nu is er een ware hybride- en voornexplosie geweest sinds er een verbinding is gemaakt tussen deze rivier en het grote Lough Erne in Noord-Ierland.
Vandaag vissen we op een van de vele meren in dit gebied en worden we naar een voorgevoerde plaats gebracht echt in "the middle of nowhere". We vangen van alles maar geen brasems. Op zich is het een prachtige visdag. De beste remedie ook voor me om de teleurstellend verlopen K.O.C. finale zo snel mogelijk uit mijn gedachten te verbannen. We vangen een mooi net vis maar het zijn niet de vissen waarvoor we gekomen zijn, dit tot grote frustratie van onze visgids die hiervoor echt zijn best had gedaan.
Goede raad is duur en we besluiten om morgen heel vroeg terug te komen, onze spullen gewoon te laten staan (jawel, zoiets kan hier zonder problemen) en de plaats nog een keer voor te voeren met eigenlijk alles wat we aan aas en lokaas bij elkaar kunnen schrapen. Benieuwd wat de dag van morgen brengen gaat.

 

21 Mei 2008

King of Clubs Ierland Dag 4

Alweer de laatste dag vandaag en het is dit jaar allemaal ongemeen spannend. Er zijn geloof ik 6 mensen die reeds 2 vakoverwinningen hebben. Dat is nog nooit gebeurd. Zij kunnen dus allemaal nog het eindklassement winnen. Je zou denken dat iemand van die 6 vandaag weer zijn vak weet te winnen.
Zelf zit ik vandaag op de Rocks-sector van Lough Scur. Nummer 17 is zeker geen slechte plaats en ook een waar in het verleden al goed is gevangen met de vaste stok. Ik besluit om te beginnen met de feeder op ruim 40 meter. Hier zijn de laatste dagen enkele brasems zo gevangen. Het eigenlijke plan is om daarbij de vaste stokafstand aan te voeren en te onderhouden met losse casters.
Ik vang enkele blieken met de feeder maar "wild" is het allemaal niet. Na 2 uur van regelmatig casters schieten op de vaste stoklengte wordt het tijd om die vaste stokmaar eens ter hand te nemen. Ik vang daar gelijk wat vissen maar het zet allemaal niet echt door. Ook nu valt het niet mee om het aas goed te presenteren. Ik moet eigenlijk vissen op 14.5 meter om wat meer diepte te krijgen en ik kan die lengte eigenlijk niet goed "mannen" in de wind. Ik beëindig de wedstrijd met 4100 gram en ook dit is zeker geen goed resultaat.
Aan de overzijde van het meer, daar waar Henk vandaag heeft geloot, zie ik heel weinig activiteit op de oever. Dat kan alleen maar inhouden dat Henk vandaag niet de K.O.C. finale gaat winnen. Er zouden dan namelijk zeker wat persmensen zich ophouden.
Mijn "vrees" wordt waarheid. Henk gaat niet winnen maar behaalt in ieder geval een schitterende 4^e plaats in het eindklassement.
De wedstrijd wordt gewonnen door Jan-Willem Plekkenpol en wat mij betreft is hem dat echt van harte gegund. Uiteraard zou ik zoiets iedereen gunnen, maar in dit geval praten we over iemand die echt gigantisch fanatiek met zijn vissen bezig is. Overal kun je hem tegenkomen op wedstrijden in geheel Nederland. Ik vind het altijd prachtig om te zien dat juist zo iemand wordt "beloond" voor al dat vele werk.
Jan-Willem wint met de maximale score van 3 klassementspunten, 3 vakoverwinningen! Ook Lol Higgins behaalt deze score en dan is het ongelooflijk sneu wanneer je nog niet wint. Hij weet echter dat zoiets "all in the game" is, en ook zijn 2^e plaats blijft nog altijd schitterend. Het podium wordt volgemaakt met Frankie van der Schaft, Raven-medewerker en iemand die het in Ierland al enkele malen erg goed heeft gedaan. In Nederland ook trouwens. Hij is nog steeds erg jong en kan alleen nog maar beter worden. Prima toch? Ik ken Frankie al van de tijd dat hij als jong ventje met z'n pa naar de waterkant kwam om zo ontelbaar veel wedstrijden te bekijken. Nou blijkbaar heeft hij z'n ogen niet bepaald "in z'n zakken gehad" in die tijd!

