Het lijkt me wel leuk om op deze plaats een soort van dagboek te gaan bijhouden, met daarop omschreven al mijn "belevenissen" gedurende een visjaar. Dat kan zijn tijdens wedstrijden, maar ook tijdens beurzen en/ of Internationale wedstrijden waar ik aanwezig ben als coach.

De laatste nieuwe belevenissen vindt u steeds bovenaan.

 

29 Januari 2012

Huizen Haven

Vandaag zou er het begin zijn van een waarschijnlijk langdurige koude periode. Dat was ook te zien. Toen ik op weg ging was het nog steeds boven nul maar gedurende de gehele dag werd het alleen maar kouder.

Tegen de tijd dat ik in Huizen aankwam was het al onder nul en dat zou het verder de gehele dag blijven. De casters bevroren zowat in mijn aasbak.
Werd er dan nog wel vis gevangen? Jazeker wel. Vrij goed zelfs, vooral wanneer je bedenkt dat er de dag ervoor hier ook al een wedstrijd was.
Alle organisatoren proberen natuurlijk zoveel mogelijk om iedere deelnemer zo weg te zetten langs het water dat er kansen zijn op goede vangsten. Het probleem is alleen dat het stuk waar de vissen zijn steeds kleiner wordt. Ik schreef gisteren daar al iets over. Ook hier is het weer onvoorstelbaar wat enkele (want heel veel zijn het er nog niet) aalscholvers teweeg kunnen brengen op plekken waar zelfs heel veel vissen zwemmen. Natuurlijk worden al die vissen niet opgegeten, dat is gewoon onmogelijk. Ze worden echter zo angstig dat ze het liefst de oever zouden willen opklimmen. Logisch dat ze andere dingen aan hun hoofd hebben dan om rustig te azen 'waar hen wat eten wordt toegeworpen'.

Vandaag zaten alle deelnemers links van de brug. Die brug lijkt wel de 'grens' op dit moment. Links ervan is volop te vangen, rechts ervan lijkt het, behalve dan de baarsjes die waarschijnlijk niet op het 'voorkeursmenu' staan van de aalscholvers, wel uitgestorven en is er amper een witvis te vangen.
Vroeger werden er in de kom bij het winkelcentrum, waarin dit kanaaltje eindigt, nooit nummers uitgezet. Nu moeten de organisatoren wel en dat blijkt helemaal geen slechte keuze. Hier wordt momenteel eigenlijk het best gevangen.

Ik lootte vandaag in de kom. Op voorhand dacht ik eigenlijk dat ik daar niet echt een goed nummer geloot had maar dit bleek heel anders uit te pakken en het werd (zelfs ondanks deze koude temperaturen) een van de mooiste visdagen van deze winter voor me.

Ik ving van alles vandaag. Ruisvoorns, baarzen, 'monster' schele possen, een kolblei, enkele bliekjes, heel veel (en mooie) windes en ook natuurlijk de blankvoorns.
Het vreemde was dat de beste plek vandaag vlak voor mijn voeten was op 4 hengeldelen. Ik weet niet waarom maar op de een of andere manier waren de vissen daar het gemakkelijkst te vangen, vooral de windes.

Ik wist eigenlijk de gehele tijd dat ik een aardig gewicht aan het vangen was en dat ik kanshebber was om vandaag te winnen. Ik had een goed overzicht van waar ik zat en het leek me niet dat er elders beter gevangen werd. Het grootste 'gevaar' zou komen van de nummers om me heen in de kom en ik dacht gezien te hebben dat ik sneller ving dan ook daar. Ik ving bovendien vrijwel uitsluitend mooie maatse vissen met een gemiddeld heel aardig gewicht.
Ik viste vandaag iets lichter dan gebruikelijk en dat bleek geen slechte keuze. Op mijn plaats was het bovendien nog wat dieper dan op de meeste plekken.
Het wat langzamer zakkende aas bleek de perfecte manier om vandaag de vissen tot azen te verleiden. Later in de wedstrijd ving ik zelfs nog wat vissen (en vaak waren dat ook nog de grootste windes en voorns) een eind boven de bodem.
Ik bleek uiteindelijk 13970 gram bij elkaar te hebben gevangen. Bij deze omstandigheden zijn dat unieke dagen. Mijn gewicht was uiteindelijk ruim voldoende om zowel mijn vak als de wedstrijd als geheel te winnen. Er waren heel wat gewichten van tussen de 7 en 8 kilo en ook nog een ruim 9 kilo in mijn vak maar verder was ik de enige vandaag met 10 kilo + volgens mij.

Nog iets aparts vandaag. Alle vissers die hier regelmatig vissen weten dat er veel en grote snoeken rondzwemmen hier. Zo heb ik al eens een serie foto’s gezien van Kaylee Goedhardt die een giga snoek gevangen had en vandaag verbaasde ik me ook.
Naast en tegenover ons parkoers waren enkele snoekvissers bezig en op een gegeven moment vingen die gewoon 3 hele grote snoeken binnen een half uur!! De grootste was 28 pond en ook de anderen kwamen daar vlak in de buurt!!

Ik ken vissers uit andere delen van Europa die helemaal gek zouden worden als ik hen dit vertel. Ik ben geen echte 'kenner' op dit gebied maar Nederland schijnt uniek te zijn op het gebied van grote snoeken. Logisch ook eigenlijk als je al onze grote watersystemen bekijkt. Tja en wanneer dan al hun voedsel in de winter ergens bij elkaar komt te zitten dan hoef je geen wetenschapper te zijn om te bedenken waar al die snoeken zich zullen bevinden. 
Het enige dat mij blijft verbazen is dat iedere keer weer de vissen 'onder stress' er door de snoeken worden tussenuit gepikt. En dat terwijl er honderdduizenden andere vissen 'zonder problemen' rondzwemmen.

Na vandaag zal het vissen wel even afgelopen zijn op veel plekken. Jammer maar eigenlijk mogen we helemaal niet klagen over deze winter. Ik hoop alleen dat het niet al te lang gaat duren.

Vissen blijf ik trouwens zowieso doen. Er blijven altijd plaatsen waar wel wedstrijdjes zijn, vooral in de jachthavens bij mij in de buurt. Gelukkig maar want ik heb in jaren niet zoveel plezier gehad in mijn vissen als nu!!

 

28 Januari 2012

Huizen Haven

Vandaag een wedstrijd uit de serie die Simon vd Kolk, Jan Renes en ikzelf hier organiseerden. Het was pas onze derde wedstrijd van deze winter. Dat lijkt overigens geen beste gok want er komt nu ontegenzeggelijk een koude periode aan die wel eens een tijdje kan gaan duren.

Voor de vissen hier is dat op zich niet slecht. Ook hier zijn inmiddels de aalscholvers niet meer weg te denken en die beesten zijn steeds brutaler geworden. Als resultaat daarvan zit alle vis op een steeds kleiner stukje parkoers en het wordt dus steeds meer een puzzel om iedereen een plekje te geven waar een reeele kans is op voorns.
Vandaag konden we uiteindelijk niet anders dan rondom nummers uitzetten in de kom en ook zoveel mogelijk nummers links van de brug. Niet helemaal iedereen kregen we zo geplaatst, er werden dus ook enkele nummers rechts van de brug uitgezet.

Als ik op het resultaat terug kijk dan is het allemaal redelijk goed uitgepakt. Er is heel behoorlijk gevangen op eigenlijk alle nummers links van de brug. Willem vd Helm won de wedstrijd met 13640 gram en er waren aardig wat gewichten van 10 kilo +.

Ikzelf lootte rechts van de brug. Tja dan weet je op dit moment vooraf dat je kansloos bent voor je vak, tenminste wanneer de meeste nummers daarvan links van de brug staan, zoals vandaag.

De nummers rechts van de brug konden eigenlijk uitsluitend onderling vissen voor het pouletje en daar besloot ik dan ook voor te gaan. Ik was best benieuwd wat ik aan voorns bij elkaar kon sprokkelen.

Al meteen na het begin bleek me hoe anders alles hier is. Na een half uur pas ving ik mijn eerste baarsje!!
Ik had op dat moment besloten om wat geknipte wormen te voeren vlakbij de oever op twee verschillende plekjes en na een tijdje begon ik daar aardig baarsjes te vangen. Af en toe zaten daar ook enkele iets grotere visjes bij maar op die manier was er nooit echt een gewichtje bij elkaar te sprokkelen.

Ik besloot om regelmatig te gaan wisselen en toch ook weer voor wat voorns te gaan die ik na heel veel gedoe en geprobeer uiteindelijk ook begon te vangen af en toe. Overal heb ik gevist en overal ving ik zo enkele voorns. Dat waren gemiddeld hele behoorlijke vissen en zo kwam ik uiteindelijk aan 4830 gram. Dat was ruim voldoende voor de poule-winst en zoals verwacht was het ook meer dan ruim onvoldoende om in aanmerking te komen voor de vakprijzen. Peter Zwerts won het vak met ruim 12 kilo.

Het was een moeizame dag en toch heb ik al met al heerlijk gevist. 
Ik ben benieuwd geworden naar wat er hier aan baars is te vangen wanneer je daar vol voor gaat. Vandaag heb ik er het idee aan over gehouden dat ik zelfs iets meer gewicht had kunnen vangen daarmee dan ik nu had. Wanneer ik hier nog eens vaker terecht kom ga ik dat toch eens proberen.

 

26 Januari 2012

Almkerk De Alm

Wat zijn er toch nog mooie viswatertjes die ik helemaal niet ken!! Ik had al vaak gehoord over de Alm en over de vangsten daar soms in de winter. Ik was er echter nog nooit geweest, althans niet op het stuk waar Dirk Arendse vandaag een wedstrijdje organiseerde.
Wat een prachtig stukje viswater is dat zeg!!

De Alm loopt langs de buitenrand eigenlijk van Almkerk, een plaatsje dus wat er zelfs zijn naam aan ontleent. 

Op het stuk waar we visten trekt in de winter blijkbaar alle vis tezamen. Die vissen zijn voorns en ook veel blieken. Ik had al gehoord over behoorlijke vangstgewichten en als visser heb ik altijd al graag gevist op dit soort wateren. Eigenlijk is de Alm een brede sloot (of beter gezegd vliet). Een hengel van 13 meter zal je niet vaak nodig hebben. Die kun je namelijk op de meeste plekken over het water heen leggen.

Diep zijn dit soort watertjes natuurlijk ook niet. Op zijn diepst misschien 1,30 meter, dus dan denk je meteen aan dunne elastiekjes, kleine dobbertjes en lichte lijntjes, hoewel dat ook weer allemaal niet TE moet zijn. Er worden in andere jaargetijden namelijk altijd wel weer enkele zeelten gevangen. Nu in de winter leek die kans wel kleiner natuurlijk.

Het werd een prachtige visdag met een wat mij betreft voor dit water verbluffend winnend gewicht. John Roubos ving gewoon 12470 gram aan bijna uitsluitend blieken. Een prachtig net vis.

Ik was bewust meegelopen bij de weging en het viel me op hoeveel mooie maatse voorns en ook flinke blieken er overal gevangen waren. Natuurlijk zijn er altijd betere en ook iets mindere stekken maar werkelijk iedereen moet zich goed geamuseerd hebben want ik heb niemand gezien die amper of geen vis had.
Wat me trouwens ook opviel vandaag was de goede zorg voor de gevangen vissen bij de weging. Nadat de vissen waren gewogen werden ze via een schepnet dat daarvoor speciaal gebruikt werd teruggezet in het water. Dit in verband met de hoge oever op veel plaatsen en het daardoor moeilijk te bereiken water. Zo hoort het! Totaal geen dode en/of beschadigde vissen. Perfect!

Op de plaats waar ik had geloot was het in het midden het diepst waarna richting de overkant een vrij steile oplopende kant was. Ik besloot om zowel kort te vissen als op het diepste punt. Verder vissen kon altijd later nog.

Op dit soort water is een cup een belangrijk attribuut. Ik besloot om alles wat ik voerde te cuppen zodat ik precies het aas en voer daar kreeg waar ik het wilde. Op het diepste punt voerde ik 4 bolletjes met daarin verwerkt wat geknipte wormpjes, aardig wat pinkies en ook wat casters. Hier zou ik proberen om de blieken te vangen.
Kort viste ik met een heel klein dobbertje op amper 1 meter diepte en daar zou ik in het begin proberen te vangen wat ik kon en de twee (de ene iets naar links en de andere iets naar rechts) plaatsen onderhouden met losse casters in de hoop daar later enkele bonus-voorns te vangen.

Het begin was redelijk goed hoewel de vissen niet al te groot waren. Met een enkele pinkie aan de haak ving ik regelmatig wat voorntjes en ook kleine bliekjes.
Eigenlijk bleef ik nog te lang kort vissen want ik zag al vrij snel dat er hier en daar behoorlijke vissen werden geschept.

Toen ik ver begon te vissen ving ik vrijwel onmiddellijk een mooie bliek met enkele wormpjes op de haak. Daarna nog een maar nooit kreeg ik het goed aan de praat.
Zo werd het een wedstrijd van regelmatig wisselen, wat bijcuppen, de plaats weer even met rust laten en dan weer snel enkele vissen vangen. Later in de wedstrijd begon ik kort inderdaad enkele grotere voorns te vangen.

Ik had, achteraf gezien wat meer blieken kunnen en ook moeten vangen. Ze zaten er zeker maar het was een puzzel voor me wat de beste aanpak was daarvoor. Uiteindelijk liet ik enkele malen de dobber iets 'te ver' in het water vallen, tegen de oplopende kant aan, en daar ving ik in de laatste 10 minuten nog twee behoorlijke vissen. Howww!

Uiteindelijk bleek ik bijna 5 kilo vis gevangen te hebben en voor dit soort omstandigheden was dat een leuk gewicht na een heerlijk dagje vissen. 
John Roubos met zijn winnend gewicht en ook Mourits de Jong die ruim 6500 gram ving zaten beiden bij me in het vak. Ik werd dus 3e.
Ik kom hier zeker nog terug. Ik vis graag in de jachthavens maar van mij mag ook hier  regelmatig iets georganiseerd worden. Dit is een mooie afwisseling en iets weer heel anders. Juist dat maakt het zo interessant. Zoals gezegd, een heerlijke visdag!! 

 

22 Januari 2012

Drimmelen Haven

Je kunt nu eenmaal slechts op een plaats tegelijk zijn en dat is de enige reden dat ik hier deze winter eigenlijk veel te weinig heb gevist. Ik vis namelijk erg graag in Drimmelen (althans wanneer er wat is te vangen daar) Vandaag had ik echter de mogelijkheid en daar zag ik best naar uit.
Toen ik aankwam verbaasde ik me er ook nu weer over hoe hoog het water stond. Nu is er natuurlijk afgelopen week weer heel wat regen gevallen en dat zie je hier meteen. Het water stond weer zowat op de oever.

Hoog water betekent altijd weer dat je op ondiepere plekken, vaak liggen die pal tegen de oever) extra mogelijkheden hebt op goede vangsten. Voor diepere plekken verder van de oever is dat vaak andersom.

Ik begreep dat er nog steeds aardig werd gevangen hier de laatste tijd maar wel heel veel erg kleine vis.
Ik lootte nummer 11 en zo snel ik dat nummer hoorde (ik wist op dat moment al waar dat nummer was uitgezet) rinkelden de alarmbellen.
De organisatoren hadden besloten om een klein vakje aan de overzijde van de zeilschool in de Tussenhaven uit te zetten, daar waar de rondvaartboten van de Zilvermeeuw liggen afgemeerd. Vorig jaar was dat ook enkele keren zo en had ik daar toen ook geloot. Vrijwel niks had ik er toen gevangen. In een nog verder verleden waren dit trouwens 'beroemde plekken' waar juist altijd vis te vangen was.

Over vandaag kan ik erg kort zijn verder, nu was dat totaal niet zo!

Ik besloot om de zaken toch positief aan te pakken en om gewoon aan te voeren zoals ik hier altijd doe. Met gewoon lokaas en casters daarin. Zoiets is prima voor witvissen maar als je uitsluitend baarsjes moet vangen is het vaak volledig verkeerd. Je zou het dus een gokje kunnen noemen.

Nou dat gokje pakte volledig verkeerd uit. Al na een half uur had ik besloten om nog maar, pal naast mijn leefnet, een nieuw plekje aan te voeren met wat hele fijne geknipte wormen die ik 'verpakte' met Zwarte Grond, een nieuwe grondsoort in het vdEynde-gamma. Op dat moment lag ik al enkele visjes achter op de beide buren die vrijwel onmiddellijk na het begin van de wedstrijd enkele baarsjes hadden gevangen.

Uiteindelijk 'worstelde' ik me naar 14 baarsjes voor 650 gram. Het vakje werd gewonnen door Peter Snoeren met 700 gram, net wat meer baarsjes en, jawel, 2 voorntjes erbij.

Was er dan niks gevangen? Jawel hoor. Er waren best wat gewichten van rond de 3 kilo en ook nu was Ron Vermeulen de winnaar met bijna 4 kilo.
Iedere winter weer zijn er een aantal van dit soort dagen dat je voor. Aan de waterkant zit. Dat is nu eenmaal inherent aan onze sport. Gelukkig viel het tot op heden nog erg mee. Het is nog niet koud geweest en overal bijna kan je jezelf aardig verdedigen. Nu niet dus. Snel vergeten en op naar de volgende wedstrijd.

 

21 Januari 2012

Huizen Haven

Het was wel iets ander weer dan afgelopen zondag moet ik zeggen. Ik heb zelf alleen maar kort gevist maar koppelmaat Simon vd Kolk werd af en toe met hengel en al omgeblazen. Tja dit weer heb je nu eenmaal vaak in de winter wanneer er geen vorst is. Ik prefereer nog altijd dit moet ik zeggen. We vissen continu en vangen gemiddeld tot op heden meer dan behoorlijk.

Vandaag een koppelwedstrijd dus uit de serie van Hengelsport Nijkerk. Leuke wedstrijden zijn dat en dat heb ik ook al vaker geschreven. Dat verdienen die mensen ook gewoon!

Langzaam maar zeker kun je zien dat de visserij ietsje moeilijker begint te worden. Begrijp me niet verkeerd, het is nog altijd lang niet slecht maar wel wordt t wat moeilijker en worden de vissen vooral slimmer volgens mij. Je kunt goed zien dat velen onder hen al eerder werden gevangen.

We mochten niet klagen vandaag. We lootten nummer 6 en dat was altijd op het stuk waar de meeste vissen op dit moment zwemmen.

We besloten om de tactiek iets anders uit te voeren dan normaal. Ik zou kort beginnen en 'alles eromheen' doen, Simon begon meteen bij het begin al ver te vissen en zou zich vooral daarop concentreren. Op die eigenlijk ongebruikelijke manier zijn de laatste tijd goede resultaten behaald hier, vandaar.
Simon ving meteen vis, het begin voor mij was ronduit moeilijk.

Het werden vier uren van regelmatig wisselen tussen iets fijner en geraffineerder en dan weer iets groffer. Nooit ging het echt geweldig maar om nu te zeggen dat het slecht ging zou erg 'ondankbaar' zijn.

Duidelijk was te zien dat links van ons veel minder werd gevangen, rechts van ons zag dat er anders uit. Arjan Klop en vismaat Willem vd Helm en ook Jan Broess met vismaat John Vallen vingen ook op het oog soms minstens zo goed. Eigenlijk weet je dan al dat de onderlinge verschillen niet groot gaan zijn op het eind. Iedere vis telt dus.

Na een vrij matig laatste uur zei ik op het eind tegen Simon dat we het volgens mij aardig hadden gedaan maar dat ik dacht dat het net niet genoeg zou zijn. Jammer genoeg bleek dat te kloppen. Arjan Klop en Willem vd Helm wonnen het vak en ook de wedstrijd met ruim 16 kilo, wij eindigden tweede met ruim 15 kilo. Ik denk dat we misschien wel iets meer stuks hadden zelfs dan zij maar gemiddeld ook waren onze vissen wat kleiner en bovendien hadden we eigenlijk geen vis die je een bonus zou kunnen noemen. Broess en Vallen bleken net iets minder dan 13 kilo te hebben, die bleven we dus voor.

Het andere vak werd gewonnen met ruim 9 kilo en dat is zeldzaam 'weinig' voor Huizen-koppelwedstrijd-begrippen. 4700 gram was hier voldoende voor de vierde prijs in het vak en dat is uiterst zelden.  Het mooie is dan weer wel dat zelfs dat gewicht nog uit aardig wat stuks (baarzen vooral) bestaat.
Al met al heb ik hier nu heel vaak gevist deze winter en ik had t allemaal voor geen goud willen missen. Wat is dit toch een prachtig winterwatertje!!

 

18 Januari 2012

Werkendam Haven

Op weg naar de wedstrijd vanmorgen zag ik voor het eerst deze winter ijs op verschillende watertjes. Ik vroeg me zelfs nog af of de haven wel open zou liggen. Gelukkig bleek alles volledig 'ijsloos' te zijn.

Ik was benieuwd hoe de vangsten zouden zijn hier nu. Het water was inmiddels aardig gezakt in vergelijking met enkele weken terug en dat maakt het vissen een stuk gemakkelijker en sneller allemaal. Maar zouden we wel vis gevangen krijgen?

Het was behoorlijk koud vandaag. Ik lootte nummer A6 net voor het midden op het eerste steiger en dat was vol in de wind. 
Ik wist eigenlijk niet wat ik ervan moest denken vooraf. Ik kende deze plek want ik heb hier al eerder gezeten deze winter.

Meteen na het begin kreeg ik al beten. Hele kleine vis, dat wel. Ik zag dat vrijwel overal werd gevangen en dat waren overal dezelfde kleine visjes.
Veel vissers hebben er misschien een hekel aan maar ik zeker niet. Ik kan me heel goed zetten om snel en veel kleine vis te vangen. Het is misschien minder spectaculair maar tegelijkertijd is bij dit soort vissen de techniek belangrijker dan ooit.

Ik moet gewoon op dit soort dagen mijn gevangen vissen tellen want anders verlies ik veel te snel mijn concentratie en zit ik als een 'kip zonder kop' op mijn kist. Ik heb me dan ook aangeleerd om bij iedere 10 vissen een klikje op de teller te geven. Onbewust is dat voor mij een hulpmiddel om het maximale eruit te halen. Nou ik kon vandaag aardig wat klikjes geven want ik ving uitstekend.

De eerste wedstrijdhelft verliep niet eens zo perfect. Ik kon maar moeilijk de vissen echt aan het azen krijgen en ik kreeg zelfs een half uur lang amper beten. Twee keer heb ik zelfs wat lokaas bijgevoerd om de vissen weer opnieuw 'aan de praat' te krijgen.

De visjes die ik ving waren minuscuul klein. Bijna uitsluitend voorntjes. Af en toe werd mijn dobber opgehouden en dan ving ik bijna altijd een roofbleitje. Ook die waren klein maar wel net iets groter dan de voorntjes.

Op een gegeven moment besloot ik om eens een andere, voor mij vrij zelden voorkomende, tactiek te proberen. Ik ging op ongeveer halve diepte vissen. Het verschil was opmerkelijk. Ik ving veel sneller en miste veel minder aanbeten. Hier ving ik bijna uitsluitend roofbleitjes en die leken me dus qua formaat ook beter, kortom ik besloot om hier vol voor te gaan.

Het ging allemaal wel met betere en mindere momenten maar gemiddeld verliep de 2e wedstrijdhelft veel beter dan de 1e. Met nog minder dan 20 minuten te gaan passeerde ik de 400 stuks. Bij het einde waren dat er 452. Zo snel ging het dus op het laatst.
Ik wist dat ik minimaal 4 kilo vis had en dat moest bijna wel een goede uitslag zijn, tenzij er ergens grotere vissen gevangen waren.
Uiteindelijk ving ik 4605 gram en dat was ruim genoeg voor de vakwinst. Was het ook genoeg om de wedstrijd te winnen? Nee hoor! 
Ook vandaag was Ron Vermeulen de plaaggeest. Hij won zijn vak en dus ook de wedstrijd met, jawel, 4609 gram! Vier gram verschil bij dit soort visserij, Howwwww!

Volgens mij is Ron Vermeulen, zelfs voor zijn doen, bezig aan een bizar goede winter in de verschillende jachthavens. 
Volgens mij heeft hij al zeker 10 van dit soort wedstrijden gewonnen sinds November en dat is fantastisch gewoon. 
Op de weg terug naar huis vroeg ik mezelf af of ik zoiets al ooit eerder heb gezien. Nou ik zou niet weten wanneer en door wie!! 
We hebben het in onze sport nog wel eens over geluk en dat soort dingen. Wanneer er veel vis wordt gevangen door iedereen dan komt klasse gewoon boven drijven en wanneer iemand dan zo geweldig bezig is dan neem ik daar echt mijn petje voor af!

 

15 Januari 2012

Huizen Haven

Vandaag een wedstrijd uit de serie die Ton Post en Christian Surquin hier organiseren.
Men maakte zich toch wel wat zorgen over de vangsten 'rechts van de brug' na de slechte vangsten hier van vorig week-end dus men besloot om hier zo min mogelijk nummers weg te zetten.

Hierdoor werd het een iets anders ingedeelde wedstrijd dan normaal waarbij er een vak was dat in de kom werd uitgezet, daar waar normaal nooit nummers staan. De kom ligt vlakbij het Chinese restaurant en bij het stuk waar deze winter de meeste vis wordt gevangen dus ik kon de gedachte van de organisatoren heel goed begrijpen. Veel vissers komen hier van ver weg en men wil zo veel mogelijk kans hebben op het vangen van een netje vis.
De weersvoorspellingen vooraf waren niet echt gunstig maar hoe anders pakte alles uit vandaag!

In tegenstelling tot de voorspellingen geen nachtvorst en bovendien prachtig rustig weer met tijdens de laatste uren van de wedstrijd volop zon zelfs. Het leek wel lente.
Ik lootte nummer 16 en dat was een van de nummers in de kom. Om eerlijk te zijn wist ik niet helemaal wat ervan te verwachten.
Ik besloot om alles precies hetzelfde aan te pakken als wanneer ik in het kanaaltje zou hebben geloot. Het enige verschil zo op het oog was dat het hier wat dieper was.
Onmiddellijk na het begin zag ik al dat de keuze voor het uitzetten hier een goede was. Iedereen in de kom ving volop vis. Meer vis zelfs zo op het oog dan in het kanaaltje.

Het werd een prachtige visdag. Zware tegenstanders heeft hier altijd iedereen en in dit vakje was dat vandaag niet bepaald anders met zowel Anja Groot, Sjors Milder, Simon vd Kolk als Ton Post in het vak.

Ik had al snel gezien dat er een goed gewicht nodig ging zijn om dit vak te winnen en bovendien was het duidelijk dat er ook vissers met een heel goed gewicht zelfs geen prijs gingen winnen. Vol aan de bak dus.

Ik ving behoorlijk goed voorns op 5 delen in de hand. Ik had ook vandaag mijn lokaas (3 ballen) gegooid daar waar de hengeltop van de 5 delen het water raakt (met de bedoeling om daarop met 4 delen in de hand te kunnen vissen). Dit werkte een korte tijd heel goed en daarna totaal niet meer. Iets verder uit de oever vissen bracht meer resultaat. Met 6 delen in de hand had ik later ook nog een goede periode.

De vissen leken wel steeds wat verder uit de oever te gaan dus ook de match-hengel kwam aan bod. Ik ving ook daar vissen mee maar dat ging me niet vlot genoeg.
De gehele wedstrijd bleef ik switchen, alleen een ding had ik nog niet gedaan, namelijk het vissen op 11 meter 'stekend'. Toen het steeds moeilijker werd besloot ik om ook dat nog even te doen (je vist daarmee net juist achter de voerplaats van 6 delen in de hand) en dat leverde een laatste kwartier op van toch wel 1500 gram.
Uiteindelijk eindigde ik met 13940 gram en dat bleek voldoende te zijn voor het winnen van zowel het vakje als de gehele wedstrijd.

Er was best goed gevangen vandaag. Ik was vooral benieuwd naar het vakje rechts vanb de brug op het zogenaamde slechte stuk. Arjan Klop won hier met net boven de 10 kilo het vak. Als geheel was dit wel het minste vak maar er was toch beduidend beter gevangen dan vorige week. De andere 2 vakken werden ook met boven de 10 kilo gewonnen, kortom dit was een van de betere visdagen van deze winter. Dit was wat wintervissen zo mooi maakt. Prachtig!! 

 

7 Januari 2012

Huizen Haven

Vandaag een van de wedstrijden uit de serie die Bouke van der Ploeg hier organiseert namens Hengelsport Almere. Ik ben blij dat ik hier nog op het laatste moment ben tussen geraakt want dit zijn leuke wedstrijdjes.

Dat Bouke 'hart heeft voor de zaak' bleek me al gisteren na de wedstrijd. Er werd met verschillende deelnemers gesproken over de manier van uitzetten van vandaag.
Het resultaat van dat overleg was dat er 12 nummers kwamen te staan tussen de brug en het chinese restaurant. Een derde vak zou worden uitgezet rechts van de brug waar de verwachtte vangsten minder waren. Beter uitzetten leek me onmogelijk.
Ik lootte als 4^e man links van de brug. Niets mis mee zo leek het.

Ik besloot om een hoop materiaal klaar te maken. Vier delen en ook vijf delen in de hand, 8 meter in de hand en ook stekend met een lichtere dobber op 9.5 en 11 meter.
In tegenstelling tot sommige andere deelnemers voer ik hier altijd enkele balletjes lokaas bij het begin van de wedstrijd. Ik voerde die daar waar de top van mijn 5 delen het water raakte. Dit met de bedoeling om later juist hier te proberen enkele bonusvissen te vangen. Dit lukte prima vandaag en ook ving ik best aardig vis stekend.
De gehele wedstrijd bleef ik switchen van de ene plek naar de andere en zo bleef ik toch redelijk beet houden de gehele duur van de wedstrijd. Het was niet spectaculair goed maar dit soort vissen is zeker geen straf. Ik heb me dan ook prima vermaakt. Sterker nog, zo is het eigenlijk mooier dan wanneer het puur takelen is. Je moest nu echt voor iedere vis je best doen.

Ik voel me zo onderhand roofvisspecialist. Ook vandaag weer sloeg ik op een gegeven moment iets heel groots aan. Ik heb nooit een gehaakte voorn of zo gevoeld dus op het moment dat zo’n beestje mijn haakaas pakte moet de snoek (want dat was het volgens mij) hem/haar gepakt hebben.

Even leek het of ik vast aan de bodem zat maar vrijwel meteen begon die bodem te zwemmen. Op het moment dat de gehaakte vis bemerkte dat er iets niet in de haak was gaf hij even vol gas en 3 seconden later had ik een gebroken lijn. Het was trouwens frappant dat ik even later weer meer beten begon te krijgen op die plek.
Ik had bij het einde van de wedstrijd zo’n 90 voorns bij elkaar gevangen en nog aardig wat schele possen en baarzen. Die vissen wogen 10010 gram en dat was genoeg voor het winnen van zowel de poule als het vak.

De wedstrijd werd gewonnen door Arie Roubos met ruim 11 kilo.

 

6 Januari 2012

Huizen Haven

Vandaag een koppelwedstrijd uit de serie van Hengelsport Nijkerk, samen met Simon van der Kolk. 
Wat meteen opviel was dat het water wat hoger stond dan normaal. Misschien komt t door de vele regen maar eigenlijk denk ik meer aan opstuwing van het water door de wind. Hoe dan ook het zag er vooraf allemaal best goed uit met dit nu niet zo heldere water. Bovendien was er vanaf de kerst hier geen wedstrijd gevist.
We lootten op nummer 12 en dat was zo’n 50 meter meer weg van het winkelcentrum dan waar ik al zowat de halve winter blijf loten. Ik herkende de plek meteen omdat er hier een bankje staat. Onvoorstelbaar hoe vaak mijn foudraal al op dit bankje heeft gelegen. Met deze plek is meestal niets mis trouwens.
In Huizen moet je eigenlijk vrijwel onmiddellijk beten gaan krijgen na het aanvoeren. Toen dat dus niet gebeurde rinkelden de alarmbellen onmiddellijk. Het werd een totaal andere wedstrijd dan verwacht.

Tijdens onze koppelwedstrijden vist Simon altijd het verst en al na een half uur bedachten we dat het al tijd was om op 11 meter te proberen. Normaal is dit totaal 'not done' maar wat moesten we? Het ging gewoon niet goed en dat terwijl om ons heen toch wat meer werd gevangen. Bovendien verspeelden we ook nog enkele mooie vissen. Niet best!!

Het werden 4 uren van zoeken, blijven zoeken en veranderen. Dan hier eens een vis, dan weer daar maar een patroon kwam er nooit. Het was gewoon taai.
Ik had wel het idee dat we nog aan de goed kant van onze sector zaten. Meer naar rechts werd volgens mij nog minder gevangen. Dat bleek ook te kloppen en zo werd het in ons vak een wedstrijd van voor Huizen-begrippen erg lage gewichten.

Het andere vak, richting het winkelcentrum, was veel beter. Daar werd dan ook de wedstrijd gewonnen door Bep de Bruin en Frans Wulterkens met bijna 19 kilo. Het laatste koppel ving nog altijd bijna 9 kilo.

Met 9 kilo werd ons vak gewonnen! Het aparte was dat deze vangst bestond uit zowat uitsluitend baarzen. Daarna was het allemaal erg close. Simon en ik eindigden als 4^e met 7445 gram.

Nu ik erop terug kijk hadden we onder deze omstandigheden anders kunnen vissen. We hebben nooit echt op baarzen gevist en volgens mij hadden we daar goede zaken mee kunnen doen. Ik ben ervan overtuigd dat wel meer koppels in ons vak dit nu bedenken. Achteraf is zoiets ook gemakkelijk natuurlijk. Hoe dan ook, eerlijk is eerlijk, deze wedstrijd gaat niet de boeken in als de beste die we ooit hebben gevist. Toch in ieder geval wel nog prijs. Dat wel. En iedereen die hier regelmatig vist weet hoe moeilijk dat al is in dit deelnemersveld.

 

5 Januari 2012

Drimmelen Haven

Ik schreef gisteren dat ik in jaren het water niet meer zo hoog had gezien. Vandaag was het allemaal nog een stukje hoger! En de gehele middag bleef het allemaal nog meer stijgen. Zodanig zelfs dat toen ik na de prijsuitreiking van de wedstrijd wegreed mijn auto nog net niet in het water stond. Ik kon nog net met droge voeten terug instappen. Het moet nu echt niet gekker meer worden!

Het is eigenlijk een wonder met dit soort omstandigheden dat er nog steeds gevist en gevangen kan worden hoewel de vangsten wel duidelijk iets onder druk staan natuurlijk.

Ik lootte vanmiddag een normaal prima nummer. Een nummer ook waar vaak al gewonnen is en waar vaak grotere vissen gevangen worden.
Voor de eigenlijk bizar slechte weersomstandigheden (windkracht 9 of zo) zat ik op die plek ook nog eens redelijk beschut voor zover dat mogelijk was…..totdat de boot die de wind weghield vertrok. Zo werd het een volgens mij eigenlijk kansloze middag. Ik kon amper nog mijn dobber in het water houden. Het ergste, er zat volop vis hoewel ze extreem klein waren.

De visjes waren gewoon niet meer te vangen omdat het water letterlijk te snel werd opgestuwd tot tegen een muur. Ik werd er niet goed van.
Na zo’n anderhalf uur 'worstelen'was ik het helemaal zat en besloot ik om het anders te gaan aanpakken. Ik besloot om alle kansen op grotere vissen (die ik tot dan totaal nog niet had gevangen) 'overboord te zetten' en met een pennetje van een gram op maximaal 2 meter diepte te gaan vissen pal tegen het steiger waar het water nog  iets stiller was.

Ik ving daarna enorm snel maar extreem kleine visjes en ik bedacht me dat ik in ieder geval nu nog wat plezier beleefde aan het vissen. Prijzen winnen had ik al totaal uit mn hoofd gezet.

Ik weet bij god niet hoeveel visjes ik uiteindelijk ving maar ik verbaasde me eigenlijk nog over mijn gewicht van 2300 gram.

De wedstrijd werd gewonnen door William Lambrechts met 5200 gram. Het tweede gewicht was, jawel, 2600 gram. Zo zie je maar weer dat je nooit moet opgeven voordat het laatste fluitsignaal is gegaan. Ik werd uiteindelijk 5^e en viste zelfs daarmee nog een prijsje maar ik was moe van mezelf. Ik had het gewoon niet goed gedaan vandaag. Punt.

 

4 Januari 2012

Drimmelen Haven

Het water hier in de haven staat nu echt gigantisch hoog. Het stond zelfs een flink eind op de oever deze middag aan de Oude Jachthaven. Zo extreem als ik het al op foto’s gezien heb was het nog lang niet maar ik heb dit waterpeil toch al wel enkele jaren niet meer gezien.

Ik kan me zo voorstellen dat het stormweer het water op zee opstuwt waardoor het water in de rivier amper weg kan. Het water had moeten afgaan deze middag maar ik heb er amper ook maar iets van kunnen zien.

De nummers lagen ook nu weer in zowel de Oude haven als de Tussenhaven en net als afgelopen dinsdag lootte ik daar. Op nummer 5 om precies te zijn en dat was op voorhand gezien een prima nummer. Ik zat direct onder aan het aanloopsteiger richting de oever te vissen en met deze waterstand wist ik dat dit erg goed moest zijn normaal.
Er werd eigenlijk wat minder gevangen dan de laatste tijd. Je kon goed zien dat het bovenwater van de rivier ook hier een meer bruine kleur aan het water gaf. Waarschijnlijk daardoor aasden gewoon de vissen iets minder.

Zelf had ik trouwens helemaal geen klagen. Zowat de gehele wedstrijd ving ik regelmatig maatse voorns, een enkele baars en ook wat windes. Kleine visjes had ik amper vandaag. 

Het ging allemaal niet al te snel maar ik scharrelde zo toch zo’n 100 vissen bij elkaar. Mijn gewicht was uiteindelijk 6200 gram. Dat was genoeg om het vak te winnen en ook de gehele wedstrijd. Het andere vak was gewonnen met 4100 gram (door Ron Vermeulen natuurlijk).

 

3 Januari 2012

Lage Zwaluwe Haven.

Er stond vandaag gigantisch veel wind. Belachelijk veel zelfs wat eigenlijk normaal vissen bijna onmogelijk maakte. Als een 3 grams dobber al zowat uit zichzelf uit het water waait….

Het is logisch dat er op zo’n dag iets minder vissers meedoen als normaal maar toch waren er vanmiddag gewoon weer 26 fanaten present.
De organisatoren probeerden echt om voor iedereen een nog bevisbaar plekje te vinden en zo kreeg je verschillende kleine vakjes om alles toch zo eerlijk mogelijk te maken. Nu zal wedstrijdvissen nooit 100% eerlijk zijn maar in ieder geval probeert men het allemaal zo goed mogelijk te beïnvloeden en dat vind ik super.
Ik kwam ook in een van de kleine vakjes terecht op nummer 5. Dat hield in dat ik twee tegenstanders had en dat wij met zijn drieen visten voor een prijs.
Ik schoot al in de lach toen ik bij mijn plek aankwam. Aan de ene kant, jawel, Ron Vermeulen en aan de andere kant William Lambrechts. Twee bijzonder geduchte tegenstanders dus. Dat ging geen gemakkelijke opgave worden maar wel is zoiets een prachtige uitdaging en ik heb het wel in me om er op zo’n moment eens goed voor zitten. Dat moest nu ook wel want ik weet dat zowel Ron als William dezelfde instelling hebben.

Zoals gezegd was het vandaag allemaal iets moeilijker dan normaal. Waar wij zaten was het echt moeilijk om normaal te vissen. Over het water hangende touwen en kleine visplekjes zijn niet echt handig bij windkracht heel veel.
Ron en ik zaten eigenlijk met de kisten vlak tegen elkaar waarbij we van elkaar weg visten. Op een gegeven moment hing zijn haak dan ook om mijn hengeltop na een verspeelde vis.

Echt jammer van het weer want er was heel veel vis op onze plaatsen. Wel hele kleine vis trouwens. 

De plekken waar wij zaten waren nog maar twee weken geleden de absolute hotspots in deze haven waar toen alleen maar grote voorns werden gevangen. Nu lijken die weg te zijn want we vingen amper een maatse vis. 

Zowel Ron als ik gebruikten enkele malen de baitdropper om de vissen meer tegen de bodem te concentreren maar echt goed werkte dat ook niet. Er waren zoveel kleine roofbleitjes dat je aas gewoon amper aan de bodem kwam.

Uiteindelijk werd het weer zo mogelijk nog slechter en men besloot de wedstrijd iets korter te maken.
Bij het einde dacht ik William verslagen te hebben. Waar hij zat waaide allerlei drijfvuil samen waardoor hij amper kon vissen en al zeker minder snel. Ron en ik zouden erg dicht bij elkaar zitten. Dat klopte ook. Met zijn 2660 gram tegenover mijn 2740 gram viel het resultaat net mijn kant uit.

 

2 Januari 2012

Drimmelen Haven

Vanmiddag de eerste wedstrijd van het jaar. Het is maar goed dat ik niet erg bijgelovig ben want anders zou je aan slechte voortekenen gaan denken.
Ik had beloofd om Lucien de Rade op te halen. Almkerk is nu niet bepaald het einde van de wereld voor me dus waarom niet. Ik weet hoe graag Lucien vist en dit was de manier voor hem om aan het water te geraken.

Ik was al wat laat vertrokken, eerlijk is eerlijk, dus toen ik op de A27 meteen de file in reed bekroop me al snel een slecht gevoel. Een gekantelde vrachtauto die moest worden geborgen was de oorzaak. Goede raad was duur dus maar snel vanuit de auto gebeld om de loting gedaan te krijgen. 
Men begint hier altijd simpelweg als iedereen klaar is. Men was nog niet bezig toen we aankwamen, sterker nog, in het vak waarin we beiden geloot hadden (naast elkaar ook nog) besloot men even op ons te wachten. Super.

Er werd leuk gevangen vanmiddag. Veel kleine vis zoals gebruikelijk en op enkele plaatsen ook aardig wat maatse voorns. 
Wij visten in het vak van de Tussenhaven. In de Oude Haven werd volgens mij zelfs nog iets beter gevangen gemiddeld. Ron Vermeulen won ook hier! Niet te geloven. De absoluut beste havenvisser van allemaal die het bovendien momenteel regelmatig niet tegen zit. Tsja, dan krijg je dit bij dit soort visserij waar je op heel wat plekken jezelf aardig kan verdedigen. Geef Ron een halve kans en hij wordt echt geen tweede! Prachtig.

Lucien won ook zijn vak met ruim 3900 gram. Heel veel stuks en bovendien enkele bonus-baarzen.

In mijn vak werd ik derde. Ruim 4500 gram was hier niet genoeg voor een prijs. Dat is toch geen slechte visserij voor een wedstrijdje van 3 uur? Ik wist dat waar ik zat ik met kleine vis alleen niets zou kunnen winnen. Al heel snel besloot ik dan ook te gaan bijvoeren via een grote baitdropper in de hoop om de wat grotere vissen pal tegen de bodem te concentreren. Dat lukte ook wel maar het was uiteindelijk allemaal net niet genoeg. Wel best lekker gevist trouwens.

 

1 Januari 2012

Allereerst wil ik alle lezers een goed, gelukkig en vooral gezond 2012 toewensen. 

En als het even kan daarbij ook nog eens een succesvol visjaar! Met gezondheid begint het in ieder geval allemaal volgens mij. Wanneer dat er niet is worden de andere zaken ook moeilijk bereikbaar.

 

29 November 2011

Werkendam Haven

Wedstrijdvissen kan soms toch een vreemde bezigheid zijn! Vorige week was hier in de haven een wedstrijd waar ik mijn voer op de bodem kon zien liggen en waar geen vis te vangen was op het steiger waar ik zat (behalve dan enkele baarsjes). Ik keek toen de gehele dag tegen een ander steiger waar wel volop te vangen was.
Afgelopen zaterdagavond stuurde organisator Dirk Arendse me een mailtje waaruit bleek dat er die dag op dezelfde nummers als waar ik eerder die week 'naar mijn voer had zitten staren' nu 15 kilo gevangen was. Dat verbaasde me niet eens trouwens.

Vandaag lootte ik op het steiger waar vorige week dus volop vis was gevangen. Er was alleen een klein probleem. Niemand kreeg hier beet vandaag, althans toch niet in het begin. Op het andere steiger werd nu vanaf het begin wel vis gevangen! Het moet niet gekker worden!
Vandaag werd het een aparte visdag. In het begin was er voor niemand ook maar een aanbeet te krijgen in de omgeving waar ik zat. Alleen Ad van Nijnatten hoefde maar in te gooien of er hing een klein voorntje aan de haak. Soms kan het echt vreemd eraan toe gaan in jachthavens. Het mooie is echter dan weer dat je nooit weet hoe plotseling alles ineens kan veranderen. Hoe vaak heb ik al niet ergens gezeten waar op het oog totaal geen vis is om dan van het ene op het andere moment opeens zoveel vis op de plaats te krijgen dat je niet snel genoeg kan vissen?

Zo ging het ook precies vandaag.

We hadden precies twee uur gevist toen ik op de klok keek, de helft van de wedstrijd was dus voorbij, toen men plotseling links van mij heel snel (hele kleine) vis begon te vangen. Tot dan toe had ik de tijd 'gedood' met het 'pielen' op wat kleine baarsjes. Ik was al 'trots' dat ik er 5 gevangen had. De vissen leken wel steeds dichterbij te komen. Henk Roskam begon naast me ook plotseling heel snel vis te vangen dus het kon bijna niet uitblijven dat de vissen ook naar mijn plaats doorschoven. Dat gebeurde ook. Eerst hele kleine windetjes en roofbleitjes maar vrij snel daarna ook enkele 'maatse' vissen. Nog wat later kwamen er wat meer fatsoenlijke vissen tussen de kleintjes door en zo werden het nog twee hele interessante visuurtjes.

Het gekke was dat het nog vrij lang duurde voordat de vissen verder opschoven. Pas tegen het einde van de wedstrijd begon iedereen op het steiger vis te vangen.
Ik eindigde uiteindelijk de wedstrijd met net even boven de 5 kilo en dat waren toch zeker wel 150 vissen. Dat was genoeg voor de tweede plaats in het vak achter Mourits de Jong die 200 gram meer ving.

De wedstrijd werd gewonnen door Piet van Nijnatten met 13450 gram. Geen verkeerd gewicht dacht ik zo voor 4 uur vissen!

Dit is echt een prachtige haven. Het water staat na de lange droge periode die achter ons ligt zeldzaam laag waardoor de vissen die er wel degelijk zitten soms volgens mij ons kunnen zien wanneer wij arriveren. Een half metertje water meer (wat een normale waterstand zou zijn) en iedereen vangt zich volgens mij helemaal “klem” hier.
Aanstaande donderdag zijn we hier terug. Benieuwd wat dat gaat brengen. Ik kan nu al niet wachten!

 

12 December 2011

Huizen Haven

Tja zoiets moet je natuurlijk nooit bedenken want dan gaat het altijd weer mis. Nou mis ging het vandaag en goed ook.
Ik bedacht me gisteren na de wedstrijd dat ik eigenlijk 'best nog eens hier zou willen zitten morgen'. Dat was dan wel met de nadruk op hier want meer naar rechts zou waarschijnlijk niet best zijn. Je weet zoiets echter nooit zeker. Het zou niet de eerste keer zijn dat de vissen zich volledig verplaatsen.
Wat gebeurde er natuurlijk vanmorgen? Ik lootte nummer 21 en ik wist meteen dat dit ongeveer op hetzelfde stukje parkoers was als waar ik de dag ervoor had gevist. Uiteindelijk bleek het precies 1 plek, jawel, rechts ervan te zijn. Voor de wedstrijd sprongen er enkele vissen dus ik had er al met al nog wel goede moed op. Minder tevreden was ik als ik naar links keek. Links van me (dus op onze plek van gisteren) zat Jurgen Spierings, daar weer links van Sjors Milders en vervolgens Christian Surquin. Niet bepaald gemakkelijke tegenstanders dus.

Vrijwel meteen na het begin was het duidelijk dat me vandaag een taaie dag te wachten stond. Sjors ging als een raket van start, Christian ving ook en na een wat aarzelend begin begon ook Jurgen prima te vangen. Grote vissen bovendien. 

Ikzelf kreeg gewoon amper of geen beet. Niet kort, niet op volle vaste stok-lengte en zelfs niet aan de match-hengel. Wat ik ook deed, amper beet te krijgen. Rechts van me werd eigenlijk helemaal niks meer gevangen. Alleen Kaylee Goedhardt naast me, jawel er doen hier ook regelmatig enkele dames mee (en goed ook), ving enkele mooie voorns.

Ik besloot om maar rustig door te gaan met waarmee ik bezig was. Misschien zouden de vissen later alsnog arriveren hoewel het allemaal een redelijk kansloze missie leek te gaan worden.

Nou de rest van de dag bleef alles zoals het was. Wat ik ook deed, amper of geen beet. Naar rechts helemaal niks en naar links volop vis. Kansloos!
Met nog 45 minuten te gaan ben ik maar eens gaan wandelen en het bleek me dat de vangsten eigenlijk in het midden van het parkoers ook ronduit slecht waren te noemen. Kleinere vis hier, wel wat meer stuks. Dit vak zou gewonnen worden door Anja Groot. Amper 8 kilo was genoeg en 4800 gram was genoeg voor de derde plaats. Dat zijn niet bepaald de gebruikelijke Huizen-gewichten. In het linkse vak, het verst dus naar het winkelcentrum, werd wel meer gevangen. Dat was duidelijk te zien.
Met nog 20 minuten te gaan besloot ik om toch nog even terug te gaan en even te vissen. Ik had dus al een hele tijd niks meer gevoerd. Meteen na de eerste inworp enkele aanbeten en even later een enkele hele grote voorn. Die voorn had trouwens zijn geluksdag. Achter hem/haar aan kwam namelijk een gigantisch grote snoek die waarschijnlijk mij zag net op het moment dat hij wilde toehappen. Daarna was hij snel weg. Wat een beest!
Er waren daarna toch nog enkele vissen te vangen. Vreemd. 