 

20 Mei 2008

King of Clubs Ierland Dag 3

Vandaag zaten we op een gesplitste sector. De C-sector bestaat uit 2 verschillende meren Kiltybarden (waar Henk lootte) en St John's. Ik lootte daar en dat betekende dat ik met een boot naar de sector werd gebracht. St John's is een prachtige sector waar deze week ook al goed met de vaste stok was gevangen. Er was alleen een klein probleempje vandaag. Je kon amper een topset in je handen houden, laat staan vissen op 13 meter of nog verder. Er was gewoon teveel wind.
Ik wist dat er ook met de feeder best wat vis gevangen was op deze plaatsen en ik besloot al snel om me daar volledig op te concentreren. Ik besliste om te vissen op zo'n 37 meter en bracht behoorlijk wat wormen. Er waren hier enkele brasems gevangen de voorgaande dagen en het kan dan zomaar dat er een schooltje wat in de buurt zwemt op de voerplaats komt.
Ik ving enkele kleine brasempjes, de grotere vissen kwamen nooit. De ook aanwezige hybrides ving ik wel maar ook lang niet snel genoeg. Ook dit werd weer een dag dat het allemaal niet ging zoals gepland. Het begint al met al een frustrerende week te worden. In tegenstelling tot de voorgaande dagen wordt vandaag het vak gewonnen met de feeder. Enkele brasems en voor de rest hybrides. 10 kg is vandaag een erg goed gewicht. Zelf kom ik niet verder dan 6600 gram en ik meen een 8^e plaats in het vak. Al met al gaat dit, als ik zo doorga, mijn slechtste klassering ooit worden tijdens een K.O.C. finale.
Mijn vismaat Henk van Zon doet het juist helemaal perfect deze week. Ook vandaag loot hij in de "andere" helft van het vak en al tijdens de wedstrijd hoor ik dat hij "goed gaat". Na de wedstrijd blijkt dit te resulteren in weer een vakoverwinning. Hij heeft zo nog steeds kans om de totaaloverwinning te pakken en bovendien kunnen zijn in totaal 5 klassementspunten nooit minder opleveren dan een top 5 klassering. Niet gek bij je eerste bezoek aan Ierland!

 

19 Mei 2008

King of Clubs Ierland Dag 2

Vandaag moesten we naar de Ramada-sector op Lough Allen, de B-sector. Iedere sector is weer verdeeld in twee sectoren van 14 deelnemers. Vandaag stonden de twee "halve sectoren" zo'n beetje tegenover elkaar op dit enorme meer. Ik lootte nummer 12 vandaag, een stek net voor een "uitloop" in het parkoers. Nummer 13 en 14 zitten daar aanmerkelijk naar voor en bereiken bovendien iets dieper water. Rechts van me, nee eigenlijk overal om me heen, had men besloten om behoorlijk ver uit de oever te vissen. Het zou moeilijk zijn vanaf mijn plaats om mezelf een "lijn" te geven waar niemand anders viste. Ik besloot "in al mijn wijsheid" om juist wat korter te vissen.
Nou dat bleek een fantastisch verkeerde beslissing te zijn. Zowel rechts als links werd best wat vis gevangen en ik kreeg gewoon geen beet. In "arren moede" besloot ik al vrij snel om ook dan maar verder te gaan vissen. Ook dat haalde echter slechts heel weinig uit en de gehele dag bleef ik achter de feiten aan lopen. Nog meer frustrerend was dat aan de andere kant van ons vak gewoon wel vis kort werd gevangen, zelfs ook nog met de vaste stok!
Al met al is dus de wedstrijd amper begonnen en ik ben al kansloos. Dramatisch! Twee volledig verkeerde beslissingen in twee dagen tijd is geen slecht gemiddelde. Het is om gek van te worden.
Henk van Zon, mijn vismaat deed het vandaag ook weer prima. Hij zat aan de overkant van waar ik viste en werd daar 3^e in zijn vak. Na de vakoverwinning van gisteren ziet het er voor hem allemaal veel beter uit!