Na afloop van de wedstrijd kon ik niet nalaten om toch nog een keer de match in te werpen en ook daar ving ik vrijwel meteen een vis. De volgende worp was in de richting van Jurgen zijn visplaats. Ook meteen een vis. Daarna ben ik gestopt.

Vreemd toch hoe gegroepeerd de vissen kunnen zijn soms. Dat zijn nu van die momenten waarop je wel eens onder water zou willen kijken. Ik kan me nog herinneren dat Jurgen en ik hier vorig jaar ook eens naast elkaar zaten. Toen op de nu goede nummers. Destijds waren we eigenlijk kansloos voor de vakwinst omdat er toen naar rechts gewoon veel meer werd gevangen. 'Leg het maar uit'.

Jurgen won uiteindelijk het vak met ruim 13 kilo en dat was nog bijna genoeg om de hele wedstrijd te winnen. Nu was de winst voor Arjan Klop aan de 'winkelcentrum-kant' van het parkoers met net ietsje meer gewicht dan Jurgen.  

 

10 December 2011

Huizen Haven

Vandaag was er weer een van de koppelwedstrijden die hier regelmatig worden georganiseerd door Hengelsport Nijkerk. Dit zijn echt leuke wedstrijdjes trouwens met na afloop de prijsuitreiking in de winkel. Ik heb al heel vaak veel plezier beleefd eraan. Altijd weer een snackje en een drankje wordt er verzorgd, kortom iedereen doet er van alles aan om het ons vissers naar de zin te maken. Super!! Zoiets mag gerust ook weleens gezegd worden vind ik. Wij staan als vissers, en soms ook best terecht, vaak 'vooraan' wanneer zaken niet goed zijn met het leveren van kritiek. Als iets gewoon goed is hoort men vaak niks zo is mijn ervaring en een verdiend compliment zou best eens wat vaker mogen.

Er is dit jaar echt gemiddeld iets minder vis in Huizen dan in voorgaande jaren. Nog steeds zijn de vangsten zeker niet slecht te noemen maar nu het wat kouder begint te worden zie je toch dat het allemaal langzaam aan iets taaier wordt. Ik vond dat dit vandaag perfect was te zien.

Zoals gezegd werd er nog altijd best goed gevangen maar met name in het (rechtse) vak waar Simon vd Kolk en ik hadden geloot zag je duidelijk dat er niet overal nog zoveel vis was. Eigenlijk was het allemaal vrij simpel, hoe meer naar rechts hoe minder de vangsten werden. Of beter gezegd, hoe korter er vis te vangen was. De rechtse nummers kregen de laatste 2 uur nog maar amper beet.

Wij mochten zelf lang niet klagen. We zaten dan ook vrij ver links in het vak. Twee uur lang hebben we zelfs redelijk goed gevangen. Daarna was het bij ons gedaan en kregen we nog maar sporadisch beet. Een bijkomend voordeel, dat is trouwens meestal zo aan deze zijde van het parkoers, was dat gemiddeld de vissen van een heel aardig formaat waren. Ik ving vandaag zelfs geen enkele 'ondermaatse' voorn en volgens mij Simon ook niet. Tussen de andere vissen door vingen we vandaag wel enkele echt prachtige vissen. Ik heb het dan over voorns van wel 500 tot 600 gram. Ik ving zelfs ook nog een hybride die zeker net zo groot was.
Het aparte van vandaag was dat links van ons wel meer vis gevangen bleef worden. Links naast ons werd het vak gewonnen door Roel Reuvers en Eddy Rijken. Twee jonge vissers die zoiets presteren in een toch goed deelnemersveld is altijd prima om te zien natuurlijk. Het valt me op de laatste tijd dat dit soort dingen steeds vaker gebeurt. Jonge vissers die in allerlei wedstrijden goed presteren.

Eddy en Roel vingen uiteindelijk bijna 20 kilo. Men won alleen het vak daarmee. De wedstrijd werd in het andere vak gewonnen door de op dit moment blijkbaar in topvorm verkerende John Vallen en Jan Broess met zowat 23 kilo.

Simon en ik werden dus tweede met ruim 15 kilo. Toch al met al weer een goede uitslag. Het gaat me al met al tot op heden toch heel redelijk af allemaal sinds ik weer begonnen ben met wedstrijden te vissen. 

 

3 en 4 December 2011

Hengelsportbeurs Kortrijk

Om het andere jaar wordt deze beurs georganiseerd hier en voor het JVS-merk is dit inmiddels tot een van de belangrijkste beurzen uitgegroeid. Er komen hier natuurlijk veel vissers die je als Nederlands merk niet dagelijks tegen komt.

Ik zat een beetje moeilijk dit jaar. Als lid van de Technische commissie van Fips ed. moest ik eigenlijk in Rome zijn voor de jaarlijkse bijeenkomst. Normaal gesproken is die meeting altijd laat in November, nu moesten deze twee belangrijke dingen natuurlijk precies samen vallen. Eigenlijk is er dan maar een keuze. Het werk moet wel voor gaan op zo’n moment en zo besliste ik dan ook. Op naar Kortrijk dus.

Het werd een fantastisch week-end eigenlijk. Ik sta er werkelijk verbaasd van hoeveel belangstelling er hier is voor de JVS materialen. 
Je zou tegenwoordig in Nederland kunnen zeggen dat de markt voor met name feederspullen redelijk vol zit. Hier is dat echt nog heel anders! 
Ik heb bovendien in  het verleden best vaak artikeltjes gemaakt met een Frans visblad, Declic Peche destijds en later Infopeche, en op zulke momenten gebruik je natuurlijk je eigen visspullen. Dat heeft ontegenzeggelijk gezorgd voor meer belangstelling voor onze produkten en dat is dan met name hier te merken!
Onvoorstelbaar hoeveel Franse bezoekers er kwamen voor werkelijk allerlei verschillende artikelen.

Ik zou liegen wanneer ik zou zeggen dat ik niet onder de indruk was. Op dit soort momenten weet je waarvoor je bezig bent en werkt. Prachtig!!
Een minder punt was natuurlijk dat ik deze keer de week-end wedstrijden miste. En ik heb net zoveel zin om te vissen op dit moment!

Inmiddels heb ik begrepen dat er heel aardig werd gevangen in Huizen en ook dat er in de nabije toekomst nog geen echt koud weer te verwachten is. Ik heb me dan ook voorgenomen om te “schade” van afgelopen week-end de komende tijd meer dan te gaan inhalen. Ik kan niet wachten!

 

1 December 2011

Werkendam Haven

Vandaag was nu eens precies te zien hoe het vissen hier kan zijn. Wat werd er vandaag veel vis gevangen, alleen wel niet overal.
Ik lootte in het A vak vandaag op nummer 6. Met het lage water van de laatste tijd zijn de nummers vlak tegen de oever zeker niet zo goed als vorig jaar. Toen wilde je nergens liever zitten dan juist daar. Nummer 6 was een nummer pal tegen de kant. Afgelopen dinsdag was hier het A vak gewonnen. Met een laag gewicht dat overwegend uit baars bestond.

Vandaag was het al vrijwel meteen duidelijk dat baarsjes alleen niet veel goeds zouden brengen. Al na enkele minuten zag ik verderop op het steiger waar ik zat de maatse voorns 'in het rond vliegen'. Het leek wel of iedereen daar goed ving.

Zelf was ik na het voeren eerst op baarzen gaan vissen. Het was duidelijk dat er nog weinig witvissen aanwezig waren. De baarzen wilden best bijten trouwens. In het eerste uur ving ik tussen de 20 en 25 stuks waaronder ook enkele iets grotere vissen. Zo had ik toch wel een kilo bij elkaar gesprokkeld.

Terwijl ik een worm aan de haak had ving ik 'uit het niets' plotseling een mooie winde en even later een maatse voorn. Ook om me heen werden nu witvissen gevangen. Er was nu maar een mogelijkheid en dat was vissen op de witvissen.

Nadat ik wat casters en ook hennep begon bij te voeren waren de vissen vrij snel op mijn stek. Eerst ving ik heel snel windetjes en roofbleitjes en even later kwamen daar ook steeds meer mooie voorns tussendoor.

Waar ik ook keek tijdens de wedstrijd, iedereen leek volop vis te vangen. Ikzelf ving ook goed, toch had ik nooit het idee dat het allemaal goed genoeg was. Verderop op het steiger werd veel meer gevangen, maar dat was wel in andere vakken. Het grote gevaar in mijn vak kwam vandaag van Simon van der Kolk die enkele plaatsen verderop op mijn steiger zat. Iedere keer dat ik in zijn richting keek zag ik een maatse voorn uit het water komen. Ook ik ving redelijk goed, zeker qua stuks, maar het leek me dat de vissen gemiddeld te klein waren. Bovendien ging er vandaag teveel mis. Gebroken lijnen, kapotte dobbers, verspeelde (grote natuurlijk) vissen, het gebeurde me allemaal.

Ik ving uiteindelijk 10994 gram, een mooi gewicht (toch wel tegen de 250 stuks), maar  ruim tekort voor het winnen van het vak. Simon van der Kolk ving namelijk ruim 17 kilo! Wel werd ik nog 2e. Niet slecht.

De wedstrijd werd gewonnen door Johny Roubos met ruim boven de 25 kilo! Dat mag met recht een geweldig gewicht genoemd worden. En dat in 4 uur vissen. Er waren verder nog verschillende gewichten van boven de 15 kilo. Een prachtige visdag dus voor bijna alle vissers vandaag. Sneu voor de enkeling die, want dat gebeurde ook vandaag, amper een beet krijgen kon.

 

27 November 2011

Haven Huizen

Vandaag was het Individueel vissen hier. Ton Post en Christian Surquin organiseren ook deze winter een serie wedstrijden hier en vandaag was daarvan de eerste.
Gisteren stond er al veel wind maar vandaag was het allemaal nog veel erger. Goed vaak voor de vangsten maar tegelijkertijd natuurlijk ook lastige omstandigheden om comfortabel te kunnen vissen. Er gebeurde dan ook van alles met verschillende gebroken hengeldelen en twee in het water gewaaide leefnetten waaronder dat van de anders vandaag ‘gedoodverfde’ winnaar Arie Roubos.

Ik had nummer 2 geloot vandaag. Eigenlijk pal achter het Chinese restaurant. Dat gaf best wat beschutting tegen de wind, hoewel die wind ook hier overal omheen draaide en voor allerlei problemen zorgde. Ik zal echter maar niet klagen want op de meeste nummers zal dit alleen maar erger geweest zijn.
Ik wist vooraf niet goed wat te denken van dit nummer. Vaak staan er niet eens nummers waar ik nu zat omdat het lang niet altijd goede plaatsen zijn. Tegelijkertijd heb ik hier ook al, dit is trouwens typisch voor deze haven, de wedstrijd zien winnen.

In het begin kwam het vissen maar zeer moeizaam op gang. Ook wanneer ik verder op het parkoers keek leek het me dat er maar heel magertjes werd gevangen. Ik besloot dan ook om niet te snel ‘gekke dingen’ te doen en rustig de zaak een tijdje aan te kijken. Na een uur had ik 15 niet al te grote voorntjes gevangen.
Uiteindelijk besloot ik toch om wat verder uit de oever te gaan vissen en tegelijkertijd de kortere afstand te blijven aanvoeren (dat was vandaag niet zo heel moeilijk want al automatisch viel het meeste aas een metertje te kort met deze wind). Dat bleek nog niet zo’n slechte tactiek hoewel het lange tijd heel moeizaam bleef gaan.
Je kon zien dat er na verloop van tijd langzaamaan hier en daar wat meer vis gevangen werd en ook bij mij ging het steeds wat beter. Het enige dat ik maar niet kon vangen waren de enkele bonusvissen die je hier meestal wel nodig hebt.

De laatste twee uren van de wedstrijd ging alles prima. Uiteindelijk arriveerden de vissen op de kortere visafstand. Het was opvallend hoeveel windes daar vandaag tussen zaten. Die maakten het vissen er trouwens niet gemakkelijker op en ik miste frustrerend veel aanbeten.

Aan het eind van de wedstrijd voelde ik dat ik toch nog een redelijk gewicht had bij elkaar gesprokkeld, ik had zo’n 150 vissen gevangen, maar ook dat het allemaal wel eens niet genoeg zou kunnen zijn voor de vakwinst. John Vallen, die op de kop zat, schatte in dat ik wat meer vis had dan hem. Ik had daar eigenlijk mijn twijfels over, vooral ook omdat ik hem wel enkele hele dikke voorns had zien vangen. Zijn eigen gewicht schatte hij bijna perfect in, jammer genoeg uiteindelijk niet dat van mij.
John won het vak uiteindelijk met 10800 gram. Mijn 10030 gram waren genoeg voor de 3^e plaats in het vak. Nog tussen ons in kwam Ton Post die 10700 gram ving, alles met de matchhengel.

In het andere vak was nog wat meer gevangen. Jan Broes won met ruim 13 kilo de wedstrijd nu Arie Roubos wel zijn leefnet maar niet meer de vissen daarin terug vond.
Als ik me niet vergis was er vandaag geen enkele prijs met minder dan 10 kilo en dat is toch wel heel mooi vissen in deze tijd van het jaar. Wat het nog mooier maakt is dat je hier ook met de matchhengel echt kunt meedoen voor de prijzen. Je ziet hier van alles door elkaar. Matchvissen, vissen ‘in de hand’ met de lijn zo lang als de hengel, ‘stekend’ vissen, alles kan hier tot succes leiden. Prachtig! 

 

26 November 2011

Haven Huizen Koppel

Vandaag een koppelwedstrijd hier georganiseerd door Hengelsport Nijkerk. Koppelmaat Simon van der Kolk en ik waren al vroeg aanwezig. Frans Wulterkens zou voor ons loten dus in afwachting van ons kantnummer parkeerde ik vooraan ergens in een parkeervak. Ik kon de auto laten staan, ongelooflijk. Ik stond precies bij nummer 4 en dat bleek ons nummer te zijn voor vandaag. Ik wist meteen dat dit een nummer was dat kansen bood. Hier was vorige week redelijk gevangen.

Na de ervaring van vorige week was ik, ervan overtuigd dat we wat verder uit de oever dienden te vissen als normaal. Fout gedacht! Gelukkig was Simon wat minder overtuigd hiervan dan ik dus hadden we besloten om ieder op een andere afstand te beginnen. Zo konden we elkaar daar bijspringen waar het vissen het best zou gaan. Na een goed half uur ben ik op Simon zijn (kortere) afstand gaan meevissen. Hij ving daar meer maar vooral ook wat grotere vissen.

Dit bleek een goede beslissing. De gehele wedstrijd bleven we beten krijgen. Er zaten wel redelijk wat kleinere vissen bij maar daartussen vingen we soms ook hele aardige voorns.

Later in de wedstrijd moesten we wat meer van afstand wisselen en iedere keer als je dan ergens een plaats even met rust liet kwamen er toch weer wat vissen terug die je dan even later vrij snel kon vangen.

Ik had een redelijk goed gevoel bij het einde van de wedstrijd. Ik had zo’n 130 vissen gevangen en ik wist dat Simon die ook zo ongeveer wel had. Bovendien zag het me tijdens de wedstrijd er niet naar uit dat er in onze buurt giga gevangen werd.

We wonnen uiteindelijk ons vak met 19540 gram na natuurlijk een heerlijke visdag. Het bleek niet helemaal genoeg te zijn voor de dagwinst. Die ging naar de vakwinnaars van het andere vak, Jan-Willem Nijkamp en Stefan Altena met ruim 22 kilo. Geen slechte gewichten dacht ik zo voor 4 uurtjes vissen!

Ik ben heel benieuwd nu wat er ons hier morgen te wachten staat. Er is vandaag gewoon redelijk goed gevangen. En toch heb ik het idee dat er wat minder vis aanwezig is dan in voorgaande jaren.

 

23 November 2011

Werkendam Jachthaven

Hier heb ik afgelopen winter enkele prachtwedstrijden gevist. Ik was dan ook een van de eerste inschrijvers volgens mij bij organisator Dirk Arendse. Ik was lang niet de enige. Er waren uit heel Nederland vissers hier gekomen.

Ik lootte C25 op een steiger waar ik nooit eerder zat. Bij het peilen schrok ik. Er stond amper een meter water en dat leek me wel erg weinig. Toch, zo begreep ik, was er hier afgelopen zaterdag nog leuk vis gevangen.

Na het voeren schrok ik nog meer. Ik kon namelijk precies bekijken hoe het lokaas op de bodem lag. 
Op de steiger waar ik zat ving bijna niemand en gegeven de omstandigheden was dat ook niet onlogisch. Het water is met deze droge tijden extreem laag natuurlijk en bovendien zou het tijdens het vissen nog verder zakken.

Op de andere steiger werd veel beter gevangen trouwens. Na een traag begin waren er daar zelfs hele aardige vangsten.
Na een half uur zag ik even een visje over mijn voerplaats zwemmen. Zodra ik mijn aas liet zakken in de buurt van de vis was hij weg. Daarna zag ik heel lang niets meer.
Uiteindelijk besloot ik tot een wandeling en toen ik een eindje verderop stond te praten zag ik Noel Gulpen met mijn hengel in de weer. Hij had enkele baarsjes zien zwemmen en er zelfs bijna een van gevangen. Dat leek me interessant genoeg om nog maar eens een poging te wagen.

Tijdens het laatste uur zaten er soms wel 20 baarsjes op mijn voerplaats. Wat ik ook deed, ik kon ze amper vangen. Soms zag je 3 of 4 vissen pal bij het haakaas zonder dat ze het pakten. Toch ving ik uiteindelijk nog 9 stuks. Omdat ik ervan overtuigd was dat ik daarmee kansloos was liet ik ze niet wegen. Lekker bijdehand! Ik zou er nog 4^e in het vak mee geweest zijn. 

Uiteindelijk stond ik er nog van te kijken hoeveel er was gevangen. Ron Vermeulen won met ruim 11 kilo.

Volgende week zijn er hier zelfs 2 wedstrijddagen gepland. Ik ben ervan overtuigd dat we hier nog betere tijden zullen krijgen met vis voor iedereen. Het enige dat daarvoor moet gebeuren is het iets stijgen van het water. Ik heb er nu al zin in want Dirk zorgt altijd voor leuke wedstrijden!

 

20 November 2011

Haven Huizen

Ik had me al bijna verzoend met een volledig ‘weekend Drimmelen’ toen bleek dat ik toch nog een plekje had kunnen bemachtigen voor de wedstrijd hier. Ik was echt benieuwd naar het vissen in deze haven.

Ik wist dat Anja Groot afgelopen vrijdag best goed had gevangen maar ik wist ook dat ze bijna had willen verhuizen van stek voordat de vissen uiteindelijk toch nog ‘gearriveerd´ waren. Als het zo lang duurt voordat je vissen op de stek krijgt wanneer je alleen vist dan rinkelen bij mij om eerlijk te zijn ‘de alarmbellen’. Vaak betekent dat namelijk dat ‘in de rij’ tijdens een wedstrijd die vissen nooit meer zouden zijn gekomen.

Voor het begin van de wedstrijd sprongen er in ieder geval enkele vissen wat dan toch meestal weer een goed teken is
Ik besloot om enkele bolletjes voer aan te voeren op 5 meter uit de oever en om daar net iets achter te beginnen met vissen. Normaal is dat de afstand waar de meeste vis te vangen is. Nu was het anders. Ik kreeg daar gewoon geen enkele aanbeet.

Uit mijn ooghoeken zag ik dat de vissers die verder uit de oever visten toch wel vis vingen. Het duurde dan ook niet lang voordat ik besliste om vandaag het iets anders aan te pakken dan normaal. Ik had al een langere hengel opgetuigd met een even lange lijn en zwaardere dobber. Ik besloot om daar me nu op te concentreren en tegelijkertijd de eerder beviste plaats te blijven onderhouden met los aas.

Op de verdere afstand kreeg ik vrijwel meteen aanbeten. Bovendien waren het gemiddeld flinke vissen. Erg snel ging het allemaal niet maar toch begon het er nu wat meer op te gelijken allemaal.
Na een uur had ik al met al precies 20 vissen bij elkaar gesprokkeld en tijdens het 2^e uur kwamen daar nog eens precies 20 vissen bij. Wat ik ook verzon, meer snelheid kreeg ik er niet in. Dan weer ving je enkele vissen snel en even later leek het dan weer alsof alle vissen weg waren van de stek. Bovendien kreeg ik op de eerder beviste korte afstand bijna geen enkele vis gevangen ondanks toch verschillende pogingen.

Na een 3^e uur met, jawel, 21 vissen werd het allemaal nog wat moeizamer. Af en toe een vis en dat met steeds groter wordende pauzes ertussen.

Uiteindelijk ving ik 9690 gram, net 90 vissen. Op zich geen slecht gewicht natuurlijk. Genoeg om te winnen was het echter lang niet. Arie Roubos overklaste vandaag iedereen met ruim 15 kilo. Mijn gewicht was goed voor de 3^e plaats in het vak.
Wat vandaag opviel achteraf was hoe anders het vissen vandaag was in vergelijking tot zoals ik normaal hier gewend ben. Veel minder stuks eigenlijk voor iedereen maar uiteindelijk toch nog altijd hele aardige vangsten. Ik heb bovendien heel wat prachtige grote voorns gezien bij het wegen.

Toch ben ik benieuwd hoe de visserij zich hier gaat ontwikkelen na alle hengeldruk van de afgelopen en zeker ook van de komende weken. Het zou nog wel eens iets ‘taaier’ kunnen worden hier.

 

19 November 2011

Jachthaven Drimmelen

De laatste tijd hebben jullie van alles kunnen lezen in deze column, behalve dat waarvoor ik ooit ben begonnen met het schrijven ervan. Wedstrijdverslagen dus. Ik beloof jullie plechtig dat dit vanaf nu gaat veranderen. Er staat nog een beursweekend op het programma en voor de rest wordt het wedstrijden vissen. En veel! 

Vandaag was het op naar Drimmelen voor een van de wekelijkse wedstrijden die Jos van Avendonk, Richard van Dongen en Ben de Wijs daar organiseren. De opzet ervan is altijd heel simpel. Opgeven tot kwart voor een in een van de cafés aan de Oude Jachthaven daar (hetzij café Ebers ofwel café Diepstraten, dat wisselt per week). Daarna worden aan de hand van het aantal deelnemers de nummers uitgezet op de best mogelijke nummers ‘van het moment’.

De vaste groep deelnemers hier is de laatste jaren lang niet altijd verwend geweest. De vangsten hier waren, vooral het afgelopen jaar, soms dramatisch te noemen. Toch is men altijd blijven doorgaan en ik heb al eens eerder geschreven over het respect dat ik had voor alle trouwe deelnemers hier.

Nu lijkt het (met de nadruk op lijkt) alsof er veel meer vis aanwezig is. Ik was op de vrijdag al even gaan kijken hier en ik stond er versteld van hoeveel kleine vis ik overal rond zag zwemmen. Er waren bovendien hier en daar vissers te zien, een ander goed teken altijd. 

In de Tussenhaven had ik ook nog even gekeken en daar werd gewoon goed vis gevangen. Ik kon, kortom, niet wachten om weer eens een dobber ‘te water te laten'. We visten ook in de Tussenhaven vanmiddag. Een goede oplossing want de Oude Jachthaven is gewoon eigenlijk volledig dichtgegroeid met waterpest. En dat voor een jachthaven langs een van onze grote rivieren. 

Ik ben geen bioloog dus ik heb hier geen goede verklaring voor maar ik heb in ieder geval zoiets nog nooit eerder gezien op dit soort water. Ik werd er vrijdagmiddag over aangesproken door een ongetwijfeld veel betere bioloog (de man is zelf visser!!) die de verklaring wist. Het kwam allemaal door ‘al die emmers voer’ die wij wedstrijdvissers in het water werpen. Gelukkig ging net op dat moment m’n telefoon want god weet wat voor onzin ik anders nog meer had moeten aanhoren. We krijgen in onze sport al zoveel onterecht gezever over ons heen. Als dan nu ook nog vissers zelf dit soort gemelk voor waarheid aan gaan nemen dan ziet onze vistoekomst er geweldig uit!! Van dit soort gedoe kan ik nu barstende hoofdpijn krijgen.

Het werd best een leuke wedstrijd. Ruim 6 kilo was het hoogste vanggewicht en er waren heel wat gewichten van 3 kilo en meer. Vrijwel allemaal kleine vis bovendien dus iedereen had het meer dan druk genoeg.

Ook op mijn plaats was enorm veel kleine vis aanwezig. Het aas kwam zelfs amper aan de grond. Toch moest je op de een of andere manier het aas daar wel zien te krijgen om wat iets grotere vissen te kunnen vangen. De andere optie was om hoog in het water gewoon te vangen wat je kon maar ik besliste om dat niet te doen. De vissen leken me daarvoor te klein en dat bleek nog niet zo verkeerd gedacht achteraf. 

Ik eindigde uiteindelijk met 4580 gram en was daarmee 3^e in het vak. In totaal ruim 200 visjes in 3 uur. Heerlijk gevist!!!!

 

11, 12 & 13 November 2011

Hengelsportbeurs Utrecht

Ik begin alle verplichtingen inmiddels aardig ‘zat’ te worden. Ik heb de laatste tijd van alles gedaan behalve dat wat ik het liefst doe, wedstrijden vissen. Na dit weekend zal het allemaal gedaan zijn en dan begint mijn wedstrijdseizoen. Ik hoop dat het in tegenstelling tot wat veel kenners verwachten een ontzettend milde winter wordt. Ik zou graag het aantal geviste wedstrijden van vorig jaar tijdens de winterperiode (62) verbeteren.

Wel was het goed om te zien hoe succesvol deze beurs ook nu weer was. Op alle drie de beursdagen waren er volgens mij hele goede bezoekersaantallen. Deze beurs blijkt in een behoefte te voorzien. Logisch ook. Geen parkeergeld en een ‘normaal’ entreebedrag. Dat is bij sommige andere beurzen wel een tikje anders.
Het kan volgens mij niet anders dan dat de meeste winkeliers die op de beurs stonden ook tevreden waren. Ik zag tenminste heel wat aangekocht materiaal de Veemarkthallen uitgaan.

Natuurlijk begint het, net als vorig jaar toen ik begon te vissen, nu koud te worden. Ik hoop dat het niet te gek wordt allemaal want ik voel me op dit moment zo’n beetje net als vroeger net voor de seizoensopening toen er nog een gesloten vistijd was in April en Mei. Ik heb nu echt zin om wedstrijden te gaan vissen! Het interesseert me niet waar. 

 

5 & 6 November 2011

Topcompetitie Feedervissen

Dit weekend was het sluitstuk van de eerste Topcompetitie in deze visdiscipline. Ik vond dat ik erbij diende te zijn. Ook deze vissers hebben recht op een serieuze benadering van ons coaches. Collega Stefan Verhoeven was er ook. Samen hadden we de begeleiding verzorgd van de I.A.M. week en als je dan zo’n visweek hebt meegemaakt dan is dit wel even ‘terugkeren op aarde’. Wat een dramatisch slechte visserij is het ook hier tegenwoordig.

Ooit werden hier giga hoeveelheden voorns gevangen met enkele brasems als afwisseling. Nu was er gewoon amper iets te vangen. Een winnend vangstgewicht van respectievelijk 4300 gram op de zaterdag en 5200 gram op de zondag, en met ook veel 0-vangers, is eigenlijk amper serieus te nemen als selectiewedstrijd. Juist daarom ben ik zo blij met het huidige keuzesysteem. Als je het namelijk goed analyseert kom je tot de conclusie dat 70% van al dit soort wedstrijden tegenwoordig ook dit soort vangsten (of zelfs nog minder) hebben. Het is allemaal jammer genoeg niet anders, het lijkt alsof er gewoon amper nog vissen over zijn in ons land.
De Nationale Selectie is in ieder geval nu ook in deze discipline bekend en daaruit valt best een prima team samen te stellen voor het komende WK in België. Tezamen met landen als Engeland, Duitsland en zeker ook België zelf zullen we daar op voorhand zeker niet kansloos zijn volgens mij.

 

22 t/m 30 Oktober 2011

I.A.M. Brandenburg, Duitsland, Silokanaal

Dit is echt een van de mooiste wedstrijden van het jaar. Een prachtige visserij op niet al te grote brasems en vooral heel veel grote voorns. Dat Silokanaal is toch wel zo’n fantastisch viswater!! In Augustus werd er hier tijdens de NEDELUX-week nog vooral kolblei gevangen, nu was er niet een meer te vangen. Allemaal weer andere vissen dus. Ik zou wel eens onder water willen kijken af en toe. Het is toch niet te bevatten hoeveel vissen, miljoenen volgens mij, wegzwemmen hier om weer ‘herplaatst’ te worden voor andere soortgenoten.
Een prachtige visserij en dat in combinatie met een perfecte organisatie is natuurlijk het summum in onze sport. Precies dat is de I.A.M.
Sinds enkele jaren doen we bij deze wedstrijd mee met twee Nationale teams. Dat blijkt een uitstekende beslissing te zijn. Het minimale dat gebeurt, is dat we er allemaal iedere keer weer veel van bijleren. Behalve dat staan we tegenwoordig ook hier heel redelijk ons mannetje.

Dit jaar was het Bolognese vissen met lange werphengels een heel belangrijke vismanier. Wat me dit jaar opviel is dat ik Nederlandse winnaars zie en veel goede Nederlandse klasseringen die met deze visserij zijn behaald. Het beste teken dat we vooruit gaan. Het is al vaak gebleken dat hier de betere Duitse teams maar heel moeilijk zijn te verslaan door om het even welke buitenlandse opponent. Ook dit jaar was dat zo. Uiteindelijk won eigenlijk voor het derde opeenvolgende jaar hetzelfde team. Dit jaar viste men als Nationale Duitse team, voorgaande jaren onder een andere naam, de namen van de meeste teamleden waren hetzelfde. Tja, hier kan je daadwerkelijk bewijzen dat je de beste bent.

Wij eindigden 14^e met ons tweede Nationale team, het eerste team eindigde als beste buitenlandse team op de 5^e plaats. Individueel waren er ook enkele goed prestatie met de 4^e plaats van Christian Surquin als uitschieter. In totaal visten hier 51 teams uit Duitsland, België, Luxemburg, Denemarken, Polen, Tsjechië, Litouwen, Slowakije, Italië en dus ook Nederland. 
De I.A.M. is inmiddels hiermee misschien wel de grootste Internationale wedstrijd van het jaar.

 

16 Oktober 2011

Engel van Verpa, Dirksland, dag 2, Haringvliet

Dit vak was uitgezet vlakbij de Haringvliet-dam. Een normaal gesproken prima gedeelte van dit water. Het verbaasde me dan ook dat hier gisteren ronduit slecht gevangen was. Ik begreep dat ook hier de vissen van redelijk ver uit de oever moesten komen. Er stond bovendien niet veel wind maar die wind stond wel recht op de kant waar wij zaten. Nummer 4 was ons nummer voor vandaag (na het ‘succes’ van gisteren stond Jan erop dat ik ook vandaag ging loten). Op dit nummer was gisteren niets gevangen. Toch had ik hoop op een redelijk resultaat hier. Het had ook zomaar gekund dat vandaag de vissen veel beter zouden bijten.  Na ongeveer een half uur waren er toch al enkele vissen gehaakt in onze buurt, een goed teken. Nog een beter teken was dat ook Jan een brasempje ving. Dat zou toch niet de enige zijn?

Nou de enige was het niet maar daar is dan ook alles mee gezegd. Een half uur voor het eind ving Jan nog een brasempje en wat we ook probeerden, dat was alles. Een 5 in het vak. Werd er dan niks gevangen? Door bijna alle koppels werd bijzonder slecht gevangen maar de uitzondering was de linkse kopstek (maar twee nummers bij ons vandaan dus). Hier ving men de gehele dag volop vis. Ruim 50 kilo uiteindelijk.

Met 6 punten in totaal wist ik dat het ‘kantje boord’ zou worden om nog in de eindprijzen te geraken. Uiteindelijk werden we 7^e en daarmee eerste afvaller. Frustrerend! Deze 2 daagse werd gewonnen door vader en zoon Ramon Ansing die helemaal uit het hoge noorden naar hier waren gekomen om aan deze wedstrijd mee te doen. Zoiets winnen is natuurlijk altijd leuk voor wie dan ook maar het mooie in dit geval is dat het gebeurt door iemand die ook behoort tot de betere jonge vissers bij laten we het maar het dobbervissen noemen.
Ik weet dat ik meestal spreek tegen ‘dovemansoren’ wanneer ik tegen de groep van jonge Topcompetitievissers eens het idee opper om ook eens een feederwedstrijd te vissen. In mijn ogen moet een echte allround visser ook dat kunnen. 
Het is dan wel een totaal andere visserij maar ook een waarin ontzettend veel leerzame dingen zitten die je ook weer meer kennis geven die is te gebruiken bij dat dobbervissen.

Ik vind het in ieder geval knap dat Ramon met zijn 19 jaar al goed genoeg is om meer dan zijn mannetje te staan in dit deelnemersveld waartussen toch heel wat vaderlandse feeder-toppers zaten!

 

15 Oktober 2011

2-daagse Engel van Verpa, Dirksland dag 1 Volkerak

Het was lang geleden dat ik nog eens een feederwedstrijd had gevist. Ik vis nu eenmaal het liefst met een dobber op de lijn. Dat neemt niet weg dat ik veel zin had in deze wedstrijd. Twee keer vissen op ‘groot water’, met vaak ook grote vissen, leek me een interessante optie voor dit weekend. Mijn maat voor dit weekend was Jan Zekveld en ook dat leek me wel weer eens leuk. Samen hebben we, vooral enkele jaren geleden, gigantisch veel wedstrijden gevist. Tegenwoordig ben ik tijdens het echte seizoen daarvoor niet meer in de gelegenheid met al het coachwerk dat ik doe.

De wedstrijd had een bijzonder ongebruikelijk begin. Het werd de tweede keer in mijn leven dat ik ons nummer pakte. De eerste keer was ooit in Groesbeek aan de Maas toen ik nummer 55 lootte van de 110 deelnemers. Tot vandaag kwam daar dus nooit een vervolg op.
Echt verbaasd was ik niet toen ik nummer 24 lootte in een parkoers dat van 16 tot 32 liep. Wat me meer verbaasde was dat ik al meteen hoorde dat dit een uitstekende stek was. Wat bleek? In het midden van het parkoers, waar wij dus zaten, was een soort van ‘vooruit gestoken’ gedeelte in de oever waardoor wij (ook nog als enige koppel in ons vak) gewoon 20 meter vooruit zaten vergeleken met de rest.
Zoiets is natuurlijk een enorm voordeel. Er moest daar ver worden geworpen om in het diepere water te geraken, zo’n 70 meter op de meeste plaatsen. Voor ons was dat dus maar 50 meter.  Het grootste probleem vandaag was om de gehaakte vissen ook daadwerkelijk binnen te krijgen. Juist daarmee waren wij ruim in het voordeel omdat je nu eenmaal met veel lichtere voerkorven kunt vissen wanneer je minder ver hoeft te vissen.
Ik zag heel veel gefrustreerde vissers vandaag. Het was ook dramatisch soms. Zo veel gehaakte vissen die werden verspeeld. Ook wij hadden een moeilijk begin maar daarna ging het allemaal prima. Echt goed vingen we niet maar het waren best grote vissen soms waardoor we toch een flink gewicht bij elkaar kregen. Ruim 36 kilo vingen we en dat was genoeg voor de vakwinst. Sterker nog, het was het hoogste vanggewicht van vandaag. Een prima start dus.

 

9 Oktober 2011

Koppel Andelst Linge

Dit is echt een prachtige wedstrijd. Ik kan dan ook iedereen die dit leest aanbevelen om hier een keer mee te doen. Je kan gewoon zien dat de mensen die de organisatie verzorgen dit met passie en ook kennis doen. Het resultaat daarvan is een zo goed mogelijk uitgezet parkoers en dat komt natuurlijk de vangsten ten goede. Ik sprak in ieder geval na afloop veel uiterst tevreden vissers. Zoiets is een verademing in ons wereldje waarin je meestal vooral de negatieve dingen hoort!

Vorig jaar viste ik hier voor het eerst en toen was het me al opgevallen wat een schitterend stuk wedstrijdwater de Linge is hier. Volop vis en toen een behoorlijke stroming op het water wat je in Nederland niet zo vaak tegen komt.
Samen met Bep de Bruin had ik hier een schitterende visdag. Zodanig schitterend zelfs dat we toen al meteen besloten om hier nog eens vaker te vissen.

Wat is nu de kans dat je twee jaar na elkaar precies dezelfde plek loot? Wij deden het.
Vorig jaar hadden we nummer 2 aan de stroomafwaartse zijde van het parkoers. Nu hadden we nummer 9 en dat maakt een heel verschil. Er waren nu veel meer deelnemers en dus had men ook nummers meer stroomafwaarts gezet nu. Hoe dan ook, we zaten misschien 3 meter van waar we vorig jaar zaten.

Vorig jaar hadden we op 2 afstanden gevist, Bep op volle lengte en ik wat korter, net achter de waterplanten. Dat was prima gegaan toen dus waarom de tactiek veranderen? Ik peilde net achter de planten en ik zag meteen mijn lijn stroomopwaarts gaan. Ik raakte waarschijnlijk een grote vis of zo. Veelbelovend!
Het liep allemaal behoorlijk anders als vorig jaar. Zoals ik al schreef zaten er nu 8 koppels onderstrooms van ons. Al vooraf leken me daar prima plaatsen bij te zijn.

Bep en ik vingen uiteindelijk 3792 gram aan kleine voorn, veel schele possen en enkele alvers. Het scheelde uiteindelijk niet zoveel met het gewicht van de laatste prijs maar wat we ook deden, meer leek er niet in te zitten vandaag. Een 6^e plaats in het vak werd het.
Jammer want we hadden, net als vorig jaar trouwens, een heel goed begin van de wedstrijd. Na anderhalf uur werd het echter stil en de vissen kwamen nooit meer terug.

Mijn mening over deze wedstrijd is er zeker niet door veranderd in ieder geval. Volgend jaar zijn we er weer!

 

24 & 25 September 2011

Topcompetitie 7 en 8 Lage Vaart Almere

Normaal lezen jullie niet zo heel veel over de Topcompetitie, althans niet zo vaak in deze columns. Er valt vaak ook niet veel over te vertellen, behalve dan dat er weer super slecht gevangen is (dat is namelijk zowat altijd zo). Ik ben bovendien als coach helemaal niet blij met deze wedstrijden. Ik wil dat best uitleggen.
Met de wedstrijden op zich is niks mis. Voor alle vissers die op Internationaal niveau willen vissen zijn het in ieder geval mogelijkheden om met min of meer hetzelfde reglement en met dezelfde aassoorten (muggenlarven) grote wedstrijden te vissen waaraan zowat de gehele Nationale concurrentie meedoet. Tot zover prima.

Het probleem wat ik heb met deze wedstrijden is meer dat het zowat iedere keer weer ‘meer van hetzelfde’ is en dat  meer van hetzelfde is iets totaal anders dan wat je vaak tegen komt tijdens de Internationale kampioenschappen.
Aan het einde van de reeks Topcompetities worden dan de Nationale selecties gemaakt aan de hand van de einduitslag.
Ga er maar eens aan staan. Alle vissers kijken natuurlijk naar hun klassering, logisch. Wij coaches maken dan, en geloof me wanneer ik zeg dat dit 100% naar ‘eer en geweten’ en (soms bijna te) zorgvuldig gebeurt, de keuzes voor onze Internationale teams voor het komende jaar.

Het is, en dat is ook maar goed met de vaak echt dramatische visserij die je tijdens (te) veel Topcompetities ziet, gelukkig zo dat we vrij kunnen kiezen uit de Nationale selecties waardoor weinig van de volgens ons meest geschikte vissers ‘verloren’ gaan. Tegelijkertijd kan iedereen zich wel voorstellen dat dit systeem ook ieder jaar (tegenwoordig wel gelukkig altijd achter de schermen) weer voor veel discussie zorgt. Ook dat mag je dan als coach uitleggen en oplossen aan en voor de betrokken vissers en dat is soms echt niet het leukste baantje!

In sommige gevallen kan je niet eens het beste team uitkiezen. Bijvoorbeeld bij de jeugd bestaan de Nationale Selecties slechts uit 10 vissers. Nou dan hoeft er niet veel mis te gaan of je mist echt vissers die zouden moeten hebben meegaan naar een bepaald kampioenschap in onze ogen als we tenminste het sterkst mogelijke team willen inzetten. En wie dragen dan de verantwoording bij mindere resultaten?.....

Gelukkig zijn deze wedstrijden nu voor dit jaar voorbij. Dat betekent dat langzamerhand voor mij het visseizoen begint. Ik kijk reikhalzend uit naar de winterwedstrijden want zelf vissen is uiteindelijk toch echt het mooiste dat er is!

 

16 September 2011

Leiden Koppel Haarlemmer Ringvaart

Iedere wedstrijdvisser zal wel een bepaalde plaats hebben waar het hem/haar gewoon nooit wil lukken om tot een goed resultaat te komen, of een bepaalde wedstrijd. Nou bij mij is dat met een enorme voorsprong deze wedstrijd. Hoe vaak heb ik al in mijn leven aan deze wedstrijd meegedaan? Minimaal 10 of 12 keer als het geen 15 keer is. Het resultaat in al die jaren? Vrijwel geen ‘platte prijs’ heb ik er ooit gewonnen.
Behalve het feit dat het me gewoon nooit lukt hier is er bepaald niks mis met deze wedstrijd hoor, laat dat alsjeblieft helemaal duidelijk zijn. Een goede organisatie en prima prijzen zorgen er al jaren voor dat er een groot aantal koppels vissen hier en zo ook nu.
Samen met koppelmaat Jan Zekveld was ik ook nu weer ingeschreven. 
We hadden bovendien zo op het oog een prachtige plaats al geldt hetzelfde bijna voor iedere stek tijdens deze wedstrijd. De nummers staan heel ver uit elkaar en vrijwel overal heb je door de omstandigheden, met aanlegsteigers en afgemeerde boten, onderbrekingen in het parkoers.

Voor we begonnen sprong er volop vis en ik kon dan ook niet wachten op het startsignaal. Net voor het beginsignaal begon het plotseling te stromen en ik weet uit het verleden dat dit de visserij vaak nog verbetert. Mijn koppelmaat zou met de feeder richting overkant vissen en ik begon met de vaste stok.
Direct na het aanvoeren kreeg ik al volop beet van weliswaar niet al te grote voorns. Jan Zekveld ving in het eerste uur al enkele redelijke brasems, kortom het zag er allemaal heel goed uit.

Ik weet niet of het kwam door het slechtere weer dat met rassé schreden dichterbij kwam, hoe dan ook de situatie verslechterde al heel snel en na 2 uur vissen kregen zowel Jan als ik geen enkele beet meer. Vreemd na zo’n goed begin.
Tegenwoordig is de telefoon tijdens wedstrijden een veel gebruikt hulpmiddel en al snel bleek zo dat verderop in ons vak overal hetzelfde zich afspeelde. Overigens bleek toen ook al snel dat we niet bepaald in de beste sector bleken te zitten. Ik kon me althans niet voorstellen dat bij ons in de buurt iemand de ‘tussen de 40 en 50 platten’ haalde waarover we hoorden.
We eindigden uiteindelijk de wedstrijd met zowat 9 kilo en dat was zelfs kansloos voor onze poule, laat staan in de wedstrijd.
Ik weet verder niet wat ik erover kan vertellen. De wedstrijd werd gewonnen met 86 kilo en blijkbaar waren er nog heel wat andere hoge gewichten. Ons vak (wat toch wel zo’n enkele kilometers lang was) werd gewonnen met 30 kilo, nog altijd een prima gewicht.
Dit blijft een prachtige wedstrijd waarbij het, maar waar is dat niet zo, een tikkie mee moet zitten. Ik blijf het vol houden net zo lang tot het me een keer lukt om hier een goed resultaat te vissen.

 

23 Augustus t/m 5 september 2011

WK Italië Ostellato

Ik had deze wedstrijd al 3 jaar in mijn hoofd zitten. Ik zag toen voor het eerst Ostellato bij de 1^e Memorial Marcel van den Eynde die daar jaarlijks georganiseerd wordt door de bekende Italiaanse groothandel Tubertini. Een wedstrijd zo goed als destijds tijdens die eerste Memorial heb ik nog nooit gezien en dat geldt nog steeds tot op de dag van vandaag. Wat een fantastisch water! Destijds 265 deelnemers waarvan er minimaal 150 man 10 kilo of meer ving aan vooral kleine blieken. En dat in 3 uurtjes. Zoiets is ongekend, geloof me.
Terecht of niet maar ik zag mogelijkheden voor onze Nederlandse afvaardiging die hier ging meedoen aan het kampioenschap waarvan ik destijds al wist dat het inmiddels afgelopen weekend hier ging plaats vinden.
Het jaar erop waren de vangsten veel minder maar dat lag ook aan de omstandigheden. De sneeuw was net weggedooid. Nog altijd waren er goede vangsten maar wel niet meer dan de helft van het jaar ervoor.
We deden destijds mee aan de Memorial met een team dat bestond vooral uit volgens mij kanshebbers voor het Team van dit jaar. Een prima mogelijkheid voor iedereen ter kennismaking zo leek me en zeker ook een mogelijkheid tot het opdoen van Internationale ervaring.
Niet iedereen heeft dezelfde overtuiging zo lees ik her en der wel eens maar volgens mij hebben we tegenwoordig echt wel aardige teams, om niet te zeggen hele goede teams aan de waterkant bij de WK’s. Ik ben dan ook, vergeef me mijn arrogantie, van huis vertrokken op 23 augustus met het idee om terug te keren met een medaille. Ik had echt de overtuiging dat zoiets mogelijk moest zijn.
De eerste trainingsdagen deden we buiten het wedstrijdparkoers maar wel onder vergelijkbare omstandigheden. Je mag niet dichter dan 500 meter vissen gezien vanaf waar de wedstrijd wordt gehouden, zo dicht was in dit geval zelfs niet mogelijk. Het zal uiteindelijk zo’n 2 kilometer geweest zijn. We waren er bijna 2 weken voorafgaand aan het kampioenschap, toch waren we niet de eerste bezoekers. Het Engelse team was er al enkele dagen eerder zelfs!

Wat hebben we een vis gevangen tijdens die eerste dagen. Teveel eigenlijk want alles wat we probeerden werkte onder deze omstandigheden. Er zat gewoon ongekend veel vis.
Die vissen waren gewoon dezelfde vissen die we ook verwachtten tijdens het komend kampioenschappen. Het te gebruiken materiaal en de ideale elastiekmaten konden dus al worden geperfectioneerd.
We waren tot in de puntjes voorbereid toen de officiële trainingsweek begon. Iedereen had er ook echt veel vertrouwen in. Iedereen zette zich werkelijk prefect in voor het teamresultaat. Nu gebeurt dat eigenlijk altijd wel goed tegenwoordig maar zo goed als deze week heb ik nog niet eerder meegemaakt.

Tijdens de oefenweek vingen we wel aanmerkelijk minder vis dan tijdens de dagen ervoor maar in vergelijking tot de landen om ons heen, en met daarbij kanshebbers als België, Italië en ook Tsjechië geeft dat toch vertrouwen, deden we het altijd uitstekend.
Nooit eerder speelden karpers een rol in Ostellato bij welke wedstrijd dan ook, nu zou dat anders zijn. Het was al opgevallen tijdens een bezoek aan het parkoers de week ervoor dat er enorm veel karpers aan de oppervlakte rondzwommen. Echt duizenden! Het gekke was dat waar we aan het vissen waren er geen enkele te zien was. Er zaten zelfs de gehele week karpervissers die nooit een aanbeet hebben gezien.

Ik kon me gewoon nadat ik al die karpers gezien had niet voorstellen dat die geen enkele rol van betekenis zouden spelen tijdens het kampioenschap. Toch viel dat uiteindelijk nog mee. Tijdens iedere oefendag werden er enkele gevangen maar altijd te weinig om er gericht op te kunnen vissen. In de namiddag werden er dan wel volop gevangen. 
Op dit water zwemt echt van alles rond. Zo was er Een Slowaakse visser die tijdens de middaguren met enkele grote bloedzuigers als aas (!) een meerval ving van 218 cm!! en een geschat gewicht van zo’n 70 kilo!
Tegen het eind van de week waren we echt klaar voor de wedstrijd en ik was blij dat het zover was.
De eerste wedstrijddag verliep geweldig. Ik geloof niet dat er ooit al eerder een Nederlands team is geweest na de eerste dag met 4 van de 5 vissers als vakwinnaar. Toch stonden we niet eens aan de leiding! Italië verzamelde 2 punten minder dan ons omdat wij als 5^e uitslag een 7 hadden. Stefan Altena zat gewoon aan de verkeerde kant van zijn vak. Hij ving enkele kilo’s meer dan wie dan ook in zijn directe omgeving maar aan het andere eind werd simpelweg veel meer gevangen.

Ook de tweede wedstrijd verliep goed, zij het wel (logischerwijze) iets minder dan de dag ervoor. We visten die dag 2 x 3, een 4, een 5 en ook nu weer een 7. Dat was net te veel voor een medaille en dat is onvoorstelbaar. Met 33 klassementspunten niet eens op het podium is ongekend. We eindigden wel gedeeld 3^e, met België, maar we verloren de medaille op gewicht.
We hadden 19 buren over de 2 dagen, niemand versloeg ons, ook niet deelnemers uit de toplanden, we hadden 4 man in de top 14, een gemiddelde over de 2 dagen van 3,3 in vakken van 18 man. Met deze cijfers win je ieder kampioenschap. Nu dus niet en dat is enorm zuur.
Volgens mij hadden we 1 ding beter kunnen doen en dat kost ons het podium. Het vissen onder de kant met 6 of 7 delen.

Engeland ving daar ongekend veel bonusvissen waardoor men een rampresultaat kon afwenden binnen 10 minuten. Geen van de andere topteams besteedde hier aandacht aan. Het positieve is dat wij zoiets inmiddels wel zien en ook doen, het negatieve is dat dit gebeurt zonder het juiste vertrouwen. Je merkt dat gewoon. We missen hier de ervaring van wedstrijden zoals op de Vlaardingse Vaart met het bijwerpen van veel los aas. Engeland bleek achteraf wel een liter maden los bij te voeren tijdens de wedstrijd., Wij deden dat nog niet met zijn allen en dat was het verschil tussen wel en niet vangen.
Het team dat er nu staat is iets om trots op te zijn en dat ben ik ook. We behoren nu echt tot de topteams en wie had dit nog maar enkele jaren kunnen bedenken. Ik weet gewoon dat onze beste wedstrijd nog niet is gekomen en ik weet ook dat er op deze manier gewoon resultaten MOETEN gaan komen. Dat kan niet uitblijven. Ik kan me in ieder geval in Nederland niet voorstellen dat er op dit moment iets beters is te vinden. Dat gegeven met daarbij het feit dat er enkele enorm talentvolle jeugdvissers aankomen stemt me heel optimistisch voor de toekomst. 

 

23 Juli 2011

Woudrichem Koppel

Vandaag gebeurde er iets ongelooflijks. Ik viste EINDELIJK weer eens zelf een wedstrijd. Ik had er zoveel zin in dat ik de avond ervoor tot middernacht had zitten te werken aan allerlei materiaal. Ik viste met Simon van der Kolk, mijn vaste winter-koppelmaat. Het water(tje) was in het industrieterrein van Giessen. Heel veel stuks zouden er te vangen zijn. Het systeem van deze wedstrijd was stuks en gewicht, met een apart klassement voor beiden en daarna het optellen van de punten. Ik vis altijd graag zo. Meestal kun je jezelf het best concentreren op de stuks omdat nu eenmaal iedere vis ook extra gewicht oplevert.

Vandaag pakte het allemaal iets anders uit. Wat we ook probeerden, in het begin kregen we gewoon amper beten van wat dan ook. We hadden een kopstek geloot nota bene. Het vissen op kleine vis was lastig vanwege de wind en zoals we bezig waren moest dit wel leiden tot niks. Na een uur besloot ik om toch te proberen wat verder weg te vissen op een plaats waar ik constant wat casters en hennep had bijgevoerd. Ik ben dat nadien maar de gehele tijd blijven doen want ik ving zo toch een aantal mooie voorns. Het leek me dan ook dat we qua gewicht het nog best goed gingen doen.
Gelukkig begon Simon naarmate de wedstrijd vorderde steeds meer kleine visjes te vangen waardoor we uiteindelijk toch nog aardig wat stuks vingen.

Uiteindelijk wonnen we ons vak op gewicht met ruim 3 kilo en vingen we 187 stuks waarmee we 3^e waren in het vak. Vier punten dus en dat was er net een teveel om het vak te winnen. We werden verslagen door Ad en Piet van Nijnatten die ook 4 punten hadden maar ook meer stuks dan wij. Prima wat mij betreft, zij vingen ruim 480 (!!) stuks en dan verdien je te winnen. Ik vond het al sowieso geen straf om van Ad en Piet te verliezen. Dankzij hen kon ik ooit op een regelmatige basis beginnen met wedstrijdvissen. Jarenlang kwamen zij me altijd thuis ophalen toen ik zelf nog geen auto had. 
Terwijl ik dit schrijf zit ik me te bedenken dat dit inmiddels gewoon meer dan 35 jaar geleden is. Echt niet te geloven! Ik weet in ieder geval wel dat ik die jaren voor geen goud had willen missen en dat geldt met name ook voor die jaren met Ad en Piet. Als ik eraan terug denk hoe we destijds overal naartoe reden met 3 vissers + al het materiaal ervan in 1 auto, schitterend. Daarbij komt dat zij al in die tijd hele goede vissers waren waarvan ik natuurlijk giga-veel van geleerd heb. 

 

22 Juli 2011

Promotiedag Sint Kathelijne Waver

We hadden al eerder deze dag gepland. Een dag om allerlei fotomateriaal te verzamelen op ‘JVS-gebied’. Door de weersomstandigheden gedwongen hadden we de boel moeten cancellen. Iedereen kan zich dan ook wel voorstellen hoe mijn humeur was toen ik ’s-Morgens buiten keek nadat ik wakker werd en alleen maar stromende regen zag. De nachtmerrie voor iedere fotograaf blijkbaar. Er was geen wolk te zien aan de hemel, het was namelijk volledig ‘dicht getrokken’. Om eerlijk te zijn dacht ik dat het allemaal een fiasco ging worden.
Er was geen weg terug vandaag zo hadden we besloten. Dat was maar goed ook want uiteindelijk viel het allemaal nog reuze mee. Net op het moment dat iedereen was gearriveerd hield het op met regenen en zo kwam alles toch nog goed. In Sint Kathelijne Waver zijn twee prachtige visputten die vlak tegen elkaar liggen. Een uniek complex eigenlijk. De ene put zit vol met (prachtige) karpers en de andere put zit vol met brasems (met daarbij de nodige zeelten en ook wel wat karpers).
Er waren verschillende onderwerpen vandaag. Het ‘penvissen’ op karpers wat Rick Warren voor zijn rekening nam, er was een heuse dameswedstrijd tussen Loraine Vermeulen, Kaylee Goedhardt en Anja Groot (ook op de karperput) en ik zou me op de brasemput concentreren op het ‘method-feederen’.

Het leuke op zulke visrijke putten is dat er in ieder geval geen gebrek is aan vis en dat was vandaag ook zeker zo. Jullie gaan dan ook de komende tijd zeker in de ‘fishing spot’, ons digitale magazine, het resultaat van onze ‘werkdag’ terug lezen. Ik viste dus met de method-feeder. Eerlijk is eerlijk, ik zou liegen wanneer ik zou zeggen dat dit mijn meest favoriete visserij is. Misschien juist daardoor heb ik er niet eens gigantisch veel ervaring mee zelfs. Ik was dan ook in eerste instantie redelijk jaloers op de ladies die af en toe zowat het water in werden getrokken.

Ik was benieuwd hoe doeltreffend het method-feederen zou zijn op dit soort water. Nou zo kan ik jullie verzekeren, erg doeltreffend! Op een gegeven moment raakte de voerkorf amper de grond of er hing alweer een brasem aan de haak. Nog iets erg opvallends, met deze vismanier krijg je relatief weinig ‘lijnzwemmers’ en letterlijk iedere aanbeet betekent een vis aan de haak. Ze haken zich simpelweg zelf! Het hoogtepunt van de dag waren twee prachtige zeelten die ook mijn maïskorrel op een hair-rig montage niet konden weerstaan.
Aan het einde van de dag zag ik alleen maar lachende gezichten. De fotografen waren blij met prima materiaal en alle vissers hadden zich uitstekend geamuseerd, ook ik trouwens.

Nog wat opvallends vandaag. Terwijl je met de method-feeder je plek opbouwt en er eigenlijk bijna niks op de bodem ligt is dat bij het vissen met de vaste stok op dit soort water heel anders. Ik had ook een (klein) voerplekje gemaakt niet ver uit de oever. Ik had er niet meer dan 4 balletjes gecupt met Supercarp Fishmeal met daarin wat pellets, maïs en, jawel, blokjes vlees. Ik onderhield, terwijl ik aan het feederen was, deze plek door elke paarminuten wat meer blokjes vlees bij te werpen. Op die plaats kwam zoveel vis, gewoon niet meer normaal. Ik zag op een gegeven moment zoveel belletjes naar boven komen dat het wel leek of er een zuurstofpomp op de bodem stond. Op een gegeven moment kon ik, als rechtgeaarde vaste stok-liefhebber, de lokroep niet langer weerstaan en begon ik daar te vissen, met vlees aan de haak. Het resultaat was dat mijn dobber alle kanten op ging. Er zat gewoon teveel vis om echt goed te kunnen vissen. Ik ving wel vis maar de plaats was zowat onbevisbaar. Natuurlijk ‘pikkel’ je ook vissen bij dit soort omstandigheden. Nog iets interessants, een half uur nadat ik was gestopt met het los bijvoeren van de stukjes vlees verdwenen de belletjes en waren de meeste vissen weg.

 

4 t/m 7 Juli 2011

Meerlanden Zwitserland Lac de Courtavon

Geloof het of niet maar dit meer ligt in Frankrijk. Wij denken bij ons wel eens problemen te hebben met ons vissen maar dat staat in geen verhouding tot de problemen in Zwitserland. Men kan in dit land niet eens fatsoenlijk een viswedstrijd organiseren waardoor men genoodzaakt is om uit te wijken naar Italië of zoals nu dus Frankrijk. Het vissen op Lac de Courtavon was zeker geen straf. Sterker nog, het werd een prachtige visweek met goede vangsten aan kleine vis en hier en daar af en toe ook karpers. Bovendien was zowel met de vaste stok als met de match hengel resultaat te behalen. 
We hadden een prima visweek. Als eerste team waren we aangekomen al een week voor de wedstrijd. Een must tegenwoordig als je echt wilt presteren. Dat bleek ook wel want een dag na ons was iedereen al aanwezig. 
Er was best goed vis te vangen. Volop voorns en blieken waarbij het opvallend was hoeveel vissen er te vangen waren met andere aassoorten dan de bij dit soort wedstrijden meestal van vitaal belang zijnde muggenlarven.
Casters leverden met name verassend veel vis op. Met name de voorns waren er dol op. De vissers die ook veel dode maden in hun lokvoer deden vingen vaak weer meer blieken.
Karpers werden er ook gevangen en die waren erg bepalend voor het resultaat. Ze waren echter niet overal te vangen en bovendien varieerden de plaatsen waar ze wel te vangen waren van dag tot dag.
Het werd dus al met al een erg tactische wedstrijd van ‘5 kleine wedstrijdjes van 6 man’ want zo is het format van dit Tournoi de lÁmitie zoals het officieel heet.

Op de eerste wedstrijddag ging nog niet helemaal alles perfect. We visten 3 maal een 2 maar ook een 5 en een 6. We hadden beslist om te vissen op 11 meter voor de kleine vis en daarachter op 13 meter het aas en voer te cuppen met karpers in gedachten. Dat werkte perfect, zo hadden we tijdens de trainingen bedacht. Dit dan met uitzondering van de enkele erg ondiepe plaatsen die er ook waren. Laten we zeggen dat onze keuze in deze niet overal even goed uitpakte. We stonden gedeeld 2^e na de 1^e wedstrijd op 4 punten achterstand van Luxemburg.
Je snapt soms niet hoe dingen mogelijk zijn bij een loting en nu was de 2^e wedstrijddag daarvan zo´n voorbeeld. Wij kregen het voor elkaar om 3 dezelfde plaatsen te loten op 5 vissers! Puur toeval, let wel. Op zich vond ik dat nog niet zo erg omdat ik er redelijk van overtuigd was dat we het nu beter zouden aanpakken maar toen ik zag dat Luxemburg zelfs 4 van de 5 vissers op dezelfde plaatsen had dan de dag ervoor had ik er om eerlijk te zijn best mijn twijfels over of het zou lukken om hen nog in te halen.

We visten een prima tweede dag moet ik zeggen, maar ook de Luxemburgers deden het weer aardig. Met nog een kwartier te gaan had ik berekend dat we wel hen aan het inhalen waren maar ook dat het niet genoeg ging zijn allemaal. Dat was op dat moment ook zo. Op ongeveer dat moment haakte Jan Grijpstra in het E-vak een grote karper die hij verspeelde. Even daarna haakte hij er nog een en nu wist hij hem ook te landen. Precies de vis die alles in ons voordeel besliste. Ongelooflijk hoe ‘close’ de uitslag was. Uiteindelijk wonnen we met 30 gram verschil ergens een punt op Luxemburg en dat was precies het punt dat we nodig hadden om deze wedstrijd als team te winnen.

Vier van de 5 sectoren wonnen we op de 2^e dag en dat is alleen maar iets om trots op te zijn. Verreweg de meeste kleine vis gevangen van alle teams en daar waar er karpers nodig waren ze ook gevangen. Beter kon bijna niet. Goede resultaten zijn natuurlijk altijd leuk. In dit geval gold dat in het bijzonder. Een al sowieso jong team waarin de jongste deelnemers ook nog eens uitstekend presteren. Daar kan je als coach natuurlijk mee vooruit! 

 

20 t/m 27 Juni 2011

Europees Kampioenschap Opole Polen Ulgi Canal

Verschillende keren waren er al mensen uit ons team ter plaatse aanwezig geweest en iedere keer was de conclusie hetzelfde. De visserij beloofde dramatisch te worden. Er was wat grote vis aanwezig en hier en daar wat kleine vis pal onder de oever. Verder een enkel alvertje en een enkele baars. Dat was het en dat kwam iedere keer weer terug. Ik had er zelf een wedstrijd bekeken vooraf van de Poolse Grand Prix, zeg maar de Poolse Topcompetitie. Ook toen waren de vangsten echt dramatisch maar toen was er nog het excuus van sneeuwwater dat door het kanaal trok.

Ik kon en kan maar niet begrijpen hoe het mogelijk is dat in een land dat overal zo vol zit met vis een keuze wordt gemaakt voor dit specifieke water waarvan iedereen al op voorhand wist dat de vangsten slecht zouden zijn.  Het is me al wel eens eerder duidelijk geworden dat er ook in het Internationale vissen soms andere belangen een rol spelen dan het vissen zelf. Zo was het volgens mij ook hier en wat is het resultaat? Een kampioenschap met alleen verliezers eigenlijk. De vissers, want zij visten een complete week met amper vangsten als resultaat, en zeker ook de toeschouwers die absoluut niks fatsoenlijks konden zien.

Veel mensen zijn natuurlijk niet helemaal gek en het verwonderde me dan ook niet dat zowat iedereen die ik had ontmoet tijdens de Grand Prix nu schitterde door afwezigheid. Bij het begin van de week werden er op enkele plaatsen nog een paar brasems gevangen maar ook dat werd dag na dag moeizamer.
Een slechte visserij dus. Dat mag dan dramatisch zijn maar ook hier moest er een winnaar komen. Aan de hand van onze trainingen had ik eigenlijk best vertrouwen in een goed resultaat. We vingen overal de enkele baarzen die te vangen waren en ook wel wat kleine visjes hoewel de eerlijkheid gebied om te zeggen dat puur op hele kleine vis Nederland kwetsbaar is en blijft in vergelijking met de absolute toplanden. Bij zo’n visserij blijft eigenlijk iedereen achter trouwens in vergelijking met Frankrijk en dat zou ook nu blijken.
Uiteindelijk won Frankrijk voor Spanje en België. Spanje was het verassende land wat mij betreft. Een land trouwens waarvan niemand in de wedstrijdvisserij hoogte van kan krijgen. Soms worden ze laatste, of ze doen zelfs helemaal niet mee, en dan opeens staan ze er en presteren top. Hier viste men met name uitermate sterk op de alvers die te vangen waren en dat bracht hun dit resultaat. Knap. Wat ook knap is, is de prestatie van België. Men heeft een prima groep vissers bij elkaar daar met de juiste kwaliteiten en inzet maar ook met de juiste teamgeest. Daar krijgen we nog wel vaker mee te stellen vrees ik!

Over Frankrijk hadden we het al. Een land met de laatste jaren enorme problemen in het Internationale vissen. Nu heeft men volgens mij voor alle problemen de ideale oplossing en die heet Jean-Pierre Fougeat. Fougeat was zelf een van de beste wedstrijdvissers op onze aardbol en na een afwezigheid uit het Internationale vissen van zo’n 10 jaar is hij nu terug als coach. Natuurlijk was dit kampioenschap gemaakt voor zijn vissers maar zo heb ik al meer kampioenschappen meegemaakt waar niet werd gepresteerd door hen. 
Helemaal na dit resultaat kan die man niet meer kapot als coach natuurlijk. Ik gun het hem van harte want hij is behalve een kanjer van een visser en coach ook een van de aardigste Fransen die ik ooit heb ontmoet.

 

27 Mei t/m 6 juni 2011

WK Clubs Golubac Servie Donau

Er zit even een klein gaatje tussen mijn verslagen die al op internet staan en dat van nu, bijna een maand zelfs. Dat komt heel simpel omdat ik in de tussentijd niks anders gedaan heb dan trainingsdagen overal in den lande voor de Topcompetitie en in een enkel geval op karper gericht. Geen probleem, bepaald niet zelfs. Ik heb me best geamuseerd en ik heb alleen maar meer vertrouwen gekregen in de mogelijkheden van onze op dit moment erg talentvolle jeugd.

Aan het WK voor Clubteams doen altijd alle teams mee die in hun land Nationaal kampioen geworden zijn. Het zal dan ook niet veel mensen verbazen dat veel van de Internationale topvissers altijd op dit kampioenschap aanwezig zijn.
Vorig jaar werd Team Sensas 52 Nederland Kampioen van Nederland aan het Amsterdam/Rijnkanaal in Tiel na een wedstrijd waar vooral kleine donderpadjes te vangen waren. Laten dat nou net de visjes zijn die ook in Servië bij dit WK de hoofdrol voor zich opeisten.
Dit team bestaat eigenlijk louter uit vissers die Internationaal niet bepaald nieuwkomers zijn. Andre Schipper en John Savelkoul hebben `lichtjaren` aan ervaring en ook Jan Grijpstra, Meindert de Boer en Patrick Broekhuizen zijn geen debutanten meer te noemen. Bovendien was het team deze week aangevuld met Chantal Mensink en Thom Aafjes, twee nog hele jonge vissers die hier de broodnodige ervaring konden opdoen.

Het is een hele leuke week geworden. Allereerst was er een prima sfeer waarbij bovendien de gehele week keihard gewerkt werd. Ik heb zelden meer lijnen zien maken dan nu. Dat was ook nodig want werkelijk ieder gedeelte van ieder vak was weer net iets anders en vereiste een ander ideaal dobbergewicht.
Het parkoers was opgedeeld in twee gedeeltes die onderling erg van elkaar verschilden. Vak A en B stonden bijna aaneengesloten. Daar stroomde het flink en was het behoorlijk diep. Hier werd aanmerkelijk meer gevangen dan op het andere gedeelte waar de vakken C, D en E uitgezet waren. Hier stond veel minder stroming en was het veel ondieper. De vissen waren veel moeilijker kort te vangen bovendien.

Ik had het net al over de donderpadjes. Ze zaten er in 4 of 5 verschillende soorten en het `stierf` er werkelijk van. Een normale vis werd eigenlijk amper gevangen. Onbegrijpelijk voor een rivier als de Donau.
De Donau vormt nabij Golubac de grens tussen Servië en Roemenie en is op zijn breedste punt hier. Bijna 7 kilometer breed was het en het viswater leek dan ook eigenlijk meer op een meer. 
Ook hier vroeg ik me af hoe het mogelijk was dat dit water geschikt kon zijn voor zo´n wedstrijd. Let wel, men had een prachtige oever aangelegd en sowieso was er op wat dan ook in de organisatie absoluut niks aan te merken maar wat als er zoiets simpels als veel wind was geweest? Dan waren we letterlijk allemaal van de kant gespoeld en was het absoluut onmogelijk geweest om te vissen. 
De morgen na de 2^e  wedstrijddag was zo’n moment dus eigenlijk moet je concluderen dat we heel veel geluk hebben gehad. Dat geluk raakt echt een keer op dus ik hoop dat de Internationale hengelfederatie nu eindelijk eens wat meer zijn verstand gaat gebruiken bij het kiezen van de wateren voor Internationale kampioenschappen.
Dat verstand moeten ze ook zeker gaan gebruiken bij het aanschaffen van nieuwe weegapparatuur. In een van de vakken ging dit op zo’n ongelooflijke manier mis tijdens de eerste wedstrijddag dat ik er mateloos geïrriteerd van was. Wat een aanfluiting! Dit heeft ons echt een hoop punten gekost en waarschijnlijk zelfs een medaille.
Ik zal er jullie verder maar niet teveel mee vermoeien maar zo kan dit echt niet langer. Ook vorig jaar ging er al eens iets mis bij het jeugdkampioenschap wat ons toen een medaille kostte en zulke dingen kunnen gewoon niet. Te dramatisch voor woorden. We hebben het over het hoogste niveau in onze sport, dan moet zeker de Internationale bond absoluut foutloos kunnen functioneren.

Na een teleurstellende 13^e plaats na de eerste dag wisten we de 2^e wedstrijddag te winnen. Let wel, in Zuidoost Europa bij een totaal on-Nederlandse visserij. Daar ben ik dan weer trots op hoewel het geen medailles oplevert. Daarvoor hadden we teveel achterstand opgelopen de voorgaande dag.
We werden uiteindelijk 5^e en bovendien was er een 2^e plaats Individueel voor John Savelkoul.

Ik heb aan deze week weer best veel vertrouwen over gehouden. Het kan volgens mij niet anders dan dat alles binnenkort eens een keertje goed in elkaar valt. We zijn met sprongen vooruit gegaan de laatste jaren en dat moet gaan resulteren in een “oogstmoment”. Dat moet gewoon. Het wordt tijd ook want daarvoor doen we het en wel uitsluitend daarvoor.

 

6 t/m 8 Mei 2010

Opole Polen Canal Ulga

Het duurt niet meer zo heel lang voordat hier het E.K. gaat plaats vinden. Hoog tijd dus voor een trip naar dit water. Ik wist dat dit weekend een Polish Grand Prix wedstrijd gevist zou worden, zeg maar de Poolse Topcompetitie. Een goede voorbereiding bij dit soort wedstrijden is veel meer dan het halve werk zoals het spreekwoord zegt. Zonder een goede voorbereiding, voorafgaand aan de officiële trainingsweek bedoel ik dan, mis je meestal al de eerste dagen van die trainingsweek en loop je gewoon achter de feiten aan.
Er kan altijd van alles misgaan maar een ding heb ik mezelf beloofd bij dit coach werk en dat is om er in ieder geval alles aan te doen om te voorkomen dat dingen mis gaan die niet hadden gehoeven en waaraan iets te doen was geweest.
Door nu even hier te kijken weten we in ieder geval precies wat ons te wachten staat straks en kunnen we het mee te nemen materiaal daar perfect op aanpassen.

Ik werd op deze trip vergezeld door Bert Aufderhaar, een van de teamleden straks. We hadden de gehele nacht doorgereden en kwamen vroeg in de morgen daar aan. We vonden ook meteen perfect het te bevissen parkoers. Zo hadden we de mogelijkheid om het water eens goed te bekijken. Het stroomde snel en het water was voor mijn gevoel veel te vuil om goede vangsten te kunnen verwachten. Toch kwam er wel een enkele vis boven hier en daar.
Toen we even later de eerste aangekomen vissers tegen kwamen begrepen we meteen dat de omstandigheden eigenlijk waardeloos waren. Geloof het of niet maar enkele dagen voorafgaand aan onze komst was er nog een pak sneeuw gevallen dat nog maar net was weggedooid. Natuurlijk stroomde nu al het smeltwater door het kanaal en dan weet je het wel. Weinig of geen vis. Het was zelfs zo ver dat alle deelnemers de dag voor onze komst ‘en bloc’ hadden geweigerd om te gaan trainen en de organisatoren hadden besloten dat vandaag dan maar een trainingsdag zou worden om op de zondag alleen een wedstrijd te laten door gaan.
Goed was te zien dat heel veel vissers eigenlijk ook op de zaterdag ontzettend weinig zin hadden om uit te pakken. Ik kon ze niet eens ongelijk geven, ik kon goed begrijpen dat niemand eigenlijk vertrouwen had in een goede visserij.
Het bleek al snel dat dit kanaal eigenlijk een grote bocht af snijdt in de rivier de Odra (Oder voor ons). In die bocht ligt het stadje Opole en omdat dit plaatsje in het verleden regelmatig is overstroomd sluit men nu, bovenstrooms van Opole, de rivier af en loopt al het water door dit kanaal om onderstrooms van Opole weer in de Odra terecht te komen.
Om een lang verhaal heel kort te houden, de visserij werd een drama zowel op zaterdag als op de zondag. Enkele alvers hier en daar, een enkele brasem en grote winde en dat was het. Veel mensen zonder vis, kortom een ramp!

Tja, wat mij verbaast is dat we hier terecht komen voor een E.K. Het mag onder normale omstandigheden geen onaardig water lijken (hoewel ik dan nog denk dat het allemaal niet fameus gaat worden hier), wat gebeurt er na een onweersbui bijvoorbeeld? Waarom komen we toch nog steeds in dit soort omstandigheden terecht voor wedstrijden die een reclame moeten zijn eigenlijk voor de gehele vissport? En dat in een land als Polen waar de mogelijkheden voor goede parkoersen gigantisch zijn!
Ik zou er niks van staan te kijken wanneer er alsnog wordt uitgeweken, wat dit weekend trouwens redelijk nutteloos zou maken.
We gaan het allemaal wel zien, invloed is er op dit moment toch niet op uit te oefenen. Het geeft nog maar eens aan dat de Internationale federatie nog meer werk moet gaan maken van het tijdig checken van potentiële wateren en dat men daarbij best wat strengere voorwaarden mag stellen. Ik vrees dat we anders nog veel vaker dit soort zaken gaan mee maken.

 

1 Mei 2011

Topcompetitie Beukerskanaal Steenwijk

Een bijkomende verplichting van het coach zijn in Nederland is dat je bij alle Topcompetities aanwezig dient te zijn. Natuurlijk is dit zo gesteld met in het achterhoofd de gedachte om al het nieuwe talent te kunnen bekijken zodat aan het einde van het jaar zo goed en gefundeerd mogelijk alle keuzes gemaakt kunnen worden. Nu de werkelijkheid. Niemand vist zo graag als ik. Ik heb bijna al die vissers al tig keer zien vissen. Vaak heeft de situatie in een Topcompetitie zo goed als niks te maken met de Internationale wedstrijden waarvoor men teams moet kiezen. En tot slot, je kan nog zo onder de indruk zijn als coach van een visser/visster, hij/zij zal toch eerst dienen te eindigen in de zogenaamde Nationale selectie van zijn/haar groep want zo zijn nu eenmaal de regels.
Ik wil dan ook best bekennen dat deze Topcompetitie dagen zo langzamerhand me aardig beginnen te irriteren. Ik kan er niks beters van maken.

Als ik het dan toch even als visser bekijk, wanneer je rond loopt zie je zo’n wedstrijd natuurlijk van een heel andere kant. Je hebt nu eenmaal een veel breder beeld. Als je dan zelf al zoveel jaren in dat wereldje hebt meegedraaid dan zie je zoveel zaken en dingen. Goede, slechte, leerzame, onzinnige soms zelfs evenals af en toe bijzonder uitgekookte dingen die al die verschillende vissers bedenken en uitvoeren net zoals je dat zelf altijd deed, en doet op die dagen dat je zelf nog wedstrijden vist. Op zich best interessant allemaal maar het haalt het met afstand niet bij het zelf wedstrijden vissen, zo simpel is het.
Waarom ik dit werk dan toch doe? (want ik hoor sommigen van jullie denken in de trend van ‘jij wilt toch coach zijn?’) Nou omdat dit gelukkig een niet al te groot onderdeel is van een groter geheel. En om dat geheel gaat het. Ik zie gewoon dat we in Nederland, richting het Internationale vissen, op weg zijn naar goede tijden. Dat kan volgens mij gewoon niet anders. Als ik nu de U 23 categorie aan de waterkant zie zitten en ik vergelijk dat met nog maar enkele jaren geleden dan ziet dat er gewoon perfect uit nu. Echt een verschil van dag en nacht. Daar moet volgens mij wat van ‘te maken’ zijn. Ook bij de dames zie ik verbetering. Het zal nog wel enkele jaren duren want iedereen is nog erg jong maar ik zie echt enkele ‘toppers in spe’. En met dat soort vissers kan je dan met je team ook eens aan medailles gaan denken.

Kortom, al met al ziet de toekomst in volgens mij alle verschillende categorieën helemaal niet slecht uit. Ook Internationaal ontwikkelt de wedstrijdvisserij zich gigantisch snel dus is het ook bittere noodzaak dat de dingen die ik zojuist omschreef volgens mij aan het gebeuren zijn. Zo blijven we in t spoor en moeten daar medailles uit te ‘peuren’ zijn. Nou, geloof me, echt alleen daarvoor doe ik dit werk. De dag dat bij mij het geloof zou wegvallen in de kans op die medailles is dezelfde dag als dat ik dit zo niet meer zou kunnen opbrengen.

Hoe verliep deze Topcompetitiedag?  Heel typisch eigenlijk wat mij betreft voor veel van dit soort wedstrijden.
Er werd tijdens het trainen door sommige vissers giga gevangen. Ik hoorde vooraf hele enthousiaste verhalen van verschillende vissers. 
Maar ook ken ik het betreffende water en het verleden ervan. Bijna altijd is het tijdens wedstrijden veeeeeeeeeele malen minder allemaal. En natuurlijk was het nu zo ook weer. Hele magere vangsten eigenlijk waarbij (en hoe vaak hebben we dat allemaal al eerder gezien?) het al dan niet vangen van een enkele brasem enorm belangrijk was voor een goede uitslag. Een brasem vangen of niet maakte bijna in ieder vak het verschil uit tussen een prima uitslag of, wanneer men in ieder geval genoeg kleine vis gevangen had, een medium en anders slecht resultaat.
Zo is het vissen nu eenmaal in Nederland op dit moment en bij dit soort wedstrijden. Prima wat mij betreft maar daarom is het huidige keuzesysteem wat mij betreft nu juist zo van vitaal belang.

 

22 t/m 24 April 2011

Damesinterland Duitsland-Nederland Sarkow-Parentzer kanaal Toplitz Berlijn

Ik wist vooraf dat deze wedstrijd een enorm zware dobber zou gaan worden voor ons team. Flink stromend water en heel veel vis is nu niet precies waaraan onze meiden het meest gewend aan zijn. Ook wist ik vooraf dat dit weekend er een ging worden om nooit meer te vergeten voor hen en ook een die een schat zou opleveren aan nieuwe ervaring en viskennis. Nou dat is ook allemaal zo uitgekomen.

Het Sarkow-Parentzer kanaal is een minuscuul klein onderdeel van een gigantisch watersysteem in voormalig Oost Duitsland. Ontelbare meren en kanalen zijn daar met elkaar verbonden en linken ook weer met rivieren als de Oder en de Elbe. Langs hetzelfde watersysteem ligt ook het wat meer bekende Silokanaal nabij Brandenburg waar we in het najaar altijd vissen. Van zo’n viswater kunnen we bij ons echt alleen maar dromen tegenwoordig. Wat een gigantische hoeveelheid vis zit daar toch!
In totaal 8 van de 10 meiden die de Topcompetitie vissen waren aanwezig hier en zij mochten het opnemen tegen een team dat twee jaar geleden wereldkampioen werd en met name goed is bij dit soort visserij. Daar winnen zou dus wel giga moeilijk worden.
De eerste wedstrijd gingen we flink kopje onder. We verloren met 15 punten verschil en dat is best groot. Wel waren er enkele hele goede individuele uitslagen. Anouk van de Belt won zelfs heel de wedstrijd met 38800 gram in 4 uur vissen! Gemiddeld wegen de vissen maximaal 500 gram dus dat is best heel veel vis. Ook Anja Groot deed het redelijk goed met een 4^e plaats met 34400 gram. 

De tweede dag verliep heel anders. De door ons opgedane ervaringen van de eerste dag wierpen hun vruchten af en er gebeurde iets dat ik vooraf voor zowat onmogelijk had gehouden. Wij versloegen de Duitsers en nog eens flink ook, met 10 punten verschil. Uiteindelijk verloren we dus de Interland maar wel op een hele ‘goede’ en eervolle manier. In de Individuele eindrangschikking eindigden respectievelijk Anouk van de Belt en Anja Groot als 1^e en 2^e met beide 6 klassementspunten en dat is echt prima te noemen. Uiteraard is nog niet iedereen in ons piepjonge meidenteam al zover maar ik heb dit week end echt hele goede dingen gezien waarmee we richting toekomst verder kunnen. Het klinkt stom maar ik heb nog maar zelden meegemaakt dat we een nederlaag leden en dat ik toch heel enthousiast ben thuis gekomen. Nu wel dus. 
Als dit allemaal bij elkaar blijft en net zo fanatiek blijft dan weet ik zeker dat we binnen enkele jaren een damesteam hebben waar heel veel landen jaloers op zullen zijn! En als dat lukt dan zitten daar tegen die tijd ook nog eens Individueel enkele echte Internationale toppers bij, let maar eens op!

 

21 April 2011

Anglo Dutch Festival week 2 dag 4

Vandaag dus de laatste dag. Zoals altijd waren er nu enkele vissers die al zeker waren van een plaats in de top 10. Verder waren er heel veel kanshebbers met 2 goede en een slechte uitslag. Voor hen moest er dus vandaag nog een goede uitslag bijkomen anders ging een eindprijs niet lukken. Ook ik was een van die mensen. Met nog een vakwinst bij mijn 3 en 4 punten van de dagen ervoor kon ik nog steeds aardig hoog eindigen. Bovendien was de visserij zo wisselvallig geweest deze week dat je wel eens een extra puntje zou kunnen mogen gebruiken voor een plaats in de top 10.
Ik lootte nummer 61, een uitstekende plaats in een slecht vak. Dat bood zeker goede mogelijkheden. Voor de wedstrijd zag ik overal vissen boven komen. Ook waren er vissen die aan het paaien waren in de rietkraag aan de overkant.
Vandaag werd een van de meest frustrerende dagen die ik de laatste jaren heb meegemaakt. De vissen wilden werkelijk totaal niet azen bij de bodem. Iedere keer als ik probeerde daar te vissen kwam mijn dobber uit het water en haakte ik een vis ergens in zijn lichaam. God weet hoeveel vissen ik zo niet heb gehaakt. Ze gingen er werkelijk allemaal weer af! Er sprong zoveel vis dat hoog in het water vissen zeker een optie was. Ik ving daar uiteindelijk 5 vissen, een belachelijk aantal als je zag hoeveel vis er aanwezig was. Wel ving ik ook nog enkele kilo’s voorn en windes maar het was allemaal niet genoeg. Ik werd 5^e in het vak met 8890 gram. Ook nu weer waren 3 of 4 kilo meer genoeg geweest voor in ieder geval een 2 in de sector.

Ik eindigde dus met 12 klassementspunten in totaal. De vissers met 10 punten zaten allemaal nog in de eindprijzen. De wedstrijdoverwinning ging net als vorige week naar België. Jurgen Maenhout won met de maximale puntenscore van 3 punten. Tja, dat kan dus niet beter. Al met al zijn het twee leuke maar totaal niet succesvolle visweken geweest die ik het liefst zo snel mogelijk vergeet. 
Dat zal niet zo moeilijk zijn trouwens want op het moment van schrijven zit ik over enkele uren in de auto naar Berlijn voor de eerste Interland van het jaar, de damesinterland tussen Duitsland en Nederland. Nou iedereen die wel eens met dames op pad gaat zal wel beseffen wat dat allemaal betekent. Dan is zo’n visfestival snel vergeten hoor.

 

20 April 2011

Anglo Dutch Festival week 2 dag 3

Vandaag lootte ik zo’n 5 nummers rechts van de sluis, ook nu weer een prima nummer eigenlijk. Wel zat ik in een vak waar alle nummers goed zijn en sommige van die nummers zijn normaal nog veel beter dan het mijne. We zouden hier in ieder geval wel wat aanbeten krijgen.

Er werd vandaag behoorlijk goed gevangen voor de afwisseling. Veel beter in ieder geval dan tijdens de eerste twee dagen. Ik ving uiteindelijk 19970 gram, 16 vissen die ook nu gemiddeld iets aan de kleine kant waren voor dit water.
Dit was genoeg voor een 3^e plaats in het vak en ook nu weer waren 1 of maximaal 2 vissen meer zo belangrijk geweest. 22 kilo won het vak. Om gek van te worden na een voor mij superslecht laatste uur. Voor bijna hetzelfde geld had ik dus eigenlijk nu 2 sectoroverwinningen kunnen hebben. Iedere dag redelijke of goede nummers en niet het maximale er uit halen. Frrrrustrrrrerendd!
Vandaag won Dennis Coenders met bijna 40 kilo. Dat zou het hoogste eendaagse gewicht worden van al onze festivaldagen.

 

19 April 2011

Anglo Dutch Festival week 2 dag 2

We visten vandaag op het stuk bij de dansschool en ik lootte nummer 2. Ook nu weer een prima nummer. Enkele dagen was dit stuk bij de Topcompetitie een van de beste stukken van het parkoers, ik was dan ook erg benieuwd wat we gingen vangen hier. Ook nu viel het tegen. Al tijdens de voorbereiding viel het me op dat er nergens ook maar een vis sprong. Het werd dan ook een heel trage start, niet alleen voor mij maar voor iedereen. Later begon er wel steeds meer vis te springen en begonnen we ook wat vissen te vangen.

Ik eindigde uiteindelijk met 9 vissen die niet al te groot waren. In totaal 12200 gram wogen ze. Dat werd een bijzonder frustrerend gewicht. De vakwinst werd behaald met 13300 en tussen dat gewicht en het mijne zaten nog twee andere gewichten. Het werd dus een 4 en dat was erg teleurstellend vanaf deze plek. Tel daarbij op dat een gepikkelde vis die ik net voor tijd gehaakt had er nog af ging net voor mijn schepnet en iedereen zal begrijpen dat ik in opperbeste stemming was na de wedstrijd. Het loopt nu al zes wedstrijden hier totaal voor geen meter eigenlijk en ook nu loop ik weer aardig achter de feiten aan!

 

18 April 2011

Anglo Dutch Festival week 2 dag 1

Deze tweede week wordt volgens de traditie altijd gevist op punten waarbij het slechtste resultaat afvalt bij iedereen. In zo’n systeem kan je jezelf niet veel veroorloven. Een puntje of 10 is meestal al teveel zelfs voor een eindprijs. Het is altijd even hectisch bij de eerste dag van zo’n visfestival, of beter gezegd, dat zou het zijn als alle deelnemers Nederlanders waren. Bij deze festivals is dat totaal anders altijd. Het is echt ongelooflijk hoe relaxed alles eraan toe gaat.
De afspraak is altijd om rond half elf te loten, maar meestal zit ik op dat moment nog aan de thee ergens in een van de huisjes waar de deelnemers verblijven.

Zo tegen elf uur wordt er dan eindelijk geloot. Ik vind het ook allemaal prima zo. Al die mensen zijn op vakantie en hoewel ik het meest organiseer besef ik goed dat wij hun festival vissen en ons dus aan hun gewoontes moeten aanpassen. Ik moet trouwens zeggen dat alle Nederlandse en Belgische deelnemers daar ook altijd heel goed mee omgaan.
Ik lootte vandaag een normaal prachtig nummer, twee nummers van het eind bij de Groene Kruisweg. Normaal zijn de laatste plaatsen het best daar en ik had van die plaatsen er dus een. Toch werd het een vreselijk slechte dag. De vangsten waren al sowieso heel matig in ons vak en ook op die goede laatste plaatsen was dat niet anders. Met uitzondering dan van de laatste plaats want na een ‘net zo traag als bij iedereen’ begin ving Jan Renes daar nog ruim 20 kilo. Naast hem zat Andre Schipper met 1 vis en daarna dus ik met eveneens 1 vis. Links naast me ving Henk Roskam er wel 5 trouwens. Vreemd genoeg werd er verder naar binnen in het vak iets meer gevangen dus mijn afvaller had ik vandaag al meteen te pakken en dat had ik me na de loting heel anders voorgesteld.

 

14 April 2011

Kanaal door Voorne Anglo Dutch Festival dag 4

Vandaag visten we op het stuk van de tweede dagen nu lootte ik een redelijk goed nummer. Ik zat op het 4^e steiger vanaf gemaal de Trouw. Niet de allerbeste plaats maar wel een goede. Je kon vandaag perfect zien dat het allemaal tegenvalt met de vangsten. Zelfs naast de sluis werd slecht gevangen.
Ik ving uiteindelijk 12 vissen voor 18300 gram. Ik was daarmee 5^e in de gehele wedstrijd vandaag. Dit kon nooit meer genoeg zijn voor een eindprijs. Ik werd uiteindelijk 16^e. Hendrik van de Berghe won het festival voor Darren Bickerton die voor de 5^e maal 2^e werd in dit festival. Ongelooflijk.

Net 50 kilo was genoeg voor een top 10 klassering en het gemiddelde vangstgewicht per man per dag was 10500 gram. Dit is minder dan de helft van wat het in deze wedstrijd ooit was.

 

13 April 2011

Kanaal door Voorne Anglo Dutch Festival dag 3

Vandaag visten we weer op het stuk van de eerste dag. Nu moest er echt een nummer in de buurt van de sluis voor me uitkomen. Nou ik zat er bijna net zover vandaan. Bovendien kon ik me geen slechtere nummers bedenken dan in de buurt van waar ik nu zat. Ik ving uiteindelijk 5 vissen voor 7290 gram. Vandaag was 26800 genoeg om te winnen.
Deze week is in zoverre bijzonder dat de eerste 3 dagen door dezelfde (Belgische) visser werden gewonnen, Hendrik van den Berghe. Dat is natuurlijk redelijk uniek. Iedere dag gevist met een licht feederhengeltje op de vaste stok afstand. Ik zie wedstrijdvissen als een sport en dan kan ik niet anders dan dit prachtig te vinden. Ik zie dit pas voor de tweede keer in mijn visleven gebeuren en geloof het of niet maar de andere keer was ikzelf de persoon die het overkwam. Ik won in Ierland ooit 4 wedstrijden van tussen de 100 en 150 deelnemers in een week in wat uiteraard de beste visweek van mijn leven was. Zoiets vergeet je natuurlijk nooit en ik weet zeker dat Hendrik dit ook niet gaat vergeten.
Al met al ben ik nu 15 kilo verwijderd van de 10^e plaats (de laatste eindprijs). Morgen moet het nu gaan gebeuren.

 

12 April 2011

Kanaal door Voorne Anglo Dutch Festival dag 2

Vandaag visten we op een ander stuk van het kanaal. We hadden het parkoers verdeeld in 2 stukken. De helft van de nummers bij gemaal Trouw en de andere helft richting Groene Kruisweg. Ook nu werd slecht gevangen eigenlijk. Ook door mij trouwens. Ik ving 8 vissen voor een gewicht van 11770 gram. Vandaag was 28800 gram genoeg om te winnen.

Ik liep niet eens zoveel meer achterstand op maar ik liep ook niet in. De top 10 is inmiddels ver weg. Ik ga een 30 kilo dag nodig hebben om weer in de race te komen. Het mooie van dit systeem is dat zoiets zelfs op de laatste visdag nog kan. 
Ik had van daag al redelijk snel enkele vissen waarna het gewoon heel lang stil viel. Normaal krijg je hier lijnzwemmers wanneer er echt vis in de buurt is. Niks van dat alles vandaag. Het gaat heel moeilijk worden allemaal.

 

11 April 2011

Kanaal door Voorne Anglo Dutch Festival dag 1

Deze eerste festivalweek wordt gevist op totaalgewicht. Er zijn veel minder deelnemers dit jaar. Minder Engelse vissers vooral. Dat heeft rechtstreeks te maken met het feit dat er maar 4 uur gevist mag worden, maar goed. Het is nog erg vroeg voor het Kanaal door Voorne en dat is goed te merken. Er wordt aanmerkelijk minder gevangen dan normaal, nog niet de helft eigenlijk.

We visten vandaag vanaf steiger 80 tot en met 140. Je hoopt dan op een laag nummer want daar is de sluis waar vaak het best wordt gevangen. Nou dat lukte niet helemaal. Ik zat in het vak het verst daar vandaan.
Ik had een dramatische start. Drie hele vissen! 4390 gram wogen die bij elkaar. Dramatisch! Meer valt daar niet over te zeggen. ‘Gelukkig’ was het overal niet al te best waardoor de achterstand nog niet hopeloos is. 26900 was het hoogste vanggewicht vandaag.

 

10 April 2011

Schelle Vlemmix viswedstrijd

Schelle is iets aparts. Als je een keer veel vis wilt vangen dan is dit de plek om naartoe te gaan. Veel vissers hebben inmiddels de weg hierheen gevonden, veel Nederlandse wedstrijdvissers ook. Sommigen zijn zelfs al clublid geworden. Wanneer je daar een brasem haakt is de kans groot dat hij ooit al eens in Nederland rond zwom. Dit is namelijk een van die plaatsen waar de vissen die onze Nederlandse beroepsvissers uit onze wateren wegvangen terecht komen.
Verder is dit een van de mooiere visputten. Er zitten ook veel karpers. Die zijn erg groot en zijn alleen te vangen wanneer je daar speciaal materiaal voor gebruikt en vooral extreem dikke elastieken.

Ik had het nooit eerder meegemaakt maar mijn  beide buren vingen een karper van meer dan 14 kilo. Zelf ving ik alleen brasem. Bijna 50 kg. om precies te zijn. Ik was daarmee 16^e geloof ik!!
Leuk om een keer meegemaakt te hebben. Verder was dit een schitterende dag. Heel leuk opgezet met een lunch in de pauze en ook een hele mooie prijzentafel. Niet veel vissers zullen ontevreden naar huis zijn gegaan!

 

31 Maart 2011

CIPS-FIPS congres

Ik had dit nog nooit eerder live meegemaakt en om eerlijk te zijn is dit ook helemaal mijn wereldje niet. Ik doe liever praktijkwerk. Dit congres is om de twee jaar. ‘Om het andere congres’ worden de leden van de Technische commissie gekozen en verder gaat het over het wijzigen van statuten en dergelijke. Nou ik wijzig liever mijn onderlijn!
Hoe dan ook was dit ook wel weer interessant. In het Internationale vissen zitten echt enkele hele kundige mensen die alles runnen. Ook heb ik hier veel echte ‘bobo’s’ gezien in de ergste vorm. Het ergste is dat ik me zo kan voorstellen dat die in hun vaderland vaak de regels bepalen en zo gaat er heel veel fout, dat kan niet anders.
Het meest interessant vond ik eigenlijk de ‘voorstelling’ van de komende wereld visspelen. Italianen hebben inmiddels mijn eeuwige respect gewonnen als organisatoren en dit bleek ook nu weer. Ook de belangstelling van de pers daar was navenant. Wat een visland! Nergens anders is zoiets mogelijk.

Zelfs die Italianen zijn op dit moment toch ietwat nerveus. ‘T is ook heel wat natuurlijk, om precies te zijn, ik heb het zelf nageteld, 26 WK´!
Zelfs in Italië schijnt het op dit moment allemaal niet zo gemakkelijk te zijn om sponsors en dergelijke te vinden. 
Ik ben er, hoe dan ook, van overtuigd dat dit enorme project uiteindelijk een succes zal worden voor `de Italiaanse SVN`. Dat verdienen die mensen gewoon. Onvoorstelbaar hoe fanatiek enkele mensen daar nu al maanden en maanden continu voor werken.

 

26 Maart 2011

Lage Zwaluwe Jachthaven

Jawel. ‘T kon nog een laatste keer. Er was hier, zelfs nog tot in de dagen voor deze wedstrijd, nog heel goed gevangen. Het leek me dan ook een prima optie om nog een laatste keer in de havens te vissen.  Nou, waarschijnlijk was dat net 1 of 2 dagen te laat. De vangsten waren namelijk opeens dramatisch. Een fatsoenlijke vis heb ik nergens zien vangen. Wat over bleef waren minuscuul kleine visjes waarvan je nooit een fatsoenlijk gewicht kon vangen.
Ook onder dat soort omstandigheden moet er een winnaar komen natuurlijk. Die kwam er ook in de vorm van Cees Ernst die 1040 gram bij elkaar wist te sprokkelen. De laatste prijs ving nog 600 gram bij elkaar. Teveel dus voor mijn 520 bij elkaar gesprokkelde grammen.
Ik had eigenlijk een hekel aan mezelf na het einde van de wedstrijd. Te lang blijven denken dat de vissen nog wel gingen komen. Te laat gereageerd dus op de veranderde omstandigheden. Ik had nooit kunnen winnen maar een prijsje had eigenlijk best gekund. Snel vergeten maar deze middag.

Het is al met al een hele vreemde winter geweest. Ik heb om precies te zijn 41 wedstrijden gevist vanaf eind November. Daar zaten enkele schitterende wedstrijden bij maar eigenlijk ook veel teveel belabberde dagen, vooral tijdens de vroege vorstperiode.
Mijn resultaten, ik houd altijd alles bij, waren te wisselvallig om echt goed te zijn. Wel 6 x gewonnen, dat was zelfs iets beter dan vorig jaar, maar ook veel te vaak buiten de prijzen om echt over een superwinter te kunnen spreken. 
Ook de vangsten waren erg wisselvallig. In Huizen gemiddeld heel redelijk, in Lage Zwaluwe verassend goed, in Oudenbosch veel minder dan de vorige jaren en in Drimmelen niets minder dan dramatisch slecht. Werkendam tenslotte was prachtig maar daar heb ik maar enkele keren gevist.