 

18 Mei 2008

King of Clubs Ierland Dag 1

Het is iedere keer weer een hoogtepunt, de King of Clubs-wedstrijd in Ierland. Er werd dit jaar gevist op ongeveer dezelfde sectoren van vorig jaar. Een verandering was er. Lough Rinn verving de hele plaatselijke en ver afgelegen sector op Lough Allen van vorig jaar.
Ik kon niet eerder vertrekken dan op de vrijdag en dat houdt dan automatisch in dat je pas zaterdagavond op de plaats van bestemming bent. De zondag was dus de enige voorbereidingsdag. Henk van Zon, mijn medepassagier deze week, en ik besloten dan ook om overal even rond te kijken die dag.
Voor Ierse begrippen was het prachtig en droog weer. Dat merk je dan gelijk aan de vangsten. Vooral op Lough Rinn werd heel goed gevangen waarbij het opvallend was dat er ook behoorlijk wat zeelten zich lieten zien.
Henk en ik hadden dezelfde vakvolgorde de gehele week, dat is mogelijk als er twee of drie mensen gezamenlijk reizen, en de eerste dag moesten we naar het A-vak, Lough Rinn. Ik lootte stek nr. 11, een plaats waar ik gisteren had staan kijken. Toen werd daar goed gevangen met zowel de vaste stok als de matchhengel, dus ik wist wat me te doen stond.
Nou, ik bleek er helemaal niks van te weten! Met de vaste stok was geen beet te krijgen en met de match eigenlijk ook niet, waardoor ik automatisch met de feeder op een wat grotere afstand moest gaan vissen om nog wat aanbeten te krijgen. Wel is het logisch dat als je zo achter de feiten aanloopt zoals ik vandaag, een goed resultaat er gewoon niet in zit. Ik ving 3880 gram waar het vak werd gewonnen door Hennie Baert naast me met iets van 8600 gram. Hij was gelijk gaan feederen op zo'n 45 a 50 meter uit de oever en dat bleek de goede tactiek te zijn.
Al met al een dramatisch slechte start voor mij vandaag. Het laatste wat je wilt in zo'n festival is om op de eerste wedstrijddag al je afvaller te krijgen. Er mag nu gelijk al helemaal niks meer misgaan. Mijn vismaat was veel beter “gevaren” vandaag Henk van Zon won het andere gedeelte van het A vak met bijna 11 kilo, en zo'n start heb je eigenlijk nodig aan het begin van zo'n week. Nou ja, we zien wel “waar het schip strandt”. Er is verder toch niks meer aan te doen.

 

11 Mei 2008

Trainingsdag Jeugd Zeewolde

Ik mag dan de laatste dagen niet zelf hebben gevist, toch heb ik het werkelijk prima naar mijn zin gehad. Na de echt fantastische Heledirn-dag voor de dames was het vandaag (eindelijk) tijd voor de eerste Jeugd-trainingsdag van dit jaar. We hadden gekozen voor de Stadswateren van Zeewolde omdat dit ons ideaal leek voor het vangen van redelijk veel kleine vis en waarbij moest worden gevist met erg fijn en licht materiaal. We meenden als coaches gezien te hebben dat dit aspect bij onze jeugd nog wel voor wat verbetering vatbaar was.
Natuurlijk was ook niet alles bij iedereen perfect maar als geheel viel het me allemaal lang niet tegen!
Er werd heel leuk vis gevangen en het is heel goed te zien dat we behoorlijk wat echt gemotiveerde jonge vissers hebben. Het is natuurlijk onmogelijk dat die op hun leeftijd al aan hun top zitten, maar als ik dan gisteren zo'n dag eens bekijk dan moet het toch mogelijk zijn om daar een paar goede jeugdteams uit te "distilleren". Ik kan me vergissen, en het moet ook allemaal nog maar blijken, maar volgens mij zitten er zelfs enkele echt grote talenten bij. Het zal heel belangrijk worden om die goed te begeleiden.
Wat ook perfect was vandaag was de medewerking van de mensen van "Ons Stekkie". Men had "proef gevist" om te bepalen waar we het best konden gaan zitten, de kantine was open om iedereen te ontvangen, er werden nummers uitgezet, kortom prima voor elkaar allemaal. Jan van de Bovenkamp is iemand met een heel druk leven, maar hij was er wel op z'n vrije dag om ons te ondersteunen! Jan bedankt.

 

10 Mei 2008

Heledirndag met Damesteam

Er zit een heel "gat" tussen dit verslag en het vorige. Toch ben ik bijna dagelijks met vissen bezig geweest. Ik ben met verschillende jeugdige vissers en vissters op pad geweest. Ik vind dat misschien wel het mooiste gedeelte van mijn coachwerk. Als je dan ziet dat het lukt om iemand zo echt aantoonbaar beter te maken dan geeft dat heel veel voldoening.