Al met al zit ik nooit te wachten op winterweer maar wat betreft het vissen kan ik nu alweer niet wachten tot de visserij van de afgelopen maanden weer opnieuw begint. De mooiste visserij van het jaar tegenwoordig wat mij betreft. Voordat het nu weer zover is staan er nog heel wat andere zaken op het programma. Ik vis nog enkele wedstrijden op het Kanaal door Voorne en twee 4-daagse festivals, verder gaat nu de nadruk liggen op het coachwerk. Ook dat kan prachtig zijn, maar daarvoor moeten we wel wat goede resultaten gaan behalen met de verschillende Nationale teams. Ik ben erg benieuwd naar het komende seizoen. Ik houd jullie op de hoogte van de vorderingen.

 

19 Maart 2011

Ostellato Italië 3^e Marcel van den Eynde-Memorial

Ik zou heel graag nu een verslag gaan schrijven over mijn vissen tijdens deze wedstrijd maar dat gaat het niet worden. Ik viste namelijk zelf niet.  Hoe stom dat ook misschien mag klinken, dat had zo zijn voordelen dit weekend. Ik kon zo, voor de derde keer inmiddels, hier echte topvissers aan het werk zien op het water waar komende September het W.K. gaat plaats vinden.
Voordat ik over het vissen ga schrijven wil ik eerst iets kwijt over wat deze wedstrijd nu precies inhoudt.
Ruim drie en een half jaar is het alweer geleden dat Marcel van den Eynde overleed, de oprichter van het bekende lokaasbedrijf. Al enkele maanden na zijn dood kwam het verzoek van de Tubertini familie om in Italië jaarlijks een memorialwedstrijd te organiseren ter nagedachtenis aan Marcel. De oprichter van het Tubertini bedrijf (van de bekende Tubertini hengelsportartikelen), Gabriele Tubertini was een persoonlijke vriend van Marcel, vandaar deze vraag.
Men heeft op een ongelooflijke manier zijn woord gehouden om er iets gigantisch van te maken en het resultaat daarvan zag ik nu voor de derde keer.

De eerste editie was al een grote wedstrijd en trok 265 deelnemers. De tweede editie, vorig jaar waren dat er ruim 500 en dit jaar waren er, echt ongelooflijk, 1020 deelnemers!!! Ik heb vroeger in een ver verleden nog wel eens een enkele wedstrijd gevist van dit soort omvang maar dat is inmiddels lichtjaren geleden. Tegenwoordig zie je zulke wedstrijden gewoon niet meer.
Ik heb al vaker geschreven dat Italië gewoon het ‘Mekka’ is wanneer je van wedstrijdvissen houdt. Ik heb het dan over mijn eigen wereldje van het zoetwatervissen maar zoals ik begrijp is het in het zeevissen al niet anders.
Tubertini is op de Italiaanse markt heel groot vertegenwoordigd trouwens. Behalve dat men de Van den Eynde voeders daar verdeeld is men op hengelsportartikelen gebied in de wedstrijdwereld de absolute nummer 1 volgens mij. En die hengelsportmarkt in Italië is echt giga groot als je het vergelijkt met de situatie hier.
Alles in Italië is gebaseerd op teamvissen. Een individuele uitslag wordt niet eens opgemaakt. Er waren hier bij deze Memorial dus 255 teams van 4 vissers. Ongekend!
Gelukkig heb ik geen jaloezie in me. Als dat wel zo was dan zou ik ongelooflijk jaloers zijn op de Italiaanse coach van zijn Nationale team. Het scala aan vissers waaruit hij zou kunnen putten is zo ongelooflijk groot, dat is gewoon niet te filmen!
Ik zeg niet zozeer dat de beste vissers zoveel beter zijn dan bij ons, wat ik wel zeg is dat de groep topvissers daar minimaal 25 x zo groot is dan hier.

Als ik hier overal langs de waterkant naar die 1020 vissers keek dan zag ik vrijwel iedereen vissen met absoluut topmateriaal. Ik heb het dan over alles. Vaste stokken, matchhengels, alles. In Italië, net als in de meeste andere Europese landen, is iedere gewone wedstrijd een wedstrijd volgens het CIPS-reglement, laten we zeggen dobberwedstrijden dus. Het feederen gebeurt daar volledig apart.
Op Ostellato kwam zowel het vaste stokvissen als het matchen aan bod. Beide manieren konden winnend zijn en waren dat ook. Iedereen was dan ook volledig voorzien hierop.
Er werd zeker niet goed gevangen dit jaar. Vooral vergeleken met twee jaar geleden zelfs maar een fractie daarvan. De gewichten lieten wel een iets vertekend beeld zien. De vissen waren niet groot dus iedereen kreeg wel degelijk wat aanbeten.
Het mooie aan Ostellato is, ik heb dat nu ieder jaar al gezien, dat men zichzelf vrijwel overal kan ‘verdedigen’ waarmee ik bedoel dat ik zelden een meer eerlijke visserij heb meegemaakt. Dat houdt dan ook wel meteen in dat alleen een absoluut top-team deze wedstrijd zou kunnen winnen, vooral in dit Italiaanse systeem van hele kleine sectoren (10 vissers).
De eerste twee edities van deze wedstrijd werden gewonnen door Oltrarno Colmic, het team van onder andere de Italiaanse coach Rudi Frigeri en Jacopo Falsini (beide jaren met de maximale score van 4 sectoroverwinningen!!!). 
Dit jaar won het tweede team van Tubertini met 6 punten, voor het nationale Hongaarse team en hetzelfde Oltrarno Colmic team. Ook nu dus weer een podium met louter Nationale en Internationale top-vissers.
Ik vind het fantastisch om te zien hoe de Tubertini-familie deze wedstrijd binnen 3 jaar heeft gemaakt tot iets unieks. Een waardiger eerbetoon voor Marcel van den Eynde kan ik me niet bedenken. Ik kan me precies de ‘big smile’ van hem voorstellen wanneer hij dit zou kunnen zien.

Nog wat. Het komende WK gaat een echte ‘kraker’ worden. Ik ben erg benieuwd hoe wij ons hierin gaan handhaven. Ik heb daar best een goed gevoel over eigenlijk met vissen en ook een type visserij die wij best kunnen volgens mij. Het probleem gaat alleen zijn dat hetzelfde geldt voor nog heel wat andere landen. Engeland is natuurlijk altijd favoriet tezamen met de hier ook heel gevaarlijke Italianen. Het Nederlandse team dat hier vorig jaar meedeed en een medium resultaat behaalde zal ook wel begrijpen als men deze uitslag leest dat we hier heeeeel veel krijgen te stellen met Hongarije, en dan heb ik het niet eens nog over de Belgen, Fransen, Tsjechen en Polen. Dit gaat een van de mooiste kampioenschappen ooit worden, daarvan ben ik overtuigd. Ik kan nu al niet wachten bijna!

 

12 Maart 2011

Oudenbosch Jachthaven

De wedstrijdjes hier zijn niet groot van omvang maar toch heel interessant om te vissen. Er wordt namelijk heel vaak best leuk gevangen. De laatste weken, zo hoorde ik, was de visserij aan het veranderen. Niet meer zoveel vissen werden kort gevangen en nu zou er toch weer meer te vangen zijn met de lange hengel.
Ik besloot om gewoon overal rekening mee te houden. Zo moeilijk is dat daar niet want op de meeste plaatsen is er maar een goede dobberlengte verschil tussen het vissen op volle lengte en het vissen op 5 delen. Bovendien maakte ik ook een licht dobbertje klaar voor het vissen pal tegen het steiger.
Het werd een andere dag dan ik had verwacht. Om een lang verhaal kort te houden, waar ik ook ingooide, mijn dobber ging zelden of nooit staan. Iedere keer weer werd het vallende aas onderschept door kleine vis.
Ik besloot uiteindelijk om ‘koste wat kost’ te proberen om grotere vis te vangen. Dat hield in dat ik lange pozen helemaal niks bijvoerde aan losse hennep of casters, het normale gebruikelijke systeem hier, en dat ik dan af en toe veel aas tegelijk via een baitdropper bij de bodem bracht.

In deze haven zitten echt grote voorns, soms tot wel 800 of 900 gram. Het is altijd zaak om enkele van deze vissen te vangen tussen de kleinere vis door.  Vandaag was dat zeker niet anders. Iedere keer dat ik naar rechts keek zag ik vissen geschept worden. Om eerlijk te zijn kreeg ik dan ook al snel het gevoel dat ik aan een redelijk kansloze missie bezig was.
Ik ving veel kleine vis de hele tijd maar de grote vissen was een groot probleem. Wat ik ook deed, mijn dobber ging amper staan. Op een gegeven moment ving ik wel een grote winde (toch wel zo’n 500 gram).
Nadat ik enkele keren de baitdropper had gebruikt had ik een periode dat ik gemiddeld wat grotere visjes begon te vangen. Ook ving ik nog een voorn zomaar tussendoor van zo’n 500 gram.

Ik besloot met nog 45 minuten te gaan om te gokken en nogmaals de dropper te gebruiken. Nou dat bleek een prima keuze. Weg waren de maatse visjes en de dobber ging tot het einde weer niet meer staan. Ik eindigde uiteindelijk 3^e met 7280 gram. William Lambregts won met ruim 15 kilo. Ik telde in zijn vangst 25 vissen die bij elkaar zeker een kilo of 11 wogen. Allemaal voorns. Wat een schitterend net vis!
Als ik er op terug kijk had ik zeker mezelf meer moeten concentreren op de volle hengellengte. Achteraf is zoiets natuurlijk heel gemakkelijk. Een ding is zeker, dit is en blijft echt een prachtig stukje winter-water!

 

8 Maart 2011

Lage Zwaluwe Jachthaven

In het zuiden is het carnaval nu en wat mij betreft zit daar een hele goede kant aan, en dat is dat er dan vaak een wedstrijd te vissen valt. Het is zo’n beetje traditie inmiddels dat er op maandag en op dinsdag iets georganiseerd wordt ergens. Dit jaar alleen op de dinsdag trouwens en wel in Lage Zwaluwe. 
Ik was hier afgelopen zaterdag redelijk ‘gefrustreerd’. Het was toen bijna onmogelijk om een mindere plaats te loten en ik bracht het grootste gedeelte van de wedstrijd door ‘likkebaardend’ kijkend naar alle vissen die ik overal uit het water zag komen terwijl ikzelf niet een keer beet kreeg. 
Vanmiddag waren de nummers iets anders uitgezet en was er volop vis voor iedereen. Ik lootte vandaag uitstekend. Ik zat zo ongeveer op de plaats waar afgelopen zaterdag was gewonnen.
Ik kreeg vrijwel meteen na het begin van de wedstrijd al beet, en dat is hier altijd een heel goed teken. Wel ving ik gemiddeld kleine vis. Ook om me heen werd aardig gevangen, hoewel niet zo super als afgelopen zaterdag. Ook bij mij duurde het een aardig tijdje voordat ik de vissen goed aan de praat kreeg trouwens. 
In het eerste uur ving ik misschien zo’n 35 visjes maar daarna begon het beter en beter te gaan. Wat vreemd was vandaag was dat ik de vissen totaal anders moest vangen dan afgelopen zaterdag. Ik ving toen alles ruim boven de bodem en als ik nu zo viste kreeg ik wel beet maar miste ik vrijwel alles. Ik moest nu, vrij ver zelfs, op de bodem vissen en kreeg dan veel mooiere trage aanbeten die bijna niet meer te missen waren.

Eigenlijk had ik iets te licht opgetuigd voor de omstandigheden. Ik had anderhalf en twee grams dobbers klaargezet. De 2 gram functioneerde perfect tot op het moment dat ik die lijn verspeelde in een touw dat boven het water hing. Ik besloot daarna maar om het risico te nemen en door te vissen met wat ik nog had, de anderhalve gram dobber dus.  Eigenlijk was dit te licht vandaag. Je moet hier namelijk met alles rekening houden en dat had ik eigenlijk niet goed genoeg overdacht vooraf. Het was vrij laag water en het was nu een doordeweekse dag met dus op de rivier meer scheepvaart als tijdens een week end. Dit hield in dat er een ‘nijdige’ en steeds wisselende stroming was.
Er was nog iets dat ik niet optimaal had bekeken. Ik heb er al zo vaak over geschreven om hiervoor uit te kijken en nu had ik eigenlijk op de verkeerde plaats gevoerd. Hierdoor moest ik de vissen zowat onder mijn leefnet vangen. Ik heb toen tijdens het vissen enkele malen een baitdropper gebruikt iets verder van me af en daarna ging het allemaal een stuk beter.
Ondanks deze ‘kleinigheidjes’ werd het echt heeeeeeeeerlijk vissen na het eerste uur. Toen het eenmaal liep ving ik echt goed, steeds iets sneller naarmate het einde van de wedstrijd dichterbij kwam. Ik eindigde met in totaal 250 vissen wat dus inhoudt gemiddeld meer dan 100 vissen per uur in de laatste 2 uren van de wedstrijd. In de laatste 20 minuten ving ik 54 stuks. Zo vissen is het mooiste wat er is volgens mij. Het is in ieder geval het vissen dat ik het liefst doe.

Ik schreef al dat de vissen gemiddeld vrij klein waren. Op het laats ving ik ze iets groter maar in totaal wogen ze 7960 gram, iets meer dan 30 gram gemiddeld dus. In ieder geval was het genoeg om de wedstrijd te winnen vandaag.

 

5 Maart 2011

Zeewolde Stadsgrachten

Ik heb er eerder nooit zo bij stil gestaan maar deze tijd van het jaar is altijd heel apart. Het wintervissen is nog net niet helemaal voorbij en het ‘andere’ vissen is nog net niet begonnen. Ik had gezien dat vandaag in Zeewolde de uitgestelde Kika-wedstrijd werd gevist. Het was alweer een hele tijd geleden dat ik daar nog eens heb gevist en het leek maat Simon en mij een goed idee om daar eens heen te gaan. Ook Zeewolde is tegenwoordig niet meer wat het nog niet zo lang geleden was. Ik heb best over goede uitslagen gelezen deze winter maar vandaag was het dus echt d r a m a t i s c h. Om een lang verhaal kort te houden, we hebben maar 45 minuten gevist. Niemand ving ook maar een vis op het stuk waar we zaten en ik kon perfect mijn voer zien liggen, op de bodem, aan de overkant van het water. Iedereen had wel in de gaten dat het niks ging worden. Iedereen was weg toen ik vertrok, althans in onze buurt.

Lage Zwaluwe Haven
Tja, wat doe je dan als zoiets gebeurt als vanmorgen? In mijn geval ga je dan naar een andere wedstrijd. Wanneer er wedstrijden zijn ben ik er, wanneer het om vrij vissen gaat dan heb ik daar tegenwoordig enorm weinig zin in. Al mijn hele visleven lang heb ik me altijd doelen gesteld en die voor ogen gehad. Sinds ik met het coachen van de Nationale teams bezig ben is dat volledig weg en is mijn enige doel als wedstrijdvisser om op een zo leuk mogelijke manier wedstrijden te vissen wanneer en waar dat mogelijk is. 

Ik wil trouwens best toegeven dat dit aspect voor mij het moeilijkst is van het coachen, hoe vreemd dat ook mag klinken. Eigenlijk ben ik zelf veel te veel visser om coach te zijn. Echt wedstrijdvissen en goed coachen gaan echter niet samen. 
Nu het nieuwe wedstrijdseizoen begint is het voor mij zowat afgelopen en dat duurt totdat datt seizoen weer zowat is afgelopen, zo is t eigenlijk. Meer dan genoeg hierover, moeilijk zal dit altijd blijven en op te lossen is het niet.
Ik wist dat er in Lage Zwaluwe de laatste weken erg goed werd gevangen en ik wist ook dat er vanmiddag hier een ‘open’ wedstrijd was. Vanuit Zeewolde dus even snel langs thuis, ander materiaal pakken, lokaas en aas organiseren, een snelle kop thee en daarna ‘vol gas’ naar Lage Zwaluwe.

Het was behoorlijk druk, altijd een merkbaar teken dat er goed te vangen is. Er zijn in deze streek van het land nu eenmaal enorm veel en ook nog eens heel veel goed havenvissers. 
In Drimmelen is het vissen op de zaterdagmiddagen inmiddels voorbij dus ook de mensen die daar normaal vissen waren er.
De nummers waren verdeeld over 2 steigers en het kwam er in het kort op neer dat op het ene steiger vanaf het begin echt heel goed werd gevangen en ook overal op het steiger. Op het andere steiger kreeg niemand beet. Tja, soms gebeurt zoiets hier.
Waar zat ik? Op dat laatste steiger natuurlijk, en wel ook nog aan de ‘verkeerde’ kant van dat steiger, dus zo ver mogelijk van de vis weg.

Het mooie van dit soort havens is altijd dat je gewoon bijna zeker weet dat de vissen zich verplaatsen naarmate de wedstrijd vordert, wanneer het niet te koud is tenminste. De goede nummers blijven wel gewoon vangen maar de vissen verdelen zich zodanig dat later in de wedstrijd meer en meer mensen beginnen te vangen, en soms nog eens goed ook.
Na een goed uur werd op mijn steiger de eerste voorn gevangen. Omdat het water vrij laag was gebeurde precies wat ik had verwacht. De mensen verderop op het steiger begonnen beet te krijgen en zo heb ik nog een heel tijdje kunnen ‘genieten’ van de vangsten daar. Op een gegeven moment begon men ‘achter’ mij, dus aan de andere kant van het steiger ook wat vis te vangen. Nu moesten de vissen alleen nog onder het steiger door. Dat duurde trouwens nog een heel tijdje. Om precies half 4 kreeg ik mijn eerste beet
Ik had nog exact een uur. Bovendien duurt het meestal nog wel even voor je de vissen goed aan de praat hebt.

Het is toch eigenlijk niet te geloven wat er dan onder water gebeurt. Ik kan me niet anders voorstellen dan dat er gewoon een hele ‘wolk’ vis opschuift want van het ene op het andere moment zijn ze er massaal. Tja en dan is dit soort vissen echt prachtig.
Het duurde inderdaad nog even voor ik het allemaal goed voor elkaar had en bovendien had ik nog tussendoor een periode van zo’n 10 minuten dat ze plotseling weg leken te zijn. Toch eindigde ik nog met 2360 gram. Dat waren 72 vissen.
Het was allemaal net te laat om nog een prijs te kunnen vissen. Ik werd eerste afvaller. Als ik nu toch eens wat eerder beet had kunnen krijgen. Het is een vreemde sport soms!!

 

27 Februari 2011

Huizen Haven

Vandaag een individuele wedstrijd die Ton Post en Christian Surquin organiseerden. De wedstrijden hier blijken veel vissers aan te spreken want ook deze was weer volledig uitverkocht. Mooier wintervissen is ook bijna onmogelijk dus zo vreemd is dat nu ook weer niet.
Ik schreef geloof ik vorige week nog dat ik nu eens een ander stuk haven te zien wilde krijgen. Nou dat lukte prima. Ik zat precies 6 meter rechts van waar ik vorige week zat. Hoe is zoiets toch mogelijk? Jullie kunnen het geloven of niet maar ik wist gewoon dat dit ging gebeuren, althans ik had er een heel sterk voorgevoel van. Een verschil was er vandaag wel, je mocht nu met de matchhengel vissen dus dat gaf toch wat meer mogelijkheden.
Ik had gehoord dat er gedurende de week, toen het overigens wel aanmerkelijk kouder was, matig gevangen was. Bovendien was het water vandaag een aardig stukje lager dan op sommige andere dagen. Je hebt trapjes aan de overkant die dat precies aangeven. 
Ik verwachtte al met al toch wel iets mindere vangsten dus het eerste dat uit mijn foudraal kwam waren mijn matchhengels. Vaak kun je daar gemiddeld wat grotere vissen mee vangen.
De wedstrijd werd eigenlijk een herhaling van de laatste weken. Veel kleine vis op de vaste stok. Erg klein waren ze zelfs vandaag. Ik zag dan ook al snel aankomen dat we daar geen potten mee gingen breken. Al in het eerste uur was ik dan ook al aan het matchen.
Ik heb de hele wedstrijd geprobeerd af te wisselen. Met de vaste stok ving je meer stuks, met de matchhengel waren de vissen groter. Het was zaak om in ieder geval aanbeten te blijven krijgen.
Ik zat met mijn nummer nu als laatste in het middenvak. Dat kwam goed uit want in het eindvak zou ik vast en zeker kansloos geweest zijn tegen de eindnummers. Ook in het middenvak werd er aan het andere eind wat beter gevangen maar de verschillen waren nu in ieder geval kleiner.

Ik ving uiteindelijk 8500 gram en dat was net genoeg om 4^e in het vak te zijn. Ook nu waren de verschillen weer ontzettend klein. 12 kg 200 gram was genoeg om de gehele wedstrijd te winnen en als je dan bedenkt dat van de 26 deelnemers ik zeker een stuk of 10 gewichten heb gewogen van minstens 9 kilo dan weet je dat het hier prachtig vissen is. Dit is bovendien DE plek om eens met kans op succes een matchhengel vast te kunnen pakken.
Al met al is het hier vandaag de laatste wedstrijd geweest tenzij er nog iets wordt ingelast. Prachtige visdagen hebben we hier weer gehad. Voor mij is dit echt een van de mooiste winter visplaatsen die ik ken. Veel vis en bovendien zit je allemaal met bijna identieke vismogelijkheden. Echt een juweel van een haven. Ik kan nu al niet wachten op het komend najaar! 

 

20 Februari 2011

Willebroek Zeekanaal

Het is eigenlijk onbegrijpelijk maar er was vandaag zowat nergens een wedstrijd te vissen en zeker al niet een havenwedstrijd. Het was al heel lang geleden dat ik nog eens een feederwedstrijd gevist had maar vandaag kwam het daar toch weer eens van.  Ik heb aan feederen zeker geen hekel, ik vis alleen nog liever in de havens, zeker in de winter.
Ik had gehoord over hele aardige vangsten hier de laatste weken maar vandaag was het zo koud dat ik al vooraf het idee had dat goede vangsten zowat onmogelijk waren.

Ik reed thuis weg in een verassend wit landschap. Alles was onder gesneeuwd. Gelukkig veranderde dat snel naarmate ik meer ‘zuidelijk’ kwam. Wel was het natuurlijk duidelijk dat dit geen dag zou worden waarop ik het warm zou krijgen.
Ik was verbaasd over de deelname hier. Ondanks de toch slechte weersomstandigheden waren er zo’n 30 koppels waaronder Nederlanders en zelfs ook Duitsers. Ik kan dat ook wel begrijpen. De wedstrijden hier zijn altijd perfect georganiseerd en men probeert zich zoveel mogelijk aan te passen aan de actuele vissituatie.

We visten vandaag op een stuk van het kanaal waar ik nooit eerder geweest was, nabij Wintham. Nog maar twee weken geleden was 20 kilo niet genoeg voor een prijs hier blijkbaar.
Vandaag ging dat nooit gebeuren, daar was ik vooraf wel van overtuigd. Het was net boven nul en de wind stond pal op de oever waar we zaten. Vissen zonder paraplu was in deze omstandigheden eigenlijk geen optie en zelfs met een paraplu viel het nog niet mee om volledig jezelf uit de wind te zetten.

De wedstrijden duren hier altijd zes uur. We hadden dus tijd genoeg om enkele vissen op onze voerplaats te krijgen. We zaten net binnen in het linkse vak, het slechtste vak volgens de ‘insiders’. Nou dat bleek wel mee te vallen want op de hoge nummers in ons vak zouden alle topgewichten gevangen worden zowat.
Wij, Jack Valkenburg en ik, kwamen niet verder dan 6 vissen. We dachten daar nog ons poultje mee te kunnen winnen maar zelfs dat zat er niet in zo bleek. Het werd zo eigenlijk een dag om snel te vergeten. Aan eindprijzen hoefden we absoluut niet te denken.
Toch is dit echt een prachtig en ook heel visrijk kanaal. De vissen zijn gemiddeld niet enorm groot en je vangt behalve blieken en een enkele iets grotere brasem ook soms hele grote voorns. Hier en daar waren die ook vandaag gevangen.
Ik kan me zo voorstellen dat wanneer de omstandigheden wat aantrekkelijker zijn je hier nog prachtige visdagen beleven kan de komende tijd en ik heb me dan ook voorgenomen om hier zeker nog terug te keren.

 

19 Februari 2011

Huizen Haven

Vandaag was er weer een koppel van Hengelsport Nijkerk. Het blijkt wel hoe populair deze wedstrijden zijn, het was ‘uitverkocht’ terwijl dit pas op het laatste moment was bijgevoegd op de lijst van wedstrijden. Logisch ook. Er wordt bijna altijd goed gevangen en ook de organisatie vind ik prima.
Het wil me niet goed lukken de laatste tijd in Huizen. Frustrerend!! Ik word op zulke momenten altijd extra fanatiek en zorg er nog beter voor dat al mijn spullen in orde zijn. De laatste twee wedstrijden (vorig weekend) had ik beide keren zowat op dezelfde plek gezeten en meteen nadat ik ons nummer hoorde wist ik dat we vandaag voor de derde keer daar mochten plaats nemen. Je zit dan net ‘binnen’ in het staartvak en het valt dan meestal niet mee om de eindnummers te verslaan. Vorige week was het beide keren zo dat we (of ik bij de individuele wedstrijd) net iets te weinig vingen voor een prijs en ik voelde gewoon dat we ook vandaag weer niet voor een gemakkelijke opgaaf stonden.

Al meteen na het begin bleek dat het allemaal behoorlijk moeizaam ging en ik had het idee dat er vandaag iets minder werd gevangen overal dan vorige week. Dat was ook niet zo gek want het was bijna 10 graden kouder dan vorig week end.
Wij vingen zeker niet slecht maar het was wel duidelijk dat de vissen gemiddeld erg klein waren. Tja en als ja dan af en toe eens langs het vak kijkt en je ziet verder naar rechts regelmatig wel grotere vissen gevangen zien worden dan weet je dat het ook nu weer moeilijk wordt.

Om eerlijk te zijn had ik gedacht dat we vandaag mogelijk toch wel n ‘staartprijsje’ zouden kunnen weg kapen. Zo slecht vingen we nu ook weer niet. Het mocht echter niet zo zijn en uiteindelijk eindigden we met 12 kilo ‘en nog wat’. Net als beide malen vorige week waren we daarmee eerste afvaller. We hadden in ieder geval toch zo’n 300 vissen gevangen bij elkaar alleen waren die gewoon te klein.
We vissen hier komende week nog een keer een individuele wedstrijd en dan is het seizoen hier voorbij. Ik heb het hier niet goed gedaan deze winter. Niet altijd even goed gevist en meegezeten heeft het allemaal ook zeker niet. Een mooie afsluiting zou een goed resultaat kunnen zijn. Ik hoop in ieder geval 1 ding en dat ik nu eens verstoken blijf van een plek op het stuk waar ik de laatste weken steeds zat. Eerder deze winter werd hier trouwens juist vaak goed gevangen en dat kan zo maar weer gebeuren. Vissen hebben nu eenmaal vinnen en een staart. Toch hoop ik nu eens een ander gedeelte te zien te krijgen.

 

14 Februari 2011

Elburg Haven

Héél ongebruikelijk, maar ook op deze maandag kon ik een wedstrijd vissen. Een jaarlijks terugkerende ‘tweekamp’ tussen de vereniging van Elburg en het Nationale Millitaire team, waaraan ik al enkele keren heb mogen meedoen.
Elburg is misschien wel de mooiste haven van alle havens die ik ken. Hier zit wel zoveel vis, en mits normale temperaturen worden die ook vrijwel altijd gevangen.

In Elburg kun je altijd ‘in de hand’ vissen maar vaak wel met 5 hengeldelen. Het water is op de meeste plaatsen erg ondiep, soms zelfs maar 1.50 meter. Je vist dus eigenlijk met een lange slag. Dat moet ook want, vooral in het begin, je moet vaak vissen tegen meerpalen die in het water staan en die staan op sommige plaatsen behoorlijk ver weg.
Met sommige dingen speelt de duivel, dat kan niet anders. We hadden het met enkele mensen over ‘de goede nummers’ en Jan Zekveld, die hier vaak vist, had het over de lage nummers ‘behalve nummer 4’. Nummer 4 zou een lastige plek zijn. Toen hij dat zei dacht ik nog zoiets in mezelf van ‘het zal toch niet waar zijn he’. Jan Jansen, die ook bij ons stond, zei nog iets erover met mijn naam eraan gelinkt, kortom, het zal niemand verbazen dat ik uiteraard kwam te zitten op nummer 4.
Ik heb hier nu zelf ook enkele malen gevist en ik weet gewoon dat het stuk waarop ik kwam te zitten gewoon heel goed is. Ik kon echter ook goed begrijpen waarom nummer 4 een lastig nummer was. Er staan daar overal touwen gespannen van het steiger naar de meerpalen en op nummer 4 hangen die touwen erg dicht bij elkaar. Het is er bovendien ondiep dus je vist met een behoorlijke lange slag. Als er dan een behoorlijke zijwind staat, zoals nu bij het begin van de wedstrijd, dan valt het niet mee om de dobber goed te kunnen controleren.

Er is daar altijd een pauze na 2 en n half uur vissen. Bij het begin ving ik gewoon niet zo goed. Wel waren het gemiddeld behoorlijk grote vissen. De zijwind gaf me problemen. Die zijwind nam echter af en verdween zowat. Later draaide hij ‘een kwart’ waardoor ik hem in de rug kreeg. Tegen het eind van de ochtend ving ik dan ook al beter. Bij de pauze had ik 106 vissen en ik wist dat, normaal gesproken, een goede middag moest volgen. De omstandigheden werden namelijk optimaal.
Ik had een heerlijke 2^e helft van de wedstrijd en ving 190 vissen, ook nu gemiddeld van een behoorlijk formaat.
Ook om me heen was erg goed gevangen en ik was er niet zeker van bij het eind van de wedstrijd of mijn vangst genoeg was om te winnen.

Mijn 296 vissen wogen uiteindelijk 24200 gram, een prachtig net vis en mijn grootste gewicht van deze winter. Dit was genoeg voor de winst in de wedstrijd maar om aan te geven hoe goed het hier is, er waren ook gewichten van 22, 20, 19 en 18 kilo.
Een mooiere visserij kan ik niet bedenken!!
Elburg heeft bovendien een schitterende vereniging. Je ziet dat meteen. In de pauze wordt er wat te eten en te drinken verzorgd en aan het eind van de wedstrijd gebeurt dat nogmaals. Ik neem echt m’n petje af voor de clubmensen die hier verantwoordelijk voor zijn.
Ik ken heel wat wedstrijdvissers die hier de competitie meevissen die hier gedurende de gehele winter wordt georganiseerd. Ik kan ze heel goed begrijpen!

 

13 Februari 2011

Huizen Haven

Vandaag visten we hier een individuele wedstrijd. De wedstrijdduur is nu 5 uur en je mag ook matchen. Ik lootte misschien 15 meter van de plaats waar ik gisteren zat en bovendien liepen de nummers nu verder door naar rechts. Ik zat ‘binnen’ in het staartvak eigenlijk en was daar niet echt tevreden mee. Vaak zijn de meest rechtse nummers gewoon net wat beter (lees: wat meer grote vis).

Over goede buren had ik ook nu niks te klagen want ik zat tussen Joop Jansen en Jurgen Spierings. Ik kon er weer tegenaan!
Ik heb op zich een heerlijke wedstrijd gevist. Ik begon nu iets verder, ik ving iets meer maatse vissen dan gisteren en met de match ving ik aardig. De vissen die ik daarmee ving waren ook groter gemiddeld. Ik eindigde met 11150 gram. Ik versloeg daarmee Jurgen en Joop maar, zoals ik al gedacht had, naar rechts werd het wat beter. Christian Surquin won met ruim 16 kilo de gehele wedstrijd en er waren daar ook nog gewichten van 13 en 12 kilo. Uiteindelijk was ik ook nu 5^e in de sector.
Wat me verbaasde was hoe goed er was gevangen. Aanmerkelijk beter nog dan gisteren, terwijl het normaal goed te merken is wanneer er een dag eerder een wedstrijd is geweest. Ook nu was er op het hele parkoers goed gevangen. Wat zijn dit toch schitterende wedstrijdjes hier!

 

12 Februari 2011

Huizen Haven

Het gaat me hier de laatste weken wat minder goed af. Ik heb het idee dat mijn vismanier van hier niet meer optimaal klopt. Steeds meer vissers gaan hier steeds verder uit de oever vissen en ik heb het idee dat de lengte die ik altijd kies iets te kort is nu. Ik moet er dan wel bij zeggen dat zoiets altijd samen gaat met enkele mindere resultaten. En die resultaten zijn ook altijd weer mede afhankelijk van de stekken waar je zit. Moeilijk dus want mijn gekozen tactiek heeft me ook al heel veel goede resultaten gebracht hier en dan ‘switch’ je zomaar niet.

Vandaag visten we een koppel van Hengelsport Nijkerk. Hartstikke leuke wedstrijdjes zijn dit altijd.
Simon van der Kolk en ik vissen hier altijd samen en dat is al vaak heel goed gegaan. We konden aardig aan de bak vandaag want naast wie zaten we? Naast de ‘koningen van Huizen’ van deze winter, Frans Wulterkens en Bep de Bruin. Tel daarbij op aan de andere kant Jurgen Spierings en Arjan Klop en dan weet je gewoon dat het allemaal zeker niet gemakkelijk wordt.
Simon en ik hadden besloten om niet te tornen aan onze gebruikelijke tactiek. Achteraf gezien bleek dat fout. Toen we eenmaal bezig waren viel het me op dat Frans en Bep iets en dat Jurgen en Arjan behoorlijk wat verder visten dan wij.
Simon en ik vingen niet slecht maar vooral ik ving wel heel erg kleine visjes gemiddeld. Wel vingen we veel stuks. Het bleek al snel dat ook vandaag Frans en Bep niet te houden waren vandaag. Uiteindelijk wonnen zij ook nu weer de hele wedstrijd met 23400 gram. Echt heel knap hoe zij hier presteren dit jaar. Petje af!

Om de dag ‘compleet’ te maken, ook Arjan en Jurgen versloegen ons. Zij eindigden met ruim 20 kilo als tweede. Wijzelf eindigden met ruim 18 kilo en dat was maar goed voor de 5^e plaats in de sector want er waren ook nog twee ‘grotere’ 18 kilo’s.
Aan beide zijden verslagen terwijl Simon en ik toch volgens mij 400 stuks gevangen hebben! Dat is prachtig vissen maar ook is dat niet goed natuurlijk.
Simon had vandaag genoeg gewicht in zijn net, ik niet. Ik had zo’n 8 kilo en miste gewoon de normaal gebruikelijke grote vissen in mijn vangst.
Wel was het ook vandaag weer een prachtige visserij hier, wat een vis! Op het gehele parkoers was uitstekend gevangen.
Komende week vissen we hier nogmaals een koppel. Ik kan nu al niet wachten!

 

6 Februari 2011

Huizen Haven

Het was vandaag echt winderig weer en de wind stond bovendien precies in de lengte van het kanaal. Lastige omstandigheden dus en zeker niet ideaal om met de match te vissen. Toch verwachtte ik goede vangsten. Iedere keer weer is hier gebleken dat wanneer de temperaturen niet te koud zijn de vissen goed willen azen.
Als ik er op terug kijk dan is het gisteren een uitstekende wedstrijd geweest. Het was alleen jammer dat aan het linkse eind de gewichten toch wat lager waren omdat daar geen grote vissen gevangen werden.
Henk Roskam won met ruim 15 kilo en het was verder een wedstrijd met hele kleine verschillen. Er waren diverse gewichten van in de 14 en in de 13 kilo en niemand won een prijs met minder dan 11.200 gram. Dan heb je het over een prachtige visserij toch?
Ik lootte op nummer 14 en dat was op de meter af op de stek waar ik ook zat tijdens onze vorige wedstrijd. Ik zat op voorhand niet helemaal naar mijn zin want tijdens die vorige wedstrijd was het naar rechts beter. Daar zaten, net zoals trouwens naar links in mijn vak, echt goede vissers dus ik had het gevoel dat het moeilijk ging worden.

Ik pakte de zaken precies hetzelfde aan als de vorige keer dat ik hier zat. Ik was toen 3^e in het vak en had alleen teveel vis verspeeld toen. Verder ging het toen prima. Vandaag had ik het gewoon heel taai en dat was al zo vanaf het begin. Ik kreeg wel aanbeten maar het ging allemaal net te moeizaam en bovendien waren de vissen gemiddeld niet groot genoeg. Ik heb hier inmiddels vaak genoeg gevist om te weten dat wanneer een dag zich zo ontwikkelt als dat bij mij ging vandaag het wel heel moeilijk wordt om mee te doen voor de prijzen. Nou dat lukte dan ook niet. Ik eindigde met 10.650 gram. Geen slecht gewicht maar ruim 2.5 kg te weinig voor de laatste prijs in mijn vak.
Naast mij aan de rechterkant won Henk Roskam gewoon de hele wedstrijd dus zo slecht waren onze plekken achteraf gezien niet. Henk bewees weer eens wat ik al veel eerder wist. Hij is voor dit soort visserij echt een van de beste vissers in Nederland! Hij had me flink te pakken gisteren en geloof me, wanneer het om dit soort visserij gaat zal hij nog veel buren flink te pakken nemen.

 

5 Februari 2011

Drimmelen Jachthaven

Er waren niet veel wedstrijden vandaag en hoewel ik er bijna van overtuigd was dat er niet veel te vangen zou zijn besloot ik om toch hier te gaan vissen. Ik heb in eerdere columns al eens beschreven dat ik het hier altijd heel leuk vind om te vissen. Bovendien zijn de vissers je hier tegen komt echt hondstrouw. Vis vangen of niet, ze zijn er gewoon altijd.
Ik heb hier al heel vaak mooie wedstrijdjes meegemaakt maar op dit moment is het dus vrij dramatisch allemaal. Witvissen worden er amper gevangen en wat dan over blijft zijn hier en daar enkele baarsjes.
Ik was enkele weken hier niet meer geweest en het eerste wat dan meteen opvalt is dat er nu ineens veel minder futen rondzwemmen. Ik kan er maar een verklaring voor vinden. Ook zij zijn vertrokken omdat ze verhongeren!

Er werd niet goed gevangen vanmiddag, zoveel was duidelijk. Ik wist 3 baarsjes te vangen en daarmee werd ik 2^e in mijn vak. Jos van Avendonk won vanmiddag met toch nog wat voorntjes die hij letterlijk weg wist te ‘plukken’ uit een uitgang van een gemaal dat in de haven uitkomt. Hij moest dan wel eerst zo diep mogelijk die uitgang ‘in’ gooien om een beet te kunnen krijgen.
De vissen die er daar dus nog zijn kruipen letterlijk zo ver mogelijk weg van de aanwezige vogels.
In het andere vak was er maar 1 visser die een baarsje gevangen had. 
De visserij is hier dus triest en dat is sneu voor al die vissers die toch iedere keer weer de moed bij elkaar rapen en hier terug blijven komen. Ik neem mijn petje af voor hen!

 

31 Januari 2011

Elburg Jachthaven

Hier heb ik nog niet zo vaak gevist maar de keren dat ik er was heb ik wel gezien dat dit een van de beste havens is van heel Nederland. Bijna altijd wordt er erg goed gevangen. Normaal zijn er alleen clubwedstrijden met uitzondering van een heel enkele keer wanneer er iets bijzonders wordt georganiseerd.
Martijn van Jole, een van de vissers uit de Nationale Jeugdselectie had het initiatief genomen voor deze wedstrijd. Hij had dit al eens eerder gedaan maar toen moest het worden afgelast. Nu zaten we daar weer niet ver vanaf volgens mij.

Ook nu lag er ijs op het water dus Martijn heeft samen met enkele andere mensen vanaf ’s-Morgens vroeg gaten gegooid erin zodat we uiteindelijk konden vissen. Het werd een prima wedstrijd met een voor mij zeker geen prima resultaat. Sterker nog, het werd zowat het slechtste resultaat van de hele winter tot nu toe.
Allereerst kwam ik nu niet bepaald te zitten waar ik wilde. Ik lootte een van de hoogste nummers in het vak dat ‘het dichtst bij de uitgang’ ligt, de uitgang naar het Veluwemeer dus.

Geen probleem, ook dat vak wordt door iemand gewonnen. Vandaag was dat in ieder geval bij lange na niet door mij! Ik ving uiteindelijk precies 6 kilo en daarmee was ik voorlaatste in mijn vak. Dramatisch. Ik had al vrij snel gezien dat de nummers aan de andere kant van mijn vak meer en ook meer grote vissen vingen dan waar ik zat. Ik heb daarna in de pauze nog even overdacht om een lichtere dobber te gaan gebruiken omdat ik nogal wat beten miste. Ik besloot ervan af te zien omdat ik toen al niet meer kon zien hoe ik de opgelopen achterstand nog kon weg werken. Zoiets doe ik niet snel, normaal gesproken, maar nu dus wel en daar ben ik gelukkig goed voor gestraft ook.
Nu werd het een frustrerende middag. Waar ik in het begin gewoon amper beet kreeg was er later wel wat vis op mijn stek maar volgens mij zat ik veel te zwaar te vissen. Hierdoor had ik heel wat aanbeten die gewoon niet ‘door zetten’ en die ik mis sloeg.
Uiteindelijk werd mijn vak gewonnen met ruim 13 kilo en was de laatste prijs nog ruim 9 kilo. Ik betwijfel sterk of ik ooit daar had kunnen aankomen. Wel had nu iedereen om me heen wat meer vis dan ik en daarvan wordt geen enkele visser vrolijk natuurlijk.
Uiteindelijk werd de wedstrijd gewonnen door Nico Bakkernes met ruim 17 kilo. Dat zijn bepaald geen misselijke gewichten voor dit soort omstandigheden.
Martijn en zijn organisatieteam hebben prima werk verricht. Ik hoop dat we dit nog eens een keer herhalen!

 

29 Januari 2011

Oudenbosch Haven

Na wat ik vorige week schreef over het terug gaan naar plekken waar ‘het niet helemaal lukte’ is het logisch dat ik hier vandaag weer viste. Het was nu flink koud, behoorlijk onder nul zelfs toen we begonnen, en op verschillende plaatsen lag ijs. Niet op de plek waar wij lootten trouwens.

Dat ik over wij praat was ook voor mij verassend want we zouden oorspronkelijk individueel vissen. Dat was echter moeilijk te organiseren met de beperkt beschikbare plaatsen. Geen probleem, deze oplossing was prima. Ik viste vandaag samen met Patrick Broekhuizen. Dat ging op zich prima. We lootten 1 plaats links van waar ik afgelopen zondag zat. Interessant want Wilbert van Meel, met wie ik toen viste, zat weer op onze plaats van vorige week. Hij viste nu met Johan van Aart die vorige week op onze plaats van nu zat. Ik was eens benieuwd hoe alles zou gaan uitpakken want om eerlijk te zijn zag ik problemen om vanaf deze plekken de strijd succesvol aan te gaan met enkele andere plaatsen. Vooral de eindplaatsen leken me beter.
Het werd al met al een vreemde visdag. Patrick had vorige week nog gewonnen hier dus we besloten uiteraard om zijn (vrij voorzichtige qua aanvoeren bij het begin) aanpak te volgen. Dat pakte zeker niet slecht uit.
Het probleem vandaag was om alle twee de vissen te vangen. Ik zat rechts en wat ik ook deed, ik kreeg veel minder beet dan Patrick die regelmatig vis ving.
Gemiddeld waren in het begin de vissen niet zo groot, later werden ze wat groter. 
Uiteindelijk heb ik zelfs nog gevist op Patrick zijn plaats maar ik ving zelf gewoon niet goed. Wat me uiteindelijk nog redelijk ‘redde’ was het (uit het niks eigenlijk) vangen van enkele echt grote voorns. Een ervan woog misschien wel 700 gram. Wat zijn dat toch schitterende vissen.

Uiteindelijk scharrelden we zo 10890 gram bij elkaar. Daarmee werden we 3^e. Het staartnummer won met ruim 13 kilo, het kopnummer werd 2^e met bijna 13 kilo. Wilbert en Johan naast ons eindigden met 8900 gram en ook nu begon men daar pas laat vis te vangen. Toch lekker gevist al met al op een dag waarop er maar weinig plekken in Nederland zullen zijn waar dit soort gewichten zijn gevangen.

 

23 Januari 2011

Oudenbosch Haven

Hier was ik nog niet geweest deze winter. Er werden wel degelijk wedstrijdjes gehouden maar ik had nog niet de kans gehad eraan deel te nemen. Dat was vandaag te merken ook!! Ik viste een koppel met Wilbert van Meel, die daar de wedstrijden organiseert.
Oudenbosch is echt een prachtig haventje waar meestal in de winter heel veel vis zwemt. Dat waren behalve veel voorns ook altijd heel veel blieken. Dat waren vissen van tussen de 100 en 300 gram meestal, met enkele uitschieters naar boven. 
Het eerste opvallende feit voor mij vandaag was dat die blieken gewoon helemaal weg zijn. Ik heb bij iedereen de vis gewogen en ik geloof niet dat ik tussen de vangsten bij elkaar 10 blieken gezien heb. Ongelooflijk! 
De vangsten bestonden nu uit vooral veel kleine voorn en ook wel wat windes, met daarbij bij iedereen enkele echt hele grote voorns. Sommige wogen meer dan 500 gram! Echt prachtige vissen.
Vissen is toch een vreemde bezigheid soms. Ik had deze winter hier dan nog niet gevist maar de laatste jaren ben ik er toch vaak geweest en heb er ook vaak goed gevist al zeg ik het zelf. De tactiek was altijd om te proberen om wat vissen kort te vangen en verder was het vooral vissen ‘buiten de palen’ op zo’n 11 meter. Daar moest altijd de meeste vis vandaan komen. Op bepaalde goede dagen kwam er dan ook wel wat vis kort.
Nu was het allemaal anders. Werkelijk alle vis moet kort worden gevangen nu. Veel werd gevangen op zo’n 4 of 5 hengeldelen en ook werden, en dat waren vaak ook nog eens de grotere vissen, aardig wat vissen gevangen pal tegen het steiger.
Zo zie je maar weer dat wij vissers misschien wel denken dat we alles weten altijd maar dat we er in werkelijkheid vaak maar weinig van snappen!

Ik hoor, vooral in de feederwereld, al mijn hele leven lang verhalen over dat ‘wij vissers de vissen uit de kant gooien’. Ik heb dit altijd al onzin gevonden trouwens omdat het aas en lokaas wat wij met zijn allen in het water werpen echt slechts een druppel is op een gloeiende plaat. En dat geldt al helemaal zo bij het feederen. In werkelijkheid gaat iedereen steeds verder vissen in die wereld en zijn natuurlijk de vissen daar waar er wat te vreten valt, tijdens de wedstrijd. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat die vissen niet meer kortbij komen.
Zo heb ik in het verleden ook wel eens verhalen gehoord, met name in Oudenbosch, over dat wij ook daar ‘de vissen steeds verder uit de oever hadden gevoerd’. Kunnen die mensen mij misschien nu uitleggen waarom nu plotseling wel ineens alle vissen korter bij gekomen zijn hier? Ik heb er in ieder geval geen enkele logische verklaring voor.
Het werd al met al geen succesvolle dag. Voor de wedstrijd overlegde ik met Wilbert over de te volgen tactiek. We besloten om beiden te vissen op de logische afstanden van 4 hengeldelen en ook tegen het steiger aan. We voerden daar alleen met aas, casters en hennep. Verder maakte ik toch een plekje met wat aas en hier ook lokaas tegen de palen. Dit laatste volgens het idee van baat het niet dan schaadt het niet.

Wat we ook deden, we kregen de vis gewoon niet goed aan de praat. We vingen wel maar de eerste beten kwamen pas nadat iedereen al aan het vangen was en nooit hadden we het idee dat er verbetering kwam. We vingen wel enkele echt prachtige grote voorns maar de mensen om ons heen vingen er ook daar alleen maar meer van en dat bleef zo tot aan het einde van de wedstrijd. Als ik er nu op terug kijk dan denk ik dat we misschien iets teveel hebben gevoerd en in verhouding iets teveel met casters hebben gewerkt. In ieder geval is er heel veel vis gevangen met hennep aan de haak, hoewel het winnende koppel weer zowat uitsluitend met casters had gevist.

Al met al was het een prachtige wedstrijd waarbij er voor iedereen vis was te vangen. Ook werd het voor ons een wedstrijd met een heel slecht resultaat. Geen probleem wat mij betreft. Dat zal de laatste keer niet geweest zijn. Ik ga hier natuurlijk nog terug komen, als ik een plekje kan bemachtigen tenminste. Het zit hier namelijk altijd vol en de ‘eerste rechten’ zijn natuurlijk voor de vissers die hier altijd vissen.
Al mijn hele visleven lang is het zo dat wanneer ik ergens slecht heb gevist of in ieder geval een slecht resultaat heb behaald ik dan zo snel mogelijk terug wil naar die plaats. Vroeger was ik in staat om de mooiste wedstrijden te laten lopen wanneer ik ergens anders slecht had gevist. Zo erg is het nu allemaal niet meer maar ook nu wil ik hier zo snel mogelijk weer vissen met de ideeën die ik heb opgedaan. Ik heb wel gezien dat alle deelnemers hier heel goed de omstandigheden kennen en dan ook precies weten wat ze aan het doen zijn. Ik weet dat in ieder geval zeker nog niet helemaal. Wilbert wel trouwens want hij won deze winter hier al vaak genoeg.
Het vissen gaat me uitstekend af deze winter maar ‘off days’ zitten er altijd tussen. Alles staat en valt in onze sport met de juiste aanpak en het vertrouwen daarin. Zoveel werd me hier weer eens duidelijk.

 

22 Januari 2011

Huizen Haven

Vandaag was het een koppelwedstrijd van Hengelsport Nijkerk en dat vind ik echt mooie wedstrijdjes. Ook deze organisatoren, net als wijzelf met onze wedstrijden, hebben niet al teveel geluk gehad de laatste twee winters. Volgens mij zijn er meer wedstrijden afgelast dan door gegaan. Vandaag waren de omstandigheden perfect. Na afgelopen zondag, toen er goed werd gevangen, verwachtte ik weer een goede wedstrijd. Dat kon bijna niet missen want de kleine ‘winterprik’ die was voorspeld deze week was eigenlijk uitgebleven.
Deze wedstrijden vergen een andere tactiek dan wanneer je alleen vist hier. Het matchvissen is nu niet toegestaan en alles gebeurt dus met de vaste stok.
Simon van der Kolk, mijn vaste koppelmaat hier, en ik proberen altijd om elkaar zo min mogelijk in de weg te zitten. Vaak vissen we op verschillende afstanden zodat we de mogelijkheden zo maximaal mogelijk benutten. Vaak is het dan opvallend hoe dicht onze gewichten bij elkaar liggen aan het eind van de wedstrijd.
Vandaag was de tactiek vrij simpel. We zouden beiden beginnen op 4 hengeldelen en Simon zou bovendien ver vissen (10 a 11 meter). Wanneer de vissen dan niet kort te vangen zouden blijven zou ik verder zoeken ergens tussen de twee eerder genoemde visafstanden.
We voerden beiden enkele bolletjes voer met daarin wat casters op de korte lengte en bovendien cupte Simon enkele cups met casters en hennep op de verre afstand. De korte afstand wordt dan vanaf het begin aangevoerd met losse hennep en losse casters. We vissen daarbij naast elkaar op verschillende plaatsen.
Vanaf het begin vingen we redelijk vis alle twee en bovendien waren het gemiddeld redelijke vissen. Ook in onze omgeving werd redelijk gevangen. We moesten dus wel een aardig gewicht bij elkaar sprokkelen als we een fatsoenlijk resultaat wilden behalen, zoveel was wel duidelijk.

Deze wedstrijden duren 4 uur en ik ben eigenlijk kort nooit weg gegaan. Simon wel. Hij switchte regelmatig tussen de verre afstand en zijn korte plaats. Dat soms even met rust laten van een visplaats werkte goed vandaag. Vaak reageerden de wat grotere vissen meteen weer even als hij weer kort ging vissen. Bovendien ving Simon ver enkele hele mooie voorns. We hebben al met al hier samen al heel vaak goede resultaten behaald en naarmate de wedstrijd vorderde voelden we best dat er ook vandaag een heel aardig resultaat in zat. Het waarschijnlijk grootste probleem was behalve het eerst maar eens verslaan van de buren het feit dat Frans Wulterkens en Bep de Bruin ook in ons vak zaten en wel op nummer 1. Normaal is dat zeker niet het beste nummer maar al tijdens de wedstrijd begreep ik dat ze goed vis vingen en onder dat soort omstandigheden lijken die twee deze winter zowat onverslaanbaar te zijn.
Uiteindelijk versloegen we onze buren. Het scheelde toch nog 3 kilo. Ik wist toen echter al dat vandaag winnen moeilijk zou worden. Frans en Bep hadden tezamen 380 vissen gevangen en ik had zo het idee dat ze ons gewicht van ruim 22 kilo, wat verder het hoogste gewicht in de wedstrijd was, daarmee gingen verslaan. Dat bleek ook te kloppen. Uiteindelijk bleken zij bijna 26 kilo gevangen te hebben voor weer een overwinning. Wij werden dus tweede in het vak, dus 3^e in de wedstrijd na echt een heerlijke visdag. Wat kan wintervissen zo toch ongelooflijk mooi zijn!
Het mooie van Huizen is daarbij dat het net lijkt alsof je langs een kanaal zit. Een lange rechte oever en relatief eerlijke omstandigheden. Je weet daarbij nooit helemaal zeker waar het best gevangen zal worden. Vandaag was het beste vak het slechtste vak van afgelopen zondag. Ik ken maar weinig mooiere visplaatsen tijdens de wintermaanden!

 

16 Januari 2011

Huizen Haven

Dit is een van mijn lievelings-visplekken. Vooral wanneer het ook is toegestaan om met de match-hengel te vissen. Deze haven is een van de weinige plekken waar je soms zelfs kan winnen op deze manier. Ook hier is het maar zelden toegestaan trouwens (waarom nu eigenlijk???) maar als Simon van der Kolk, Jan Renes en ikzelf iets organiseren mag het wel. De omstandigheden moeten dan wel iets meezitten natuurlijk. Ik had vandaag ingeschat dat het matchen weinig zin zou hebben. Er was simpelweg teveel wind die ook nog eens precies waaide in de lengte van het kanaaltje.

Ik wist vooraf eigenlijk niet precies wat te verwachten vandaag. Huizen heeft zolang dicht gelegen dat we er de laatste maanden helemaal niet hebben kunnen vissen. Ik had gehoord dat er wel weer wat gevangen was maar dat het nog niet zo wild was allemaal. Ik was niet precies klaar bij het beginsignaal. Het ‘voordeel’ daarvan was de ik overal meteen voorns uit het water zag komen en dat ik dus meteen wist dat het goed zou zijn vandaag. Logisch ook eigenlijk. Als de vissen ooit zouden bijten dan moest het wel nu zijn met deze milde temperaturen en na zo’n lange tijd van onder het ijs zitten.
Het werd een prima visdag. Het mooie was ook dat er allemaal vissers mee deden die goed weten hoe daar gevist moet worden en zo kwam er een prachtige wedstrijd van.
Frans Wulterkens won (ook nu) met 18.450 kg. Niks nieuws eigenlijk want Frans wint eigenlijk hier altijd minimaal zijn vak dit jaar. 
Een uitschieter kon je dat gewicht niet noemen want ik heb ook nog 2 man gewogen met ‘ergens in de’ 17 kg. en iemand met in de 16 kg. Wat een prachtige visserij.
Het parkoers was verdeeld in 3 vakken en ook de andere 2 vakken werden beide gewonnen met in de 14 kilo. Overal was dus volop vis. Het enige dat je kon zeggen na de weging is dat hoe verder je naar rechts ging op het parkoers hoe groter gemiddeld de vissen waren. Naar links waren de aantallen weer groter.

Ikzelf ving ruim 13 kilo en dat was goed voor een 3^e plaats in mijn vak. Eerlijk is eerlijk, er had meer ingezeten vandaag. Waarom? Tja, soms vis je gewoon niet helemaal zoals het zou moeten en vandaag was zo’n dag. Tijdens de laatste anderhalf uur van de wedstrijd begon het wat minder hard te waaien en werd het mogelijk om te matchen. Ik had er maar 1 lijn voor klaar gezet en natuurlijk vliegt je dobber net iets verder wanneer er minder zijwind staat. De lijn kwam dus vast te zitten aan de overkant. Geen probleem normaal maar nu wel. Toen de onderlijn brak tikte ik met mijn hengeltop tegen de oever en brak mijn topje. Einde matchen dus. Dat had me nog wat meer grotere vissen op kunnen leveren. Ook met de vaste stok had het beter gekund. Het duurde te lang voordat ik op de ideale manier aan het vissen was waardoor ik eerst nogal wat aanbeten miste. En het begin van de wedstrijd is altijd heel belangrijk in Huizen. Hoe dan ook was dit een redelijk uniek visweek-end. Ik heb in twee wedstrijden ruim 31 kilo voorn gevangen en dat waren bovendien zo’n 600 vissen. Is dat mooi vissen of niet?? Ik kan dan ook maar niet begrijpen dat zoveel vissers hun spullen opbergen in deze tijd. Vooral niet wanneer het zoals nu zacht weer is. Ik ken in ieder geval geen mooiere visserij!!

 

15 Januari 2011

Werkendam Jachthaven

Na mijn eerdere ervaring hier afgelopen woensdag kon ik natuurlijk niet wachten om terug te gaan naar deze echt prachtige haven. Ik was ervan overtuigd dat met deze weersomstandigheden, 10 graden boven nul en hoog water, er wel eens erg goed gevangen zou kunnen worden. Wel zou je, zoals natuurlijk eigenlijk altijd, ‘tussen’ de vis moeten loten natuurlijk. Je weet het natuurlijk nooit maar ik was wel blij met mijn nummer 4. Op deze plek was afgelopen woensdag bijna 9 kilo gevangen. Dat kon slechter.

Al vrijwel meteen kreeg ik beet, een goed teken, maar wel waren de vissen vrij klein. Het zou zaak zijn om de grotere vissen op de visplaats te krijgen. Hoewel je niet veel tijd hebt om rond te kijken bij dit soort visserij had ik na een tijdje toch wel in de gaten dat mijn gedachten van vooraf uit gingen komen. Je zag gewoon overal vis vangen. Ik besloot daarna om me puur op mezelf te concentreren en er ‘eens goed voor te gaan zitten’. Hoe langer de wedstrijd vorderde hoe duidelijker het werd dat alles stond of viel met de goede voermanier. Als je niet genoeg bijvoerde vielen de beten terug en werden de vissen kleiner. Het leek me sowieso zo’n dag dat de vissen echt wilden azen. Iedere 2 of 3 vissen moest ik mijn aas verwisselen want dan was het zo plat als een dubbeltje.

Ik had afgelopen woensdag veelvuldig de baitdropper gebruikt en dat werkte prima. Toch had ik daar vandaag een slecht gevoel bij. Ik probeerde hetzelfde te doen op een andere manier. Kleine beetjes bijvoeren had geen zin omdat niks de bodem zou bereiken. Ik besloot om af en toe, maar heel veel tegelijk te voeren. Zowel casters als hennep. Dit werkte dermate goed dat ik op een gegeven moment echt allemaal maatse vissen begon te vangen.
Ik wist dat vandaag een echt goed gewicht nodig zou zijn om te winnen. Ik had ook het idee de gehele tijd dat ik een mooi gewicht aan het vangen was. Dat kon niet anders want ik ving meer vissen dan afgelopen woensdag en bovendien waren ze gemiddeld groter. Aan het eind van de wedstrijd ving ik nog steeds goed. Ik eindigde uiteindelijk om precies te zijn met 391 voorns voor een totaalgewicht van ruim 18 kilo. Een heerlijke visdag dus, maar om te winnen was het niet genoeg. Ik werd tweede. Peter Swart won met 19 kilo 900 gram. Echt een fantastisch gewicht!
Ik had natuurlijk graag gewonnen, wie niet. Ik kon hier echter heel goed vrede mee hebben. Peter ving maar liefst 575 (!!!) vissen. Dat is gemiddeld over de gehele wedstrijd meer dan 2 vissen per minuut gemiddeld. Daar neem ik m’n petje voor af!! Om dat gemiddelde te halen moet je wel echt goed gevist hebben. En dan heb je ook verdiend om te winnen wat mij betreft.

 

12 Januari 2011

Werkendam Jachthaven

Ik was hier nog nooit eerder geweest. Een prachtige haven moet ik zeggen met vooral ook hele mooie steigers. Je ziet bovendien meteen wat voor goede vismogelijkheden je hebt hier in de streek. Overal water en volgens mij overal nog vis. Als ik goed geïnformeerd ben komt de vis die hier zit uit de Biesbosch. Eigenlijk dus uit hetzelfde watersysteem als de jachthavens van Drimmelen en Lage Zwaluwe.
Om eerlijk te zijn ben ik nog niet zo zeker dat de vissen daar inderdaad vandaan komen. Vlakbij de haven ligt een sluis die de haven ook met de Merwede verbindt en ik heb al vaker gezien dat vissen soms massaal door zo’n sluis komen ‘naar binnen’. Medemblik is daarvan een prima voorbeeld. Ik lootte nummer 10 vandaag en kreeg daarbij meteen allerlei ‘commentaar’. In de viswereld betekent dat altijd dat het een goed nummer moet zijn. Ik begreep dat hier de afgelopen week goed was gevangen.
Om een lang verhaal kort te houden, ik kreeg vanaf de eerste inzet beet en dat bleef zo gedurende de gehele 4 uur durende wedstrijd. Wat kan vissen dan toch prachtig zijn !!!
De vissen waren te klein gemiddeld naar mijn zin. Ik ving goed maar kon met de vissen die ik ving nooit aan het gewicht van 14 kg. komen wat hier afgelopen week nodig was om te winnen. Ik besloot om zo zwaar mogelijk te vissen, 3 gram, om zo snel mogelijk te zijn.
Het grootste probleem was om op de goede manier bij te voeren. Los aas bijgooien was niet goed volgens mij. Daarvoor was er teveel kleine vis die dat aas op weg naar beneden zou onderscheppen. Voer bijvoeren zou hetzelfde effect hebben. De beste oplossing leek dan ook de baitdropper.
Ik had er al veel eerder aan gedacht maar ‘durfde’ eigenlijk niet goed. Soms is zo’n dropper gewoon te positief en dan verjaag je op den duur de vissen. Zoals zo vaak is ‘angst’ in onze sport nooit goed en daar wordt je voor gestraft. Nadat ik enkele keren behoorlijk wat aas had gebracht met de dropper werden de vissen gemiddeld veel groter. Ik ving in het laatste uur dan ook 80 vissen waarvan er zeker 50 maatse vissen waren. Als je zo wat langer kunt vissen kom je aan een heel goed gewicht.
Al met al wist ik aan het eind van de wedstrijd gewoon al voor de weging dat ik een goed gewicht zou hebben maar niet genoeg om te winnen. Er deden vandaag enkele hele goede vissers mee die bovendien het water wat beter kenden. Bij dit soort visserij weet je dan precies waar je staat.

Ik eindigde uiteindelijk met 11500 gram, 316 vissen. Dat was genoeg voor 2^e in mijn vak dat werd gewonnen door, zeker niet verassend, Ron Vermeulen met ruim een kilo meer. Ik keek naar zijn vissen en die waren gemiddeld vergelijkbaar. Hij zal dus nog zo’n 40 a 50 vissen meer gevangen hebben dan ik. Kijk dan is vissen prachtig! Bijna iedereen had vandaag goed gevangen en ik kan dan ook niet wachten om hier terug te komen. Wat een mooie visserij!
Soms zit ik wel eens na te denken en zo bedacht ik dat mijn gewicht van vandaag het hoogste gewicht was, en dat ook nog met afstand, dat ik deze winter heb gevangen in een wedstrijd. Nog maar een jaar of 5 geleden was dit gewicht misschien wel m’n gemiddelde gewicht over de gehele winter (en heel veel wedstrijden). Tja, als je het zo bekijkt kan je alleen maar concluderen dat ik of niet op de goede plaatsen vis, of dat de visserij toch echt hard is aan het terug lopen. Houd het maar op dat laatste. De visstand holt gewoon achteruit en voordat iemand zich gaat bedenken om daar eens wat aan te gaan doen ben ik bang dat vissen tot een beschermde diersoort gaan worden gerekend!

 

8 Januari 2011

Drimmelen Jachthaven

Vandaag was het letterlijk een herhaling van zetten. Ook nu werd er 1 baarsje gevangen en moesten de andere prijzen worden verloot. Erg gewoon!  Nu werd een sector uitgezet in de Nieuwe Jachthaven. Ik had verwacht dat daar wel een enkele grote baars gevangen zou worden. Niet dus!

De andere sector zat rondom de bekende zeilschool waarover ik het al vaak heb gehad. Toen ik mn nummer zag wist ik al meteen dat het een zowat kansloze missie zou worden. Als er al ergens iets zou worden gevangen dan was het zeker niet daar. Dat kwam ook uit. Ik heb echt te doen met al die fanatieke vissers die hier toch gewoon weer iedere keer terug komen. Alles is geprobeerd inmiddels om ergens ‘vis te vinden’. Nou ze zijn nog niet gevonden.
Er is volgens mij hoog water op komst, misschien dat er dan wat nieuwe vis de haven in zwemt maar eigenlijk betwijfel ik dat ook. Er zijn hier gewoon teveel watervogels en de vissen die er nog zitten zijn totaal panisch.

Ook in Lage Zwaluwe is het ijs nu weg blijkbaar en daar waar we afgelopen week nog zo goed vingen is het nu blijkbaar ook volledig voorbij op enkele hoekjes na. Ook daar fladderen die vogels rond natuurlijk en ook daar kunnen ze nu bij het water. Ik zal het wel verkeerd zien maar de situatie begint voor ons vissers knap hopeloos te worden hier in de regio.
Waren die watervogels er vroeger dan niet? Natuurlijk wel maar niet in dezelfde mate. Ook al waren er toen net zoveel geweest dan nog hadden we minder problemen gehad ermee omdat er vele malen meer vis was. Nu moeten niet alleen wij maar ook die vogels steeds meer zoeken naar wat vis. Dat is het grote verschil. Ik word er om eerlijk te zijn soms moedeloos van.

 

7 Januari 2011

Drimmelen Jachthaven

Ondanks dat ik me niet kon voorstellen dat de visserij hier verbeterd zou zijn toch vandaag maar weer terug gegaan. Nou ik had me de moeite kunnen besparen, het was d r a m a t i s c h!! Over de gehele wedstrijd werd 1 baarsje gevangen.
Ik heb alles voor wat betreft de redenen hiervoor al uitvoerig beschreven in mijn vorige verslagjes. Ik kan er dan ook verder weinig aan toevoegen behalve dan dat ik morgenvroeg toch nog een keer terug ga.
Ik moet wel helemaal gek zijn! Van de andere kant bekeken, je weet het nooit in het vissen en verder is er nog nergens te vissen hoewel het ijs nu overal toch ver weg is.

 

5 Januari 2011

Lage Zwaluwe Jachthaven

Vandaag gelukkig weer naar Lage Zwaluwe. Daar is er in ieder geval een redelijke kans op wat vis. Vandaag was het veel zachter. Behoorlijk wat regen maar ook zeker 5 a 6 graden boven nul. Verderop in de haven zag ik zelfs al stukken waar het ijs was verdwenen.
Ook vandaag lootte ik op de oever, nu op nummer 6. Als je het verslag van eergisteren leest dan denk ik dat je kunt begrijpen dat ik op voorhand niet echt enthousiast was. Verder weg van de vis dacht ik. Waar ik nu zat was eergisteren amper wat gevangen.
Wij denken als vissers vaak alles te weten met onze theorieën. In werkelijkheid snappen we er soms helemaal niks van. Vandaag was ook zo’n dag en achteraf gezien pakte dit prima uit voor mij.
Toen het beginsignaal ging was ik niet helemaal klaar. Ik maakte me weinig zorgen daarover want het zou allemaal toch wel een tijdje duren.

Toen ik na enkele minuten op mijn kist ging zitten had ik op het steiger voor me iemand al 3 of 4 vissen zien vangen op een plaats waar eergisteren amper werd gevangen. Terwijl ik me bedacht dat het vandaag allemaal anders zou kunnen zijn was mijn dobber al onder en ving ik een voorntje. Heel de wedstrijd bleef mijn dobber regelmatig onder gaan eigenlijk. Het ging tot de laatste 50 minuten niet zo snel maar ik kreeg nu natuurlijk vanaf het begin van de wedstrijd beet. Bovendien had ik een prima ‘laatste 50 minuten’ waarin ik 71 visjes ving. In totaal moet ik zeker ruim 150 vissen gehad hebben voor in totaal 8500 gram.
Dat gewicht bleek genoeg voor de overwinning vandaag. 
Zo zie je maar weer dat wij soms met alle beredeneringen van vooraf er eigenlijk gewoon niets van begrijpen. Ik heb er verder geen verklaring voor, het moest vandaag gewoon zo zijn blijkbaar. Perfect voor me natuurlijk want het zal duidelijk zijn dat ik echt een heerlijke vismiddag had zo.

 

4 Januari 2011

Drimmelen Jachthaven

Ik was erg benieuwd wat we hier vandaag zouden gaan vangen. Dat het niet veel zou worden was duidelijk maar ik was benieuwd hoe de vissen zouden reageren nu het ijs hier zowat weg was. De temperatuur was maar juist boven nul en het was stervenskoud. 
Ik lootte nummer 1 en dat is onder normale omstandigheden niet slecht daar. Je mocht bovendien vandaag aan beide zijden van de steiger vissen waarop we zaten. Dat gaf nog meer kans op een of enkele vissen.
Om een lang verhaal kort te houden, het werd echt een dramatische vismiddag! Met zijn allen presteerden we het om geen enkele vis te vangen. Ik heb hier al hele slechte wedstrijden meegemaakt soms maar altijd was er nog wel ergens iemand met vis. Nu dus niet. Echt een dieptepunt ‘of all times’!

Zat er nu helemaal geen vis? Ja natuurlijk wel. Je kunt echter daar gewoon niet meer normaal vissen. Allerlei watervogels maken dit echt onmogelijk. De aalscholvers zijn er volop maar die blijven wel op afstand. Het allerergst zijn de futen. Die hebben inmiddels echt alle schroom van zich afgeworpen en duiken gewoon keer op keer naar de bodem van iedere visplaats. Volgens mij vreten ze alle levende dingen die op de bodem van iedere visplaats liggen. Je ziet gewoon de luchtbellen op de voerplaats boven komen. Af en toe pakken ze ook het haakaas en verspeelt een visser er zo’n beest. Het is ongelooflijk maar op iedere visplaats komen ze ook nog regelmatig met een vis boven. Op een gegeven moment kwam er een fuut boven misschien 1 meter van mijn dobber met een behoorlijk grote baars in zijn snavel. Ook de fuut blijkt dan niet veilig. Terwijl hij aan het ‘worstelen’ was om die baars binnen te krijgen werd hij ‘overvallen’ door een meeuw die uiteindelijk de vis wist weg te jatten. Het moet nu echt niet gekker meer worden.  Al met al kan dit zo gewoon niet! Als er niets gebeuren gaat om iets aan de ‘vogelplaag’ te doen kunnen we wel stoppen met vissen hier.

 

3 Januari 2011

Lage Zwaluwe Jachthaven

Wat is dat toch mooi! Iedere dag is er een wedstrijdje op dit moment. Drimmelen is dramatisch maar in Lage Zwaluwe wordt best een visje gevangen. Het is dus zeker geen straf om daar te vissen op dit moment. Ik lootte nummer 8. Dat is niet op een steiger maar op de vrij hoge oever. Het beste vak meestal maar ook een vak waar je aan de goede kant moet zitten zoals ik vorige week al eens omschreef.
Omdat het hier goed is normaal gesproken zet men een nummer bij werkelijk ieder gaatje tussen de boten dat er is te vinden. Soms wat lastig om te vissen maar men probeert in ieder geval om iedereen vis te laten vangen.
Mijn nummer was eigenlijk vooraf een twijfelgeval zoals ik het inschatte. Ik had ook nu, net als vorige week, een plaats waar het pal tegen de oever zowat twee dobberlengtes dieper was dan 1 meter er vandaan. 
Op de hogere nummers zou het waarschijnlijk beter zijn.

Dat bleek ook te kloppen. Rechts werd tot 2 plaatsen van me vandaan onmiddellijk vis gevangen en daar hield het op. Er was in het eerste uur echt geen beet te krijgen. Links van me werd ook niks gevangen. Je kon wel langzamerhand de vis op zien schuiven richting mijn stek. Eerst begon mijn buurman rechts wat vis te vangen en toen begon ik wat beten te krijgen. Er was toen al ruim een uur gevist dus en bovendien waren de visjes in het begin echt minuscuul klein. Ik dacht dan ook volledig kansloos te zijn voor de prijzen. Later in de wedstrijd kwamen de wat grotere vissen toch nog en ving ik nog even behoorlijk vis. Ook links van me werd toen gevangen. Ik begrijp niet helemaal eigenlijk wat er nu precies gebeurt daar maar in ieder geval kun je maar een ding doen en dat is je kans afwachten en dan nog even zo snel mogelijk vissen.
De wedstrijd werd gewonnen met 7700 gram door Peter Snoeren, een prima gewicht voor 2 uur en 45 minuten vissen. Ik eindigde met 4550 gram en dat was precies genoeg voor nog net de laatste prijs. In ieder geval op het laatst toch nog even lekker gevist!

 

2 Januari 2011

Drimmelen Jachthaven

Iedereen die mijn stukjes van de laatste tijd heeft gelezen zal wel begrijpen dat er hier weinig tot geen kans is op een enthousiast stukje over veel vis. Nou dat klopt ook, En toch was het vandaag allemaal weer anders. Het visjaar begon voor mij letterlijk zo´n 5 meter vanwaar het vorige eindigde. Ik lootte nummer 8, in ongeveer hetzelfde vak als afgelopen vrijdag. Toen vingen alleen de twee laatste nummers in de hoek wat vis. 
Nu was het ijs weg en daarmee het voordeel voor die twee nummers, sterker, op die beide nummers werd nu niks gevangen.
In het hele vak werd amper wat gevangen zelfs. Uiteindelijk won ik dat vak met 5 minuscuul kleine baarsjes.
In de andere vakken werd ook niet veel gevangen maar toch nog wel iets meer dan bij ons. Wim Maas won vandaag met toch nog 2600 gram. Toch vreemd dat er dan opeens toch ergens wat voorn gevangen wordt.

Ik zei dat er in ons vak niks werd gevangen zowat. Ik vergat daarbij dan wel de watervogels. Het is niet te geloven maar de in grote getallen aanwezige futen vingen continu baarsjes op maar enkele meters van waar wij visten. Ook als ik naar andere plekken keek vingen die beesten wel vis waar wij ze dus amper of niet vingen. Zo blijkt nog maar eens dat geen beet krijgen altijd nog wat anders is dan dat er geen vis zit!

 

1 Januari 2011

Ik verbaas me er iedere keer weer over hoe vaak in aan de waterkant wordt herinnerd aan deze column. Hij wordt dus wel degelijk door veel vissers gelezen! Al die lezers wil ik vanaf deze plaats een Gezond, Voorspoedig en Gelukkig 2011 toewensen met heel veel fijne visdagen!

 

31 December 2010

Drimmelen Jachthaven

Het klinkt misschien gek na mijn verslagje van eergisteren maar toch had ik er vandaag moed op. Ik wist dat de groep vandaag kleiner zou zijn (zo gaat dat altijd gewoon als er slecht wordt gevangen) en dat we allemaal in de Oude Haven zouden vissen. Dat klopte ook allemaal perfect. Ik lootte vandaag nummer 5 en zoals de nummers lagen had ik er meteen een hard hoofd in. Nummer 1 en 2 zaten helemaal in een hoekje van de haven waar eerder in de week was gewonnen en als je de situatie bekeek dan moest dat bijna vandaag weer wel zo gaan.

Er was (te)weinig ijs nog hier om de vissen bescherming te geven tegen de watervogels en dan weet je het eigenlijk wel. Alle vissen die er nog rondzwemmen zijn helemaal ‘panisch’ en hebben wel wat anders in hun hoofd dan azen. Inderdaad vingen nummer 1 en 2 wat vissen en was de rest, inclusief mezelf, kansloos. Ik ving nog de volgens mij enige andere visjes in mijn vak. Drie baarsjes konden mijn stukje worm niet weerstaan. 
Waar ik zat verbaasde het me hoeveel waterplanten er in het water staan hier, en dat midden in de winter. Het was moeilijk om ergens zonder problemen m’n dobber te laten zakken zonder ergens in te haken. Dat wordt een groot probleem hier want nog maar twee jaar geleden had hier nog nooit iemand een waterplant gezien! Ik begreep van andere vissers dat het in de zomer op plaatsen al helemaal dicht groeit. Tja dat krijg je met al dat heldere water van tegenwoordig.
Het is al met al een slecht einde geworden van een vreemd visjaar. Ik heb bijna geen normale viswedstrijd kunnen vissen eigenlijk. Afgelopen winter lag er bijna constant ijs en letterlijk in de week dat ik weer begon te vissen na alle ‘coach-verplichtingen’ vroor alles weer dicht. Onvoorstelbaar! Dat kan dus komend jaar alleen maar beter!

 

30 December 2010

Lage Zwaluwe Jachthaven

Ik had wat nieuwe lijnen gemaakt want ik had echt zin in vandaag. Hier werd vis gevangen eergisteren en de situatie was nog steeds hetzelfde, de gehele haven lag dicht met een dikke laag ijs. Alleen het water was wat lager. Ik lootte nummer 1 en hoewel ik niet vaak vis hier wist ik dat dit nummer in het verleden al vaak winnend geweest is. Het bleek een heel aparte visplaats. Ik had maar een klein gaatje in het ijs en bovendien waren er touwen en een bootzeil dat voor extra problemen zorgden. Zulke dingen gebeuren weleens vaker in jachthavens dus geen probleem verder, je moet zulke dingen gewoon nemen zoals ze komen en jezelf erop aanpassen.

Het aparte van deze plek was dat het gaatje in het ijs dat ik had maar maximaal 2 meter breed was en dat ik toch een diepteverschil van bijna 2 dobberlengtes had. Let wel, je zit daar gewoon op de oever en pal tegen de oever was het dieper. Ik besloot om toch niet helemaal in het diepe te voeren omdat ik juist daar het meest ‘ongelukkig’ zat te vissen.
De wedstrijd begon en er gebeurde helemaal niks. Er was gewoon geen beet te krijgen en hetzelfde gold voor de mensen in mijn buurt.
Ik had vandaag wat meer aas gevoerd bij het begin omdat ik dus behoorlijk vis verwachtte en had verder helemaal geen wormen gevoerd voor baarzen of zo. Sommige vissers hadden dat blijkbaar wel gedaan, ik zag tenminste na een tijdje dat er plaatselijk wat minuscuul kleine baarsjes werden gevangen. Nadat ik zelf ook eens een stukje worm op de haak had gezet ving ik er ook enkele. Toen ik na een half uur eens goed langs mijn sector keek (we zaten daar allemaal in een lijn) zag ik het onmogelijke van de zaak snel in. Aan de andere kant van het vak zag ik de ene na de andere vis vangen.
Het was exact kwart over 3 (we vissen tot kwart over 4) toen ik ‘helemaal uit het niks’ met een stukje worm een voorntje ving. Exact tegelijkertijd ving mijn buurman er ook een. Dat kon toch geen toeval zijn?
Dat was het ook niet. Het duurde nog even voor ze ‘er echt waren’ en daarna was het tot het einde ‘in en uit’. Ik ving nog 3375 gram., zo’n 60 vissen.

Bert van Gerwen won de wedstrijd met 10750 gram en hoewel het wat minder was dan enkele dagen eerder was er toch weer gewoon goed vis gevangen.

 

29 December 2010

Drimmelen Jachthaven

Tja, soms zijn er van die dagen dat je jezelf afvraagt wat je nu eigenlijk aan t doen bent. Vandaag was zo’n dag. Er waren behoorlijk veel deelnemers dus we visten in zowel de Oude Haven als de Tussenhaven. Vooraf had ik me bedacht dat op sommige plaatsen in de Oude Haven in ieder geval nog iets te vangen zou zijn. Uiteraard kwam ik in de Tussenhaven terecht en toen ik op mijn plek aankwam had ik al meteen zoiets van ‘hoe moet ik hier in godsnaam ooit iets vangen’. Nou dat bleek nog niet zo slecht gedacht. We zaten met drie man in een apart vakje en niemand ving iets. In de gehele Tussenhaven werd 1 baarsje gevangen! Dramatisch. Dit kan ook gewoon niet. Het sterft van allerlei watervogels die inmiddels ook zo hongerig zijn dat ze zelfs tot tweemaal toe het aas van mijn buurman pakten. Twee aanbeten, twee verspeelde futen. Die vormden nog het leukste moment van de dag.

 

28 December 2010

Lage Zwaluwe Jachthaven.

Vandaag was goed te zien dat er vis werd verwacht. Als dat gebeurt dan zie je de deelname meteen flink omhoog schieten. Vandaag waren er zo’n 35 vissers, misschien nog wel een paar meer.  Het is eigenlijk heel goed te begrijpen dat er in deze haven meer vis is te vangen dan in Drimmelen op dit moment. Deze jachthaven is veel groter en hij is egaal dicht gevroren. Er is met andere woorden geen vogel van welke soort dan ook die de vissen kan opjagen. 
Ik lootte vandaag een hoog nummer, op de steiger waar afgelopen vrijdag, toen ik hier ook viste, zo goed als niks werd gevangen. Vandaag was er ook hier wel vis. Ik was er dan ook vrijwel meteen van overtuigd dat er prima zou worden gevangen. En zo zou ook blijken.

Ik kon vandaag proberen wat ik wilde, ik kreeg de visserij gewoon niet goed ‘op de rit’. Ik kreeg vrijwel meteen na aanvang van de wedstrijd al beet wat normaal meestal een garantie is voor een goede visdag. Vandaag echter niet. Dan ving ik weer snel wat vissen en net zo snel had ik dan weer een hele slechte periode. Bovendien had ik de hele tijd het idee dat mijn vissen gemiddeld te klein waren in vergelijking met de vissers om me heen.  Normaal gesproken vind je dan tijdens de wedstrijd vroeg of laat wel een oplossing maar wat ik vandaag ook probeerde het lukte niet.
Ik besloot op een bepaald moment om iets lichter te gaan vissen, ik sloeg namelijk veel teveel aanbeten mis. Dat leek een prima oplossing, ik ving tenminste een veel groter percentage van de aanbeten. Lang duurde de pret echter niet want, zoiets gebeurt dan ook nog op zulke dagen, de lijn brak pal onder het lood.

Ik ving daarna nog wat vissen maar het kwaad was geschied en ik wist dat ik vandaag flink tekort ging komen. Ik ving uiteindelijk 3700 gram. Mijn steiger werd gewonnen met 6300 gram en er was ook nog, naast me, een 5800 gram. Ron Vermeulen won de wedstrijd met ruim 10 kilo en er waren heel wat gewichten van meer dan 6 kilo. Er is kortom uitstekend gevangen. Later in de week komen we hier nog terug. Wat een prachtige visserij!

 

26 December 2010

Drimmelen Jachthaven

De vangsten zijn hier de laatste tijd al niet geweldig en de laatste dagen was dat blijkbaar zeker niet beter geworden. De organisatoren besloten dan ook om 2 van de 3 vakken van vandaag te verplaatsen naar de Tussenhaven. Iedereen kwam te zitten rondom de zeilschool waarover ik al vorige week schreef en ook ik kwam daar terecht. In het begin van de wedstrijd werd er helemaal niks gevangen bij ons dus ik had de tijd om de omgeving eens goed te bekijken. Wat ik zag was volgens mij ook meteen de verklaring waarom er niet veel te vangen is de laatste tijd.
Het ziet bij de ingang van de jachthaven (de Oude haven en de Tussenhaven hebben dezelfde haveningang) letterlijk zwart van de watervogels. Werkelijk van alles fladdert en zwemt daar rond, futen, allerlei eenden en natuurlijk de onvermijdelijke aalscholvers waarvan ik er daar misschien wel 50 zag. Ik had me voordat de wedstrijd begon erover verbaasd dat er geen ijs lag maar volgens mij kan het water daar maar amper bevriezen omdat er zoveel vogels zijn die alles open houden.
De aalscholvers zorgden er natuurlijk tijdens het vissen wel voor dat ze op afstand bleven, de futen waren minder schuw en doken constant vanaf een bepaalde afstand naar onze visplaatsen. Het gekke was dat waar wij dus met zijn allen absoluut niks vingen zij elke keer weer met een vis boven kwamen. Het beste bewijs natuurlijk dat het lang niet altijd zo is dat wanneer we niks vangen er ook geen vis is in de omgeving.

Achter ons, dichter tegen de oever waar de vogels moeilijker konden geraken werd wat meer gevangen maar vandaag was het al met al gewoon slecht en eigenlijk was ik ervan overtuigd dat ik helemaal niks ging vangen toen de wedstrijd er al half op zat. Uit het niks ving ik toen 3 voorntjes achter elkaar en ook mijn buurman ving er een. Ik keek al op m’n klok om te berekenen wat er nog te vangen kon zijn. Dat is natuurlijk altijd verkeerd om te doen, ik kreeg meteen weer een half uur geen beet meer.
Later ving ik toch nog wat kleine voorntjes bij en eindigde ik 3^e in het vak met 500 hele grammen.
Intussen blijft het alleen maar koud, ziet het ernaar uit dat het nog kouder gaat worden en begint langzaam mijn angstbeeld van een hele lange winter met weinig of geen fatsoenlijke visserij bewaarheid te worden. Dramatisch gewoon!
De komende 2 weken is er zowat iedere dag een wedstrijd en natuurlijk hoop je dan op een betere situatie. Dat neemt echter niet weg dat ik me heb voorgenomen om het gewoon langer vol te houden dan dit koude weer. Het lijkt me dan ook stug dat er de komende weken iemand te vinden is in ons viswereldje die vaker een wedstrijd vist dan ik.

 

24 December 2010

Lage Zwaluwe Jachthaven

Wanneer ik in de winter in mijn omgeving wedstrijden vis dan is dat meestal in Drimmelen. Er is ook nog een andere haven die soms heel interessant kan zijn en waar soms goed is te vangen. Ook hier zijn wekelijks wedstrijden maar dat zijn vrijwel altijd competitiewedstrijden en daar moet ik er altijd teveel van missen. Ik had al gehoord dat er in Lage Zwaluwe leuk werd gevangen deze winter dus vandaag ging ik daar uiteraard heen nu de mogelijkheid zich voor deed.
Ik heb dit altijd al een hele mooie jachthaven gevonden waar ik 30 jaar geleden al viste. De visserij is eigenlijk precies te vergelijken met die in Drimmelen. Logisch ook, de havens liggen misschien 10 kilometer van elkaar langs dezelfde rivier en de dieptes zijn ook zowat hetzelfde.

Er is, in ieder geval dit jaar, een verschil dat voor mij niet is te verklaren. Waar in Drimmelen de haven langzamerhand begint dicht te groeien met algen en waterplanten en de rivier zelf ook (wat in de toekomst nog een groot probleem gaat worden) is hier de situatie nog volledig zoals voorheen en is de hele haven ‘brandschoon’. Leg het maar uit! Om eerlijk te zijn verwachtte ik, ondanks de positieve berichten vooraf, niet al teveel van de visserij vandaag. Dat lijkt me logisch met een dikke laag ijs in de haven en een flink pak sneeuw. De temperatuur was net onder nul maar met een straffe oostenwind was de gevoelstemperatuur wel 10 graden lager. Gelukkig zaten we wel redelijk beschut.
Het mooie aan de visserij in dit soort havens is dat alles te allen tijde gewoon onvoorspelbaar blijft. Vandaag was daarvan een voorbeeld, althans op de steiger waar ik had geloot. Er werd daar namelijk best leuk wat vis gevangen. De steiger achter ons was wel veel en veel slechter.

Ik had vandaag dus goed geloot. Op de goede steiger en bovendien dicht tegen de oever in ondiep water. Als dan de vissen willen bijten kun je natuurlijk heel snel vissen. Ik wist vooraf totaal niet wat te verwachten dus ik voerde met 3 voerballetjes en wat hennep een plekje aan en voerde bovendien op 2 plekjes een heel klein bolletje zwarte grond met ‘een mespuntje’ aan geknipte wormen voor een baars.
Waar je dan soms met geen mogelijkheid een beet kan krijgen gebeurde nu het tegenovergestelde. Mijn dobber ging niet staan dus na 5 seconden had ik een baarsje aan de haak.
Het duurde daarna nog relatief lang voordat ik mijn 2^e baars ving maar daarna kwamen er wat meer terwijl er op het oog helemaal niks werd gevangen. Na een half uur ving mijn buurman ook een baars en even later een voorntje. Zowat tegelijkertijd ving ik met een stukje worm een roofbleitje, er moest dus wel ‘witvis’ zitten.
Nou dat klopte ook en om een lang verhaal heel kort te houden, het duurde nog een tijdje voordat ik alles `goed aan de praat` kreeg maar daarna ving ik echt heel snel voorntjes, ik denk zo’n 150 stuks, voor een gewicht van 6100 gram. Dat bleek precies genoeg om de wedstrijd te winnen. Iedereen was namelijk prima gaan vangen later in de wedstrijd en op mijn steiger waren er nog gewichten van 6000 gram en 5750 gram. Als je bedenkt dat we maar 2 uur en 45 minuten visten dan zijn dat geen slechte gewichten onder dit soort omstandigheden dacht ik zo! Het was ff geleden maar vandaag heb ik nog eens echt heerlijk gevist!

 

19 December 2010

Drimmelen Jachthaven

Hier vissen altijd een hoop echte ‘diehards’ mee en dat was vandaag te merken. De omstandigheden waren eigenlijk belachelijk maar toch waren er nog zowat 20 vissers die de weersomstandigheden getrotseerd hadden. We visten vandaag in de tussenhaven want daar was de laatste dagen nog wat vis gevangen. Je hebt in die Jachthaven een zeilschool waar dagelijks gestookt wordt en de vissen weten dat natuurlijk perfect. Hoe dichter bij de zeilschool, en nog specifieker, hoe dichter bij de plaats waar wordt gestookt, hoe beter. 

Ik zei al eerder dat de organisatoren er hier echt alles aan doen om iedereen wat vis te laten vangen. Vandaag zaten dan ook de meeste vissers rondom die zeilschool en daar werd gewoon leuk gevangen.
Er was ook een vakje dat aan de overkant van de haven was uitgezet, hemelsbreed misschien niet verder dan 80 meter van de zeilschool weg. Daar was het dramatisch, en ja hoor, ik zat daar midden tussen.
Er was echt nooit geen beet te krijgen van een witvis dus moest tactiek B uitkomst brengen, het vissen op een enkel baarsje. Ik ving er nog een ook. Dat was echter niet genoeg voor een prijs omdat de twee meest linkse vissers in het vak nog wat vissen wisten te vangen.
Een ding had me misschien nog kunnen redden en dat zou nog bijna gebeurd zijn ook. Uit het niks schoot mijn dobber nog eens onder met een minuscuul klein stukje worm op de haak en haakte ik iets echt groots. Mijn plaats was pal tegen de rondvaartboort ‘de Zilvermeeuw’ die daar ligt afgemeerd en mijn hele lijn en later ook nog de hengeltop verdween onder de boot voordat de onderlijn brak. Waarschijnlijk een echt grote baars.

Ik zag het onheil naderen en wist dat ik kansloos was. Het laatste half uur heb ik dan ook alleen nog een nu veel grotere worm (aan een nog dikkere onderlijn) aan de haak gehad. Ik kreeg echter geen beet meer.
Aan de overkant werd gewonnen met ruim 8 en een halve kilo. Verder waren er verschillende gewichten van ruim 5 kilo. Niet slecht op een dag dat de meeste vissers hun huis niet uit konden komen. 

 

12 December 2010

Drimmelen Jachthaven en Spraakvermaak

Al hadden we vandaag overal kunnen vissen, ik zou altijd hier gevist hebben omdat ik ’s Middags iets heel anders te doen had, waarover zo meteen meer. Vandaag zat iedereen aan de ‘goede’ kant van de haven, daar waar gisteren gevangen was. Ik gaf mezelf dus vooraf een goede kans om na 3 eerdere wedstrijden vandaag mijn eerste voorn te kunnen laten wegen.
Met het nummer was ik niet zo tevreden vooraf. Ik zat eigenlijk al te ver weg van de oever voor mijn gevoel. Bovendien zat ik zeker niet in de hoek waar de laatste tijd de meeste vis was gevangen.
Het verbaasde me dat ik vrijwel meteen in het begin al een aanbeet kreeg. Ik ving al snel enkele voorntjes en normaal is dat zowat een garantie voor een goede dag. Vandaag was dit echter anders. Toch heb ik me prima geamuseerd want je moest echt ‘vechten’ voor iedere vis. Ongelooflijk hoe voorzichtig de vissen beten. De aanbeten die ik kreeg zou je volgens mij niet eens zien wanneer je met een lange hengel vist. Apart!

Wat dichter tegen de oever werd ook niet best gevangen, wel meer stuks maar de vissen waren gemiddeld ook kleiner. Zo was het vissen al met al niet goed maar wel interessant. Ik werd uiteindelijk 3^e in m’n vak met 1400 gram, zo’n 45 voorntjes. Naast me werd trouwens de wedstrijd gewonnen op een niet alledaagse manier. Mijn buurman ving al aardig kleine vis toen hij plotseling een snoek ving en die tellen hier ook.
Verder werd er eigenlijk gewoon matig gevangen, ook daar waar het de laatste tijd goed was. Nu was het water enorm hoog vandaag. Ik hoop maar dat dit de reden was.

Waar raak ik toch allemaal in verzeild tegenwoordig! Vanmiddag was ik gevraagd om te verschijnen in Spraakvermaak, een soort van praatprogramma zoals je dat ziet op tv, maar dan ‘live’. Ik wist totaal niet wat ik hier nu van moest verwachten vooraf eigenlijk. 
Nou het resultaat was gewoon ontzettend leuk. Het hele programma is trouwens echt een super initiatief!
Heel veel korte onderwerpen, vooral ook locaal gericht, uit de politiek en ja eigenlijk van alles.
Zo probeert men ook inwoners van de gemeente voor het programma te ‘strikken’ die bijzondere dingen doen en hen daarover aan het woord te laten.

Ik kreeg de gelegenheid om iets te vertellen (veel te weinig eigenlijk maar het is nu eenmaal een ‘snel’ programma) over het bondscoachwerk dat ik doe en bovendien mocht ik quizzen met als tegenstander uit de (zee)viswereld Toon Marijnissen. Het lijkt waarschijnlijk ongelooflijk maar na een ‘harde strijd’ wist ik die nog te winnen ook. Het was vooral allemaal ludiek maar in ieder geval was er weer broodnodige belangstelling voor onze sport.
Ik kan trouwens echt iedereen die dit leest en die woont in de omgeving aanraden om eens Spraakvermaak te bekijken. Maandelijks is er maandelijks een programma  vanaf Oktober tot en met April. Cafe Ons Thuis in Terheyden is de locatie. Er is ook altijd een hoofdgast en vaak zijn dat echt interessante mensen zoals vandaag de Nationale ombudsman en al eerder politicus Jan Marijnissen. Spraakvermaak blijkt ook echt te voorzien in een behoefte. Vanmiddag zaten er gewoon ruim 300 mensen in de zaal!! Daaronder waren enkele oude vrienden en kennissen die ik al tijden niet had gezien. Mijn middag was dan ook super!

 

11 December 2010

Drimmelen Jachthaven

Dit belooft een ‘hopeloze’ winter te worden! Ik wil niet negatief doen maar als ik er reëel over nadenk dan voorzie ik een winter met hele beperkte vismogelijkheden. Vandaag is alles prima (een graad of 6 boven nul) en er zou uitstekend te vissen zijn op veel plaatsen. Die zijn echter nog steeds dichtgevroren en de volgende vorstperiode dient zich alweer aan. Tja, dat gaat niet opschieten allemaal. Tenzij we nu eens echt een langdurige periode van zacht weer krijgen met (dat dan weer wel want dat hoort daarbij) veel regen voorzie ik dan ook veel dichtgevroren viswateren deze winter.
Drimmelen is anders dan welke andere haven ook. Het vriest niet snel dicht en bovendien zorgt het stijgende en zakkende water ervoor dat het ijs ook altijd weer snel weg is.
Dat ijs kan trouwens vaak een enorm voordeel bieden hier. Als er ijs is kunnen de aalscholvers niet duiken en zijn de vissen redelijk beschermd.

Op naar Drimmelen dus weer vandaag en voor mij is dat echt geen straf. Ik vis er graag en ik vind de manier waarop de wedstrijden zijn georganiseerd echt prima. Men probeert er hier echt alles voor te doen om iedereen ook vis te laten vangen wat meestal ook wel lukt. Altijd lukt natuurlijk niet. Vissen hebben nu eenmaal vinnen en een staart.
Die vinnen en die staart hadden ze gebruikt ook in het vak waar ik kwam te zitten. Er werd echt zowat niks gevangen. Ik ving 2 microscopisch kleine baarsjes en daarmee won ik het vak.
Gelukkig werd er aan de andere kant van de haven wat meer gevangen maar echt goed was het ook daar niet. Bovendien werd alles gevangen zo dicht mogelijk tegen de oever dus als je wat verder weg van de kant lootte was je zowat kansloos.
Wat er hier de laatste 14 dagen gebeurd is vreemd voor me. Er wordt alleen plaatselijk vis gevangen en ook niet erg veel. In de periode daarvoor waren de vangsten echt prima. Ik kan me dan ook niet voorstellen dat de vissen vertrokken zijn. Waarschijnlijk is de watertemperatuur nog te laag voor ze. Ik ben benieuwd hoe dit zich verder gaat ontwikkelen.
Jan Zekveld had vandaag genoeg aan 3700 gram om de wedstrijd te winnen.

 

5 December 2010

Drimmelen Haven

We mochten gisteren dan wel erg weinig hebben gevangen, toch had ik er vertrouwen in dat het vandaag misschien anders ging zijn. Het was gaan dooien en het kan hier vaak allemaal erg snel veranderen, dat heb ik al vaak genoeg gezien. Het veranderde ook, alleen niet overal.
De visplaatsen worden altijd uitgezet in verschillende vakken en door de gehele haven heen. Dan heb je natuurlijk wel eens dat er op een bepaald gedeelte wel wordt gevangen en op een ander gedeelte niet. Zo was het vandaag.
Er waren 3 vakken en 2 ervan waren een kopie van de dag ervoor. Enkele baarsjes en verder niks. In het derde vak was echter best veel vis. Ben de Wijs won met 4650 gram en verder had iedereen daar wel enkele kilo’s vis.