Heledirn is een bedrijf dat hele mooie viskoffers fabriceert. Eigenlijk is de naam viskoffer een wat "oneerbiedige" naam want we praten hier over complete "stations" met voetplateau en verder alles erop en eraan. Echt prachtig materiaal voor de liefhebber.
Ook is Heledirn hoofdsponsor van ons Nederlands damesteam, en wat voor een! Vorig jaar in Spanje had ik al gezien dat Dick Fasseur en zijn mensen kosten noch moeite spaarden om onze dames letterlijk zo perfect mogelijk op hun kist te "zetten". Toledo was wat dat betreft met de soms vreselijk steile oever echt heel moeilijk. Toch lukte dat perfect, om niet te zeggen beter dan bij welk ander team dan ook. Met de tijd raakte ik meer en meer onder de indruk van deze mensen die echt keihard werkten om alles zo goed mogelijk te laten verlopen voor onze meiden.
Vandaag had men ook weer iets schitterends bedacht, een soort van "teambuilding-dag". Gewoon een gezellige dag en tegelijkertijd een dag met volop aandacht voor het komende dames-wk in Hongarije.
Nou, een perfecte dag is het geworden. Ik zal jullie de "details" besparen maar ook nu weer had men echt aan alles gedacht. Een "kano- cq roeibootpuzzeltocht over de Loosdrechtse Plassen en een fantastische "catering", maar ook echt unieke en perfecte informatie over het viswater wat je normaal gesproken nog niet in een maand bij elkaar geoefend krijgt.
Wat zou het toch mooi zijn als we met dit piepjonge team eens een echt goede prestatie konden neerzetten. Alleen al de Heledirn-mensen verdienen dat gewoon!

 

4 Mei 2008

Topcompetitie Prinses Margrietkanaal Kootstertille

Ik zal er wel nooit helemaal aan wennen. Dit soort dagen is voor mij eigenlijk een "crime". Als coach hoor je bij alle TC's aanwezig te zijn, of in ieder geval zo vaak mogelijk, en op zich is daar ook helemaal niks mis mee. Toch blijft het vreemd om de hele dag rond te lopen en vissers te bekijken zonder zelf een hengel aan te kunnen raken. Eigenlijk ben ik daar zelf nog altijd teveel visser voor.
Tegelijkertijd kunnen dit soort dagen ook weer super interessant zijn. Iedere visser heeft zo zijn eigen aanpak, vismanier en voertactiek. Soms zie je zo echt interessante dingen waar je als visser ook weer van leert. Ik kan dan ook eenieder die aan dit soort wedstrijden wil gaan meedoen echt adviseren om eens een dagje rond te kijken en er eens een goede visser "uit te pikken" en die te volgen op zo'n dag. Geloof me, daar valt echt veel van op te steken.

Ik zal het voorzichtig zeggen, ik vond dit nu niet echt de meest indrukwekkende Topcompetitie die ik ooit heb gezien. Daarvoor werd er gewoon echt te slecht gevangen. Ik weet niet of het kwam omdat het misschien nog iets te vroeg in het seizoen was voor dat water, feit is dat er op de wedstrijddag erg matig werd gevangen. Wat kleine visjes en dan natuurlijk hier en daar een bliek en/of brasem. Op dit soort dagen krijg je dan erg "willekeurige" uitslagen waar ik, vergeef het me, niet al teveel waarde aan kan/wil hechten. Het is natuurlijk prima dat iemand een goede uitslag vist doordat hij letterlijk 1 mooie vis weet te vangen maar het zegt me allemaal veel minder dan wanneer iemand ergens midden in een parkoers zich weet te onderscheiden door het vangen van een mooi aantal vissen.
Het probleem met de Topcompetities, of beter gezegd met veel Nederlandse wateren, is alleen dat er tegenwoordig veel teveel dagen zijn dat er gewoon weinig is te vangen. Ieder jaar weer worden zo veel klasseringen bepaald door het al dan niet vangen van die ene enkele belangrijke vis. Nou ja de situatie is nu eenmaal zo, maar sorry, wat mij betreft is daardoor het bepalen van de keuzes voor de Internationale wedstrijden zeker niet alleen afhankelijk van de "ranglijst" van de TC.