Zelf zat ik daar niet. Ook nu heb ik geen witvis gevangen. Vandaag had ik echter wel ook op de baarsjes gevist en ik had er 22 gevangen voor een gewicht van 700 gram. Dat was genoeg om dat vak te winnen. Ik had in ieder geval vis in mijn handen gehad. Na de wedstrijd vond ik het eigenlijk zonde om al naar huis te gaan. Ik besloot dan ook om nog even mijn dobber te laten zakken waar tijdens de wedstrijd wel was gevangen. Het is dan onvoorstelbaar om te zien hoeveel vis daar dan toch zit. 
Onmiddellijk na de eerste inzet ging de dobber onder en dat bleef ook zo. Zo heb ik toch nog snel 2 uurtjes lekker gevist. Bovendien is het altijd goed om wat dingetjes uit te proberen die je tijdens toekomstige wedstrijden misschien kunnen helpen. Je vist hier namelijk tegen veel vissers die deze visserij uitstekend beheersen. Je moet zelf dus niet gaan zitten ‘prutsen’ tijdens het vissen wanneer de vissen bijten want dan loop je letterlijk achter de feiten aan. 
Het blijft een mooie visserij hier wanneer er vis is en ik ga hier zeker nog vaak vissen de komende tijd. 

 

4 December 2010

Drimmelen Haven

Na het afgelopen weekend is het weer alleen maar kouder en slechter geworden. Heel venijnig koud is het zelfs al geweest waardoor afgelopen week bijna alle vismogelijkheden letterlijk zijn dicht gevroren. Die koude temperaturen van afgelopen week gaan ons, zonder al te pessimistisch te willen zijn, de gehele wintertijd parten blijven spelen volgens mij. Eigenlijk moet de echte winter nog beginnen en nu al is de watertemperatuur zo laag dat bij de minste of geringste vorst alles heel snel gaat dicht vriezen zo vrees ik.

Het goede nieuws is dat er vlakbij waar ik woon altijd nog een vismogelijkheid over blijft, Drimmelen. Ik heb er altijd echt graag gevist. De wedstrijden hier zijn altijd prima georganiseerd en zoals gezegd, men stopt eigenlijk nooit.
Er was de laatste weken hier echt geweldig goed gevangen. Het beloofde dan ook een prima winter te worden hier. Vandaag hadden we echter ook hier te maken met het (te) koude weer wat ook hier meestal funest is voor de vangsten.
Ik heb nooit beet gehad vandaag dus kan ik erg kort zijn. Jurgen Spierings won met 900 gram de hele wedstrijd en verder werden er amper witvissen gevangen. Uitsluitend baarsjes en ook nog niet overal.
Ik zat op een plaats waarvan ik dacht dat vissen op baars een kansloze missie zou zijn. Het werd dus een ‘gok’ om puur voor de voorns te gaan. Dat pakte totaal verkeerd uit. Het zei zo.

 

19 & 20 November 2010

FIPS ed. meeting Rome Italië

Nog even dit weekend voorbij en dan is het ook echt klaar! Hierna ga ik lekker vissen. De eerste winterwedstrijden zijn al gevist, met veel vis ook nog eens, en ik heb nog geen hengel vast gehad. Ik kan niet wachten! Eerst dus deze jaarlijks bijeenkomst waarbij alle Internationale reglementeringen worden besproken en waar nodig verbeterd en aangepast.
Vorig jaar was ik er voor het eerst en wist ik nog niet helemaal hoe ‘de hazen lopen’. Nu weet ik dat veel beter en ik moet zeggen dat ik in dit weekend best ‘mijn ei kwijt kon’.

Sorry maar er is nog heel veel in het Internationale vissen dat niet goed is geregeld en dat moet gewoon beter. Als je dit dan vind dan moet je ook niet passief toekijken dus dat heb ik ook zeker niet gedaan, integendeel! We hebben heel wat verbeterd al zeg ik het zelf. De openingsceremonie eerder in de oefenweek zodat je op vrijdagavond niet staat te ‘hangen’ terwijl je alleen maar met je spullen wilt bezig zijn op dat moment, langere duur van de seniorenkampioenschappen want we komen tenslotte niet overal vandaan aangereisd om te stoppen met vissen als die eindelijk net beginnen te bijten en ook een langere aanvoerperiode zodat dit allemaal wat minder stressvol gebeuren kan. 
Er zijn nog veel meer wijzigingen maar die worden de komende weken wel duidelijk als ook onze Nationale reglementen erop worden aangepast.

Iedere keer weer wanneer ik in Italië ben valt het me op hoe men hier omgaat met onze sport. Ik word er gewoon jaloers van! Hier zijn zoveel middelen beschikbaar, dat is gewoon niet meer normaal. Prachtig is het wel. Voor mij is dit het land dat als voorbeeld zou kunnen dienen voor alle andere landen. Nu begint men aan een project dat zelfs voor hen wel heel erg hoog gegrepen is, namelijk de wereldvisspelen met alle zoetwater-, zoutwater- en onderwater kampioenschappen in hetzelfde land op hetzelfde moment. In totaal zijn er dat, geloof ik, 27!!!! Ga daar maar eens aan staan!

In ieder land zou zoiets uitlopen op een organisatorisch fiasco, hier heb ik er alle geloof in dat men ook deze klus bijna foutloos gaat klaren. Ook voor ons coaches wordt dit een krachtmeting van de eerste orde. Gelukkig zijn we tegenwoordig met meer mensen maar nog altijd is het bijna niet te behappen allemaal. Ik ben benieuwd ook naar hoe wij ons erdoor heen zullen slaan. 
Zo zie je als je dit leest dat voordat het ene jaar goed en wel afgelopen is we alweer bezig zijn met het komende jaar.
Nu ga ik echter eerst zelf vissen en wel zoveel mogelijk. Het is niet te geloven dat precies nu de eerste vorstperiode eraan komt. Nou al moet ik een ijsbreker huren, vissen zal ik!! 

 

18 November 2010

Huizen Haven Individueel

Ik kon natuurlijk niet wachten om weer terug naar Huizen te gaan de volgende morgen. Wel was er een probleem. Het was nog veel kouder geworden. Er was vooraf zelfs nog angst dat het water zou bevriezen. Dat bevriezen viel wel mee maar het koude weer had wel veel invloed op de visserij. Ik heb bovendien nog nooit een erg goed gevoel gehad bij 2 dagen wedstrijd op hetzelfde parkoers daar.
De vorst gaf nog een ander probleem. Het was zowat onmogelijk om te matchen en dat is daar al vaak een erg goede tactiek gebleken wanneer het is toegestaan.

Ik was vooraf best tevreden over het kantnummer dat ik lootte eigenlijk. Al vaak genoeg is daar goed gevangen. De wedstrijd verliep eigenlijk uiterst moeizaam en de hele tijd heb ik het gevoel gehad dat ik constant achter de feiten aanliep. Dat gevoel bedroog me niet, het was ook zo.
In mijn vak werd superslecht gevangen tot aan het laatste uur. Links van me werd toen plotseling aardig gevangen. De twee mensen links van me vingen zowel met de vaste lange stok als ook met de match (het was net 0 graden op dat moment dus voor even waren de bevroren topogen er niet). 

Ik had ook net alsnog de matchhengel tevoorschijn gehaald en dat had ik waarschijnlijk beter niet kunnen doen. Ik kreeg eigenlijk nergens beet maar mijn enige kans had nog kunnen zijn het snel vangen van wat vissen met de vaste stok. Om een lang verhaal kort te houden, in de laatste 10 minuten begon ik aanbeten te krijgen en ving ik nog snel enkele vissen. Het was echter veel te laat. Ik ving uiteindelijk 1700 gram en kwam in het stuk niet voor. Mijn vak werd gewonnen met slechts 3500 gram dus voor Huizen begrippen was de visserij gewoon puur slecht. 
Gelukkig was er aan de andere kant van het parkoers nog wat meer gevangen maar ook daar was 8500 gram genoeg om het vak en dus de hele wedstrijd te winnen.
Er is hier zeker meer dan genoeg vis aanwezig maar vandaag hadden we gewoon te maken met het koude weer.

 

17 November 2010

Huizen Haven Koppel Hengelsport Nijkerk

Ik had het in m’n vorige column al over ijsbrekers. Nou die hadden we nog niet nodig vandaag maar koud was het wel. Erg koud zelfs.  Het is niet te geloven! Vorig jaar een hele winter van ‘rottigheid’ en nu ik eindelijk kan gaan vissen is er meteen weer vorst en kou. Waardeloos!

Vandaag viel het allemaal nog mee. Er was best te vissen. Ik kreeg wel koude handen maar dat was eigenlijk perfect. Dat betekende in ieder geval dat ik regelmatig vissen vast hield. Het zat ook niet bepaald tegen vandaag. Frans Wulterkens had voor ons het staartnummer geloot. ‘Ons’ is Simon van der Kolk waarmee ik hier altijd de koppels vis en ik.

Het was lang geleden dat ik zoveel zin heb gehad om te gaan vissen moet ik zeggen. Simon had me al geïnformeerd over de al eerder geviste wedstrijden en dat zag er allemaal prima uit. Volop vis was er gevangen. Toch had ik nu vooraf mijn bedenkingen. Koud weer en Huizen gaan niet altijd goed samen zo is al vaak gebleken. Het werd al met al een leuke wedstrijd. De te vangen vissen waren niet al te groot maar de dobbers bleven wel zowat de gehele wedstrijd onder gaan en dan kom je toch best aan een aardig gewicht na 4 uur.
Het gaat er bij zo’n koppel natuurlijk om dat je het maximale uit de visplaats haalt. Wie de vis vangt is minder belangrijk. 
Simon en ik proberen altijd om elkaar zo min mogelijk ‘in de weg’ te zitten. Het komt dan ook niet zo vaak voor dat we op dezelfde afstand vissen. Als je samen op dezelfde plaats vist dan is dat vaak gewoon teveel en houd je de vissen niet ‘aan de praat’. Zeker op de lange afstand vissen we uitsluitend samen als er echt geen enkele andere optie is en dat is in Huizen al vaak succesvol gebleken.
Simon vist altijd op de verre afstand, meestal zo’n 11 meter. Vaak vang je daar de grootste vissen. Ik vis altijd kort, op zo’n 4 of 5 delen, en als dat niet meer lukt dan ook soms op een gekozen ‘tussenafstand’. De enkele vissen die je daar vaak vangen kan zijn al zo vaak belangrijk gebleken.

Vandaag was het allemaal redelijk simpel. We bleven continu beet houden dus was er weinig ‘gepuzzel’ over de tactiek. We vingen uiteindelijk 15880 gram (zo’n 300 vissen) en dat bleek genoeg om het vak en ook de wedstrijd te winnen.
Een beter begin van het winterseizoen is niet te bedenken natuurlijk.

 

13 & 14 November 2010

Interland België - Nederland Houdeng België

Ik kan hierover echt heel kort zijn eigenlijk. Voor mij is dit de meest frustrerende ervaring geworden van het hele seizoen. Waarom? Nou al sowieso omdat we met name op de 2^e wedstrijddag echt helemaal ‘de vernieling’ in zijn gevist en aan zoiets heb ik een ongelooflijke hekel. Zoiets komt natuurlijk niet zomaar uit de lucht vallen, zo slecht zijn we tegenwoordig nu ook weer niet.
Ieder jaar weer worden alle gegevens omtrent deze wedstrijd pas op echt het allerlaatste moment bekend. Ik mag de Belgen daarbij niks verwijten want zelf ben ik er ook al enkele malen schuldig aan geweest. In Nederland valt het gewoon niet mee om parkoersen te vinden die aan de juiste criteria voldoen dus het is echt zoeken naar een goede plek en dan hebben we het over een wedstrijd van maar 16 man!!
In België zijn er volgens mij wel wat meer mogelijkheden maar ook daar houdt de visserij tegenwoordig niet meer over dus ook daar heeft men min of meer hetzelfde probleem.

Bovendien was er dit jaar een extra probleem in de vorm van het dames-wk in Zuid Afrika. Om een lang verhaal kort te houden, toen ik vertrok voor dit kampioenschap was er nog niks bekend, behalve de datum. Tja, en als je dan daar met dat kampioenschap bezig bent en je hebt geen internetbereik dan wordt het allemaal laatste nippertje-werk.
Ik hoor vaak allerlei excuses, en soms zitten daar zelfs nog wel eens terechte en goede bij ook, maar hoe je het ook bekijkt, ieder jaar weer zijn er late afzeggingen en daardoor wijzigingen.
Mij frustreert dat enorm want een wedstrijd tegen de Belgen is echt top om mee te maken volgens mij. We moeten bovendien zeker kiezen uit de allerbeste kandidaten want Belgie is echt top.
Dit jaar werd de wedstrijd gehouden in Houdeng op het Canal du Centre. Nou als je die naam leest dan weet je al dat dit in het Waalse gedeelte van België ligt, in dit geval zelfs zowat aan de Franse grens. Ik was benieuwd naar de vangsten want mij werd verteld dat dit de ‘beste plaats van België’ was.
Het was ook een prachtig kanaal. Mooi beschut bovendien en dat was geen overbodige luxe tijdens dit weekend. Het was ongelooflijk hondenweer namelijk.

Op dit kanaal is er, behalve op zondag, scheepvaart. De interland zou gevist worden op de zaterdag en op de zondag dus dat zouden 2 verschillende wedstrijddagen worden.
We trainden op de vrijdag en de vangsten waren, zeker voor de omstandigheden, redelijk. Er was wat voorn en ook baars te vangen met hier en daar een iets groter bliekje.
Wat opviel tijdens de training was dat alle Belgen uitsluitend visten zo rond de 10 tot 11 meter. Wij voerden en visten wel ook op 13 meter waar het dieper was. We vingen daar niet veel vissen maar wel gemiddeld iets grotere. We besloten dan ook om op de 1^e wedstrijddag deze tactiek te handhaven. Bovendien zouden we iets meer ons concentreren op dezelfde kortere afstand zoals de Belgen visten.
Lokale kennis is natuurlijk heel belangrijk en in ons geval hadden we die gewoon niet voldoende. Toch deden we goed mee op de 1^e wedstrijddag. We verloren wel maar het verschil was slechts 2 punten, letterlijk een verschil van 50 gram in een van de boxen van 4 deelnemers waarin deze wedstrijd altijd wordt onderverdeeld. De vangsten waren niet super, Jurgen Spierings won Individueel met 2740 gram. Toch was er voor iedereen vis te vangen want de gemiddelde grootte was niet echt gigantisch.

Op de 2^e wedstrijddag was er dus geen scheepvaart en we vroegen ons vooraf af hoe de vissen daarop zouden reageren. We verwachtten wat meer vis, maar op welke afstand? Je zou denken dat nu de maximale afstand goed zou zijn nu er geen schepen waren, van de andere kant gezien, was het daar niet te diep voor de aanwezige vissen om zich er happy te voelen?
We beslisten om dezelfde tactiek aan te houden van de eerste dag zodat we zo min mogelijk risico namen. We verwachtten eigenlijk dat de Belgen ook zo zouden gaan vissen maar al tijdens de voorbereiding bleek dat ze bijna niet verder gingen vissen dan 11 meter.
Het grote verschil vandaag tussen de 2 teams was echter de manier van aanvoeren. De Belgen voerden hun lokaas extreem ‘los’ voor de diepte van het water en wij deden dat veel minder.
Nou daarvoor hebben we de prijs betaald kan je wel zeggen! Behalve Jo Adriolo die een 2 viste behaalde echt iedereen een 3 of een 4 in zijn vak. Dan krijg je dus een verlies met zowat het maximale verschil en voelt iedereen zich klote na afloop. Geloof me, niemand in zo erge mate dan ik!

Ik heb het inmiddels allemaal geanalyseerd voor mezelf en, zonder lullig te willen klinken en met alle respect voor iedereen, een beter bewijs dat wij eigenlijk te ‘gelimiteerde’ vissers (en in dit geval ook coaches) zijn is er niet!
Alles wat we de laatste jaren hebben bereikt is bereikt met heel hard werken en veel te weinig mogelijkheden op visgebied, zo simpel is het gewoon!!
Hoe moeten we ooit zo’n visserij meemaken bij ons zoals nu in België? Het enige dat we kunnen doen is vooraf gaan trainen en dat ging nu dus niet. Tja dan gebeurt zoiets.

Natuurlijk analyseren de vissers ook zo’n rampdag en na afloop praatten we hier nog over onder elkaar. Wat me dan altijd weer opvalt is dat vissers vaak alles vertalen naar het gebruikte voer. In sommige gevallen zitten daar toch ervaren mensen tussen inmiddels dus ik heb niet de illusie dat dit ooit nog gaat veranderen.
Natuurlijk moet het gebruikte lokaas goed zijn maar geloof me, in dit geval ging het allemaal veel meer om de manier waarop dat lokaas ‘te water ging’. Zal ik daarin ooit mijn gelijk krijgen? Nee hoor, maar ik heb het wel!
Na afloop sprak ik ook met name met onze tegenstanders over hoe zij het hadden aangepakt met name op zondag. Wat bleek? Iedereen ‘deed het’ met zijn eigen lokaas. Verschillende teamleden zelfs met zowat dezelfde samenstelling als wij. In België doet men het altijd zo. Nu was dit natuurlijk perfect, vooral ook omdat men veel vissers uit de streek in hun team had. Internationaal lijkt zo’n aanpak me eigenlijk minder dan zo wij het doen om eerlijk te zijn. Natuurlijk, vissers hebben altijd het meeste vertrouwen (en in verassend veel gevallen uitsluitend vertrouwen) in wat men altijd gebruikt. Wat men gebruikt is echter vaak zo verschillend dat nooit iedereen’s aanpak goed kan zijn op hetzelfde moment. Wat mij betreft dient een visser die werkelijk geschikt is voor het Internationale vissen zich te moeten kunnen aanpassen. Daar verandert ook deze pijnlijke nederlaag niks aan.
Soms, en gelukkig gebeurt dit steeds vaker, doen we het met zijn allen erg goed op onze manier. Nu dus even niet.

Voor alle criticasters en twijfelaars aan onze aanpak heb ik nog iets. We staan inmiddels op de 4^e plaats op de Internationale ranking voor wat betreft de laatste 5 geviste W.K.’s en voor de E.K.’s staan we na het teleurstellende laatste E.K. 6^e. Dat zijn geen slechte klasseringen en bovendien posities waar we enkele jaren geleden een 1-tje voor konden zetten!! Bovendien was onze achterstand in punten zelfs vorig jaar nog enorm op de landen die boven ons staan. Nu zouden we inmiddels zelfs nog kunnen gaan stijgen de komende jaren.
Deze interland was het allemaal niet goed maar verder zijn we heus nog niet zo slecht bezig.

 

3 t/m 7 November 2010

Bloemhofdam Zuid Afrika Feederselecties voor WK 2011

Ik wil met name hier iets over schrijven omdat ik al 2 jaar geleden heb gezien wat een enorm potentieel er hier is aan vissers voor het feedervissen. Voor de mensen hier is onsen ook het Internationale feedervissen iets volledig nieuws. Hier praat men over Bank-angling en dat doet men met eendelige hengels die het midden houden tussen zee- en karperhengels en waarmee men soms vist op voor ons enorme afstanden van tot wel 200 meter! Ik heb echt m'n ogen uitgekeken 2 jaar geleden toen ik hier was!
Er werd gevist op hetzelfde parkoers als dat van de WK Dames van afgelopen week en het leek me dat er met de feeder enorme vangsten mogelijk waren.

Zoals zo vaak in onze sport wanneer je er (te)veel van verwacht valt het vaak tegen. Het duurde lang voordat de vis begon te azen en als dat eenmaal gebeurde was het bijna ondoenlijk met de onvoorstelbare hoeveelheid lijnzwemmers om de vissen gevangen te krijgen. Ik ving de eerste dag maar vissen die samen 12 kilo wogen. Dat waren karpers. Naast mij ving m'n buurman maar 1 karper maar ook 3 meervallen die samen zowat 22 kilo wogen! Tja, dat is nog eens wat anders dan een brasempje of een voorn. 
Op de tweede dag werd er door iedereen iets meer gevangen maar geweldig was het allemaal nog steeds niet. Ik eindigde met ruim 18.5 kilo, 9 vissen en ook nu weer had ik 10000 lijnzwemmers.

Eigenlijk was dit niet het feedervissen zoal wij het kennen. Karpervissen was het eigenlijk in een iets aangepaste vorm. Ik heb m’n ogen uitgekeken tijdens dit weekend. Geloof me, de vissers hier hebben totaal andere principes misschien dan wij maar ze hebben zeker niet minder aanleg en fanatisme. Prachtig om te zien allemaal en vooral ook heel erg leerzaam. Ik heb hier bovendien dingen gezien die ook heel goed zijn toe te passen bij ons.
Alles is hier gebaseerd op ‘kleuren en geuren’ en daarvan zijn er hier echt ongelooflijk veel. Ik had nooit gedacht bijvoorbeeld dat ik tijdens het vissen allerlei geuren zou spuiten en kleurstoffen op aas en lokaas. Thuis doe ik dat werkelijk nooit.  Het lokale lokaas is eigenlijk heel simpel. Men gebruikt uitsluitend maïs dat is bewerkt en gepoft. Thuis wil niemand in het feedervissen ‘opstijgende’ voerdeeltjes, hier zweert men erbij.

Ik heb een prachtige visweek gehad in ieder geval. Ik heb meer vis verspeeld dan gevangen, om gek van te worden. Hier gebruikt iedereen baitrunners of freerunners en wacht men gewoon totdat de spoel begint af te lopen. Ik heb bovendien een meerval gevangen van zo’n 15 kilo en dat is de grootste vis die ik ooit met ‘wedstrijdmateriaal’ heb geland. Wat een brok kracht. Alleen al dat maakte het ‘t waard allemaal.

In de eerste week dacht ik dat ik al alles gezien had van de natuur hier. Een domme gedachte want het was toen veel te druk en de meeste dieren houden dan afstand. Wat heb ik allemaal niet gezien? Iedere keer weer kwam m’n boek over de dieren in de Zuid-Afrikaanse natuur boven water dus het meeste heb ik wel herkend. Bovendien is het hier een hele leerzame reis geweest richting de toekomst. Je kunt er echt donder op zeggen dat hier nog meer kampioenschappen komen. 

 

23 t/m 31 Oktober 2010

WK Dames Bloemhofdam Zuid Afrika

Ik was erg benieuwd naar deze wedstrijd. Ik had vooraf al heel wat berichten gehoord over dit water en die waren allemaal uitstekend. Veel karper zou er te vangen zijn en recordvangsten waren zowat zeker. Hoe zou ook hier de organisatie zijn van de Zuid Afrikanen? De omstandigheden zijn namelijk echt niet te vergelijken. ‘Thuis’ hebben we overal langs elk kanaal aangelegde wegen, nu gingen we vissen midden in een natuurreservaat.
Voor wat betreft de organisatie kan ik zeggen dat die uitstekend was! Zowat het beste zelfs wat ik al heb gezien. Je kon zien dat dit een prestigezaak was want men had zowat het hele Zuid-Afrikaanse wedstrijdviswereldje gemobiliseerd om dit tot een succes te maken. Ik denk dat wij niet eens beseffen hoeveel werk er door heel veel mensen is verricht om dit tot een succes te maken.
Het vissen viel me niet echt mee om heel eerlijk te zijn. Er werd gevist op een enorm meer dat qua omvang groter is dan ons eigen IJsselmeer! Iedereen kan dan meteen al wel begrijpen dat je erg afhankelijk bent van de weers- en vooral de windomstandigheden. Een klein beetje wind was dan ook al genoeg om zowat van de oever geblazen te worden. Er was een oefendag bij dat er zowat niet te vissen viel zelfs.

De wedstrijddagen waren trouwens zonder problemen op dat gebied. Wel hadden wij andere problemen. We vingen namelijk tijdens de oefendagen niet al te best. Hier ging het uitsluitend om karper en omdat de vangsten tegen vielen was bovendien de matchhengel veel belangrijker dan iedereen had gedacht. 
Matchen is zeker niet onze specialiteit en karpers vangen doen we ook niet al te vaak. Je kon dan ook in alle eerlijkheid zeggen dat wij zeker niet tot de topfavorieten behoorden.
Jammer genoeg kwamen de verwachtingen op de 1^e wedstrijddag ook uit. Na die dag stonden we 9^e en dat is gewoon teleurstellend. 
Op de 2^e dag wisten we wat mij betreft toch te laten zien dat we wel degelijk fatsoenlijk een hengel kunnen vast houden. Op die 2^e dag werden we gedeeld 4^e en dat is op zich een prima prestatie. 

Het hele klassement werd op die 2^e dag door elkaar gehusseld en dat was allemaal precies verkeerd voor ons omdat we zo nog maar bitter weinig opschoten in het algemeen klassement. Uiteindelijk werden we 8^e. Spanje won verassend voor (minder verassend) Engeland en Italië. Opvallend was dat de Spaanse dames vrijwel geen vaste stok hebben aangeraakt. Men viste vrijwel alleen met matchhengels met laten we zeggen zoveel mogelijk lood op de grond als was toegestaan. Er was daarover heel wat te doen aan de waterkant. Het leek me allemaal twijfelachtig maar zoals altijd gebeurde er uiteindelijk niets omdat er niets te bewijzen was blijkbaar. 

Wat voor mij nog de grootste opsteker was van de week was de Individuele 7^e plaats in het eindklassement van Anja Groot met op beide dagen een 3^e plek in de sector. Dat is natuurlijk een prima prestatie. Al met al is deze week een hele aparte ervaring geworden en een die je niet vaak meemaakt. Op weg naar de trainingen reden we iedere dag tussen de gnoes, struisvogels, zebra’s, wildebeesten, springbokken en noem maar op. Dat is toch wat anders dan een reis naar een Nederlands water. 

De komende week blijf ik nog hier om mee te doen (jammer genoeg buiten mededinging) aan de Zuid-Afrikaanse selectie voor het komende WK Feedervissen. God weet wat ik allemaal nog meer ga beleven!

 

17 Oktober 2010

Almere Lage Vaart Koppel

Nu ik er even tijd voor heb ben ik ‘koortsachtig’ op zoek naar mogelijkheden om een wedstrijd te vissen. Gelukkig was ook Arjan Klop hiernaar op zoek dus vrij laat in de week snel ingeschreven hier. De Lage Vaart in deze tijd van het jaar roept altijd wat vraagtekens op bij me maar vlak voorafgaand aan de wedstrijd was er nog aardig gevangen en ook tijdens het NK vrije hengel waren de vangsten ‘acceptabel’.
Nou dat mag allemaal zo zijn maar vandaag viel het allemaal behoorlijk tegen. 
Arjan ging naar de overkant om daar de brasems te belagen en ik ging ‘de rest doen’, wat inhield zowel de vaste stok als de feeder op andere afstand dan de overkant.

Het resultaat was in alle gevallen hetzelfde. Er was zowat geen beet te krijgen. Bovendien werd het een frustrerende dag want ik presteerde toch wel om 3 mooie vissen te verspelen met de vaste stok in de enige 10 minuten dat ik even beet kreeg. Bij de laatste van die 3 vissen zat het slijm op de lijn. Tja dat zijn zo van die onverklaarbare dagen.
Tegen het einde van de wedstrijd vingen we nog enkele baarzen maar voor de wedstrijd en zelfs voor ons vak waren we kansloos.
Tja, wat doe je dan als visfreaks (want ik weet inmiddels wel dat je Arjan ook zo kunt noemen) op zo’n dag? Dan vis je door natuurlijk want het was lekker weer en tegen het einde begonnen we beet te krijgen.
In de middag ging het eigenlijk steeds beter en vingen we nog aardig wat baarzen voordat het tijd werd om in te pakken.

 

16 Oktober 2010

Bleskensgraaf Graafstroom

De Graafstroom was zowat het eerste viswater dat ik als wedstrijdvisser leerde kennen ‘many moons ago’. Ik viste er mijn eerste wedstrijden in clubverband en ook de eerste ‘open’ wedstrijden. Het was me vaak gunstig gezind daar met vaak veel vis (veel stuks althans want dat was toen het belangrijkst).
Tegenwoordig zit er nog steeds veel vis. Dat zie je gewoon meteen als je aan het water komt. Ieder jaar vis ik er nog wel een keer en om heel eerlijk te zijn lukt het me daar de laatste jaren totaal niet meer om een fatsoenlijke uitslag te vissen. Meestal vis ik er vroeg in het seizoen. Dan bijten de kleine vissen vaak niet zo goed en zijn een enkele brasem of zeelt erg belangrijk.
Nu was er een wedstrijd in een tijd van het jaar waarvan ik ervan overtuigd was dat het eigenlijk precies andersom zou zijn. Minder grote en meer kleine vis dus.

Het had behoorlijk (te)veel geregend in de week voorafgaand aan de wedstrijd en dat bedierf meteen alles. Alle poldergemalen stonden vol aan en het water stroomde behoorlijk.  Ik ving wat kleine vis en verspeelde een veel grotere. Veel maakte het allemaal niet uit. Ik probeerde mijn blokje van 3 vissers te winnen maar ook dat lukte niet. Ik moest al wat vis inhalen op Jan Broess die naast me zat toen plotseling mijn andere buurman de zowat enige brasem haakte in de gehele wedstrijd. Toen die in het net zat wist ik ongeveer wel dat het een moeilijke opgave ging worden en dat werd het ook. Snel vergeten deze dag.

 

10 Oktober 2010

Vlaardingen Vlaardingse Vaart ‘ondermekaartje’

Dit werd gewoon een teleurstellende dag. Met wat andere fanaten hadden we besloten om onder elkaar te vissen. Ik wilde wel omdat ik twee weken geleden met eigen ogen gezien had hoeveel vis er werd gevangen hier. Legio mensen vingen toen 10 kg en meer aan voorns.
Het riet was nu gemaaid, het water was kraakhelder, er was bijna geen wind, de zon scheen heel fel na een koude nacht. Kortom, toen ik mijn visplek bekeek had ik al grote twijfels en mijn gedachten kwamen ook uit.
Eerst dacht ik nog dat ik het toch mis had want meteen na het begin ving ik een voorn. Daarna echter geen beet meer. Na ruim een half uur eventjes wat beten en in een korte tijd een stuk of 6 vissen, daarna echt helemaal niks meer.
We waren maar met enkele mensen en we besloten zelfs om korter te vissen want niemand ving iets. We hadden besloten om ‘gescheiden te koppelen’. Gelukkig was ik gekoppeld aan Arjan Klop die op het staartnummer zat en alleen al genoeg had gevangen om ons te laten winnen. Dat was dan ook wel het enige goede nieuws van vandaag. Verder was het een visdag om eigenlijk nu al vergeten te hebben. 

 

9 Oktober 2010

Oranjedorp Bladderswijck

Nu er even wat tijd voor is ben ik niet te stoppen door ‘wat kilometertjes’ om een wedstrijd te vissen. Zo kon het dan ook gebeuren dat ik zowat midden in de nacht al in de auto stapte om even naar Oranjedorp te rijden voor een wedstrijd op de Bladderswijck. De Bladderswijck is een van die typische kanaaltjes die je in het noorden en oosten van ons land best veel tegen komt. Vaak zijn dat echt hele mooie viswatertjes en dat goldt zeker ook voor het viswater van vandaag.
De loting was bij een brug en toen ik daar over het water keek kon ik mijn ogen niet geloven. Het leek wel of het regende, zoveel vissen sprongen er. Dit moest wel een visrijke dag worden.
Nou dat werd het niet, althans niet voor mij. 

De Bladderswijck is echt een prachtig water, zo’n 30 meter breed en toch wel bijna 3 meter diep. De vangsten zouden vooral bestaan uit voorntjes en hier en daar een bliek zo was me verteld. Ik had een uitslag gezien van een wedstrijd van de week ervoor en daaruit bleek dat het wel niet overal erg goed was geweest. Enorme vangstgewichten waren er toen niet maar dat is ook logisch wanneer je vooral kleinere vis vangt.  Toen ik op mijn plaats aankwam keek ik meteen over het water en het gekke was dat er hier geen vissen sprongen. Om eerlijk te zijn zag ik toen al een ‘waarschuwingsteken’ en dat verergerde nog toen ik zowel een eind naar links en een eind naar rechts wel vissen boven zag komen.

Meteen na het begin van de wedstrijd werd er een stuk rechts van me best aardig gevangen. De vissen waren wel niet groot maar zo te zien was het op sommige plaatsen ‘in en uit’. Wat ik ook probeerde, na meteen een voorntje gevangen te hebben en een tijdje later nog een, ik kreeg gewoon geen beet. Ik kon me niet voorstellen dat ik nu zo verkeerd zat te vissen of dat ik zo verkeerd had aangevoerd maar ik ving niets en op slechts 100 meter afstand ving men wel. Zo heb ik ruim 3 uur zitten denken zonder dat de situatie verbeterde. Ik had al eens een balletje bijgecupt en nadat ik dat nog eens deed waren de vissen er ineens. Niet dat het allemaal super werd maar vanaf dat moment begon ik toch redelijk veel beten te krijgen van vooral kleine voorntjes. Nog een tijdje later kon ik die visjes zelfs onder de kant gaan vangen. Zo heb ik in ieder geval toch nog een tijdje lekker gevist.
Een fatsoenlijk resultaat zat er inmiddels niet meer in voor me zo bleek. Frans Wulterkens won met ruim 4600 gram, zo’n 170 vissen. Mijn vak werd gewonnen door Wim Fuhler met 3600 gram. Daar bleken nog wat bliekjes tussen de kleinere vissen te zitten.
Al met al is dit toch een water om zeker nog eens terug te keren als de mogelijkheid zich aandient. Richard Sanders en Machiel Wolters organiseerden een prima wedstrijd vandaag en al met al werd er toch heel leuk gevangen.
Als ik de wedstrijd over mocht doen zou ik het toch anders aanpakken. Mijn korte visafstand was achteraf gezien te kort. Wat meer onderaan het talud, op zo’n 8 meter, was ongetwijfeld beter geweest. Ook denk ik dat ik op de verre afstand misschien iets teveel heb gevoerd bij het begin hoewel ik dat nooit zeker zal weten.

 

3 Oktober 2010

Andelst Linge Koppel

Eindelijk, eindelijk, eindelijk! Ik was echt zo langzamerhand weer eens toe aan het vissen van een wedstrijd. Nu was het dan zover. Ik had al eerder gehoord over de wedstrijd waar ik ging vissen maar had zelf nog nooit eerder meegedaan eraan. Ik had vooraf alleen maar hele positieve berichten gehoord over zowel de organisatie als het viswater en gelukkig bleek die info ‘spot on’. Wat een heerlijke visdag werd het.
Ik viste samen met Bep de Bruin die maar meteen plaatsnummer 2 uit de ‘bak’ toverde. Niet slecht natuurlijk.  Wat ook niet slecht was is dat alle nummers zo’n 50 (!) meter uit elkaar stonden. Echt super zoals trouwens de gehele organisatie super was. Als er genoeg ruimte is dan kun je die ruimte ook maar beter maximaal gebruiken natuurlijk. Dat komt altijd de vangsten ten goede.
Het werd zoals gezegd een leuke visdag. Zo’n 260 vissen voor bijna 13 kg. is zeker niet slecht te noemen. Mede omdat daar ook nog 2 zeelten tussen zaten (die allebei gewoon 1 muggenlarve niet konden weerstaan) werd dat de vakwinst voor ons. De gehele wedstrijd wonnen we niet. Het andere vak werd gewonnen door Christian Surquin en Jack Valkenburg met zowat 14.500 gram. Veel kleine vis en wat brasems naar ik begreep.

Veel belangrijker was dat ik na een lange tijd weer eens een heerlijke visdag had meegemaakt. Nogmaals een compliment voor de organisatie. Volgend jaar gaat deze wedstrijd terug komen op de kalender en ik ga zeker ook weer terug dan. Wat een prachtig parkoers is die Linge daar!

 

2 Oktober 2010

N.K. vrije hengel Lage Vaart

Nee, ik deed niet mee aan dit kampioenschap maar toch wil ik er iets over schrijven. Dit kampioenschap was namelijk ook tevens een selectiewedstrijd voor het 1^e W.K. Feedervissen dat volgend jaar georganiseerd gaat worden in Italië. Over dit kampioenschap is er nog veel onduidelijkheid en dat is ook heel logisch. Het komt erop neer dat FIPS e.d., de internationale hengelbond zou je kunnen zeggen, heeft besloten om voortaan ook jaarlijks een kampioenschap te gaan organiseren voor het Feedervissen. Prima allemaal, alleen is er heel snel een reglement ‘ontworpen’ hiervoor dat volgens mij nog niet helemaal klopt en tegelijkertijd ontstaat er vanuit heel veel Europese landen belangstelling hiervoor.

Dit Feeder kampioenschap gaat binnen de komende 5 jaar uitgroeien tot het 2^e grootste kampioenschap in het zoetwatervissen, daarvan ben ik rotsvast overtuigd. De populariteit van het feederen zal alleen maar toenemen en vooral ook breder worden. Het eerste kampioenschap in het feedervissen is dus aanstaande en deze wedstrijd gaat georganiseerd worden in het Italiaanse Umbertide. Afgaande op het W.K. voor Clubteams en ook de aanvullende informatie die we erover ontvingen gaat dit inhouden het vissen op kopvoorns en, misschien nog meer, karpers. 
Iets heel anders dus dan we zien op onze vaderlandse feederwedstrijden.
Ik was er vooraf bang voor dat de meeste vissers tijdens dit kampioenschap zich in de Nationale Selectie (uitslag binnen de eerste 10 van ieder vak) zouden vissen door het gebruik van de vaste stok. Nou dat viel in de praktijk erg mee omdat er een ongebruikelijk flinke stroming was op de wedstrijddag en het water ook veel meer gekleurd was dan normaal. Het feederen was dan ook vandaag absoluut de meest succesvolle vismanier.

Tja, verder zei de wedstrijd me niets eigenlijk. Hier en daar werden er wat brasems gevangen en een of twee van die vissen was meestal genoeg voor plaatsing in de Nationale Selectie.
Hoe nu verder?  Ik praat nu echt even op persoonlijke titel maar voor mij is best redelijk duidelijk welke vissers het meest in aanmerking gaan komen voor een keuze in het Nationale team. We gaan erover praten als coaches op hetzelfde moment als ook de andere teamkeuzes aan bod komen. De vissers zullen voorlopig nog wel even geduld moeten hebben.

 

12 t/m 19 September 2010

Europees Kampioenschap Politiediensten Hinckley, Engeland, Makins Fishery

Al jarenlang wordt het Belgische Nationale Politieteam gesponsord door Van den Eynde en al jaren ligt er een belofte van mij richting deze mensen om ze een keer te begeleiden tijdens zo’n E.K.. In de praktijk kwam er echter nooit iets van omdat altijd de datum samenvalt met het Senioren W.K.. Nu niet dus dit was de tijd om mijn afspraak na te komen.  Ik ben bewust een dag eerder afgereisd omdat ik wist dat niet ver uit de buurt waar ik moest zijn de Winterleague-finale werd gehouden die ieder jaar in Engeland door de Angling Times, het grootste hengelsportblad daar, wordt georganiseerd. Daar zit dus het beste dat Engeland op wedstrijdvisgebied heeft te bieden aan de waterkant en ik wilde die finale dus wel eens bekijken.
Nou als je daar een dag langs de waterkant rond loopt dan weet je meteen waarom Engeland zo succesvol is internationaal. Je ziet op zo’n dag zo’n 150 vissers op een rij van een niveau waarvan ik er maar in heel weinig andere landen 20 kan bedenken. Wedstrijdvissen staat daar gewoon op een veel en veel hoger peil. Een genot om te zien.
Op de terugweg van Coruche naar huis werden we voorbij ‘gestuifd’ door de gehele Engelse ploeg ergens in Spanje. Ook zij waren op de weg terug, alleen niet naar huis. Men wilde zo snel mogelijk terug naar Engeland zodat men mee kon oefenen met de rest van de diverse teams waarvan men deel uitmaakt. Toen ik de verschillende vissers sprak bleek dat vrijwel iedereen dus nog steeds ‘onderweg was naar huis’. Tja, zoiets kan ik me bij niemand anders voorstellen maar het geeft wel aan hoe de topvissers daar omgaan met hun sport. En dat zijn wel onze tegenstanders tijdens de Internationale kampioenschappen.
Het vissen tijdens die finaledag was heel divers. De vangsten vielen iets tegen eigenlijk want het water stroomde niet. Het was ook kraakhelder en het verbaasde me dat er nog zo goed werd gevangen. Je zag van alles. Vissen op ‘onze’ manier met verse de vase, Vissen met een stuk dauwworm aan de haak voor een enkele grote baars of zeelt, heel veel vissen met hennep en ook (en dat was misschien wel de meest succesvolle vismanier) het vissen met breadpunch wat in dit heldere water uitstekend werkte. Allerlei tactieken dus door elkaar die allemaal belangrijk waren. Prachtig!
De topteams zijn daar zo goed, en er wordt bovendien gevist met teams van 10 vissers, dat alleen een van ‘de grote 3’ daar kon winnen. De grote 3 zijn daar Starlets, Daiwa Dorking en Maver Barnsley. Dat in dit geval Starlets won was dan ook geen echte verassing. Ik was hoe dan ook blij dat ik de wedstrijd had bezocht. Echt een schitterende dag waarop ik ook nog veel ‘oude bekenden’ tegen kwam uit de tijd dat ik zelf vaak viste daar. 
Bovendien bracht die dag de oplossing voor een groot probleem waarmee ik zat. Ik vroeg me namelijk af wat ik nu eigenlijk kon betekenen voor het team dat ik ging begeleiden. Het vissen op commerciële karperputten is namelijk totaal iets anders dan vissen op ‘normale wateren’, en zeker in Engeland, en al helemaal op Makins waar iedere vis al ‘tig’ keer aan de haak heeft gehangen. Ik liep op die finaledag Sammy Perkins tegen het lijf, lid van het Engelse damesteam en een van de meest veelbelovende vissters die ik ken. Ze vroeg ‘what on earth’ ik daar kwam doen die dag en toen ik haar de reden vertelde bleek dat haar vader op Makins zowat alle wedstrijden organiseert en dat water als zijn broekzak kende. Enkele telefoontjes verder hadden we dus de perfecte persoon om ons te helpen die week. Zo gaat dat in Engeland en ook dat vind ik altijd schitterend. De mentaliteit van de mensen daar is echt geweldig. Altijd helpt men elkaar en is niks teveel moeite, en al helemaal als je daar als buitenlander komt.
Makins is een heel groot complex van 16 meren en meertjes. Sommigen zijn gegraven als een kanaaltje en andere zijn wat groter van omvang. Overal heb je eilandjes zodat iedereen ergens tegenaan kan vissen. Er zitten allerlei vissen in die meertjes, allerlei witvissoorten die wij ook kennen tot barbelen toe, maar eigenlijk gaat het maar om een soort, karper. Op de ‘snake-lakes’, de kanaaltjes vis je met de vaste stok op verschillende plaatsen zowel onder de kant, in het midden en de overkant. Op de grotere meren werd vooral gevist met de method-feeder en hier en daar pellet-wagglers en bagging-wagglers (dobbers met ‘ingebouwde’ voerkorf waaromheen je een hoeveelheid lokaas kan knijpen). Het E.K. bestaat uit een wedstrijd met de vatse stok en een tweede met uitsluitend werphengels dus het was duidelijk dat de kleine meertjes (althans sommige ervan) werden gebruikt op de eerste dag en dat de grotere meren op de tweede dag aan bod kwamen.
Karpers zijn al sowieso hele gevoelige vissen als het om weersveranderingen gaat en in dit geval op zo’n commercieel water was dat zo mogelijk nog erger. Er was behoorlijk wat regen gevallen in de dagen voor deze week en dat was goed te merken. Het vissen was behoorlijk moeilijk. 
Zelfs tijdens de oefendagen viel het niet mee om goed te vangen en ik verwachtte een behoorlijk moeilijk kampioenschap waarbij de Britse teams eigenlijk gigantisch in het voordeel waren. Ga er maar eens aanstaan, het vissen met andere aassoorten zoals pellets en vlees, het vissen op karpers, het vissen met methodfeeders, zowat alles was anders dan de continentale teams gewend zijn.
Het is een enorm leerzame week geworden, ook voor mij. Mark Perkins, de vader dus van Sammy, heeft zich de gehele week uit de naad gewerkt om ons zo goed mogelijk te helpen en van het beste materiaal te voorzien. Hij probeerde ons ook zoveel mogelijk te leren over deze visserij zonder alles al te gecompliceerd te maken. Onbetaalbaar zo’n man natuurlijk maar ook was de tijd om alles perfect te krijgen eigenlijk te beperkt. Ik was dan ook benieuwd hoe we het zouden doen tijdens de wedstrijden.
Op de eerste wedstrijddag werd er gewoon ronduit matig gevangen overal. Er waren zelfs mensen zonder vis. Bij ons had iedereen vis maar daarmee was het ook op. Meer dan een ‘medium’ klassering zat er niet in. Ook de tweede wedstrijddag verliep niet perfect. Ik had op deze meren tijdens de oefenweek daar een wedstrijd zien winnen met 80 kilo. Nu kwam de winnaar nog niet aan de helft. Ook nu waren er ‘blanks’, mensen zonder vis. Jammer genoeg ook bij ons waardoor de andere soms ook hele goede uitslagen weer teniet werden gedaan en we niet meer echt konden stijgen in het klassement. Uiteindelijk werden we 5^e en na de overwinning in Italië van het jaar ervoor was dat een lichte tegenvaller. Wel werd een van de teamleden Individueel tweede. Een mooie pleister op de wonde.
Ik vond het een schitterende week met echt fanatieke jongens die allemaal heel graag wilden. Het resultaat viel nu misschien iets tegen, ik weet zeker dat dit in de nabije toekomst weer gaat verbeteren, dat kan niet anders. De komende jaren hoop ik hen zeker nog eens te kunnen helpen en als dingen weer samenvallen ga ik er in ieder geval voor zorgen dat ze niet onvoorbereid aan de start verschijnen. Dat is wel het minste dat dit fijne team verdient!
Voor mij komen er nu enkele weken aan van nog meer vissen bekijken tijdens allerlei kampioenschappen. Niet mijn meest favoriete bezigheid om eerlijk te zijn. Daarna ga ik zelf eieieieieindelijk weer eens aan de slag. Dat zal tijd worden ook want ik kan niet wachten tot ik eindelijk weer eens aan de slag kan. Laat het alsjeblieft niet zo’n winter worden als afgelopen jaar!!!!! 

 

27 Augustus t/m 6 september 2010

E.K Coruche Portugal Rio Sorraia

Dit kampioenschap zat al ruim een jaar in mijn hoofd om eerlijk te zijn. Vorig jaar visten we op dezelfde plaats het Junioren WK in de U22 categorie en daar wisten we toen een voor mij vooraf zowat voor onmogelijk gehouden bronzen medaille te winnen. De visserij in Coruche is zo on-Nederlands als maar mogelijk is. Alleen of vrijwel alleen matchen met allerlei bij ons totaal onbekende montages, onzichtbare fluorocarbon lijnen en minuscule haakjes. Ook de te vangen vissen zijn apart. In hoofdzaak barbeeltjes en die beesten zijn gigantisch sterk en daardoor moet je echt alles perfect doen om de gehaakte vissen ook daadwerkelijk in het net te krijgen.
Nadat we vorig jaar hier dus uitstekend presteerden was dit kampioenschap voor mij de grootste uitdaging van dit jaar. Ik weet ook wel dat een wedstrijd maar zelden twee keer op dezelfde manier verloopt maar ik zag hier echt medaillekansen.
Normaal gesproken praat ik nooit over teamkeuzes in het openbaar maar deze keer maak ik hierop toch voor een keer eens een kleine uitzondering, ik ben ook maar een mens.

Het heeft me bijzonder geïrriteerd dat er zoveel ‘gezeik’ was in het ‘wereldje’ over de keuzes van zowel Luc de Werd en Peter Post voor ons team voor Coruche. Zowel Peter als Luc zijn nog hele jonge vissers die net in het seniorenvissen komen kijken. Omdat wij normaal gesproken altijd praten over de geleidelijke weg die de vissers dienen af te leggen naar het hoogste niveau was er hier natuurlijk heel veel ‘onbegrip’. Ik heb het woord onbegrip al bij voorbaat tussen aanhalingstekens staan want ik kan het me namelijk niet voorstellen dat vissers die echt ‘betrokken’ zijn de beweegredenen in deze niet konden volgen. Zowel Luc als Peter maakten deel uit van het ‘bronzen’ jeugdteam van afgelopen jaar en hadden in die medaille allebei een levensgroot aandeel. Sterker nog, beiden behoorden toen absoluut tot de beste vissers aan de waterkant. Dat opgeteld bij de bijzondere visserij in Coruche die zowat iedere andere Nederlandse visser nog zou moeten leren en die zij dus beiden al heel goed kenden maakten voor ons coaches de keuzes niet eens moeilijk. Wij staan voor onze manier van werken maar uitzonderingen op de regel zullen er altijd zijn! Kunnen wij er in dit geval iets aan doen dat dit E.K. toevallig nu op dezelfde plaats werd gehouden? Het zal in de toekomst nog wel vaker voor komen dat we ‘verassende’ keuzes maken vanwege de een of andere bijzondere omstandigheid of situatie. Zoals jullie zien staat verassend ook nu alweer tussen aanhalingstekens. Geloof me, voor die keuzes zullen in dat soort gevallen in onze ogen echt goede argumenten zijn maar ik verbeeld me niks. Ook dan krijgen we te maken met hetzelfde ‘gezeik’. Het zij zo.
Meer dan genoeg over dit onderwerp en terug naar het E.K. De gehele oefenweek verliep eigenlijk prima. De visserij was zo mogelijk nog moeilijker dan vorig jaar maar we stonden tijdens de trainingen echt goed ons mannetje. We zaten bijvoorbeeld 3 x naast de Italianen die daar echt tot de favorieten behoorden en deden het echt niet veel minder. Net als vorig jaar eigenlijk werd er op de officiële trainingsdag ineens wat meer gevangen en tijdens de wedstrijddagen waren de vangsten aanmerkelijk beter dan tijdens de trainingen.
Dit jaar verliep het toch uiteindelijk allemaal veel minder goed dan vorig jaar. Om eerlijk te zijn werd het de grootste tegenvaller tot op heden sinds ik begonnen ben met dit werk. Het hele team had een perfecte trainingsweek, we hadden er allemaal vooraf vertrouwen in, en juist dan verwacht je eigenlijk een goed resultaat. Nou dat kwam er totaal niet. We werden 11^e en dat kan je gerust een flinke uitschuiver noemen.
Als ik er nu op terug kijk, en dat is al heel vaak gebeurd zo kan ik jullie mededelen, dan is volgens mij toch het gebrek aan ervaring met het werken met geplakte maden bij dit soort omstandigheden een hele grote oorzaak geweest. De gehele week vingen we in verhouding veel stuks die vaak relatief klein waren gemiddeld. Maar ook vingen we toch ook vaak genoeg de grotere barbelen om niet teveel te twijfelen aan onze aanpak. Die aanpak was erop gericht om bolletjes geplakte maden te schieten naar de visplaats die zo snel mogelijk na het raken van het wateroppervlak moesten los komen. De dobber werd dan over de visplaats heen gegooid en werd daarna in de wolk van zakkende maden getrokken. Dat was het systeem van vorig jaar en ook nu visten de meeste vissers zo. Als ik er nu op terug kijk hadden we toch beter iets meer de maden moeten laten plakken. Ik bekeek na de 2^e wedstrijddag de geplakte maden van een Engelse visser en dat was toch wat vaster dan bij ons. En zij werden tweede na de ook nu echt onverslaanbare Portugezen en dat kwam met name doordat ze vrijwel overal enkele hele grote barbelen tussen de rest van de vangst hadden. 

Een andere oorzaak is absoluut het feit dat we op verschillende plaatsen toch teveel vissen verspeelden. Als we overal toch vangen wat we aan de haak hebben gehad dan valt de schade nog flink mee. Dat vis verspelen is trouwens toch een echt probleem voor bijna al onze teams dit jaar. Je ontkomt er gewoon niet aan dat onze vissers veel minder ervaring kunnen opdoen met het landen van allerlei Internationaal belangrijke vissen. Dat zie je gewoon terug. Alleen de meer ervaren ‘rotten’, die al jaren in dit wereldje meedoen, hebben er minder last van. In ieder geval heeft ons dat dit jaar ook weer absoluut heel veel gekost op de diverse kampioenschappen en jullie kunnen niet geloven hoe een enorme hekel ik daar aan heb! Geloof me er is niets ergers aan dit werk dan wanneer je zo medailles letterlijk in het water ziet vallen en dat heb ik nu toch al wel een aantal keren gezien. Zo frustrerend.
Hoe dan ook, en zo’n zeperd kon natuurlijk vroeg of laat niet uitblijven want zo goed zijn we nu ook (nog) weer niet, het E.K. is niet geworden waarop ik gehoopt had. Kan ik ook maar iemand iets verwijten? Nee absoluut niet. Het was zelfs een van de betere weken die ik al heb meegemaakt met allerlei teams. Ik weet dat we nog meer kennis moeten opdoen voor dit soort visserij en dat gaat gebeuren ook. Het is even niet anders allemaal en het zal de laatste keer niet zijn dat we ook eens onderuit gaan. 
Nog even iets over de Individuele winnaar. Mocht er zich nog iemand afvragen wie de beste visser is die op onze planeet ooit heeft rond gelopen dan lijkt het mij nu wel duidelijk wie dat is! Alan Scotthorne won ook hier en dat bij zulke goede tegenstand en zoveel ander talent aan de waterkant. Ik bedoel daarmee dat ook alle andere Engelse en Italiaanse deelnemers en ook heel wat toppers uit andere landen ook echt een aardig stukje vissen kunnen. Hoe is het dan in hemelsnaam mogelijk dat je binnen ik geloof 12 jaar 5 x Individueel wereldkampioen en ook nog eens nu Europees kampioen wordt? Nou dan moet je gewoon met afstand de beste zijn en dat is Alan ook! Wat een kanjer! Wat mij betreft is het hem van harte gegunde allemaal. Ik ken hem vrij goed en ik vind hem echt ook als mens een groot kampioen. Heel benaderbaar, heel rustig, ook bereid om andere vissers te helpen, precies zoals het hoort eigenlijk. Geloof me, daar krijgen we nog meer mee te stellen in de toekomst want hem kennende is hij nog lang niet verzadigd!

 

21 Augustus 2010

Koppelwedstrijd Dronten Lage Vaart

Nee nee, geen tikfout. Nu ik dan een dag kon vissen besloot ik het meteen maar goed te doen. Er was een avondkoppelwedstrijd van Raven aan de Lage Vaart en ik had uitgerekend dat ik het allemaal net kon halen om ook hier mee te doen. Van Heelweg vol gas naar Dronten dus.
Hier viste ik met Peter Vierhout die ook al een eerdere wedstrijd had gevist vandaag. Toch waren we ruimschoots op tijd klaar om deze wedstrijd te beginnen.

Peter zou feederen en ik zou uitsluitend vissen met de vaste stok. Vooral kort onder de oever moest er goed te vangen zijn.
Na een uurtje vissen begon ik echt leuk vis te vangen met 5 hengeldelen. Mooie voorns, een enkele winde en ook wat aardige bliekjes ving ik een tijdlang behoorlijk snel. Juist toen ik begon te denken aan een aardig gewicht hield alles plots op. Ik snapte niet waarom want iets later op de avond verbetert zo’n visserij meestal juist.

Vandaag niet echter en dat bleek overal zo te zijn. We eindigden met bijna 7 kilo en dat was genoeg voor een 5^e plaats.
Achteraf hadden we misschien beiden met de vaste stok moeten vissen want de wedstrijd werd gewonnen met 11 kilo. 
De wedstrijd eindigde om half 10 en dat was eigenlijk iets te laat. Het inpakken gebeurde al in het donker en er moesten zaklampen aan te pas komen om er zeker van te zijn dat we niets vergaten mee te nemen. Toch had ik het niet willen missen allemaal. 

 

21 Augustus 2010

Koppelwedstrijd Heelweg karpervijver ‘De Kool’

Eindelijk was er eens tijd om hier te vissen. Ik had al vaak gehoord over dit complex en toen Jan Zekveld me vroeg om hier een koppelwedstrijd met hem te vissen was de keus niet moeilijk. Het begon allemaal, althans dat dacht ik, al meteen goed. Jan lootte voor ons nummer 1, maar het slechte nieuws was dat dit een van de mindere nummers zou zijn blijkbaar.

Ik kon maar moeilijk begrijpen waarom trouwens toen ik het water zag want zo anders leek onze stek me nu niet.
Toch werd het allemaal geen succes. We vingen uiteindelijk 14 kilo en dat was gewoon een van de mindere gewichten vandaag. Wim Fuhler en Marcel Heynen wonnen met 40 kilo!
Wat me opviel was hoeveel kleine karpertjes er zaten. Ik wist niet dat karpers in Nederland zo goed kweekten.
De Kool is echt een prachtcomplex waar ik zeker nog zal terugkomen. Er een keer vissen is zeker de moeite waard.

 

14 & 15 Augustus 2010

Memorial Marcel van den Eynde Willebroek België Zeekanaal

Deze wedstrijd werd voor het eerst georganiseerd en het is de bedoeling dat dit een terugkerend gebeuren wordt. 
Het was allemaal prima georganiseerd, dat moet gezegd. Vijvervissen, vaste stokvissen op het Zeekanaal en feedervissen, in verschillende categorieën werd er gevist en alles bij elkaar waren er zo’n 250 deelnemers, prima. Iedereen was ook tevreden na afloop, dat moet gezegd.

Ik had zelf besloten om bij het feedervissen mee te doen. Dit leek me de gemakkelijkste oplossing. Ik had namelijk niet al mijn vismateriaal goed voor elkaar.
Ik lootte in de kom van Kapellen op de eerste dag en daar werd bar slecht gevangen. Ik stond ervan te kijken want de week ervoor was er nog juist uitstekend gevangen. Ik ving uiteindelijk 2 vissen, dat was alles. Ik was ook meteen kansloos voor een goede uitslag in het totaalklassement natuurlijk.

De tweede wedstrijd lootte ik een kopnummer in de kom bij Willebroek. Ik moest behoorlijk ver vissen maar kreeg nu toch wat meer beet. Super was het ook nu niet hoor. Ik ving 8050 gram, 11 vissen. Daarmee werd ik 2^e in mijn vak. Michel de Bruyn ving net 400 gram meer.
Hoe dan ook het was al met al een mooi visweekend en iets waarvan ik hoop dat het een jaarlijkse traditie wordt. Marcel van den Eynde was altijd mijn grote held en ik weet ook het grote voorbeeld voor heel veel andere vissers. Een echt uniek persoon en een icoon in onze sport. Zo iemand verdient gewoon zoiets!

 

7 & 8 Augustus 2010

Nedelux-wedstrijd Almere Lage Vaart

Ik was vooraf bijzonder benieuwd hoe deze wedstrijd op het WK-parkoers van afgelopen jaar zou verlopen. Het weekend voor de wedstrijd zag ik bij de mensen die aan het trainen waren een prachtige visserij met zowel heel veel voorn als brasem. Ik was er daarna bijna van overtuigd dat we een prachtige wedstrijd zouden gaan beleven. Gelukkig zouden we niet teleurgesteld worden, integendeel!! Ook deze wedstrijd pakken we tegenwoordig erg serieus aan. Sommige vissers waren al vanaf de zondag aan het trainen en vanaf de woensdag waren we er allemaal. We konden zo echt enkele prima trainingsdagen waarin het voor mij, ook niet onbelangrijk, perfect was om iedereen eens echt goed aan het vissen te zien. In deze groep zitten vaak vissers die `op weg omhoog` zijn en hoe beter ik die leer kennen als visser hoe beter dit is.
We hadden echt prachtige visdagen. Volop voorn en ook best wel wat brasems. Al met al een veel betere visserij dan tijdens het afgelopen WK.

Wat ook opvallend was, we wogen de gevangen vissen en zetten ze op de visplek terug. Vaak wordt de visserij daarna minder. Hier was er in de namiddag zelfs nog meer te vangen.
We besloten uiteindelijk om de beide wedstrijden waaruit de Nedelux bestaat (2 wedstrijden van 3 uur op 1 dag dus) op hetzelfde parkoers te vissen. Dat bleek een uitstekende keuze!
Vraag me niet waarom maar op de zaterdag van de wedstrijd stroomde de Lage Vaart opeens. Dat zou ook de gehele dag zo blijven en het bleek prima te zijn voor de visserij. De voorns beten er niet minder door maar met name de brasems aasden vandaag veel beter nog dan tijdens de training! Er werd dan ook voor Nederlandse begrippen echt heel goed gevangen. De eerste wedstrijd werd gewonnen door Dirk Ekkelenkamp met bijna 13 kilo en in de namiddag won Jan Grijpstra met zelfs bijna 27 kilo!! Dat waren wel de uitschieters maar ook de andere gewichten waren meer dan goed.
Het voersysteem dat we vorig jaar voor het WK voor de brasems hadden bedacht, slechts heel weinig aanvoeren en daarna veel aas bijcuppen, werkte nu echt heel goed!

Met name Luxemburg was een geduchte tegenstander bij de visserij op de voorns maar de vandaag ook belangrijke visserij op de brasems beheersten we echt veel beter dan onze tegenstanders. We wonnen dan ook beide wedstrijden als team, en hoe! Van de in totaal 18 sectoren van vandaag wonnen we er maar liefst 15! Echt een uitstekende teamprestatie.
Tja, bij zo’n uitslag kan je er ook van uitgaan dat Individueel er natuurlijk prima is gepresteerd. Jan Grijpstra won het algemeen klassement uiteindelijk. Het hele individuele podium was Nederlands zelfs. De eerste buitenlander was 9^e geloof ik. Dat kan dus niet veel beter!
Al met al is het nu al een superjaar. De Nedelux gewonnen, de Meerlanden bij zowel de senioren als de junioren gewonnen, bij de dames Nederland-Duitsland (de wereldkampioenen) gewonnen, 3^e op het WK Senioren in Spanje, een Individuele wereldkampioen bij de U22, het kan allemaal niet op. Het begint er echt op te lijken! We kunnen natuurlijk niet ieder jaar alles winnen maar ik ben ervan overtuigd dat we nog steeds verder kunnen verbeteren en dat zou ooit op het hoogste niveau eens moeten resulteren in topprestaties bij de verschillende WK’s want dat is het doel. Een haalbaar doel, daarvan ben ik 100% overtuigd!

 

17 t/m 25 Juli 2010

WK Jeugd Italië Mantova

Het is op dit moment echt hoogseizoen in het Internationale vissen. Een keertje zelf vissen is dan ook op dit moment onmogelijk. Ik klaag niet hoor. Dat is nu eenmaal inherent aan dit coachwerk in deze tijd van het jaar. Ik heb trouwens helemaal geen reden tot klagen want het begint echt een heel mooi jaar te worden met uitstekende prestaties!
Het Jeugd-WK is ieder jaar weer een van de hoogtepunten van het jaar. Ik vind het altijd leuk om te werken met jonge mensen en bovendien zijn mijn collega coaches en ik ervan overtuigd dat we behoorlijke talenten hebben in Nederland.
Ook is het Jeugd WK organisatorisch het moeilijkste kampioenschap van allemaal. De laatste jaren hebben we vaak zelfs gewoon te weinig mankracht gehad in de begeleiding om echt optimaal te kunnen werken. Je kunt dan altijd wel rekenen op hulp van enkele enthousiaste ouders maar daar mag je eigenlijk niet van uitgaan.
We hebben dit jaar in Dirk Ekkelenkamp en Stefan Verhoeven twee nieuwe mensen gevonden die ons gaan helpen en dat heeft al enkele keren perfect uitgepakt! Dit soort dingen zijn toch zo belangrijk en ik ben echt enthousiast over deze nieuwe samenwerking. Daar gaan nog heel veel vissers heel veel plezier aan beleven, let maar eens op!
We doen bij het Jeugd WK altijd mee in de U18 en ook in de U22 categorie. Evenals vorig jaar in Portugal werden de verschillende kampioenschappen op verschillende parkoersen gevist en dan kan je maar een ding doen en dat is beide kampioenschappen totaal los van elkaar ‘organiseren’. Er waren dit jaar wel wat meer ‘raakvlakken’ tussen de visserij op beide wateren maar ook nu kon je niet zeggen dat de visserij hetzelfde was.

Willem Raven en ikzelf gingen de U22 doen en Andre Schipper en Stefan Verhoeven vormden het coachteam bij de U18.
Zoals eigenlijk altijd in Italië was ook nu weer gekozen voor parkoersen met een goed visbestand. Wat is dat eigenlijk toch een prachtig (wedstrijd)visland!!! Overal volop vis, volop vissers en een hoog niveau in de wedstrijdvisserij. Wat wil je nog meer?
De U18 viste op het Canal Bianco, de U22 viste enkele kilometers verderop in het kanaal Tartaro-Fissero, op de plaats waar het Canal Bianco in het andere kanaal ‘uitloopt’.
Het grootste gedeelte van mijn verslag is gericht dus op de U22, simpelweg omdat ik nu eenmaal daar de gehele week bij betrokken was.
Bij de jeugd heb je natuurlijk relatief meer wijzigingen in het team dan bij de senioren. Sommige sissers verdwijnen naar de senioren, anderen bereiken de leeftijd om van categorie te wisselen enzovoorts. Dit jaar was het niet anders. Twee ‘jonkies’ kregen we erbij in ons team, Sjors Milder en Sven Hekman. Verder bestond het team uit Anja Groot, Martijn van Jole en Gert-Jan Denekamp, de ‘ervaren rotten’ in de ploeg.

De visserij was prachtig! Puur vaste stokvissen, zowel op de maximale lengte als op 6 tot 8 meter.
Er was allereerst kleine vis te vangen maar ook grotere carassio’s, blieken (+ een enkele brasem) en ook meervallen. Er werd niet geweldig gevangen maar iedereen kreeg volop beet.
Het was best een technische visserij met zowel muggenlarven als maden, casters en ook zeker wormen.
Het was, zoals zo vaak, de kunst om enkele bonusvissen te vangen. Ze aan de haak krijgen was daarbij een aspect maar dan moest je ze ook nog zien te landen.

Als Nederlanders hebben we echt een nadeel ten opzichte van vissers uit veel andere landen. We kunnen op onze wateren gewoon niet de vissen vangen waarom het in het internationale vissen vaak draait. Hoe moeten wij ooit een meerval aan de haak krijgen? Of een carassio? Dat houdt vaak in dat wij tijdens zo’n oefenweek juist daar heel veel mee bezig zijn. Het juiste elastiek is natuurlijk van vitaal belang en ook de juiste lijndikte. Vaak totaal niet te vergelijken met het vissen bij ons.
Toch staan we tegenwoordig aardig ons mannetje, ook bij de jeugd.
Nou dat is op zich prachtig maar dat neemt toch niet weg dat ik als coach vaak ‘gefrustreerd’ ben na dit soort wedstrijden. Het gaat allemaal heel aardig, maaaaaaaaarrrrrrrrrrrrrrrrrrr..
Zo was het zeker ook deze keer. Eerst maar het beste nieuws. We hadden twee vissers met 3 klassementspunten en dat was natuurlijk echt schitterend! Sjors Milder en Sven Hekman waren die vissers. De beide nieuwelingen nota bene. Echt super! 
Hoe dicht dan euforie en frustratie bij elkaar liggen werd ook meteen duidelijk. Er waren uiteindelijk 4 vissers met 3 klassementspunten. Sjors Milder had van die mensen het hoogste vanggewicht en werd dus wereldkampioen bij de U22. Dat is voor het eerst in de geschiedenis dat Nederland een jeugdwereldkampioen heeft! Schitterend! 
Ik had het echt met Sven te doen. Die had namelijk van die 4 vissers het laagste vanggewicht (slechts anderhalve kilo minder in totaal dan Sjors!) en viel dus zelfs net buiten het Individuele podium. Dat neemt niks weg van zijn prestatie, helemaal niet zelfs, maar zo gaat het soms in onze sport.

Nu het, in ieder geval toch voor mij (want sorry dat ik het zeg zo maar het lijkt wel alsof ik daar veel meer mee bezig ben dan in ieder geval de meeste vissers), veel minder goede nieuws. We eindigden met ons team ‘slechts’ als 5^e.
Je vist bij de jeugd maar met teams van 4 vissers. Tja als er dan twee van die vissers bij elkaar nog maar 6 klassementspunten hebben dan ben je eigenlijk op weg om zo’n kampioenschap te winnen of in ieder geval een podiumplek te bemachtigen. Nou dat gebeurde dus niet. We kwamen 2 punten tekort voor zowel zilver als brons en 5 punten om te winnen van de op dag 2 echt fantastische Italianen. 
Zat het er niet in? Volgens mij echt wel! Enkele hele belangrijke verspeelde vissen en enkele grammen verschil waarmee we toch zulke belangrijke punten verspeelden. Echt om gek van te worden.

Na zo’n kampioenschap kan ik dan toch echt niet maximaal blij zijn. Het gaat allereerst om het teamresultaat en als dan een medaille en zelfs de winst je zo uit handen glipt dan is dat voor mij te frustrerend daarvoor.
Mijn analyse van dit kampioenschap is dan ook dat we enorme talenten hebben bij onze U22 jeugd maar ook dat we vooral ‘in de breedte’ nog flink moeten groeien. Zo eerlijk moet je gewoon zijn. Nu was het in die breedte echt niet goed genoeg.
Bij de U18 jeugd verliep uiteindelijk ook niet alles perfect. Op de eerste wedstrijddag is het niet goed gegaan. Men werd voorlaatste in de teamuitslag. Ik had echt met die ventjes te doen. Ook zij hadden er echt keihard voor gewerkt en als het er dan allemaal niet helemaal uitkomt weet ik als geen ander hoe dat allemaal voelt.
Na zo’n slechte eerste dag is een topklassering natuurlijk onmogelijk. Toch is voor mij de teamuitslag van de tweede wedstrijddag voor mij het beste bewijs dat er ook hier (en misschien wel juist hier) hele goede vissers zitten aan te komen! Men werd nu 4^e in de daguitslag. Dat is gewoon prima! Vooral na de teleurstelling van de dag ervoor.
Met name hier in deze leeftijdsgroep tref je de talenten die voor het eerst Internationale ervaring opdoen en die nog echt ‘gepolijst’ moeten worden. Het komt heus wel goed allemaal, juist hier. Daar heb ik alle vertrouwen in!

 

9 & 10 Juli 2010

Meerlandenwedstrijd Kootstertille

Vorig jaar visten we deze wedstrijd in Berlijn en toen leverde het me veel frustraties op allemaal. We visten een op zich prima wedstrijd maar verloren op een zo sadistisch mogelijke manier en op echt het allerlaatste moment en met het kleinst mogelijke verschil van Oostenrijk die ons naar de tweede plaats verwezen. Nu had ik er vooraf goede hoop op dat we hier voor de overwinning konden gaan. Het Prinses Margrietkanaal is toch een erg specifiek viswater waar we absoluut een thuisvoordeel hadden. Ik moest tenminste nog maar zien hoe de andere teams zouden omgaan met de hele zware scheepvaart in dit kanaal.

Nou je kunt dit allemaal wel denken vooraf maar het moet eerst ook allemaal nog maar uitkomen. Het werd al met al een prima oefenweek die resulteerde in een prachtige overwinning hier. De deelnemende landen aan deze Internationale wedstrijd met waarschijnlijk de meeste en langste traditie van allemaal waren Italië, Oostenrijk, Zwitserland, Luxemburg, Duitsland en dus wij.
Onze tegenstanders waren in ieder geval echt geen ‘krullenjongens’! Veel van hen kwamen vrijwel rechtstreeks van het WK in Merida en de kersverse nieuwe Individuele Wereldkampioen, Frank Meis, viste mee in het team van Luxemburg.
Gedurende de oefenweek kwam er uit de trainingen een vis- en voermanier naar voren die echt perfect werkte. We begonnen allemaal kort te vissen en vingen zo wat kleine vis in het eerste half uur terwijl we de belangrijkste visplek op 13 meter nog met rust lieten zodat de vissen de plaats in alle rust konden vinden.
Uiteindelijk begonnen we op die volle afstand te vissen en moesten er brasems gevangen worden. Het lokaas bestond uit een gelijke mengeling van hele zware leem (essentieel bij deze scheepvaart) en lokaas, waarin geknipte wormen, casters en muggenlarven werden verwerkt.

We visten allemaal heel zwaar op de bodem zodat we het haakaas zo stil mogelijk konden aanbieden. Dit bleek voor de omstandigheden een perfecte tactiek. De eerste wedstrijddag wonnen we met in totaal slechts 7 klassementspunten, 4 vakoverwinningen en een derde plaats! Tja, dat kon natuurlijk niet veel beter. Individueel won Jan Grijpstra met ruim 11 kilo. Voor een wedstrijd van drie uur in Nederland echt een prima gewicht. Er waren trouwens veel meer goede gewichten.
De tweede wedstrijddag kon het niet beter eigenlijk maar wel ging het bijna net zo goed. We behaalden nu, op een dag waarop volgens mij alle schippers van Nederland en Duitsland hadden besloten om door het kanaal hier te varen, 8 klassementspunten. In drie sectoren werden we tweede en de andere twee wonnen we. Individueel won vandaag Meindert de Boer met bijna 12 kilo, en dat ook weer in 3 uur.
We wonnen zo natuurlijk ook het eindklassement. De Italianen die als tweede eindigden hadden precies het dubbele aantal punten van ons. Derde werd Luxemburg met 32 punten voor Duitsland met 39, Oostenrijk met 45 en Zwitserland met 49 punten.
Individueel was de eindoverwinning voor Meindert de Boer. De tweede plaats was er voor de enige andere visser die op beide dagen de sector won, Eddy van den Hoogen. Jan Grijpstra werd derde met 3 punten, Frans van Berkel werd vijfde met ook 3 punten en Noel Gulpen werd 7^e met 5 punten. Allemaal in de top 7. Echt super.

Op dezelfde dagen werd er in Luxemburg langs de Moezel ook de Meerlanden Junioren gevist tussen de teams van Luxemburg, Duitsland, Denemarken en Nederland. Ok die wisten we te winnen als team en ook hier was er met Mike van Asch een Nederlandse Individuele winnaar. Tot op heden kan het allemaal niet op dit jaar. Dit soort resultaten zijn natuurlijk prachtig en het beste bewijs dat we goed bezig zijn met zijn allen. Iedereen spreekt de taal van resultaten en die resultaten spreken voor zichzelf.
Het komende kampioenschap wordt het Jeugd WK in Mantova in Italië. Normaal gesproken zal dit een erg zware opgave worden maar ook hebben we uitstekende informatie verzameld en ik kan dan ook niet wachten tot het zover is! Ik ben echt benieuwd wat we daar kunnen doen.

 

17 t/m 27 Juni 2010

Wereldkampioneschap Senioren Merida Spanje

We zijn amper negen maanden na ons eigen WK van afgelopen jaar in Almere en het nieuwe WK was er alweer. Dit jaar zijn de data van het EK en het WK omgedraaid omdat dit voor beide wateren betere omstandigheden zou opleveren. Dit jaar is echter alles anders dan normaal. In heel Europa is er extreem weer dat een hoop problemen veroorzaakt. Het Clubwereldkampioenschap in Polen moest al op het allerlaatste moment worden verplaatst en hetzelfde gold voor dit kampioenschap. We zouden vissen op Lake Vicario nabij Ciudad Real in Spanje maar hier stonden door het hoge waterpeil alle visplaatsen onder water. Minder dan 5 weken voor de visdatum werd daarom uitgeweken naar de Rio Guadiana nabij Merida.
Om een ander viswater te vinden in een land als Spanje hoef je niet moeilijk te doen. Er is water genoeg daar en het zit overal vol met vis. Andere vissen dan wij kennen dat wel.

Het zal wel met de korte voorbereiding te maken hebben maar het is meer dan zeker dat ik nog nooit een wedstrijd heb gezien die zo slecht was georganiseerd. Werkelijk niks deugde eraan. Ik zou er een boek over kunnen schrijven maar ik zal hier alleen het wegen omschrijven. Dat gebeurde met weegschalen waarvan niemand wist hoe ze werkten. Ze waren ook nog nooit uitgeprobeerd vooraf. Zoiets geloof je toch niet bij een WK? Het is maar goed dat er op zo’n moment altijd iemand van de technische commissie van de Fips ed bij loopt want anders zou het echt onherstelbaar mis lopen. Ik kon er maar niet over uit. Als je nu als leider van zo’n weegploeg niet eens weet dat er tegenwoordig deelvakken zijn tijdens zo’n WK en als je 32 nummers moet wegen je zeker 20 x vergeet om de schaal op iedere plaats te ‘zero-en’ dan kun je net zo goed m’n oma de weging laten doen! Wat een drama!
Het enige goede eigenlijk aan dit kampioenschap was dat er in ieder geval behoorlijk goed werd gevangen. Vistechnisch gezien was het dan ook eigenlijk een prachtig kampioenschap waarbij allerlei vismanieren door elkaar tot succes konden leiden. Allereerst was er het vissen op alvers. Niet zozeer het vissen met de alverstokjes was de meest effectieve manier, veel meer was het stekend vissen met kleine dobbertjes en hele lichte elastiek op een afstand van tussen de 7 en 10 meter. Op de eerste wedstrijddag heb ik iemand die zo viste bijna 10 kilo zien wegen en daar zat maar 1 klein karpertje bij. De rest was allemaal alver!
Ook kon je vissen op katvissen. Ze wogen gemiddeld zo´n 70 gram en je kon er verassend veel vangen. Als ik er nu op terug kijk dan hebben wij misschien wel de meeste katvissen gevangen van alle deelnemende teams. Je ving die meestal het best met de vaste stok op 13 meter. Op slechte plaatsen kon je er ook met de match/hengel (met een schuifdobber) op vissen. Als je zo viste dan had je altijd het bijkomende voordeel dat je jezelf een kans gaf op het vangen van een karper.

De toch wel belangrijkste vissen waren de karpers. Ze waren meestal niet zo heel groot. Meestal minder dan 2 kilo en ook waren er veel kleine karpertjes en carassio’s van 300 a 400 gram. We hadden uitgerekend dat je gemiddeld zo’n 40 a 45 alvers (het waren echt ‘haringen’ van gemiddeld wel 35 gram) nodig had voor het gewicht van een karper of 20 tot 25 katvissen. Alle vissen die ik zojuist omschreef speelden een rol tijdens dit kampioenschap en er werd bovendien heel aardig gevangen. Het is dan heel logisch dat bij dat soort omstandigheden de beste teams ook echt naar voor komen. De beste teams zijn, dat weet iedereen, Engeland en Italië. Het verbaasde me dan ook op zich niet dat die na de twee wedstrijddagen de eerste twee plaatsen innamen. Engeland won met 2 punten voorsprong van een fantastisch vissend Italië dat voor mij eigenlijk het beste team was hier. De loting speelt ook altijd een rol natuurlijk en daarmee trof Engeland het echt iets beter dan de Italianen.
Al zeg ik het zelf, wij visten met ons team ook een prima kampioenschap. Wij hadden op de eerste wedstrijddag een hele slechte uitslag in 1 vak en als je dat wegneemt hebben we eigenlijk net zo goed gevist dan wie anders ook! We werden uiteindelijk derde en dat we onder deze omstandigheden dit konden brengen met onze jongens is echt prachtig en voor mij het beste bewijs dat er echt nog mooie dingen kunnen gaan gebeuren de komende jaren.

Brons winnen op een kampioenschap in Zuid Europa waar niet een vis zwemt waarop we echt kunnen trainen bij ons en waar het tactisch zo moeilijk was om alles goed op de rit te krijgen is echt een fantastisch resultaat waar ik gigantisch trots op ben. Niemand kan beseffen hoe teleurgesteld ik was na ‘Almere’ vorig jaar. Het gaat gewoon om de einduitslag en die viel me niet mee. Verder wist ik hoe dicht we er eigenlijk toch tegenaan zaten. Dat zijn frustrerende dingen en misschien nog wel meer frustrerend waren de opmerkingen van sommige van de vele ‘kenners’ in ons land erover. Benieuwd wat die mensen nu over dit resultaat te zeggen hebben.
Nu even de feiten. Nederland staat na dit resultaat absoluut in de top 5 van de wereldranglijst die de Fips ed. tegenwoordig heeft. Als je naar de laatste 5 jaren kijkt zullen wij de snelste steiger zijn en een van de meest constante teams bovendien.
Verder weet ik als geen ander dat we nog lang niet daar zijn waar we heen willen en juist vanwege dat feit ben ik zo optimistisch voor de toekomst. We zullen best nog eens flink uitschuiven, dat gebeurt iedereen wel een keer want het blijft vissen, maar het is een feit dat wij snel beter worden en ook zijn onze teams gemiddeld veel jonger dan bijna alle concurrentie. Er moet dus nog meer uit te halen zijn, dat kan gewoon niet anders!

 

5 Juni 2010

Persbeker Visvijver Meldert België

Ik mag dan misschien niet zo’n puttenvisser zijn, ik had toch echt zin in deze wedstrijd. Ik had gehoord van de goede vangsten hier en keek er echt naar uit om eens een lekker netje vis te vangen. Toen ik ’s morgens het complex opreed was het eerste dat ik zag een karpervisser die een karper aansloeg. Even later had zijn maat ook een vis gehaakt. Verder zag ik overal paaiende vissen langs de oevers, vooral karpers. Hier zat in ieder geval heel veel vis!
De twee karpervissers vingen de gehele dag de ene vis na de andere. Hun voerboot voer de gehele dag op en neer van de oever naar hun visstek vlakbij een pomp midden in de vijver. Zij vingen samen wel 100 kilo karper.

In de wedstrijd waren er enkele, slechts kleine, onderbrekingen in het parkoers en vooral daar werd aardig gevangen. Verder waren de vangsten ook vandaag gewoon niet te best. Zelf kreeg ik het al helemaal niet ‘op de rit’. Wat ik ook deed, ik kon geen brasem vangen. Net voor de pauze en natuurlijk precies net op het moment dat ik viste met een dunne onderlijn haakte ik een mooie karper. Nou krijg die maar eens binnen met dat soort materiaal. De dril van die vis, zo’n 20 minuten lang, was voor mij het hoogtepunt van de dag. Mijn witte Hydrolastic werd zo lang als mijn hengel en zo heb ik die vis ( ruim 4.5 kilo) ook uiteindelijk geschept. Ik heb verder gewoon geen vis gevangen. Naast me ving Jan Zekveld toch nog 10 vissen (carassio en enkele brasems) waarmee hij een derde plaats in zijn sector behaalde. Ik zal dus wel iets niet goed gedaan hebben, maar wat zal me echt een raadsel blijven.

 

23 Mei 2010

Vlaardingse Vaart Ece Cup

Het was al meer dan twee jaar geleden dat ik hier nog eens gevist had. Ongelooflijk eigenlijk want de Vlaardingse Vaart zal altijd mijn lievelingswater ‘of all times’ zijn en blijven. Vandaag echter wist ik echt niet wat ik zag. De Eco Cup-wedstrijden zijn echt een leuk initiatief van Wout van Leeuwen Hengelsport. Zij organiseren regelmatig dit soort wedstrijden die een laag inschrijfgeld hebben. Je hoort namelijk hier en daar wel eens vissers klagen dat de inschrijfgelden te hoog worden. Ik weet niet of men vandaag volledig in zijn opzet slaagde in zoverre dat er slechts 43 deelnemers waren. Ik had mezelf pas op het laatste moment opgegeven en verwonderde me er eigenlijk al over dat de wedstrijd nog niet vol zat. Vroeger was dat namelijk altijd zo en soms al geruime tijd vooraf.

Ik schreef al dat ik niet wist wat ik zag. Het eerste dat ik zag was de bodem, daar waar ik vroeger altijd de meeste vissen ving. Het water was kraakhelder! Ik wist meteen dat je het kort vissen kon vergeten en om eerlijk te zijn was ik ervan overtuigd dat ik de meeste kans om iets te vangen zou hebben met de feeder. Dat bleek perfect fout ingeschat. Ik heb niet een vis met de feeder zien vangen in mijn vak. Ook niet veel op andere vismanieren trouwens. In het eerste anderhalf uur van de wedstrijd werden er enkele vissen gevangen, daarna was het volledig ‘visloos’ bij iedereen. Te triest voor woorden eigenlijk. Ik weet ook wel dat dit niet de beste tijd van het jaar is voor de Vaart maar iets meer had ik er toch wel van verwacht.

Gelukkig werd er in de andere vakken wel iets meer gevangen, hier wel vooral met de feeder, en zo stond er toch nog een redelijke uitslag voor wat betreft de vangstgewichten. Hoe bracht ik het er zelf van af? Na de vaste stok te hebben gepakt na een uur vissen ving ik al vrij snel een winde en een bliek. Ik miste ook nog een aanbeet. Ik dacht al dat ik nog wat vissen zou gaan vangen maar ik heb hierna nooit geen beweging meer van de dobber gezien. Ik was er gedesillusioneerd van en ben gestopt met nog drie kwartier te gaan. Dat is me op de Vaart nog niet vaak gebeurd maar nu was het niet anders. Ik maak me grote zorgen over onze viswateren! Jammer ook voor de organisatoren want dit zijn echt leuke wedstrijden!

 

8 & 9 Mei 2010

Damesinterland Nederland - Duitsland Kanaal door Voorne

Vorig jaar al werden wij door de Duitse dames gevraagd om een heuse interland te vissen met ons damesteam tegen hen. Best een eer eigenlijk, we hebben het hier wel over de huidige wereldkampioenes! Als zo’n vraag dan komt van hun kant dan is dat eigenlijk al een erkenning van het feit dat we met ons team prima bezig zijn en dat dit ook opgemerkt wordt in andere landen. Nu was het dus zover en het Kanaal door Voorne is natuurlijk een prima water voor zoiets!
Wat ook gewoon prima is, we wisten op beide dagen met ons piepjonge team de Duits ladies te verslaan! Een prima resultaat en het beste bewijs dat we echt talenten hebben op damesniveau.
Er werd niet slecht gevangen. Op de zaterdag won Ingeborg Audenaerd met bijna 34 kilo en op de zondag was Steffi Bloch, de huidige individuele wereldkampioene, de sterkste met ruim 21 kilo.
Als team wonnen we op de eerste dag ruim met een verschil van 15 klassementspunten. Een aardige 'buffer voor de 2^e wedstrijddag. We hoefden die buffer echter niet aan te spreken. Ook toen wonnen we, nu met 5 punten verschil.
De Duits dames visten deze wedstrijd zonder oefening vooraf en dan zie je gewoon dat je zoiets, ook al ben je nog zo goed, jezelf in het wedstrijdvissen niet kunt veroorloven. Uiteindelijk won individueel Steffi Bloch, voor mij misschien wel de best vissende dame op onze aardkloot, voor twee van onze jonkies, Loraine Vermeulen en Chantal Mensink.
Al met al een heel leuk weekend dat bovendien door iedereen als leerzaam zal zijn ervaren. Zulke ervaringen zijn gewoon onbetaalbaar. Alleen zo zullen we met onze dames op een steeds hoger niveau kunnen geraken.
Wat me dan weer bijzonder irriteert is de berichtgeving rond deze wedstrijd. Ik las op internet een stukje waar ik echt niet vrolijk van wordt. Er stond geen naam bij van een auteur maar ik ben niet achterlijk dus ik denk wel te weten wie zoiets schrijft.
Zo´n man trekt belachelijke en ongelooflijke conclusies die en nergens op slaan en bovendien weer zorgen voor onnodige druk bij onze meiden.

Een podiumplek op het komende WK moet volgens hem zeker toch wel haalbaar zijn. Tsja zo´n conclusie kun je natuurlijk wel trekken als je 2 dagen een wedstrijd hebt gezien in Nederland en dat WK is in Zuid-Afrika met heel andere vissoorten en met totaal andere tegenstanders die hij bovendien nog nooit heeft zien vissen! Bovendien hadden we volgens zijn conclusie 'visles'' gegeven aan de Duitsers. Ik moet van zoiets kotsen als ik het alleen nog maar lees! Natuurlijk wonnen we en daar zijn we trots op maar wat is dat nou voor een uitspraak. De Duitsers zijn de wereldkampioenes en wij hebben nog nooit iets gewonnen in het damesvissen. Typisch Nederlands! Wat een arrogantie!
Ik kan er ondanks mijn irritaties wel mee omgaan als zoiets geschreven wordt. Ik lees namelijk wel vaker onzin, maar zo’n stukje levert alweer onnodige druk op om niks. Laten wij nu maar gewoon rustig verder onszelf ontwikkelen en verder al helemaal geen grote mond opzetten. Volgend jaar moeten we naar Duitsland en ik denk precies te weten wat er daar gaat gebeuren. Daar zal het heel anders gaan. Geen schande en helemaal niet erg. Ook zoiets zal een goed leerproces zijn. Alleen waar blijf je dan met zulke uitspraken?
Mij zul je in ieder geval nooit op een arrogante uitspraak kunnen betrappen. Het voegt nooit iets toe en in het vissen krijg je vroeg of laat vanzelf weer de boemerang tegen je kop. Dat is inherent aan onze sport. 

 

3 t/m 6 Mei 2010

Anglo-Dutch Festivals week 2

Ik zei al in een vorig verslag dat de deelnemersaantallen zijn teruggelopen. Deze week waren er slechts 48 deelnemers. Wel een aantal waarmee je op een redelijk eerlijke manier de nummers kunt indelen. In tegenstelling tot vorige week werd er nu op punten gevist. De beste 3 uitslagen telden en bij gelijke stand gold het hoogste totaalgewicht over de 4 wedstrijddagen. Een systeem dat me persoonlijk meer aanspreekt dan het systeem van vorige week waarbij het totaalgewicht alles bepaalt.

Tijdens het weekend was er een ongelooflijk grote temperatuurswisseling geweest en op de eerste dag was het bovendien beestenweer waarbij er amper normaal was te vissen. In ieder geval de wind bleef de gehele week vervelend waardoor er relatief minder werd gevangen met de vaste stok en meer met lichte feederhengeltjes.
Bijna altijd wordt deze wedstrijd gewonnen met 3 of 4 klassementspunten. Nu was 6 punten genoeg voor de eindoverwinning. Wel een boeiende wedstrijd want de verschillen waren onderling ongelooflijk klein. Met 9 punten was je niet meer zeker van een top 10 klassering! Voor mezelf ging het ook deze week niet goed gewoon. De eerste dag met name was erg frustrerend. Ik ving ruim 15 kilo in dat slechte weer met toch de vaste stok. De wedstrijd werd gewonnen met 20 kg precies. Ik presteerde het gewoon om 5 (!) in de bek gehaakte vissen te verspelen! Ik dacht dat ik gek werd. Iedere keer een made dubbel op de haak. Hoe is het mogelijk!!! Nou dat was volgens mij alleen mogelijk doordat ik door de omstandigheden gedwongen verder op de bodem viste dan normaal waardoor het aas heel anders 'gepresenteerd' werd. Hoe dan ook, een gemiste kans op een dagoverwinning en het zou mijn enige echte kans van deze 14 dagen blijven. Geen goede nummers en zeker ook niet top gevist, dan kan je het in zo een deelnemersveld echt wel vergeten.
Verder was ook dit een prachtige week. Veel van de deelnemers waren andere mensen dan die van de eerste week. Hun mentaliteit bleek net zo goed. Sterker nog, met name de prijsuitreiking was leuker dan die van de eerste week. Er werd ook nog, dat is traditie inmiddels, een hoop geld bij elkaar gehaald voor het goede doel waarvan Citta Romana, het bungalowpark waar iedereen verblijft, ambassadeur is. Ondanks mijn eigenlijk slechte resultaten, 2 x het vakje gewonnen dat was alles deze keer, heb ik best genoten van deze twee weken.

 

26 t/m 29 April 2010

Kanaal door Voorne Anglo Dutch Classic week 1

Voor het dertiende jaar organiseerde ik deze wedstrijd samen met Pat Mc Evoy, een Engelse kennis van me. Dit jaar waren er andere problemen dan normaal. In tegenstelling tot anders waren er dit jaar geen problemen om aan de vereiste vergunningen te geraken maar nu was duidelijk te zien dat er in Engeland een zware recessie heerst. Bovendien is door de waardevermindering van de Engelse munteenheid ten opzichte van onze Euro een vakantie in Nederland voor een Engelse visser zo’n 40% duurder geworden in de laatste 5 jaar. Dat was te merken aan de deelnemersaantallen.
We visten deze week met 62 vissers. Volgens goed Engels gebruik tijdens meerdaagse wedstrijden visten we op totaalgewicht met iedere dag een open loting. Je kunt je afvragen of dat het meest eerlijke systeem is maar in ieder geval is dit wel het systeem waarbij zoveel mogelijk vissers zo lang mogelijk uitzicht hebben op een goed resultaat omdat er altijd tot het laatste moment een top-dag mogelijk is.
De wedstrijd werd gewonnen door Andy Wildsmith. De eerste dag zat hij naast me. Hij ving toen 10 vissen. De andere 3 dagen zal hij niet snel vergeten. Alle Kanaal door Voorne-kenners zullen wel weten dat respectievelijk nummer 370, 301 en 369 zo ongeveer de beste nummers zijn langs het gehele kanaal. Hij lootte deze nummers alle 3!
Dat neemt allemaal niet weg dat je de vissen ook nog moet vangen natuurlijk en Andy Wildsmith heeft ook al eerder op dit water bewezen dat hij daar uitstekend toe in staat is. Een prima winnaar!
Hoe verging het mij? Nou om eerlijk te zijn niet goed. De laatste 2 dagen ging het nog wel maar vooral de start was bedroevend. Ik ving de eerste dag 3 vissen en dan loop je natuurlijk meteen al achter de feiten aan. Ik kon gewoon geen beet krijgen wat ik ook verzon. Geen lijners, geen beten, niks! 
De 2^e dag was niet veel beter. Ik zat op een stuk waar het gewoon erg slecht was en mijn 4 vissen voegden natuurlijk niks toe aan mijn kansen op herstel na de eerste dag.
De 3^e dag was wat beter. Ik ving 21.970 gram. Zestien brasems. Ik won daarmee mijn vakje. Eindelijk enkele beten en eindelijk het gevoel dat er iets ‘werkte’ wat ik deed en besliste tijdens het vissen. Ik lag mijlenver achter maar het kon nog steeds met een goede loting op de laatste dag.
Nou de 4^e dag werd een fiasco. Ik ving wel 16400 gram, geloof het of niet maar bijna alles op ‘halve diepte’, maar daarmee haalde ik gewoon nooit genoeg meer in.
Wat dan weer wel leuk was is de waardering die je als organisator krijgt van de deelnemers. Iedereen helpt bij het wegen en bedankt je nadat je iemand hebt gewogen. Iedereen maakt zijn visplaats schoon. Nergens geen gezeur over ook, als er al een probleem is wordt dat meteen opgelost zonder allerlei ‘gemelk’. Echt een verademing. Ook op dit gebied kunnen wij nog wel iets leren van onze Engelse collega’s.
Maandag aanstaande beginnen we aan de tweede week. Ik kijk er nu al naar uit.

 

17 & 18 April 2010

Topcompetitie 1 en 2 Kanaal door Voorne

Op dit water is de laatste jaren altijd het openingsweekend van de Topcompetitie gevist. Logisch ook, er wordt in tegenstelling tot de meeste andere TC-wedstrijden aardig vis gevangen (allemaal grote brasems) en bovendien is dit een weekend waar een andere aanpak is vereist dan normaal. Juist dit soort zaken zijn interessant om te zien voor mij en mijn collega-coaches. Welke vissers kunnen hier goed mee omgaan en welke juist niet? Er was met het trainen maar weinig gevangen voor Kanaal door Voorne-begrippen. Logisch ook met al het koude weer van de laatste tijd.
Ook de wedstrijden zelf vielen me tegen qua vangsten. Gelukkig viel het bij de Jeugd nog aardig mee maar bij de Senioren waren er echt hele slechte stukken bij. Tja het blijft vissen en dat is heel erg weersafhankelijk. Als het dan op zaterdagmorgen 3 graden onder nul is dan gebeuren dit soort zaken. Dat zal nooit veranderen.
Als coach was ik er helemaal niet gelukkig mee allemaal. Je hoopt dat er op het eind van de TC een zo sterk mogelijke Nationale Selectie overblijft waaruit we dan de Teams voor volgend jaar kunnen kiezen. De laatste jaren leverden de wedstrijden hier vaak goede uitslagen op voor de vissers die in konden spelen op de andere omstandigheden dan normaal, voor de betere vissers dus eigenlijk. Dit jaar is dat veel minder. Ik weet dat er later dit jaar nog verschillende ‘levensgevaarlijke’ TC’s aankomen waar een enkele vis het verschil zal maken. Ik sta er dan ook niks van te kijken als we dit jaar enkele vissers gaan verliezen bij de Nationale Selectie die we eigenlijk niet kwijt willen.
Ik heb al vaak bestuurders horen zeggen dat als je in de TC jezelf niet in de Nationale Selectie (Top 50) kan vissen je dan ook eigenlijk niet goed genoeg bent voor Internationale wedstrijden. Op zich is dat ook zo maar dan wel na een competitie van 8 goede wedstrijden waarin je je echt kunt verdedigen als visser. Zo’n Topcompetitie heb ik alleen nog nooit meegemaakt! Dat is geen verwijt, dat is alleen een constatering. Het vissen in Nederland is nu eenmaal niet zodanig dat je overal grote parkoersen kunt uitzetten waar veel vis is te vangen. Ik hoop dat mijn voorgevoel me bedriegt. Die goede vissers die we hebben in ons land hebben we echt nodig in de Nationale Selectie, anders kunnen we het internationaal wel ‘shaken’

 

5 April 2010

Rotte, Schiedamse Schie, Rotterdamse Schie en Vlaardingse Vaart Teams van 4 wedstrijd

Eindelijk viste ik vandaag weer eens een wedstrijd. Een teamwedstrijd nog wel, samen met Bep de Bruin, Jack Valkenburg en Simon van der Kolk. Je kan je slechtere teammaten wensen. Ik zou vissen op de Schiedamse Schie, een water waar ik al 20 jaar niet meer had gevist. Ondiep water waar je vroeger prachtig kon vissen met de vaste stok. Je ving er niet alktijd enorme gewichten, toch viste ik er altijd heel graag. 
Ik had alles prima voor elkaar al zeg ik het zelf. Vaste stok-materiaal, alles voorzien van Francesca’s, mijn favoriete dobbertjes voor ondiep water, zelfs matchmateriaal had ik klaar en ik zag het helemaal zitten.
Hoe teleurstellend is het dan als je zelfs op dit prachtig watertje tegenwoordig naar een feedertop moet gaan zitten staren! Howww!
Het technische vissen van vroeger lijkt vandaag de dag in ons land wel helemaal verdwenen. Wedstrijdvissers kijken natuurlijk in eerste instantie naar vismanieren die effectief zijn en dat is tegenwoordig gewoon bijna overal in ons land feederen. Begrijp me niet verkeerd, op zich is daar niks mis mee, alleen gaan er zo veel te vaak andere hele mooie vismanieren ‘verloren’.
Op mijn plaats leek het me al voor de wedstrijd duidelijk dat feederen de enig juiste vismanier zou zijn. Ik zat op een wat breder stuk van het water en besloot toch ook een vaste-stok afstand aan te voeren maar me verder dan ook volledig te concentreren hierop. De meeste vissers visten niet ver uit de overkant maar ik besloot (met het koude weer van de afgelopen tijd in gedachten) niet verder te vissen dan iets over het midden.
Tja ik kan er verder veel over vertellen maar de realiteit is dat ik in de eerste 2 uur van de wedstrijd 4 brasems ving voor een totaalgewicht van 4440 gram en daarmee was ik 2^e in mijn vak. Vier aanbeten, 4 vissen en daarna helemaal geen ‘likje’ meer, helemaal geen teken van leven. Tja dan duren 4 uren erg lang. Uit zulke visserijen haal ik heel weinig plezier.
Ik had de laatste tijd al gehoord dat er veel met pellets werd gevoerd en met mini-boilies op de haak gevist maar om eerlijk te zijn had ik het nooit voor mogelijk gehouden dat dit ook doeltreffend zou kunnen zijn op de Schiedamse Schie. Fout! Mijn vak werd gewonnen met 6500 gram, ook 4 vissen, die allemaal zo werden gevangen.
Jack Valkenburg ving 8 vissen op de Rotte voor 16 kilo. Hij viste ‘traditioneel’ met maden en casters. Verder ving bijna iedereen ook hier zijn vissen met pellets en boilies. Niet te geloven! Jack viste een 3 in zijn vak dus het zag er niet slecht uit voor mijn team. Toch viel het allemaal anders uit. Bep viste een 7 in zijn vak en Simon van der Kolk bleef zonder vis na een erg kostbare brasem verspeeld te hebben. Jammer maar helaas. 