 

1 Mei 2008

Anglo-Dutch Classic Dag 4

Toen ik de tussenstand bekeek zag ik meteen dat er eigenlijk 4 mensen over waren die nog de wedstrijd konden winnen. Er was iemand met 2 sectoroverwinningen en 3 vissers hadden een 1 en een 2 staan, waaronder ikzelf. Als het nu allemaal eens een beetje gunstig liep had ik nog alle kansen.
Ik moest zelf naar het D-vak, (steigernummer 394 tot en met 409) een oneerlijk vak waar de eindnummers eerder in de week vele malen beter waren dan de rest.
Ik heb de laatste tijd niet al te best geloot, als ik zelf mijn nummers trok tenminste, dus ik besloot om helemaal niet te loten. Ik zou het nummer pakken dat over bleef. Nou wat over bleef was 397. Niet bepaald een van de eindnummers waarop ik had gehoopt en eigenlijk precies daar waar ik niet terecht wilde komen. Tot overmaat van ramp hadden mijn concurrenten respectievelijk 302, 367 en 368 geloot, allemaal absolute topstekken bij de 2 sluizen van het kanaal.
Ik zal eerlijk zijn. Op weg naar het water was ik er moedeloos van. Ik kon gewoon niet zien hoe ik dit de goede kant op kon laten draaien. Ik had het gevoel dat het al heel wat zou zijn als ik mijn 6 van eergisteren kon wegvissen.
Het enige dat ik kon doen was te proberen er maar het beste van te maken. Er was een weersverbetering op komst maar eerst kregen we nog letterlijk een koude douche in de vorm van een bui die precies boven onze hoofden helemaal leeg viel net nadat we waren begonnen. Ik weet zeker dat het op dat moment niet warmer was dan een graad of 8.
Voor de wedstrijd had ik het er nog over met Wayne Swinscoe, een absolute topvisser in Engeland. We zijn nu 3 weken bijna "non stop" aan het vissen op dit kanaal en zowel hij als ik weten nog steeds niet wat nu eigenlijk de beste manier van aanpak is. Al de gehele week zitten we bij elkaar in de sector en hebben we openlijk besproken dagelijks hoe we het aanpakken (of aangepakt hebben). Ook hij is inmiddels een ervaren Voorns Kanaal-visser, al jaren komt hij over voor enkele weken. Andere jaren was er veel meer dan nu een vaste manier van aanpak. Nu lijkt het wel alsof er niets is dat echt "werkt".
Ikzelf heb daar veel vertrouwen in het gebruik van een grote bait-dropper die zo'n meter boven de bodem open gaat. Wayne gebruikt dezelfde dropper maar hij dropt het aas pas echt op de bodem. Beiden voeren we ook los aas en werpen we af en toe een bolletje lokaas. We doen kortom min of meer hetzelfde. Wel valt het me op dat waar ik het liefst niet verder vis dan 11 meter hij vaak een hengeldeel verder vist, terwijl hij toch ook voert op die 11 meter.
Ik weet dat meer Engelse vissers succesvol hebben gevist zo deze week en ik besluit om vandaag ook eens wat meer dat extra hengeldeel in te zetten.
Tijdens de bui waarover ik het zonet had viste ik met een klein pickertje op vaste stok afstand, simpelweg omdat ik op dat moment de hengel gewoon niet kan "mannen" door de wind. Het begin is veelbelovend. Ik vang 2 vissen, krijg wat lijners, en zie bovendien dat om me heen iedereen enkele vissen vangt. Het lijkt er echter wel op dat meer naar achteren er meer wordt gevangen.
Gelukkig verdwijnt die bui na een uur en wordt het weer veel beter. Bovendien valt de wind grotendeels weg en valt er nu prima te vissen met de hengel. Er is vis op mijn plaats maar ook nu lukt het me niet om de vissen echt aan de praat te krijgen. Zo ongeveer op de helft van de wedstrijd besluit ik om de baitdropper van mijn hengel af te halen en aas te gaan bijcuppen omdat er toch niet veel stroming is vandaag.
De tweede wedstrijdhelft verloopt daarna prima. Ik vang nog behoorlijk wat vissen bij en op het eind van de wedstrijd heb ik 26 vissen gevangen. Wayne zit 2 plaatsen rechts van me en heeft ongeveer hetzelfde en zo zijn er nog enkele vissers. Op het