 

25 t/m 28 Maart 2010

Visma Show Rotterdam

Dit zijn best vier zware dagen. Beurswerk is echt vermoeiend en na die dagen ben ik wel even gesloopt. We breken op de zondag ook altijd nog ‘even’ onze stand af en dat is het laatste zetje dat ik nodig heb om ‘Total loss’ te geraken. Ik wil echter zeker niet klagen verder. Ook hier heeft alles wat ik doe te maken met hetgeen ik het liefst doe, namelijk vissen.
Wat me opviel dit jaar, en eigenlijk is dat de trend hier van de laatste jaren, dat er ook nu weer wat minder bezoekers waren. Vroeger kon je soms ‘over de koppen lopen’ nu was dat toch wat minder hoewel ik daar wel aan moet toevoegen dat de beurs me dit jaar groter leek. Natuurlijk zijn er tegenwoordig ook verschillende andere beurzen en dan is het misschien wel logisch dat de bezoekers meer hun momenten gaan uitkiezen om naar een beurs te gaan.
Rotterdam is de streek waar ik altijd het meest heb gevist. Tegenwoordig kom ik er minder vaak. Het is dan natuurlijk leuk dat je hier heel veel oude bekenden weer tegenkomt (ik lijk wel oud).
Als er ergens in Nederland een streek is waar de visserij nog meer is teruggelopen dan elders dan is het wel hier. Logisch dat heel wat gesprekken daar dan over gaan natuurlijk. Niemand kan precies begrijpen hoe dit komt.
Het is hoe dan ook nog maar enkele jaren geleden dat we hele winters lang visten in de Rotte in het oude Noorden van de stad. Bergen vis werden er altijd gevangen. Nu kan je er nog niet een beet meer krijgen en hetzelfde geldt voor de Buitenrotte. Ook in de verschillende Schie-en is de visserij veel verslechterd en tegenwoordig hoor ik zelfs klagen over de Vlaardingse Vaart, mijn lievelingswater ‘of all times’. Hoe is zoiets nu toch mogelijk?
Natuurlijk zijn er ook hier aalscholvers en natuurlijk wordt er ook beperkt door het beroep gevist maar dat was nooit anders. Nu lijkt het wel of hele jaargangen zijn uitgestorven en wat overblijft zijn dan wat grote vissen die natuurlijk lang niet overal rondzwemmen. Wat is zoiets toch jammer! Dit was de mooiste visstreek van Nederland.
Al met al mochten we zeker niet klagen op de beurs. Er was volop belangstelling voor de JVS-produkten die we jammer genoeg lang niet allemaal (nog) konden leveren. Nu nog een open-deur-dag en dan is het eindelijk weer eens tijd om te…vissen!

 

20 & 21 Maart 2010

Van den Eynde-Memorial Ostellato Italië

Dit was de 2^e Memorial Van Den Eynde en na het bezoek van vorig jaar had ik ‘gezworen’ dat ik dit jaar zelf zou meevissen. Nou daar kwam dus ook nu niks van terecht. Het bezoek aan Italië werd een beetje een hectisch geheel met ook nog wat zakelijke dingen en dus deze 2^e Memorial.
Vorig jaar deden er 360 vissers mee en dat was al geweldig. Dit jaar waren er, binnen een week zat de wedstrijd vol en was er een ellenlange wachtlijst, 520 (!!) deelnemers. Echt niet te geloven. In zijn tweede jaar is deze wedstrijd uitgegroeid tot het grootste evenement in Italië. Wat een fantastische wedstrijd en wat een geweldig respect voor Marcel van den Eynde. Ik geniet altijd van zulke dingen. Geloof me, Italianen hebben respect voor hun kampioenen en helden op een manier die wij gewoon veel minder kennen.
Ostellato is werkelijk een fantastisch viswater. Dit water heeft al een hele lange historie in de Internationale wedstrijdwereld. Als je het ziet zou je zeggen dat je in Nederland bent. Er is geen berg te zien en alles is zo vlak als een biljartlaken. Het viswater is een kanaal van wel 100 meter breed op sommige plaatsen en vroeger werden hier heel veel carassio’s gevangen die met dobbers van tot wel 40 gram zo dicht mogelijk tegen de oever aan de overkant van het water te vangen waren. Ik heb dit vroeger zelf nog gelezen in oude artikelen en kon daar maar niet over uit. Ik bedoel, wij zijn nu niet bepaald gewend aan een dergelijke visserij.
De Italianen ook niet meer trouwens want alle carassio’s zijn zowat verdwenen en slechts af en toe wordt er nog een gevangen.
Na enkele totaal visloze jaren bleek er ook hier, net zoals overal in Noord-Italie tegenwoordig,  ineens een nieuwe vispopulatie te bestaan, bliek en brasem.
Tegenwoordig wordt er bijna uitsluitend gevist met de vaste stok en je hoeft maar even te kijken bij het vissen en je realiseert je onmiddellijk dat het visbestand hier enorm is. Wat daarbij ook opvalt is dat de vissen van allerlei formaat zijn. Niet zoals vaak bij ons allemaal vissen van ongeveer dezelfde grootte maar hier zie je van alles tussen de 30 en 300 gram gevangen worden met hier en daar een enkele grotere vis.
Ik weet al een tijdje dat volgend jaar hier het echte WK Senioren gaat plaatsvinden en het leek me dan ook wel mooi om ook te proberen een Nederlands team aan de waterkant te hebben. Dat lukte nog ook. Ook een Belgisch en een Zwitsers team deden mee trouwens.
Ook in Italië is er een erg lange en koude winter geweest. Slechts vorige week was er zelfs nog een pak sneeuw gevallen dat niet eens helemaal weggedooid was. Dat was aan de vangsten te merken. Er werd, zeker voor wat wij gewend zijn tegenwoordig, uitstekend gevangen maar toch veel minder dan vorig jaar.
De wedstrijd duurde 3 uur en het hoogste vanggewicht was 16110 gram. Er waren behoorlijk wat ‘10 kg gewichten’ en zowat ieder van de 52 vakken van 10 man werd gewonnen met minstens 5 kilo. Het totale gemiddelde gewicht per visser was bijna 4 kilo! Dat is toch prachtig vissen of niet?
We gaan hier volgend jaar een ongelooflijk mooi WK meemaken, dat kan gewoon niet anders. Er zullen vele kanshebbers zijn bij dit soort visserij die ook voor onze vissers zeker niet ongeschikt is. Ik kijk daar nu al naar uit!
Het is sowieso prachtig om in Italië een viswedstrijd op het hoogste niveau te zien. Ik ken geen enkel ander land waar het gemiddelde niveau van de vissers zo hoog ligt. Natuurlijk, Engeland heeft ook veel topvissers maar toch echt lang niet zoveel als ik er hier zag. Zeker 400 van de 520 deelnemers zat op en top aan de waterkant met topklasse materiaal, een lust om te zien.
De instelling van een Italiaanse visser is totaal anders als die van ons. Daar maakt men zich nooit druk om ‘ik’, het gaat daar louter om ‘wij’. Dat is ook logisch. Bij deze wedstrijd, en dat geldt voor iedere wedstrijd daar, is er zelfs niet eens een individuele uitslag. Er zijn wel individuele sectorprijzen maar eigenlijk gaat alles om teams van 4 vissers. Het heeft dus totaal geen nut om individueel een wedstrijd te vissen. Op zo’n manier leer je vanzelf te denken in teambelang en het is dan voor mij ook meteen duidelijk waarom in hun Nationaal team alles zo goed met elkaar optrekt. 
Al met al heb ik weer echt een prachtig stukje vissen gezien. Er zit zoveel vis dat de toppers er ook echt bovenuit stijgen. Logisch ook, je kunt je letterlijk op bijna iedere visplaats ‘verdedigen’ en dan komen de beste vissers automatisch boven drijven.
Wedstrijdvissen zoals hier is gewoon het ‘mekka’ in onze sport. Vanaf maart tot November zijn er wekelijks en op enkele wateren zelfs zowat dagelijks goede wedstrijden waarbij het feedervissen volledig apart blijft. Daar zijn ook wedstrijden voor maar wel aparte wedstrijden. Iedere week wedstrijden met volop vis ook. Daarmee vergeleken zijn wij eigenlijk gewoon sukkelaars. Hoe lullig dat ook klinkt. Als je er in zo’n land echt voor wilt gaan als visser dan kun je gewoon niet slecht vissen volgens mij!

 

6 Maart 2010

Medemblik Jachthaven

Een tripje Medemblik is voor mij net 375 kilometer maar zeker op dit moment interesseert me dat niks. Als er maar wat vissen te vangen zijn. Medemblik is wat dat betreft normaal gesproken redelijk zeker. De gehele winter heeft hier ijs gelegen. Ik begreep dat het pas enkele dagen weg was zelfs. Op het ijs was er leuk vis gevangen zo had ik begrepen en ook nu verwachtte ik er wel wat van. Nou het was gewoon dramatisch slecht. Ik heb 4 uur lang m’n dobber niet uit het oog verloren en heb 3 aanbeten gehad. Dat leverde 3 vissen op die bij elkaar goed waren voor 580 gram. Daarmee was ik 4^e in het vak waar 700 gram genoeg was om te winnen! 
Toch was er in het andere vak nog leuk vis gevangen. Andre Schipper won de wedstrijd met ruim 9 kilo en er waren daar meer leuke gewichten gevangen. Lichtpunt van de dag was voor mij de ruim 8 kilo die Kaylee Goedkardt ving en waarmee ze 3^e in het vak was. Het is altijd goed om jonge vissers en vissters aan de waterkant te zien (daaraan is hier nooit een gebrek) en als die dan het ook nog goed doen is dat prima.

 

28 Februari 2010

Drimmelen Jachthaven

Nou, over deze wedstrijd kan ik heel kort zijn. Er werd 1 baars gevangen en dat was niet door mij. Ook de dag ervoor begreep ik dat er maar 2 baarzen waren gevangen en ook door iemand 2 brasems. Mooi allemaal maar het lijkt erop dat het hier nu echt voorbij is. De aalscholvers hebben nu vrij spel en het kan niet anders dan dat alle vissen nu echt zijn weggejaagd daar. Dramatisch! Wanneer gaat iemand daar nu toch eens iets aan doen?

 

27 Februari 2010

Huizen Jachthaven Koppel

Eindelijk ging hier eens een wedstrijd door. De gehele winter heb ik gewoon te doen gehad met de organisatoren van deze serie wedstrijden.  Hengelsport Nijkerk organiseert altijd leuke wedstrijden in de winterperiode waaraan Simon van der Kolk, mijn koppelmaat, en ik altijd graag meedoen. Deze hele winter echter is het water in Huizen dichtgevroren geweest dus zowat al hun wedstrijden van de laatste maanden zijn afgelast. Zelf was ik deze winter nog niet 1 keer bij geweest zelfs. 
Op zulke momenten kan ik me heel goed voorstellen dat zo’n organisator er soms gek van word. Iedere keer weer alles nachecken en ook iedereen weer afbellen. Daar wordt niemand vrolijk van natuurlijk!
Gelukkig kon vandaag alles gewoon doorgaan. Ik had er zin in ook! Ik was zelfs als eerste aan de waterkant. Het ijs, zo werd me verteld, was net 2 dagen weg en het werd meteen duidelijk dat ook aalscholvers dat best konden waarderen. Toen ik net was gearriveerd dook er eentje zowat op onze visplaats (Simon had geloot in Nijkerk en me ons nummer al doorgebeld) en kwam even later boven met een mooie voorn in zijn bek.
Normaal denk je op dat stuk tegenwoordig niet meer aan voorns. Op dat gedeelte worden meestal heel veel kleine baarsjes en posjes gevangen en zo krijg je de gehele dag volop beet om maximaal zo’n 5 kilo bij elkaar te schrapen. Geeft niks, ik kan me daar goed voor zetten zelfs.
Ik vertelde Simon van die voorn in die vogelbek maar toch besloten we in eerste instantie om uit te gaan van de gebruikelijke tactiek en om zoveel mogelijk baarsjes te vangen. 
Simon had ook een 11 meter hengel opgetuigd en zou daar wat casters en hennep voeren. Zelf zou ik me voorlopig concentreren op de ongetwijfeld in grote getale aanwezige baarsjes.
Ik voerde de gebruikelijke bolletjes met heel fijn geknipte wormpjes met daarin ook enkele pinkies en verwachtte eigenlijk een vrijwel onmiddellijke respons. Nou wat er ook gebeurde ik kreeg helemaal geen beet en Simon al evenmin. Als ik het parkoers langs keek zag ik verderop wel enkele visjes gevangen worden en het leken me allemaal voorntjes. Na een tijdje werd iets dichterbij ook al een enkele vis gevangen en inderdaad, het bleken voorntjes te zijn. Baarsjes of posjes werden er helemaal niet gevangen.
Simon was inmiddels op 11 meter gaan vissen en ving na een uur enkele kleine voorntjes. Het was tegen die tijd wel duidelijk dat het vandaag een andere wedstrijd ging worden dan anders gebruikelijk op dit parkoers.
We probeerden om de vissen op verschillende afstanden aan de praat te krijgen. Het gebeurt maar zelden dat Simon en ik op dezelfde afstand vissen. Wat ik echter ook probeerde ik kreeg gewoon geen beet. Naar links werd inmiddels regelmatig een voorntje gevangen en ik had ook al enkele vissen zien scheppen. Na anderhalf uur besloten we dan ook om van onze normale principes af te wijken. Ik pakte ook mijn 11 meter en vanaf dat moment begonnen we samen op die afstand te vissen. Langzamerhand vingen we steeds iets beter en dat was nodig ook want links naast ons vingen Frans Wulterkens en Bep de Bruin heel veel stuks inmiddels.
De meeste vissen waren niet zo groot en het beste aas was vandaag niet de daar gebruikelijke casters maar veel meer enkele pinkies op een niet te grote haak.
Zowel Simon als ik hebben zo’n grenzeloos vertrouwen in casters dat we het natuurlijk toch niet konden laten om regelmatig te proberen om met dit aas enkele bonusvissen te vangen. Dat lukte op een bepaald moment nog ook maar toch leek het me tegen het einde van de wedstrijd dat we Frans en Bep niet hadden kunnen bijhouden.
Zij bleken bij elkaar ruim 200 vissen te hebben en dat bleek 10.550 gram. Daarmee wonnen ze het vak en ook de wedstrijd. Ik was verschrokken van hun 200 vissen om eerlijk te zijn en wist meteen dat wij dat nooit konden halen. Wij bleken toch ook nog 8500 gram bij elkaar te hebben gesprokkeld en dat waren 127 vissen. Gemiddeld misschien iets groter maar het was achteraf beter geweest om ons meer op het vissen met pinkies te concentreren. Wel bleken we zo toch nog 2^e te zijn in ons vak en na ons dramatische begin was dit eigenlijk voor mij totaal niet meer verwacht.
Eindelijk in ieder geval weer eens een wedstrijdje lekker gevist. Dat blijkt al heel wat deze winter!

 

20 Februari 2010

Drimmelen Jachthaven

Ik begreep dat er afgelopen weekend weinig vis was gevangen maar ook dat er weer goed gevangen was gedurende de week toen er weer ijs was gekomen. Ik stonde te praten voordat ik me ging inschrijven met een kennis die daar altijd vanuit zijn boot vist en die had twee dagen geleden nog meer dan 100 maatse vissen gevangen. Toch had ik weinig hoop want nu had hij nog geen beet gehad de gehele morgen. Terwijl ik met hem stond te praten zag ik iets in het water kolken tegen de oever waar ik stond. Toen ik het nader bekeek zag ik letterlijk tienduizenden vissen zwemmen, misschien nog wel meer. Ze zwommen zo dicht bij elkaar dat er geen made tussendoor kon vallen en allemaal zwommen ze achter elkaar aan en met elkaar mee. Letterlijk een enorme ‘bal’ met vis. Let wel, waar die vissen zwommen was amper 15 meter van waar die kennis zat te vissen. Als je nu goed de haven bekeek dan zwommen die vissen precies waar ze het meest ‘beschut’ waren. Zo gaat het dus als vissen bedreigd worden. Geen wonder dan ook dat als je op een andere plaats zit er geen beet is te krijgen.
Ik lootte vandaag weer zowat op dezelfde plaats waar ik 2 weken geleden 2 x achter elkaar zat. Precies op dezelfde plek eigenlijk maar nu mocht ik de andere kant op vissen. Om een lang verhaal kort te houden, de wedstrijd was eigenlijk een kopie van alle andere die ik gevist heb hier de laatste tijd. De vangsten waren alleen nog wat slechter. Net 2 kilo was het hoogste gewicht. Het is allemaal niet anders.
Ik kon het de volgende dag allemaal even niet opbrengen dus ik ben niet gegaan en dat was achteraf jammer want vandaag was er volop vis gevangen zo begreep ik. De haven was in de nacht helemaal dicht gevroren (wat ik trouwens nooit voor mogelijk had gehouden) en er was overal vis. Geen enorme gewichten maar toch. Jan Zekveld vertelde me dat hij had ongeveer gezeten waar ik de laatste tijd had ‘gebivakkeerd’. Hij had het vak gewonnen met 3800 gram. Jawel, het kan allemaal!

 

13 & 14 Februari 2010

Hengelbeurs Bologna Italië

Geen vissen dit weekend. Er moest gewerkt worden. Nou ja, werken is een groot woord. We bezochten met enkele Van den Eynde mensen een grote hengelsportbeurs in Bologna. Men werkt samen met het Italiaanse hengelsportmerk Tubertini en die waren daar met een enorme stand vertegenwoordigd. Ik ben normaal niet zo’n fan meer van beurzen maar deze beurs bezoeken was zeker geen straf. 
Zo’n beetje alle Italiaanse merken die ik ken waren allemaal op deze beurs aanwezig. Allemaal met hun nieuwste collectie uiteraard. De ideale mogelijkheid dus om de nieuwste ontwikkelingen te zien. Niet alleen op wedstrijdgebied trouwens. Ook het zeevissen en het forelvissen zijn daar enorm groot.
Deze beurs werd georganiseerd in samenwerking met laten we zeggen de Italiaanse versie van ons S.V.N. In Italië zijn echter alle onderwatersporten verenigd in een en dezelfde organisatie. In een andere hal werden dus ook de nieuwigheden voor die andere sporten geshowd.
Er is dan een verschil dat onmiddellijk duidelijk maakt het verschil in ‘beleving’ van de gemiddelde Italiaanse visser in vergelijking met die bij ons.
Op deze beurs werd niks verkocht, alleen tentoongesteld, een beetje te vergelijken met de beurs die enkele jaren geleden werd gehouden in de Brabanthallen en waar toen ook de gehele (Nederlandse) groothandel aanwezig was. In de Brabanthallen werd het om eerlijk te zijn een fiasco met amper bezoekers. Hier in Bologna kwamen een kleine 20.000 mensen kijken!! Wat een fantastisch visland is dat Italië!
Het moet echt fantastisch zijn om daar wedstrijdvisser te zijn. Vanaf maart tot november volop wedstrijden en de ene al mooier dan de andere. Voorbeeldje is bijvoorbeeld de tweede Memorial Marcel van den Eynde die op 21 maart as. gevist gaat worden. Binnen een week 460 deelnemers met nog een lange wachtlijst! Bovendien heb ik vorig jaar met eigen ogen kunnen zien hoe hoog het gemiddelde niveau van de vissers daar is en ook dat is gewoon ongekend! Mooier wedstrijdvissen bestaat volgens mij gewoon niet.

 

7 Februari 2010

Drimmelen Jachthaven

Behalve een mooie bezigheid kan vissen ook soms gigantisch frustrerend zijn. Ik had vooraf al niet al te goede verwachtingen over vandaag en laten we zeggen dat er dat niet op verbeterde toen ik precies dezelfde plek lootte als de dag ervoor. De vissen beten nu nog slechter dan gisteren en zaten zo mogelijk nog meer geconcentreerd. Ik was dus eigenlijk kansloos. Ik ving 4 baarsjes vandaag. Ook nu kwamen de vissen steeds iets dichterbij, exact hetzelfde als de dag ervoor, maar nu bereikten ze mij helemaal niet meer. Slechts zo’n 400 gram was al genoeg voor een vakprijs.
Tja wat kan ik er verder van zeggen? Van visdagen als deze word je alles behalve vrolijk maar je weet in deze sport dat ze te allen tijde nu en dan voorkomen. Snel vergeten!

 

6 Februari 2010

Drimmelen Jachthaven

Tja, ik heb inmiddels deze winter al zoveel geschreven over deze jachthaven dat ik er niet meer zoveel meer over kan vertellen. Dit is echt een prachtige haven om in te vissen, er is alleen een groot probleem en dat probleem heet aalscholvers. Eigenlijk is het allemaal zo logisch als wat. Ook de aalscholvers hebben het moeilijk deze winter. Nou dat is ook goed te merken. In Drimmelen worden ze met de week brutaler. Aalscholvers zijn volgens mij hele slimme en van nature erg schuwe vogels. Ze moeten echter wel eten en wanneer dat eten zich in de buurt van bewoning bevindt dan overwinnen ze langzaam maar zeker steeds meer hun aangeboren angst. 
Ik heb dit jaar dingen van aalscholvers gezien die ik nooit eerder zag en die ook niet normaal zijn, behalve wanneer er ook voor hen weinig voedsel meer te vinden is. Tijdens het WK werden letterlijk vissen van de haak gepakt. Terwijl ik door Breda rijdt zie ik op iedere lichtmast zo’n beest, let wel midden in de stad, en ook in Drimmelen komen ze steeds dichterbij.
Het klinkt misschien stom maar voor Drimmelen was dit zo’n goede winter omdat het zo extreem vaak koud is geweest. 
Zodra er ijs lag werd er goed gevangen en zodra het open lag zat de vis heel geconcentreerd in bijna altijd dezelfde hoek van de haven. De reden? Aalscholvers duiken niet onder het ijs en de vissen weten gewoon dat ze dan veilig zijn.
Vandaag lag alles open. Het was dan ook noodzaak om ‘in de goede hoek’ te loten, in dit geval letterlijk.
Nou ik zat niet in de goede hoek en bovendien ver van de oever. Heel lang kon ik dan ook alleen maar kijken naar de mensen die wel vingen. Later in de wedstrijd kwamen de vissen steeds dichterbij. Je ziet dan ook echt dat visser na visser beet begint te krijgen. Op een gegeven moment was ik dus ook nog aan de beurt. 
Je moet dan niet denken dat het om een enkel visje gaat, nee zo komen dan ook meteen massaal hoewel de vissen wel klein waren. Ik ving nog 1670 gram en daarmee was ik voor de ‘tig-ste keer’ deze winter 1^e afvaller in mijn vak.
De wedstrijd werd vandaag gewonnen trouwens op een totaal onverwachte plaats en met totaal onverwachte vissen ook. Ben de Wijs won met ruim 17 kilo! Allemaal hele grote voorns die we deze winter nog niet hadden gezien. Heel apart. Naast hem ving men 9 kilo en verder had zowat niemand in dat vak vis. Ook de grotere vissen zitten er dus wel degelijk.

 

31 Januari 2010

Drimmelen Jachthaven

Vorige week kon ik maar niet geloven dat alle vissen zomaar ineens weg konden zijn hier. Toch was de realiteit dat er in het gehele weekend daar geen enkele witvis was gevangen. Veel vissers moeten dan ook hebben gedacht dat het voorbij was hier en dat vanaf nu er nog amper vis zou worden gevangen. Gedurende de week was de haven weer dichtgevroren voor een deel en, zo heb ik inmiddels begrepen, al op de maandag was er ineens weer vis (of wilden de vissen die enkele dagen niet hadden gebeten dit nu weer wel doen). De gehele week was er verder gewoon weer vis gevangen. Leg het maar uit!
Ik had op de zaterdagmiddag na het vissen in Oudenbosch nog even daar gekeken bij de wedstrijd en er werd gewoon goed gevangen, behalve op het achterste stuk van de haven.
Ik zou eigenlijk naar Huizen gaan vandaag maar ik heb nadat ik de weerssituatie had gezien afgebeld. Ik had al op zaterdag verschillende auto’s zien rond draaien en ook nu leek het me spiegelglad. Alles was ook wit weer en de temperatuur was onder nul.
Op zulke momenten is Drimmelen voor mij echt perfect. Het is maar 8 kilometer en dat is natuurlijk al vlug te doen.
Ook vandaag waren de vangsten gewoon goed. De wedstrijd werd gewonnen met ruim 9 kilo zelfs en jawel, dat was weer op ‘mijn’ plaats van vorige week.
Zelf lootte ik een vrij hoog nummer. Dat is nooit geweldig maar nu viel het nog mee. De sectoren waren goed verdeeld en waar ik zat was de vorige dag redelijk gevangen.
Wat kan dat vissen hier toch vreemd zijn. Ik zat eigenlijk ‘achter’ de normaal goede nummers. Op die nummers werd van meet af aan volop maatse vis gevangen. Zelf kreeg ik weinig beet en toen ze kwamen kon ik alleen kleine visjes vangen. Hetzelfde gold voor sommige andere jongens in mijn vak en de rest van de vissers die de andere kant op visten vingen eigenlijk amper meer wat. Wat later in de wedstrijd begon het beter te gaan bij me. Ik had enkele malen wat aas met een baitdropper naar de bodem gebracht zonder dat het zakkende aas de kleine visjes kon aanlokken en dat bleek vandaag redelijk te werken. Ik begon mooiere vissen te vangen en ik eindigde nog met ruim 5 kilo waarmee ik mijn vak won. 
Na de prijsuitreiking besloot ik nog eventjes opnieuw te vissen en nu op dezelfde plaats waar men gewonnen had vandaag. Na een uur en veertig minuten had ik precies 120 vissen. Heerlijk gevist al met al. In het zonnetje was het allemaal heel goed te doen en als er dan ook nog goed vis is te vangen kan mijn dag niet meer stuk!

 

30 Januari 2010

Oudenbosch Haven

Vandaag eindelijk weer eens naar deze echt mooie jachthaven voor een koppelwedstrijd met Jack Valkenburg. Al de gehele winter vallen hier de vangsten eigenlijk flink tegen. Ik ben er zelf nog maar 1 x geweest zelfs. Ik weet echter ook dat hier de beste tijd pas komt na Nieuwjaar. Waarom is niet duidelijk maar ieder jaar blijkt dit weer.
Het ijs was zowat overal de haven uit. Wel was het wit van de sneeuw overal en werd het pas tijdens het vissen boven nul toen de zon kwam. Vreemd toch allemaal dit jaar. Hier is het ijs weg en net na het vissen kreeg ik een foto toegestuurd van Andre Schipper en Simon van der Kolk die in Medemblik zaten te vissen op ijs van 20 centimeter dik!
Het werd hoe dan ook een prachtige visdag. Er werd overal redelijk goed gevangen. Geen enorme aantallen stuks maar dat hoefde ook niet. Niet normaal hoeveel echt dikke voorns er werden gevangen vandaag!
Jack en ik hadden besloten om niet naast elkaar op dezelfde afstand te vissen. Hij zou vissen buiten de palen (op 10 a 11 meter uit de oever) en ik zou op verschillende afstanden korter vissen. Wel had ik een topsetje klaar gemaakt om ‘bij te kunnen springen’ buiten de palen als dit nodig mocht zijn.
Bij het begin cupten we beiden enkele bolletjes lokaas met daarin enkele pinkies en casters en verder moest het vandaag komen van het los bijvoeren van aas, de gebruikelijke tactiek hier.
We begonnen erg traag terwijl de buren links naast ons al goed vis vingen in het eerste uur. We lagen na een uur dan ook al flink achter. 
We zaten op een normaal gewoon goede visplaats dus we hadden er wel vertrouwen in dat de vissen nog gingen komen en uiteindelijk gebeurde dat ook.
Het vervelende daar is dat je soms je hengel tussen boomtakken moet ‘laveren’ en iedereen zal zich wel voor kunnen stellen wat er dan gebeurt als je een vis verspeelt. Vandaag hadden zowel Jack als ik het `genoegen` om dit mee te maken. Het resultaat was in beide gevallen hetzelfde. De lijnen hangen nog steeds in de boom.
Zoals gezegd vingen we op een gegeven moment redelijk en de vissen, voorns vooral, waren echt prachtig van formaat. We eindigden met hooguit 40 tot 45 vissen en daarbij zitten dan altijd nog wel enkele minder grote vissen. Toch wogen die vissen tezamen bijna 17 kilo. Er zaten verschillende voorns tussen die wel 600 tot 700 gram gewogen moeten hebben anders komen we nooit aan dat gewicht. Wat een schitterende vissen!
We wonnen daarmee wel ons vakje maar zeker niet de wedstrijd. Achteraan was 25 en 24 kilo gevangen en ook dat waren vooral grote voorns zo begreep ik. Ook in het eerste vak was redelijk gevangen. Daar werd met 15 kilo gewonnen. Het lijkt er dus op dat de goede tijd er hier weer aan komt.
Zulke voorns vang je niet bepaald elke dag en ik heb dan ook een magnifieke visdag gehad.

 

24 Januari 2010

Huizen Jachthaven

Nog een trip(je) naar Drimmelen leek me minder aantrekkelijk en bovendien hadden Simon van der Kolk en ik afgesproken dat we vandaag een ‘ondermekaartje’ in Huizen gingen proberen te vissen. Eigenlijk zijn wij toch wel maf! Het had gesneeuwd ’s Nachts en het was op plaatsen gewoon link om te rijden, maar goed.
We waren toch nog met 10 vissers en we besloten te vissen zo diep mogelijk in de haven, tegenover ‘de kom’ en ook tegenover de oever waar we normaal vissen.
Het werd een aparte visdag maar al met al werd er eigenlijk op een gedeelte van het parkoers nog heel redelijk gevangen. In ieder geval kreeg iedereen volop beet vandaag.
Al in het begin werd er aan de linkerzijde van het parkoers wat voorn gevangen. Ze waren niet groot maar in ieder geval was er vis. 
Zelf zat ik op nr. 7 en het leek er in het begin op dat het enige wat we vandaag zouden vangen baarsjes zouden zijn. In het eerste uur werd er voor zover mij bekend geen witvis gevangen.
Bep de Bruin links naast me begon na 1 uur ineens wat voorntjes te vangen en links van hem zag ik nu ook regelmatig witvissen vangen. Rechts van me daarentegen was het ‘baarsjesland’. Geen witvis daar maar wel volop baarsjes dus.
Wat ik ook probeerde, het duurde erg lang voordat ik witvissen begon te vangen. Toen ik ze eenmaal ving was het wel duidelijk dat het ‘kwaad kersen eten’ ging zijn met vooral Simon van der Kolk en Bep de Bruin. Eigenlijk had ik het idee dat iedereen naar links gewoon veel meer ving. Bep en Simon vingen beiden bovendien enkele prachtige voorns.
Ik kreeg het gewoon nooit echt goed voor elkaar wat ik ook deed, totdat ik in het laatste half uur dan toch nog wat beter begon te vangen.
Bep de Bruin won de wedstrijd met ruim 10 kilo, meest mooie voorns en ook windes. Simon van der Kolk werd 2^e met ruim 9 kilo. Dat zijn natuurlijk geen slechte gewichten voor dit soort omstandigheden. Het was al met al nog een leuke dag geworden. Vreemd dat er rechts van mij vandaag maar amper nog witvissen waren gevangen. Wel heb ik daar toch nog gewichten van zowat 3 kilo aan hele kleine baarsjes gezien. 
Zelf ving ik 5450 gram en daarmee was ik 5^e.

 

23 Januari 2010

Drimmelen Jachthaven

Soms kun je toch echt je ogen niet geloven! Ik had afgelopen woensdagmiddag nog even staan kijken bij het vissen hier en er werd volop gevangen. Het ijs dat er lag was, verassend genoeg, grotendeels weg. De vissers die er zaten kregen allemaal aardig beet en niets wees erop dat daar binnen 2 dagen verandering in zou komen. Vandaag lootte ik nu echt het nummer in deze haven, het nummer waarop deze winter al meer wedstrijden zijn gewonnen dan op welk ander nummer ook. En toch was ik er vooraf niet gerust op. Niet gerust dat ik ook maar 1 x beet zou krijgen zelfs!
Wat was er gebeurd? Het water was al enkele dagen erg laag, het ijs was nu volledig weg, en alle vis ook! De dag tevoren was er, behoudens op een enkele plek, helemaal niks meer gevangen.
Ik zat voor de wedstrijd er nog over na te denken. Zelfs al zou er niks meer worden gevangen dan zou dit toch nog wel zo’n plek zijn waar enkele vissen zouden zijn 'blijven hangen'?
Nou, wat ik ook had gedacht, er was geen beet te krijgen. In de gehele haven, er waren vandaag meer dan 40 deelnemers, was geen enkel witvisje gevangen! En dan bedoel ik ook echt niet een.
De wedstrijd werd gewonnen door Kees Poppelaars die zo’n 20 baarsjes had weten te vangen. Verder waren er volgens mij maar 4 of 5 vissers die allemaal 1 baarsje vingen. Hoe is zoiets nu toch mogelijk? Er zat hier zoveel vis, nog maar 3 dagen geleden, en nu was alles weg zo leek het wel.
Waarschijnlijk zijn er enkele aalscholvers de haven ingekomen en zijn de doodsbenauwde vissen verdwenen naar een andere plaats, of ze zitten er gewoon nog maar ze azen gewoon volstrekt niet. Dat laatste is trouwens maar heel moeilijk voor te stellen.
Het enige goede aan deze middag was in ieder geval nog dat een kwartiertje voor tijd ook mijn dobber een keer was onder gegaan en dat een microscopisch klein baarsje mijn stukje worm niet had kunnen weerstaan. Er was in ons vak 3 man met vis, waaronder ook ik dus. Ik weet niet hoe ik eindigde verder want er werd niet eens gewogen. Mijn vis was trouwens ook niet te wegen zo klein was ie. Laten we er dus maar vanuit gaan dat ik 3^e was in mijn vak.

 

17 Januari 2010

Drimmelen Jachthaven

Het nummer dat ik vandaag lootte is ook normaal gesproken niet slecht en toch lukte het allemaal niet goed. Het water was hoger dan gisteren en bovendien kwam er water bij. Vooral de nummers tegen de kant waren goed vandaag. Zelf ving ik niet slecht maar het waren zulke kleine visjes! Zo viel er weinig eer te behalen. Ik eindigde met 2920 gram. Weer eerste afvaller zo bleek. Al met al gaat het me niet goed af hier tot op heden dit jaar. Ik zou niet weten wat ik moet veranderen. Ook vandaag weer geprobeerd om het te forceren omdat ik het idee had dat er wel grotere vis was maar dat ze geen kans kregen om het aas te pakken vanwege de kleine visjes. Ook dat werkte niet, totdat ik plotseling in de laatste minuten nog enkele mooie vissen ving. Tja, wat moet je ervan zeggen verder?  In de middag heb ik nog een tijdje zitten vissen achterin de haven. Binnen een ‘ommezien’ ving ik ruim 70 vissen en ook Toon van Osch en Ron Vermeulen, nog 2 fanaten die er na de morgenwedstrijd niet genoeg van hadden, vingen uitstekend. Tja, het kan allemaal zo gemakkelijk zijn soms.   

 

16 Januari 2010

Drimmelen Jachthaven

Het vroor niet meer maar dat ijs dat er ligt is natuurlijk niet zomaar weg. Toch hoefde ik niet te hakken. Geloof het of niet maar ik lootte weer nummer 1. Dit nummer lag nu op een andere plek, pal tegen de kademuur. Normaal is dit een winnende plek maar ik had nu toch m’n twijfels. Het water was extreem laag vandaag en er stond amper 2 meter water.
Ik besloot om te vissen met 0,75 gram onder deze omstandigheden. Op zich ving ik wat vis maar nooit ging het goed. Het kan niet anders dan dat het iets te ondiep was voor deze plek. Op het laatst kreeg ik wat beet en het waren gemiddeld mooie visjes. Ik scharrelde zo nog 3830 gram bij elkaar. Daarmee was ik eerste afvaller. Een steiger verderop was gewoon redelijk goed gevangen. Ruim 9 kilo won vandaag en er waren nog verschillende andere goede gewichten. Er waren ook plekken waar niemand beet kreeg maar het vreemdst vandaag was dat helemaal achteraan nu ook heel aardig was gevangen. Zo zie je maar weer. In het vissen weet je het nooit!!

 

10 Januari 2010

Drimmelen Jachthaven

Ik zei al dat ik gisteren op het ijs gestaan had. Dat ging goed. Vandaag lootte ik de enige plaats waar de dag tevoren geen nummer had gelegen dus er zat niks anders op dan weer te gaan hakken. Ik kon wel zien dat iemand de week ervoor ook daar aan het hakken was geweest maar ook hier was het ijs aardig dik. Twee benen op het ijs vertrouwde ik niet helemaal maar vanaf het steiger hakken was ook niet ideaal. Ik ben al niet de grootste krachtpatser en na rijp beraad koos ik voor de tussenoptie, een been op het ijs en een been op het steiger.
Het goede nieuws was dat ik heel snel een mooi gaatje had, het slechte nieuws was dat de omvang van dat gat veroorzaakt was door mijn lichaam. 
Ik hield een been op het steiger, het andere been hing in het water, met een arm hield ik de rand van een boot vast en mijn andere arm hing ook meer in dan boven het water. Bovendien had ik m'n bijl gevoerd aan de vissen. Die lag dus op de bodem.
Gelukkig had ik een sterke buurman die me weer snel in veiligheid bracht. De hilariteit was groot natuurlijk en zelf kon ik er ook wel mee lachen.
Het ongelooflijke was dat mijn been dat toch echt in het water had gehangen niet echt nat was geworden onder mn warmtepak. Alleen had ik een natte arm. Al met al in ieder geval geen reden om nu maar niet te vissen. Ik heb de mouw van mn pak uitgewrongen en ben gaan vissen. Het was op zich mooi weer en ik heb dan ook weinig kou gehad.
Het vissen ging niet geweldig. Ik zat op zich op een uitstekende plaats maar nu werd de meeste vis weer gevangen naar achteren in de haven. Jawel 't kan.
Uiteindelijk werd ik gedeeld 5^e met toch nog 3720 gram, zo’n 80 visjes. We moesten loten voor de laatste prijs. Ik weet niet zoveel over ‘de wet van Muphy’ op dit soort dagen maar ik weet wel dat ik meteen het allerlaagste gevangen gewichtskaartje omdraaide waardoor mijn tegenstrever niks meer hoefde te doen verder omdat het ging om het hoogste gewicht. Het zij zo. Al met al was dit toch weer een dag die tot de ‘klassiekers’ gaat behoren, de dagen die je niet zo snel vergeet. Maar goed ik zeg altijd dat een echte visser ook eens in het water heeft moeten liggen. Nou mij is dat al meerdere keren overkomen inmiddels.

 

9 Januari 2010

Drimmelen Jachthaven

Na weer een complete week met vorst was het ijs vandaag zo dik dat ik er zelfs op heb gestaan. Alleen met behulp van een hakbijl viel er een gat te maken. Zo’n gat is eigenlijk altijd te klein omdat je niet goed genoeg om de voerplaats heen kan vissen maar goed, we visten tenminste!! Ook vandaag was het constant onder nul. Ik zat ergens op een nummer middenin en er was vis. Niet heel veel maar je kon je toch in ieder geval verdedigen. Mijn vak werd uiteindelijk gewonnen met ruim 4 kilo. Zelf ving ik 3450 gram en dat was goed voor de 3^e plaats in mijn vak. Op het laatst begon het pas iets beter te gaan en ook nu heb ik misschien teveel geprobeerd om de zaken te forceren. Achteraf is dat natuurlijk altijd een gemakkelijke conclusie maar soms wil ik nog wel eens een gokje nemen door geforceerd meer aas te gaan brengen. Soms lukt dat perfect maar vandaag dus niet.

 

3 Januari 2010

Drimmelen Jachthaven

Ook vandaag lootte ik een laag nummer, toch was ik al op voorhand er niet tevreden mee. Waarom weet ik niet maar op de plaats waar ik zat wordt niet goed gevangen meestal de laatste tijd. Het was bovendien niet ver van waar ik gisteren gezeten had en ook toen was hier niet goed gevangen. Het was bovendien min 8 Celsius toen we begonnen. Ik kreeg wel beet maar de visjes waren frustrerend klein. Ik wist dan ook dat ik vandaag kansloos zou zijn. Er werd gemiddeld beter gevangen dan gisteren en ikzelf ving veel minder. Uiteindelijk eindigde ik met 2680 gram. Wat ik ook probeerde, de kleine visjes waren niet weg te krijgen. Al met al een dag om snel te vergeten.
Ik besloot om in de middag nog even in de tussenhaven te vissen en ik ben blij dat ik dat deed. Heerlijk in het zonnetje en uit de wind. Ik ving binnen 2 uur 130 vissen voor toch wel zo’n 8 kilo. Niet slecht toch op een dag dat ik geen made in m’n madenbak heb zien bewegen??

 

2 Januari 2010

Drimmelen Jachthaven

Het is al met al een redelijk koude winter aan het worden. Het is dan ook al weken lang bijna nergens mogelijk om fatsoenlijk een wedstrijdje te vissen. Gelukkig kunnen we in dat soort situaties altijd nog terugvallen op het vissen in de jachthaven van Drimmelen. Overal wordt de visserij alleen maar slechter maar Drimmelen is daarop deze winter gelukkig de uitzondering. Als je de uitslagen van de laatste weken eens doorneemt dan zie je dat er gewoon uitstekend wordt gevangen. Het hoogste gewicht dat ik tot op heden heb gezien is bijna 14 kilo en dat zijn echt minimaal 200 vissen. Niet slecht als je bedenkt dat er nooit langer dan 3 uur wordt gevist!
Je moet wel een beetje meeval hebben soms met de gelote nummers maar is dat eigenlijk niet altijd en overal zo? Ik ben er in ieder geval maar wat blij mee dat de jongens van HSV de Brasem op de zaterdagmiddag en HSV Esox op de zondagmorgen hier altijd vissen. De prijsjes zijn altijd levensmiddelenpakketten en alle prijswinnaars krijgen hetzelfde pakket volgens mij. Daar gaat het ook verder niet om. Ook in deze tijden valt er gewoon toch hier op een leuke manier te vissen. Ik heb het idee dat steeds meer vissers dat vinden met me eens zijn! Ik hoor tenminste weinig klachten en uit ervaring weet ik dat alles dan echt uitstekend voor elkaar is!
Ik had tot op heden nog geen enkel laag nummer geloot in Drimmelen. Vandaag was het nummer dan maar meteen erg laag. Lager kon zelfs niet. Nummer 1 lootte ik en dat was een plaats met mogelijkheden.
Er lag nu een behoorlijk dikke laag ijs overal. Toch beten de vissen vrijwel onmiddellijk na het begin al. De vissen waren niet echt groot in het begin, later ving ik wel iets grotere vissen maar dat was enkel in het laatste uur.
Ik had vandaag 2 plekjes gemaakt naast elkaar. Al het lokaas (3 bolletjes met daarin wat casters) lag op de ene plaats en vlak bij het steiger had ik nog flink wat losse hennep gegooid. Het vreemde was dat juist op die plaats ik de meeste vissen ving. Er is natuurlijk vaak gevist hier de laatste tijd en het lijkt wel alsof de vissen iets verzadigd beginnen te worden.
In deze haven gebeurt het sowieso wel vaker dat je de vissen vangt op een niet verwachtte plaats. Het loont dan ook altijd om overal rondom de voerplaats de dobber eens te laten zakken. Het zal niet de eerste keer zijn dat je de vissen moet vangen ergens waar je dat niet meteen verwacht.
Ik eindigde vandaag met 5660 gram en daarmee was ik tweede in mijn vak. De man die me versloeg was Ron Vermeulen en ik schreef al eerder dat hij de koning is hier. Hij won met v6900 gram ruimschoots de wedstrijd vandaag.

 

1 Januari 2010

Gelukkig nieuwjaar!

Ik wil allereerst alle lezers van deze columns een Gelukkig, Voorspoedig en vooral Gezond Nieuwjaar toewensen. Toen ik begon met het schrijven van deze columns was ik misschien zelf wel het benieuwdst of ze ook ooit door iemand gelezen zouden worden. Eigenlijk is zelfs nooit bekend gemaakt dat ik iets schreef voor onze site op dit gebied.
Ik moet zeggen dat het me verbaast hoeveel reacties ik er op krijg soms en dat is natuurlijk leuk om te zien. Er zijn zelfs vissers en tegenwoordig ook vissters die me er keurig aan herinneren wanneer ik op bepaalde tijden niet helemaal `up to date` ben en even een achterstand heb.
Het is geen echt excuus maar soms zal deze achterstand niet te voorkomen zijn. Ik beloof in ieder geval dat ik jullie ook dit jaar zo constant mogelijk zal informeren over de vele belevenissen en hopelijk ook resultaten van dit komende jaar.

 

31 December 2009

Drimmelen Jachthaven

Ik heb de laatste tijd al geschreven over de goede nummers waar van meet af aan goed wordt gevangen. Hoe verder je van die nummers weg zit hoe langer je moet wachten om beet te krijgen. Nou vandaag was weer een herhaling van die omschrijving en het probleem is dat ik ook nu niet op de goede nummers zat. Dat werd dus weer wachten. Ik zat wel vrij dicht bij de oever dus mochten de vissen komen dan was er snel nog een gewichtje bij elkaar te scharrelen.
Het scenario voltrok zich ook precies zo. Op het steiger voor ons en ‘richting de vis’ werd al vrij snel wat vis gevangen maar ze zwommen niet al te snel in onze richting.
Uiteindelijk kwamen ze dan toch en ving ik nog vrij snel wat grotere vissen. Ik scharrelde uiteindelijk nog 2340 gram bij elkaar in het laatste uur. Daarmee was ik 4^e in m’n vak en won nog net een prijsje. Meer valt er niet over te zeggen eigenlijk.
Dit was de laatste wedstrijd van het jaar en al met al een moeizaam slot van een visjaar waarin ik veel te weinig heb gevist. Dat kan ook niet anders. Ik heb uitgeteld dat ik alles bij elkaar 118 dagen bezig geweest ben met het begeleiden van allerlei Nationale teams en dan blijft er niet veel tijd over natuurlijk.
Ik klaag verder niet hoor. Ik wist waaraan ik begon en waarom en waarvoor ik het deed. Ik weet ook nu al dat 2010 niet veel anders zal worden. Ik heb m’n tanden gezet in het coachwerk en ik zaal pas rusten als we daarmee bereikt hebben wat ik ermee voor heb. Nou dat kost zeker nog enkele jaren als we al ooit zover geraken. De jaren van 100 wedstrijden of meer per jaar zijn dus voorbij voorlopig en misschien wel voor altijd. 

 

30 December 2009

Lage Zwaluwe Jachthaven

Ik verwachtte eigenlijk niks van de visserij. Deze haven ligt misschien zo’n 8 kilometer vanaf Drimmelen en langs dezelfde rivier, toch is hier veel minder vis. Vandaag kreeg ik in ieder geval toch nog wat beten. Best veel beten zelfs maar de visjes waren toch zo ongelooflijk klein.
Het duurde al heel lang voordat ik beet kreeg. Op andere nummers werd wel vanaf het begin gevangen en waren de visjes eigenlijk net zo klein.
Toen ik dan eindelijk beet begon te krijgen ging het allemaal nog vrij snel. In totaal ving ik zo’n 60 visjes, eerst mini baarsjes en daarna kleine windetjes en voorntjes, voor het enorme totaalgewicht van 670 gram.
De wedstrijd werd gewonnen met 940 gram en ik was met mijn gewicht zesde en daarmee eerste afvaller. Het was hoe dan ook in ieder geval een wedstrijd maar daarmee is alles dan ook gezegd.

 

29 December 2009

Drimmelen Jachthaven

Het loten gaat me niet echt goed af op dit moment. Vandaag was e